แล้วฉันก็ได้เรียนรู้ว่า การพยายามเข้าไปแตะต้อง “ของรัก” ของเธอนั้นเป็นเช่นไร แม้รอยสะกิดนั้น จะยังมิอาจสะเทือนไปถึง... ก็โดนสกัดให้ลึกซึ้งกับความเจ็บปวด ที่ “สมควร” จะได้รับ!

เปลวไฟในหมอกรัก 3




ปิดเทอมคราวนี้ ร้อยแก้ว ต้องขับรถไปรับลูกชายเพียงลำพัง
ด้วยโอโซนติดที่ต้องไปบ้านพี่ชายทุกปลายสัปดาห์
อีกทั้งศุกร์-เสาร์หน้าเขาก็คงไม่ได้ไปบ้านริมน้ำนั้นด้วย
เพราะมีนัดหมายกับลูกค้าที่จะมาดูคอนโดของเธอ...........
เขาไม่อยากห่างบ้าน-ห่างหลานสาวติดต่อกันถึงสองสัปดาห์โดยไม่จำเป็นนัก
เธอจึงไม่เหนี่ยวรั้งตัวเขาไว้ให้ขับรถไปเป็นเพื่อนที่ศรีราชา


โอโซนเข้ามาดูแลใกล้ชิด ใช้ชีวิตครอบครัวกับร้อยแก้วมาร่วม 8 ปีแล้ว
ตั้งแต่ลูกชายของเธออายุเพียง 4 ขวบ ร้อยแก้วนั้นเป็นแม่ม่ายหย่าร้าง
และเข็ดหลาบจนไม่อาจทนอยู่ร่วมกับมนุษย์เพศชายได้อีก
การมีโอโซนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง ทำให้เธอรู้สึกถึงการเติมเต็มชีวิต.....
8 ปีแห่งความคุ้นเคยและเชื่อใจ แม้ว่าความรักที่เคยทำให้หวามไหวนั้น
แทบจะมอดดับไปแล้วก็ตาม แต่สิ่งที่มองเห็นชัดเจนคือความผูกพัน
กับวันเวลาที่ทั้งสองก้าวพ้นมาเคียงกัน......
แต่ปัญหาใหม่ที่เริ่มจะก่อตัวนี่สิ ลูกชายซึ่งกำลังโตเข้าสู่วัยรุ่นของเธอ
ดูเหมือนจะมองแม่และโอโซนด้วยสายตาแปลกเปลี่ยนขึ้นทุกวัน
แม่ที่มีผู้หญิงรุ่นน้องท่าทางสมาร์ทเกินหญิงมาใช้ชีวิตร่วมห้องเสมอ ๆ ...
จริงอยู่ถึงโอโซนจะเห็นและเป็นเพื่อนเล่นกับเด็กชายแผ่นดินมาแต่เล็กแต่น้อย
แต่สิ่งที่ร้อยแก้วคุ้นเคยอาจไม่ใช่สิ่งที่ลูกชายของเธอจะคุ้นชินได้
ในวัยที่เขาเริ่มเติบโต เรียนรู้และแยกแยะ
ปัญหาตรงนี้ โอโซนรู้สึกและสังเกตเห็นมาก่อนร้อยแก้วซ้ำ......
ซึ่งก่อนนั้นเธอทำท่าปฏิเสธและไม่ยอมรับรู้
ด้วยไม่อยากจะสูญเสียคนรักไป....ในวันที่ยังรักเปรี่ยมล้น- ดื่มด่ำ

“น้องดินรู้นะครับแม่ ว่าน้าโซนไม่ใช่ผู้ชาย แต่เป็นผู้หญิงที่เหมือนผู้ชายต่างหาก”
(((เด็กชายแผ่นดิน วัยเจ็ดขวบ)))


“ที่โรงเรียนของน้องดินก็มีผู้ชายที่ทำท่าทางคล้ายผู้หญิงด้วยนะครับแม่
แต่ไม่ใช่แบบน้าโซน”
(((เด็กชายแผ่นดิน วัยแปดขวบ)))

“แม่ครับ......ทำไมน้าโซนเป็นผู้หญิงที่ไม่มีหน้าอก?!? ”
....................... ฯลฯ.....................................
(((เด็กชายแผ่นดิน วัยเก้าขวบ)))


ทั้งที่เลือกให้แผ่นดินเข้าโรงเรียนประจำแล้ว........
แต่ทำไมปัญหากลับมากขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งปัญหาที่เกิดจากปัจจัยภายนอกอันหมายถึง คนรัก- ลูกชาย
และปัญหาที่เกิดจากปัจจัยภายใน
ซึ่งนั่นก็คือความรู้สึกและหัวใจของร้อยแก้วเอง!









