Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
26 กรกฏาคม 2549
 
All Blogs
 
คำไว้อาลัยแด่......ร้านกาแฟ...!!!??

เคยเปรยๆไว้ในบล็อก "เมื่อคอมพิวเตอร์ของฉันเจ๊ง" ถึงร้านกาแฟร้านหนึ่ง ซึ่งก็คือร้านกาแฟแบล็คแคนยอน สาขาโลตัสสุราษฎร์ธานี ว่า...มันเป็นสถานที่ที่ฉันมักหนีเรื่องวุ่นวายในชีวิต ไปหลบมุมที่นั่นเสมอ นับตั้งแต่ฉันลาออกจากงานที่ปทุมธานี และกลับมาทำงานที่บ้าน ซึ่งนั่นก็ดูเหมือนว่าจะเป็นปีเดียวกันกับที่ ห้างโลตัส สาขาสุราษฎร์ ฯ เปิดให้บริการ เมื่อ 7 หรือ 8 ปีก่อน

อันที่จริงร้านกาแฟแบล็คแคนยอนสาขาไหนๆ หน้าตามันก็ดูคล้ายๆกันไปหมด ไม่ว่าจะเป็นที่ห้างดังๆหลายห้างในกรุงเทพฯ หรือจะที่หาดใหญ่ ภูเก็ต หรือเซ็นทรัลกาดสวนแก้วเชียงใหม่ แต่ก็คงมีเพียงแห่งเดียวที่ฉันรู้สึกว่าตัวเอง เอาจิตเอาใจมาผูกพันไว้กับมัน เพราะที่นี่ไม่ใช่แค่เพียงร้านที่ฉันแวะมานั่งจิบกาแฟ เมื่อนึกอยากจะกินกาแฟขึ้นมาเท่านั้น

มันมีอะไรตั้งมากมายในความทรงจำของฉัน ยามเบื่อๆหรือเหนื่อยหน่ายกับชีวิต ฉันจะมานั่งที่นี่ โต๊ะหมายเลขสี่ติดริมระเบียงหน้าร้านคือที่ประจำ ฉันมักใช้เวลาเป็นชั่วโมง ๆอยู่กับหนังสือและถ้วยกาแฟตรงหน้า บางครั้งฉันก็เขียนอะไรมันไปเรื่อยเปื่อย แค่นั้นมันก็ทำให้ฉันมีความสุข และรู้สึกราวกับได้เติมตัวเองให้เต็ม เพื่อจะต่อสู้กับชีวิตในวันต่อไปได้แล้ว

ใช่.....ความสุขของฉันเรียบง่ายเช่นนี้เสมอมา ก็ถ้าหากว่าความสุขบางอย่างในชีวิตคนเราซื้อได้ด้วยเงิน ความสุขของฉันก็ราคาถูกมาก เพียงจ่าย 50 บาทฉันก็ได้มันมาไม่ยากเย็น

ครั้งหนึ่งเมื่อสามปีก่อน ฉันจำได้แม่นยำเพราะมันเป็นวันที่ฉัน เสียหมาน้อยตัวโปรดไป อันที่จริงมันไม่ใช่หมาของฉันหรอก แต่มันเป็นของลูกพี่ลูกน้องข้างบ้าน ชื่อมันคือเจ้า "โชเล่" ด้วยอะไรก็ไม่รู้ได้มันชอบมาคลุกคลีอยู่กับฉันที่บ้านทุกวัน จนเจ้าของแกล้งเอ่ยปากไล่มันเล่นๆอยู่เสมอ เช่นว่า "ไม่ต้องมาแล้วไอ้เล่ แกไม่ใช่หมาบ้านนี้ ไปอยู่กะแม่ติ๊กของแกโน่น" อะไรทำนองนั้น

ทุกครั้งถ้าฉันออกไปไหนนานๆ มันจะมานั่งรอที่หน้าบ้าน พอเห็นฉันลงจากรถและข้ามทางรถไฟมา มันก็จะวิ่งเข้ามาหา และให้ฉันทำท่า "กอดกัน" วิธีก็คือฉันจะต้องนั่งคุกเข่าลง แล้วให้มันเอาขาทั้งสองข้างของมันวางที่บ่าของฉัน พร้อมๆกับที่ฉันก็ต้องเอามือของฉันกอดมันและพูดว่า "กอดกันๆ" ถ้าไม่ทำอย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ไปไหน "ไอ้เล่" มันจะพันแข้งพันขาจนไม่เป็นอันต้องทำอะไรกันเลยทีเดียว

