Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
22 กรกฏาคม 2549
 
All Blogs
 
forgotten

คุยกันก่อน

กลับบ้านมาค่ะ เป็นเหตุให้ต้องหายไปหลายวัน วันนี้แวะห้องสมุดเพชรรัตน์ที่หน้าอำเภอ ได้หนังสือมาสามเล่ม หนึ่งในนั้นเป็นของ ปราย พันแสง อ่านๆไปทำให้ฉันนึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งของเธอขึ้นมา หนังสือเล่มนั้นชื่อ ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ...ชีวิต มีบทกวีหลายบทที่เธอแปล จากความรู้สึกของคนเขียนบทกวี มากกว่าที่จะแปลให้ตรงตามเนื้อหาทุกกระเบียดนิ้ว (เธอว่าอย่างนั้น)

ฉันประทับใจหนังสือเล่มนี้มาก มีไว้ในครอบครองและถนอมมันอย่างดี วันนี้เลยจะขอหยิบเอาบทหนึ่งมาฝาก เพราะระยะนี้สมองเจอภาวะตื้อตันทำให้คั้นเรื่องที่จะเขียนไม่ออกเอาเสียเลยค่ะ


more than bored : Sad
more than sad : Unhappy
more than unhappy : Ill
more than ill : Abandoned
more than abandoned : Alone in the world
more than alone in the world : In exile
more than in exile : Dead
more than dead
: Forgotten

หนักหนากว่าความเบื่อคือ เศร้า
หนักหนากว่าความเศร้าคือ ชีวิตไร้สุข
หนักหนากว่าชีวิตไร้สุขคือ ป่วยไข้
หนักหนากว่าป่วยไข้คือ การถูกทอดทิ้ง
หนักหนากว่าการถูกทอดทิ้งคือ อยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้
หนักหนากว่าการอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยวบนโลกใบนี้คือ พลัดพราก
หนักหนากว่าการพลัดพรากคือ ตาย

หนักหนากว่าตายคือ ถูกลืม


เราอยากเป็นที่จดจำของใครบางคนอันเป็นที่รัก
แต่ใครเล่าจะทำสำเร็จได้ทุกครั้ง
อยากเป็นที่จดจำจึงเอาใจคนอื่นมากเกินไป
เราต้องสูญเสียความเป็นตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย
หากตามใจตัวเองมากเกินไป
เราอาจไม่เหลือใคร แม้แต่คนใจร้ายที่จะมาตำหนิติด่า
ยอมตายดีกว่าถูกลืม - เก๋และเฉียบคมไม่ใช่เล่น
หากใครทำและเป็นเช่นนั้นได้
แต่เราจะเอาชีวิตไปผูกติดกับคนอื่นขนาดนั้นได้อย่างไร
คงไม่เพียงเราเองที่อึดอัดคับข้องใจ
คนที่ต้องแบกความเป็นตายของเราไว้
ก็คงอยากฆ่าตัวตายวันละหลายหน
สำคัญแค่ไหน..?ว่าเราจะต้องเป็นที่จดจำของใครหรือเปล่า
บางทีชีวิตก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากล้น

นอกจากจะขอเพียงเราจดจำใครบางคนไว้...ตลอดไป-เท่านั้น!!!


ป.ล.เพื่อนๆบางท่านอาจเคยได้อ่าน แต่อ่านอีกทีก็อนุญาตให้ประทับใจอีกทีได้ค่ะ


Create Date : 22 กรกฎาคม 2549
Last Update : 18 มีนาคม 2550 12:45:36 น. 30 comments
Counter : 446 Pageviews.

 
อ่ะ..จะลืมคัยก้อลืมด้ายแต่ห้ามลืมผมนะคับ คุณบรรณภรณ์

อิอิ..สะงั้น...


โดย: spirit (pooktoon ) วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:0:55:20 น.  

 
ประทับใจจัง


โดย: -+ กลิ่นไอรัก ... +- IP: 124.120.28.45 วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:1:18:24 น.  

 


โห ได้หนังสือมาตั้ง 3 เล่ม อ่านเผื่อเราด้วยนะคะ


โดย: Malee30 วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:2:35:13 น.  

 
อิอิ เรื่องหนังสือ อย่าถามเลยค่ะ
เป็นศัตรูกันมานาน
แทบไม่อยากจะมองหน้ากันเลย


โดย: mungkood วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:2:51:57 น.  