“น้าโซนล่ะครับแม่”

แผ่นดินมองค้นเข้าไปในรถ เมื่อเห็นแม่ก้าวลงมาคนเดียว

“ไม่ได้มาจ๊ะ......น้าโซนฝากบอกคิดถึงหนูด้วยนะลูก เดี๋ยวกลับไปค่อยเจอกัน”

“ฮื้มมม........เหรอฮะ”

หนุ่มตัวน้อยถอนหายใจด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย...........

“วันนี้อย่าเพิ่งรีบกลับได้มั๊ยครับแม่ ดินอยากเที่ยวทะเลกับแม่สองคน”

“เอาอย่างนั้นหรือจ๊ะ..ไม่กลับก็ดีเหมือนกันนะ ไปค้างที่สีชังสักคืนมั๊ยลูก ”

ร้อยแก้วเอ่ยเอาใจ แล้วมันก็ได้ผล
เพราะดวงตาของเด็กชายแผ่นดินฉายแววแจ่มใสในทันที

“แต่แม่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยนะ อาจจะขลุกขลักหน่อย
แต่เรื่องที่พักไม่น่าจะมีปัญหา...แม่จัดการได้”

“ไม่เป็นไรครับแม่”

ถึงท่าเรือเกาะลอยสองคนแม่ลูกค่อย ๆ เดินข้ามสะพานที่ทอดยาวไปสู่เรือ
การเดินทางไปสีชังนั้น ใช้เวลาพอสมควร
ร้อยแก้วจึงเลือกนั่งเรือชั้นล่างหลบลมร้อน......
ไม่นาน เก้าอี้สีสดอีกตัวที่วางข้าง ๆ กายนั้น
ก็มีผู้หญิงร่างสูงก้าวขายาว ๆ เข้ามานั่งลงด้วยท่าทางสุภาพ

“สวัสดีค่ะ.....ขอนั่งด้วยคนนะคะ”

คนมาใหม่กล่าวทักทายด้วยอัธยาศัย ร้อยแก้วมองสบตาแล้วพยักหน้ายิ้ม
นึกชื่นชมผิวสีน้ำผึ้งกับดวงหน้าคมสวย ที่ทำให้เธออยากลอบมองบ่อย ๆ
ช่างเป็นผู้หญิงที่มีบุคลิกทะมัด-ทะแมงและเชื่อมั่นดีจัง
เห็นมีเป้สะพายหลัง 1 ใบ กับหนังสือเล่มหนาหนัก 1 เล่มในมือ.......

“ไปเที่ยวคนเดียวหรือคะ”

ร้อยแก้วคิดหาหัวข้อสนทนา

“ค่ะ.....ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวค่ะ พอดีเป็นคนใจร้อน
ทำอะไรปุบปับ ก็เลยไม่อยากชวนใครให้ต้องมาลำบากด้วยแบบไม่ได้เตรียมตัว”

ฮื้มม.........ผู้หญิงคนนี้ ยังเป็นคนที่มีน้ำเสียงกังวานไพเราะเสียด้วยสิ

“พี่ชื่อร้อยแก้วค่ะ นี่ลูกชายชื่อน้องดิน”

ร้อยแก้วแทนตัวเองจากการคาดคะเนวัยของคนที่อยู่ข้าง ๆ แล้ว
น่าจะมีอายุอ่อนกว่าเธอประมาณ 3-4 ปีได้
แผ่นดินโน้มตัวผ่านด้านหนึ่งของแม่เพื่อยกมือไหว้เพื่อนร่วมทางที่นั่งถัดไป
ละติจูดรับไหว้เด็กน้อยพร้อมรอยยิ้มละไม
ก่อนจะหันมาคุยกับร้อยแก้วอีกครั้ง

“ชื่อ ละติจูดค่ะ......เรียกละติก็ได้นะคะ”

คนที่มีน้ำเสียงไพเราะนั้น แม้แต่เวลาพูดไปหัวเราะไปก็ยังน่าฟังจับจิต....
จับเข้าไปในใจของร้อยแก้ว !