หัวค่ำของวันหนึ่ง...มันวิ่งตามเจ้าของออกไปข้างนอกแล้วก็โดนรถทับตาย ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองร้องไห้ไปมากแค่ไหน..? รู้แค่ว่าร้องขนาดไหนก็ไม่หายเจ็บ วันที่สี่....ฉันแวะไปนั่งร้านแบล๊คแคนยอน กินกาแฟและติดสมุดบันทึกไปเหมือนอย่างเคย ฉันพยายามจะเขียนบันทึกถึงเจ้า "โชเล่" เพราะอยากให้ความทรงจำเกี่ยวกับมันอยู่กับฉันตลอดไป ต่อมา....ฉันพบว่าตัวเองกำลังร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับสะอึกสะอื้น เพียงแค่น้ำตาไหลเท่านั้น

โชคดีตอนนั้นเป็นเวลาสายๆ ลูกค้าในร้านยังไม่มากมายนัก มีเพียงผู้หญิงโต๊ะข้างๆฉันสองคนมองมา ฉันไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้สึกว่าตัวเองควรอาย บางครั้งคนเราก็ต้องการบางอย่างเยียวยา และเหตุผลที่ทำให้คนร้องไห้ก็มีได้ตั้งมากมายอย่าง หมาตาย คุณยายป่วย ดวงซวยเพราะถูกเพื่อนโกงแชร์ กระทั่งอกหักก็ว่ากันไป

แต่ฉันคงบังเอิญโชคดี ที่เกิดมาหน้าตาไม่ได้สะสวย เพราะงั้นก็เลยเบาใจอยู่หน่อยว่า คนที่เขามองคงไม่คิดหรอกว่า ที่ฉันมานั่งร้องไห้ในร้านกาแฟคงเพราะโดนผู้ชายหักอก (ฮิ้ว...)

ขณะที่ฉันก้มหน้าก้มตาโศกาอาดูรเพราะอาลัยหมา อยู่ๆก็มีกระดาษทิชชูพับหนึ่งยื่นมาให้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองฉันเห็นน้องพนักงานเสริฟคนนึงยืนอยู่ เธอแค่ยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ ฉันรับกระดาษมาและกล่าวขอบคุณ เธอก็ยังคงไม่พูดอะไรเลย ยิ้มเฉยๆแล้วก็ไป แต่สำหรับฉันแค่นั้นก็มีความหมายเกินพอ

ฉันไม่ได้เอ่ยปากร้องขอกระทั่งคาดหวังอะไรจากใคร ในยามที่ตัวเองตกอยู่ในสภาวะเช่นนั้น แม้แต่จากคนใกล้ตัว แต่เธอเล่า....เป็นใคร..? กลับเอื้ออาทรและหยิบยื่นน้ำใจให้ฉัน ทั้งๆที่โดยหน้าที่ของเธอจะทำแค่เสริฟกาแฟ ก็ไม่มีใครตำหนิติเตียนเธอได้เลย มันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า แท้จริงแล้วในโลกบูดๆเบี้ยวๆใบนี้ ยังไม่ถึงกับสิ้นไร้ไม้ตอก และแล้งไร้ซึ่งน้ำใจเสียทีเดียวนัก

ถึงวันนี้น้องคนนั้นลาออกไปตั้งนานแล้ว ฉันคิดว่าคงจะได้งานใหม่ที่ดีและมั่นคงมากกว่า หากแต่ฉันก็ยังคงแวะเวียนไปที่นั่นเสมอ จนเมื่อห้าหรือหกวันก่อน ลูกพี่ลูกน้องที่ทำงานอยู่ร้านเครื่องสำอางบอกกับฉันว่า "ต่อไปร้านโฮมโปรจะยึดพื้นที่ชั้นสองของโลตัสทั้งชั้น" นั่นหมายถึงว่าทุกๆร้าน รวมทั้งร้านกาแฟของฉันมีอันต้องย้ายที่ขาย ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่า จะยังอยู่ที่โลตัสเหมือนเดิมหรือไม่

ฉันเข้าใจดีว่าเวลาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง และเมื่อมันมาถึง เราก็คงไม่สามารถยื้อยุดฉุดรั้งสิ่งใดไว้ได้ แต่แหม...ฉันก็อดใจหายไม่ได้เอาจริงๆ 8 หรือ 9 ปี แม้บางทีเราจะรู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วจนเกินเชื่อ แต่มันก็นานพอจะทำให้เราผูกพันกับบางสิ่งบางอย่างได้มากโขอยู่