 
สำหรับเรา ใครบางคนที่อยากให้จดจำเราได้นั้น ก็คงจะเป็นครอบครัว และคนใกล้ตัวแค่นั้นพอค่ะ เพราะเชื่อว่าเราคงไม่ต้องสร้างความพยายามมากมายในการให้เค้าเหล่านั้นต้องจดจำเรา ไม่ต้องพยายามในสิ่งที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง

ชอบงานเขียนของปรายเหมือนกันค่ะ แต่ว่าเล่มนี้ไม่มีในครอบครอง ส่วนที่อ่านจะเป็นเรื่องของประสบการณ์ท่องเที่ยวมากกว่าอ่ะค่ะ ชอบการเขียนของเธอ เพราะอ่านแล้วติดใจในความเรียบง่ายของสำนวนการเขียนน่ะค่ะ

กลับบ้านไม่กี่วัน ไม่มีทางลืมกันหรอกค่ะ การเขียนสำนวนของคุณบรรณภรณ์ นั้น รับรองว่าไม่มีใครลืมได้ง่ายๆ หรอกค่ะ ...อ่ะ เห็นไม๊ค่ะ ยังมีเราอีกหนึ่งคนที่จำได้นะค่ะ ไม่มีทางลืมค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:3:22:32 น.  

 
โอเล่มาแล้วค่ะ ป่าวนี้คุณบรรณภรณ์ฝันหวานไปถึง
ไหนแล้วก้อไม่รู้ มาส่งเข้านอนทันป่าวน๊อ
วันนี้เพิ่งว่างจริงๆค่ะ มาช้าไปนิดแต่มาชัวช์ค่ะ


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:4:48:39 น.  

 

เอามาฝากนะค่ะ ขออนุญาต

แบบว่ามีบอนนะค่ะ ฮี่ๆๆ


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:4:51:34 น.  

 
จ๊ากกกกกกกกก พิมพ์ผิดอีกแล้ว
โอเล่มือบอน


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:4:52:38 น.  

 
ถูกต้องนะคร๊าบบบบบบบบบบบบบ!!

อ่านแล้วนึกถึงหนังเรื่องหนึ่งที่ชีวิตของตัวเอกถูกลบ
ออกไปจากโลกความเป็นจริงกลายเป็นคนที่ไม่เคย
มีตัวตนบนโลก แย่ซ๊ะยิ่งกว่าตายจริงๆ....


โดย: ST.Exsodus วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:8:49:17 น.  

 


แย่กว่าการเสียชีวิต
คือการถูกลืม...


ฟังแล้ว.. เศร้าจริงๆนะเนี่ย...


แต่ได้อารมณ์ดีครับ ชอบๆ...

มาทักทายคร้าบ




โดย: อะไรดี วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:10:54:43 น.  

 
ผมซื้อหนังสือที่ ซีเอ็ด โลตัสมา ยังไม่ได้อ่านเลย

ต้องหาเวลาอ่านซะแล้ว


โดย: BaLL182 วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:11:50:08 น.  

 
ขยันจัง.. อ่านหนังสือทีละหลาย ๆ เล่ม

สีน้ำฟ้า.. อ่านได้ทีละหลายหน้าก็ถือว่าเก่งแล้วพักนี้

งานเยอะค่ะ.. ยุ่ง ๆ เลยไม่ค่อยได้มาทักทาย
ขอบคุณที่ไม่ลืมค่ะ

ฝนไม่ถึงกับตกทุกวันแล้วเดี๋ยวนี้..แต่ก็ยังเป็นฤดูฝนที่ชุ่มฉ่ำ น่าชื่นใจค่ะ

รักษาสุขภาพนะคะ


โดย: สีน้ำฟ้า วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:13:40:01 น.  

 
เข้ามารับความประทับใจค่ะ..

เป็นหนังสือที่น่าอ่านอีกเล่มนึงเลยอ่ะนะคะ


โดย: i'm not superman วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:18:39:43 น.  

 
น่าสนใจจังค่ะเล่มนี้ ทูน่ายอมรับเลยว่าไม่เคยอ่านงานคุณปรายพันแสงซักที


โดย: ทูน่าค่ะ วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:22:24:45 น.  

 
ชอบตัวหนังสือของปรายเหมือนกันค่ะ เป็นคนที่ตัวหนังสือแสบๆ คันๆ เกเรแบบน่าหยิกดีค่ะ ชอบมาก


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:0:50:55 น.  

 
สวัสดีจ้าคุณบรรณภรณ์ ... ไปนอนหรือยังเอ่ย จะแอบมาขอบคุณสำหรับคำอวยพรน่ะค่ะ ...

ฝันดีนะค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:3:02:22 น.  

 
แหะๆ อยากให้จำเราได้เป็นคนๆ ไปน่ะค่ะ แต่มั่นใจนะคะ ว่าคนไหนที่เราจำเขาได้ เขาก็ต้องจำเราได้เหมือนๆ กัน

(แบบว่า แอบมั่นใจว่าตัวเองจะไม่ถูกลืมนั่นเอง อิอิ)



โดย: สายลมโชยเอื่อย วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:4:48:27 น.  