เรือเริ่มแล่นออกสู่ทะเล
ผมหยักศกเป็นลอนสลวยของละติจูดล้อลมไล้อยู่เพียงปลายบ่า
การพูดคุยสนทนาของผู้หญิงทั้งสองเป็นไปด้วยเรื่อง
ของ น้ำ – ฟ้า และ......ทะเล...........








“ไปสีชังหรือคะ.....”

โอโซนทวนคำถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ ทั้งเป็นห่วง
ร้อยแก้วไปสีชังกับแผ่นดินสองคน?
แค่ที่เธอต้องขับรถไปรับลูกตามลำพังนั้น
ก็ทำให้เขารู้สึกแย่มากอยู่แล้ว เพราะแต่ไหนแต่ไรมา
เขาจะไม่เคยสักครั้งที่จะปล่อยให้เธอต้องเดินทางไปไหน
หรือทำอะไรโดยไม่มีเขาอยู่ด้วยอย่างเช่นที่เป็นนี้

“น้องดินยังอยากเที่ยวต่อค่ะ
พี่เองก็ไม่อยากขัดใจเพราะเห็นว่าแกเรียนมาทั้งเทอม”

เสียงปลายสายตอบอู้คละเคล้ามากับเสียงลม

“เอาเถอะค่ะ รีบกลับมานะคะ อย่าลืมดูแลตัวเองและลูกดีดี
แล้วก็ระวังเรื่องอาหารด้วยนะคะ เอ่อ...... จะให้ตามไปไหมคะ
พรุ่งนี้จะได้ลางานไปรอที่เกาะลอย แล้วจะได้ช่วยขับรถกลับ”

“อย่าลำบากเลยโอโซน พี่รู้ว่าคุณมีภาระงานมาก
พี่ไม่อยากให้ลางานค่ะ อีกอย่างพี่เองก็ไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า
ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่จะดูแลตัวเองดีดี ไว้เจอกันค่ะ”

“ไว้เจอกันค่ะพี่แก้ว”

ร้อยแก้วปฏิเสธเจตนาของเขาอย่างนุ่มนวล
โอโซนเองก็ไม่ใช่คนเซ้าซี้
เขาเองก็รู้ดีว่าแท้จริงแล้วไม่ควรไปพบเธอ เพราะเวลาเช่นนี้
เด็กชายแผ่นดินต้องการเวลาที่ได้อยู่กับแม่เพียงสองคนเท่านั้น









ในขณะที่ร้อยแก้วเลี่ยงไปใช้โทรศัพท์ตามลำพัง
ละติจูดมีกิจกรรมตกปลาเป็นเพื่อนเล่นอยู่กับเด็กชายแผ่นดิน
เมื่อร้อยแก้วกลับมานั่งลงใกล้ ๆ ลูกชาย
แผ่นดินก็ละความสนใจกับกิจกรรมตรงหน้า

“น้าโซนจะตามเรามาหรือเปล่าครับแม่”

“ไม่มาหรอกจ๊ะ.....”


เธอเลือกตอบสั้น ๆ ก่อนจะชำเลืองลอบมองละติจูด...
และมองอยู่นิ่งนาน ..... จนเขาหันมายิ้มให้

“หน้าละติมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าค่ะพี่.......ทำไมมองนานจัง”

ละติจูดยกลืมลูบแก้ม แล้วเสยผมเป็นลอนสลวยนั้นด้วยท่าทางเขินเล็กน้อย

“พี่มองดูคุณแล้วสบายตาค่ะ”

“สบายอะไรกันค่ะ เพื่อน ๆ ชอบล้อว่าละติสูงเก้งก้าง
ผิวก็คล้ำ ผมก็ยุ่ง หน้าก็ดุ”

“ใครบอกกันค่ะ ผิวสีน้ำผึ้งนี่ดีออก คุณละติเป็นคนหน้าคมสวยมากนะคะ
รูปหน้า เหมาะกับลอนผมที่ยาวเสมอไหล่นี่มากมากด้วย........”

ใช่เพียงจะมีความจริงจังในน้ำเสียงของร้อยแก้ว
หากแต่ยิ้มที่เผยแย้มออกมาจากริมฝีปากบาง ๆ และดวงตาคู่นั้น
ก็เชื่อมหวานเสียจนละติจูดหัวใจไหว

“แต่ดินว่าน้าละติ หน้าตาเหมือนน้าโซนมากกว่า ท่าทางก็เหมือน
สูงก็เหมือน แต่น้าโซนตัวขาวแล้วก็ผมตรง ๆ สั้น ๆ
หน้าตาน่ะเด๊ะ ๆ....แม่ว่ามั๊ย..”