ถึงวันนี้...ฉันคงต้องกล่าวคำอำลาร้านกาแฟของฉันสินะ...ไม่อยากเลยจริงๆ เพราะสำหรับฉันมันไม่ใช่แค่ร้านกาแฟ หากแต่มันเป็นส่วนเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำและความผูกพันของฉัน


ป.ล.1 วันนี้เข้าไปที่โลตัสตั้งใจจะขอถ่ายรูปร้านมาลงให้เพื่อนๆดู แต่ปรากฎว่ามีเพียงกระดานไม้อัด ตีปิดพื้นที่ทั้งหมดนั่นเสียแล้ว และฉันพบว่าคงไม่ใช่เพียงร้านกาแฟเท่านั้น แต่อาจยังรวมไปถึงร้านซึทาญ่า ที่ฉันชอบไปใช้บริการเช่าหนังแผ่นมาดูด้วย


ป.ล. 2 สี่ห้าวันที่ผ่านมาช่างเป็นช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัส เพราะฉันต้องลุยเคลียร์งานให้ลูกค้า ตั้งแต่เช้าวันอาทิตยเรื่อยมาถึงเช้าวันนี้เลยทีเดียว ทำให้ไม่ได้มีโอกาสเข้าไปเยี่ยมเพื่อนที่บล็อกเลย

เพิ่งจะมีตอนสายถึงเกือบๆเที่ยง ของวันนี้เองที่ได้เปิดเครื่องคอมฯ พรุ่งนี้ก็จะไม่อยู่อีกแล้ว (28 ตอนเช้า) ต้องเดินทางค่ะ จะกลับมาอีกทีก็คงเป็นวันที่ 31 หรืออาจวันที่ 1 เลยก็เป็นได้ ฝากบล็อกนี้ไว้ให้เพื่อนๆอ่านกันนะคะ ถ้าคิดถึง (จะสำคัญตัวเองมากไปหน่อยหรือเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ) ก็ฝากตัวหนังสือกันไว้ได้ กลับมาเมื่อไหร่จะไล่ตอบให้ทุกคนเลยค่ะ

ป.ล. 3 เพื่อนๆเข้ามาเม้นท์ อ่านแล้วเลยรู้สึกเหมือนตัวเองเครียดไปหรือเปล่า จริงๆบล็อกนี้เขียนไปไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ค่ะ สบายๆ ตั้งชื่อบล็อกก็แอบมีอารมณ์ขันนิดๆ เอ...หรือจะเป็นเพราะภาพลักษณ์ ที่ผ่านมามันมีแต่เรื่องเครียดๆก็ไม่รู้ วันหลังคงต้องหาเรื่องตลกมาเขียนบ้างแล้ว แต่ถึงไงก็ขอบคุณมาก ที่เพื่อนๆมีความเป็นห่วงเป็นใยให้เสมอ เจอกันบล็อกหน้า อีกห้าหรืออาจจะหกวันค่ะ



Create Date : 26 กรกฎาคม 2549
Last Update : 18 มีนาคม 2550 12:44:53 น. 35 comments
Counter : 583 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะ

มาทักทายบ๊อกค่ะ


โดย: pp_kard วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:50:34 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าจังเลยค่ะ

เราไม่มีสถานที่ที่ทำให้รู้สึกดีแบบนั้นเลยค่ะ (แต่เวลาว่างๆชอบไปนั่งชิลๆในร้านขายขนมอร่อยๆ) ส่วนมากจะอยู่กับเพื่อนมากกว่า ^^

+++


โดย: disordered วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:20:26:36 น.  

 
ผมเพิ่งไปโลตัสมาเอง ตกใจเหมือนกันครับ

ร้านเสื้อผ้าที่อยู่ทางซ้ายก็โดนไปด้วย สงสัยจะมีการปรับปรุงครั้งใหญ่

กว่าคุณจะมาอ่านก็อีกหลายวันเลย ว่างๆ ไปจิบกาแฟกันไหมครับ 55

ปล. ผมไม่ทานกาแฟ ( แล้วจะชวนทำไมเนี่ยะ )


โดย: BaLL182 วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:20:42:28 น.  

 
มีร้านหนังสือร้านหนึ่งที่ชอบไปสมัยเรียนมัธยมค่ะ เลิกเรียนที่ไร ต้องไปทุกที... สนิทกับพี่เจ้าของร้านมากเพราะเขาน่ารัก แถมแนะนำหนังสือดีๆ ให้เราหลายเล่มอีกด้วย (บางเล่มก็เป็นหนังสือที่ยังชอบอ่านจนถึงเดี๋ยวนี้)

วันนึง เขาต้องเปลี่ยนชื่อร้าน เพราะไปโดนฟ้องร้องว่า พ้องกับร้านหนังสือชื่อดังร้านหนึ่งเข้า แล้วยังหมดสัญญาเช่าที่เดิม(สองคูหา) เลยปิดตัวไปพักใหญ่ จำได้ว่าตอนนั้นเคว้งไปเลยเพราะไม่มีที่ซื้อหนังสือและสงสารพี่เขามากๆ

เดี๋ยวนี้เวลากลับบ้าน ตจว. เห็นห้องแถวเดิมนั้นกลับมาเปิดเป็นร้านหนังสืออีกครั้ง ....แต่ก็ไม่ใช่เจ้าของเดิมที่เรารู้จักอีกแล้ว


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:01:19 น.  

 
เคยไปใช้บริการหลายครั้งที่ กลับไปบ้านค่ะ...
กาแฟโกปี๊ เป็นเมนูประจำ....
ครั้งหลังสุดก็เมื่อต้นปี...
อืมม์...
การเปลี่ยนแปลงเป็นสัจจธรรม




โดย: สาวยิปซี วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:21:15 น.  

 
มาเยี่ยมบล็อกค่ะ

ชอบกาแฟเหมือนกันค่ะ แต่จะไม่เกินวันละสองแก้ว อิอิ

เวลาสิ่งที่เราเคยชินหรือว่าผูกพันมันหายไป รู้สึกใจหายเนอะ


โดย: ถึงหนูจะไม่สวยแต่หนูก็จนนะคะ วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:29:50 น.  

 
ถึงคราวที่ต้องบันทึกความทรงจำที่ร้านกาแฟลงสมุดบ้างแล้วสิเนอะ ยังไงก็ขอให้เจอร้านกาแฟเจ้าใหม่ที่คุณบรรณภรณ์จะนั่งปลดปล่อยอารมณ์ตามสบายได้ต่อไปนะคะ


โดย: Lauderdale By The Sea วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:46:00 น.  

 


ความใฝ่ฝันของเราอีกอย่าง 1 คือ
การเปิดร้านกาแฟ
ทุกอย่างครีเอทหมดแม้แต่กระทั่งคนตัดริบบิ้นเปิดร้านเราเหลืออย่างเดียวคือการลงมือเสียที
เพราะเป็นคนชอบกินกาแฟ ไม่ได้ติดนะเลยนะ
เพราะไม่ดื่มก็ได้ ดื่มก็หลับ ไม่ดื่มก็หลับ
ไม่รู้สึกว่าจะลงแดงหากวันใดไม่ได้ดื่มกาแฟ
..........................................................
..................
คุณพรรณนาโวหารได้ดีสื่อให้เห็นได้ชัดเจน
ดี....ดี ชอบอ่าน


โดย: อุ้มสี วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:13:16 น.  

 
การเปลี่ยนแปลงมีเกิดขึ้นได้เป็นเรื่องปกติค่ะ สำหรับเราซึ่งเป็นคนที่ต้องไปเจอกับความเปลี่ยนแปลง มันก็ทำให้เราได้รับผลกระทบจากสิ่งนั้นเหมือนกันนะค่ะ

แต่ว่ายังไงก็ตาม ถึงจะเปลี่ยนที่ไป ความทรงจำ ณ ตรงนั้นก็คงยังไม่เปลี่ยนแปลงมั้งค่ะ ไม่ว่าอยู่ที่ไหนเราก็อาจจะระลึกถึงกับช่วงเวลานั้นได้เสมอ

จะไม่อยู่อีกแล้วเหรอค่ะ ทิ้งบ้านไว้ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนบล็อกปัดฝุ่นรอให้เยอะเลยคะ รับรองว่าไม่มีลืมกันแน่นอนเลยค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:17:33 น.  