“ใครหรือคะน้าโซน”

“เอ่อ.....”
ร้อยแก้วยังคิดคำตอบไม่ทัน เจ้าเด็กน้อยก็ชิงตอบเสียก่อนว่า

“น้าโซนเป็นน้องของแม่ครับ ชอบมาอยู่กับแม่ แต่ไม่ใช่น้องแท้ ๆ นะ”

ผู้ใหญ่สองคนสบตากันสื่อความหมายในคำตอบของเด็กชาย


“พระอาทิตย์จะตกดินแล้วสวยจังเลยนะคะ.....
คุณละติไม่เสียดายหรือคะที่มาเที่ยวคนเดียว”

“ละติมาบ่อยจนชินค่ะ ปกติถ้าวันว่างก็มักจะข้ามมานอนอ่านหนังสือเล่น”

“แต่คราวนี้คุณละติมาเจอเราสองคนแม่ลูก...
ก็เลยไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“อ้อ....ไม่เป็นไรค่ะพี่...แล้วพี่ร้อยแก้วล่ะค่ะ ทำไมมากับน้องดินสองคน
คุณพ่อน้องดินน่าจะได้มีกิจกรรมพายเรือหรือปั่นจักรยานเล่นกับลูกชายนะคะ”

คำตอบที่ร้อยแก้วคิดว่าจะได้ยิน......ปรากฎว่าละติจูดไม่ได้ตอบ
แต่เขากลับเป็นฝ่ายย้อนถามสถานภาพเธอเสียเอง

“พ่อของน้องดินกับพี่แก้วน่ะ เรากลายเป็นเพื่อนกัน
ตั้งแต่น้องดินอายุได้ 4 ขวบแล้วค่ะ”

“ละติขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ”

“โอ๊ย ไม่หรอกค่ะ มันเป็นความพร้อมใจของเราสองคนมากกว่าค่ะ
แล้วพี่ก็ไม่ถือว่ามันเป็นความผิดพลาดอะไรในชีวิตด้วย อย่างน้อย ๆ
พี่ก็ได้น้องดินมาเป็นรางวัลชีวิต......และสิ่งสำคัญอีกอย่าง
มันทำให้พี่ค้นพบตัวเองด้วยค่ะ”

“ค้นพบตัวเองหรือคะ?”

ละติจูดทวนคำ

“ค่ะ..ค้นพบตัวเอง...!”

แววตาคนยืนยันคำตอบก็ยังคงเชื่อมช้อย
ละติจูดเหลียวมองดูเด็กชายแผ่นดินซึ่งนั่งห่างออกไปในอีกระยะที่สมควร
แล้วลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก...........

ดวงตะวันสีส้มกลมโตจมอยู่ผืนน้ำไปแล้วบางส่วน...
แสงสีทองสาดส่องไปทั่วท้องน้ำและท้องฟ้า...........
นี่คืออีกแสงแห่งดวงอาทิตย์....
แล้วแสงแห่งชีวิตของมนุษย์เล่า สาดส่องได้ถึงกี่แสง
ในเวลาที่อารมณ์ของคนคนนั้นเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละครั้งคราว













 

Create Date : 29 มิถุนายน 2552
2 comments
Last Update : 16 สิงหาคม 2552 18:31:38 น.
Counter : 414 Pageviews.

 

มาแล้วค่ะสูตรตามคำเรียกร้อง
เอาสูตรจากต้นตำหรับที่เรา
ทำตามนะคะอาหย่อยยยมากๆเ
ลยค่ะ
อ้อ งานเขียนเรื่องนี้ก็สนุกนะคะ เป็นคนชอบอ่านค่ะอ่านได้ทุกแบบทุกแนวเลยค่ะ
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=krashine&group=1

 

โดย: กบ (TungTan ) 17 กรกฎาคม 2552 21:29:31 น.  

 

แวะมาเยี่ยมครับ..

 

โดย: cenyou 21 กรกฎาคม 2552 13:49:54 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


ทัณฑฆาต
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]










Group Blog
 
 
มิถุนายน 2552
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
29 มิถุนายน 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ทัณฑฆาต's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.