 

อูยย เศร้ากับความสูญเสีย เจ้าโชเล่ ร้านแบล็ค ร้านซึ

แต่ท่ามกลางเนื้อเรื่องความสูญเสีย ก็ยังมีแสงสว่าง น้องสาวร้านแบล็คผู้มีน้ำใจ

ผมไม่เคยกินแก้วละ 50 สักทีครับ อย่างมากก็กาแฟสด ริมทาง 30 บาทเอ๊งงง


โดย: yyswim วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:46:47 น.  

 
ไม่ได่อัพบล็อกเพราะติดงานยังดีกว่าไม่ได้อัพเพราะขี้เกียจอย่างผมอิ อิ
เสียดายนะ ที่คนยื่นกระดาษทิชชูให้มะช่ายผู้ชาย

โหมงานหนักแล้วอย่าลืมพักนผ่อนนะครับ


โดย: ST.Exsodus วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:8:45:23 น.  

 



ไม่ค่อยได้ไปนั่งร้านกาแฟเท่าไหร่ค่ะ

ส่วนใหญ่ซื้อกลับมาทาน....

ขนาดว่าคนชงไม่ใช่คนเดิม ยังรู้สึกถึงการเปลี่ยนได้เลยเนาะ



โดย: อย่ามาทำหน้าเขียวใส่นะยะ วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:10:08:44 น.  

 
การพบ 1 มุมที่แสนรักนั้นมีความหมาย
แต่การต้องจากไป ก้เพื่อพบมุมใหม่ที่ดีกว่า อย่างไรเล่าครับผม ไม่รู้สิ ผมคิดอย่างนั้นนะ


โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:14:22:13 น.  

 
วันนี้วันแรกแวะมาปัดกวาดบ้านให้นะค่ะ ... ในบล็อกบ่นว่าเนือยๆ กับบรรยากาศ แต่ว่าวันนี้บรรยากาศจริงๆ ก็เนือยๆ เปื่อยๆ เลยล่ะค่ะ เพราะหม่นมาก สงสัยฝนจะตกเร็วๆ นี้ ดีเลยค่ะ ร้อนๆ แวะมานั่งพัก ปัดกวาดบล็อกให้ก่อนค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:15:04:33 น.  

 


สวัสดีค่ะไม่ต้องเศร้าใจไปหรอกค่ะคุณบรรณภรณ์ ร้านนี้ไม่อยู่เหมือนเดิม ก็น่าจะมีร้านอื่น ๆ อีกนะค่ะที่ได้บรรยากาศโดนใจ ถูกใจคุณ


โดย: 304 คอนแวนต์ วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:15:52:21 น.  

 
เข้าใจความรู้สึกค่ะ....อธิบายไม่ถูก แต่อ่านแล้วพลอยรู้สึกใจหายไปด้วยเลย..

ความรู้สึก ความผูกพันที่มี ก็เก็บเอาไว้เป็นความทรงจำที่ดี ๆ ต่อไปอ่ะเนาะ..~~

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่บล้อกแหม่มนะคะ..


โดย: i'm not superman วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:07:04 น.  

 
มองโลกในแง่ดี ร้านอาจจะแค่ย้ายไปอยู่ที่ไหนซักที่ ที่ไม่ได้ไกลเกินไปนัก...

หรือมองโลกในแง่ดี (อีกที) อาจถึงคราวที่เราจะได้ร้านใหม่ ในบรรยากาศดีๆ เหมือนเดิมค่ะ


โดย: สายลมโชยเอื่อย วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:08:33 น.  

 
อ้าว วันนี้เจ้าบ้านยังอยู่บ้าน แต่ไม่เป็นไรค่ะ ปัดกวาดให้ได้อยู่แล้วไม่ว่าเจ้าบ้านจะอยู่บ้านหรือเปล่า ฮ่า ฮ่า เต็มใจค่ะ ...

ส่วนเรื่องเวลา เปล่าค่ะ นิดก็ยังอยู่เนเธอร์แลนด์เหมือนเดิมค่ะ เวลาเมืองไทยกับที่น่าต่างกัน 5 ชม.เองค่ะ เมืองไทยเร็วกว่าทางนี้ไป 5 ชั่วโมงน่ะค่ะ เมื่อเช้าแวะมาบ่ายสามทางนี้ ก็คือ ราวๆ 10 โมงเช้าของทางนี้ค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:31:27 น.  

 
แบล๊คแคนยอนปิด ก็หาร้านใหม่นั่งจาได้บรรยากาศใหม่ๆมานะค่ะ

มาส่งเข้านอนฝันดีค่ะ

ปล.อ่านบล๊อควันนี้รู้สึกเหงาๆอะค่ะ


โดย: Sugar and spice วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:18:14 น.  

 
แวะมาสวัสดีคะ สบายดีนะคะ ลองหาร้านใหม่ดูนะคะเพื่อจะได้บรรยากาศที่ดีก่านี้
ขอบคุณมากนะคะที่แวะไปเยี่ยมอยู่บ่อยๆ



โดย: bagarbu (bagarbu ) วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:1:57:35 น.  

 
เค้าถึงบอกว่า ในความผูกพันนั้นเจ็บปวด ^^'

เดินทางปลอดภัยนะคะ
กลับมาแล้วถ้าว่างแวะมาคุยกัน^^







...


โดย: ขอบคุณที่รักกัน IP: 203.170.231.230 วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:18:11 น.  

 
สวัสดีค่ะ มาชมบ้านและได้อ่านข้อความที่ดีๆ พร้อมทั้งมาขอบคุณที่เข้าไปเยี่ยมบ้านไม้หอมค่ะ


โดย: ไม้หอม (Maihom ) วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:9:59:37 น.  

 


โดย: อย่ามาทำหน้าเขียวใส่นะยะ วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:10:41:54 น.  

 


เศร้าจังค่ะ

จขบ สบายดีนะคะ ขอให้มีความสุขกับวันหยุดน๊า ว่าจะมาชวนไปเดินเล่น (ที่บล๊อก) แต่เราไม่ดื่มกาแฟนะ


โดย: Malee30 วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:15:42:41 น.  

 


โดย: i'm not superman วันที่: 28 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:55:28 น.  

 
..
เข้าใจค่ะว่า
ไม่ใช่แค่ร้านกาแฟเฉยๆ
แต่เป็นสถานที่น่ารักๆ
ที่มีความทรงจำแสนดีอยู่ในนั้นด้วย
.....
...
ถึงร้านกาแฟจะหายไป
แต่ความทรงจำดีๆก็ยังหอมกรุ่น
อยู่ในใจเหมือนกลิ่นหอมของกาแฟใช่ไหมคะ
..
..
ชอบคามรู้สึกอ่อนโยนของคุณค่ะ



โดย: ระเบียงดอกไม้ วันที่: 29 กรกฎาคม 2549 เวลา:18:28:39 น.  

 
อืมม์ เหงาๆเศร้าๆ เห้นว่ามีอารมณ์ขันแฝงอยุ๋อ่ะ แฝงตรงไหนอ่ะ...หาไม่เจอ แหะๆๆ



โดย: FaRaWaYGiRL วันที่: 29 กรกฎาคม 2549 เวลา:21:24:04 น.  

 
ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อสิ่งที่เราผูกพันต้องมีอันจากไป ย่อมใจหายเป็นเรื่องธรรมดา

แต่มาให้กำลังใจค่ะ หวังว่าอีกไม่นานคุณบรรณภรณ์คงจะพบ"ร้านของฉัน"แห่งใหม่ที่มีบรรยากาศตรงใจค่ะ

อ่านแล้วชอบจังเลย พนักงานหญิงท่านนั้นน่ารักมากๆค่ะ เราก็เคยมีประสบการณ์ดีๆที่แบล็คแคนยอนเหมือนกัน ตอนนั้นต้องทำงานกับโน๊ตบุ๊คอย่างด่วน คนในร้านสาขานั้นจัดแจงเตรียมโต๊ะ ย้ายสิ่งกีดขวางเต้าเสียบไฟ และที่สำคัญคือถอดปลั๊กน้ำตกอันเล็กเพื่อให้เราใช้เสียบโน๊ตบุ๊คทำงานแทนค่ะ น่ารักจริงๆ (หลังจากวันนั้นเลยชวนเพื่อนไปทานบ่อยๆเลยสาขานี้) การทำธุรกิจแบบนี้ service mind สำคัญจริงนะคะ ดูสิ ทำให้พวกเราซึ่เป็นลูกค้าผูกพันไปเลยเนอะ!

*ตอนนี้ร้านหนังสือการ์ตูนที่เราซื้อมาตั้งแต่สมัยเตรียมเอ็นท์ก็ประสบภาวะวิกฤติอยู่ค่ะ กำลังชวนพรรคพวกไปช่วยกันอุดหนุน ไม่อยากให้อาม่าที่เห็นกันมาเกือบสิบปีต้องเปิดร้านไปเหมือนกันค่ะ!


โดย: cat in the cradle วันที่: 29 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:55:19 น.  

 
ซึ้งคับซึ้ง...กับความรู้สึกดีๆๆ และความผูกพัน..ขออีกทีคับ..ซึ้ง....


โดย: pooktoon วันที่: 30 กรกฎาคม 2549 เวลา:0:47:27 น.  

 


เมื่อตอนไปทำงานที่กุยบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ชอบร้านกาแฟร้าน 1 ที่ปั้ม ปตท.
ไว้ค่อยเข้าคิวอ่านที่ Blog เรา เรื่องกาแฟ จ๊ะ
กาน้ำชา สวยดี


โดย: อุ้มสี วันที่: 30 กรกฎาคม 2549 เวลา:10:23:43 น.  

 
วันนี้มาถูบ้านให้นะค่ะ ... เมื่อวานนี้ไม่ได้แวะเข้ามาเพราะว่าพอดีออกบ้านแล้วก็กลับเข้าบ้านดึกน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้เข้ามาเลย ...

ไม่รู้ว่าตอนนี้ จขบ.อยู่ไหน แต่ว่ารักษาสุขภาพนะค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 30 กรกฎาคม 2549 เวลา:12:47:22 น.  

 
อ่านแล้วซึ้งด้วยคนครับ
แต่ตอนนี้อยากกินกาแฟงะ


โดย: 90210 วันที่: 31 กรกฎาคม 2549 เวลา:6:38:15 น.  

 
พูดถึง "ร้านกาแฟ"
ทำให้นึกได้ว่า เป็นสถานที่หนึ่ง ที่บรรจุเรื่องราวมากมายไว้ที่นั่นเหมือนกันค่ะ..

สวัสดีค่ะ คุณบรรณภรณ์ กลับมาเร็วๆ นะคะ

มีภาพชุด Dance Thousand-Hand Bodhisattva
(ชุดนี้แสดงโดยนาฎศิลปินผู้พิการทางหู 21 คน) แสดงที่ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมฯ เห็นแล้วทึ่งมาก เพราะทั้งหมดหูหนวก เลยนำมาแบ่งปันให้ชมดูกันค่ะ



โดย: นกฮูกตาเหร่ วันที่: 31 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:14:19 น.  

 
ลืมลิงค์ค่ะ

=//www.pantip.com/cafe/gallery/topic/G4579955/G4579955.html


โดย: นกฮูกตาเหร่ วันที่: 31 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:15:47 น.  

 
มาเยี่ยมค่ะ

ถึงแม้สถานที่จะไม่อยู่ แต่ความทรงจำดีๆ ก็ยังคงอยู่กับเราไปนานเท่านานนะคะ


โดย: เดอะ กั้ง วันที่: 31 กรกฎาคม 2549 เวลา:20:15:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

บรรณภรณ์
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




"ถ้าลดขนาดความต้องการของเราให้เล็กลง ขนาดของความสุขจะเพิ่มมากขึ้น"




Everything happens for a reason,live it, love it,learn from it, make your smile change the world but don't let the world change your smile





ชื่อติ๊กนะคะ ......
จะเรียกน้อง (ถ้ายังมีคนที่อายุมากกว่าอยู่อ่ะนะ)
จะเรียกพี่ เรียกน้า อา หรือป้าก็ได้ไม่ว่ากัน
แต่อย่าเพิ่งเรียกยายเท่านั้นเพราะอายุยังไม่ถึง
ขณะนี้อยู่ที่สถานีรถไฟหลักสี่ตอนต้น ๆ ค่ะ

ก่อนอื่นใด ....คงต้องกล่าวคำขอบคุณจากใจ
ทั้งกับเพื่อนเก่าที่ไม่ลืมกัน.........
และเพื่อนใหม่ที่เข้ามาทักทาย
และให้โอกาส จขบ. ได้ทำความรู้จักนะคะ
รู้สึกเป็นเกียรติมาก
สำหรับมิตรภาพที่ทุกคนมีให้
ขอบคุณที่เข้ามาบ้านนี้และทิ้งคำทักทายไว้ให้
ไม่โหวด ไม่ไลค์ไม่เป็นไรค่ะ
แค่เข้ามาอ่านและทักทายกันก็ดีใจแล้ว
kiss kiss



New Comments
Friends' blogs
[Add บรรณภรณ์'s blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.