 
..
ชอบคุณ ปราย พันแสง
มีหนังสือของเธออยู่หลายเล่มเลยค่ะ
..
ดีใจจังได้มาเจอคนชอบอ่านหนังสือคล้ายๆกัน

ยิ้มหวานๆ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ




โดย: ระเบียงดอกไม้ วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:55:29 น.  

 






โดย: อย่ามาทำหน้าเขียวใส่นะยะ วันที่: 24 กรกฎาคม 2549 เวลา:10:23:12 น.  

 

***เราชอบเรื่องนี้จังเลย***




กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม
เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ
เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยของตน
แต่เขายังรวบรวมความกล้า
เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า "รัก"
และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอ-ไม่ได้
เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า...
ถ้าเขาสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอ
ได้ติดต่อกัน
100 วัน
100 คืน
เธอจะเป็นของเขาตลอดไป
ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น
วันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า
โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน
เขารอคอยท่ามกลางสายลมที่พัดบาดผิว
รอคอยในสายฝนกระหน่ำ
รอคอยในความเหน็บหนาวของหิมะ
วันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า
โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้ามองดูอยู่ตลอดเวลา
เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพราวเป็นสาย

จนกระทั่งในคืนที่ 99
ทหารหนุ่มหยุดร้องไห้
หยุดรอคอยหยุดทุกอย่างไว้
แล้วหันหลังเดินจากไป

เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ
แต่มีบางคำถามและบางคำตอบในใจ
ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือนนาฬิกาทราย
เมื่อฝ่ายหนึ่งหมดรักไป
ในใจอีกฝ่ายกลับรักขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม
แต่บางที
ทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่า
เขารักเธอจริงแท้แค่ไหน
เพียงแค่พิสูจน์ให้เห็น

ฉันและเธอ เคยเป็นพลทหารกับเจ้าหญิง
ฉันไม่รู้ว่าใครกันแน่
ที่สวมบทบาทเป็นพลทหารหรือเป็นเจ้าหญิง
อาจเป็นฉันที่อาจเป็นพลทหาร
และก็อาจเป็นฉันที่เป็นเจ้าหญิง
แต่ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร
ฉันก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
เพราะฉันรู้เพียงแต่ว่าวันที่ฉัน (หรือเธอ) เดินลับตาไป
วันเก่าๆ ที่แสนงดงาม
ก็คงไม่มีวันหวนกลับมาอีกครั้ง
และจะยังคงเหลืออยู่แค่ในความทรงจำ

เค้าโครงเรื่องมาจากภาพยนตร์เรื่องซินีม่าพาราดิโซ

ที่เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ตามหาความฝันในอดีตกาล เพียงเพราะเชื่อว่าตราบใดมีหวัง ฃีวิตยังมีฝันให้แสวงหา


โดย: อุ้มสี วันที่: 24 กรกฎาคม 2549 เวลา:12:30:07 น.  

 
ขอแจมครับ...

สำคัญแค่ไหน..?ว่าเราจะต้องเป็นที่จดจำของใครหรือเปล่า
บางทีชีวิตก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากล้น
นอกจากจะขอเพียงเราจดจำใครบางคนไว้...ตลอดไป-เท่านั้น!!!



ชอบอันนี้ครับ !


โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 25 กรกฎาคม 2549 เวลา:3:04:50 น.  

 
แวะมาบอกอรุณสวัสดิ์คับ..อิอิ


โดย: pooktoon วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:1:59:38 น.  

 
ชอบค่ะยังไม่เคยอ่าน

ปกติอ่านแต่หนังสือการ์ตูนอะค่ะ


โดย: Sugar and spice วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:8:17:49 น.  

 


แวะมาสวัสดีทักทายค่ะ หายไปหลายวันเลย คิดถึงค่ะ


โดย: 304 คอนแวนต์ IP: 203.144.169.187 วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:12:08:01 น.  

 






โดย: อย่ามาทำหน้าเขียวใส่นะยะ วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:12:22:00 น.  

 
ยอมตาย แต่ไม่ยอมให้ถูกลืม ....คบบาดนิ้วเลย

เสียชีพ อย่าเสียสัตย์ เอ๊ะ มันไม่เกี่ยว รึว่าเกี่ยว


โดย: yyswim วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:14:30:13 น.  

 
แวะมาทักทายค่ะ


โดย: ทูน่าค่ะ วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:15:37:32 น.  

 


พักนี้ยุ่งๆ เหรอคะ? จะไปไหนอีกแล้วเอ่ย?? ยังไงก็ดีใจมากๆ เลยที่นึกถึงกันและแวะไปทักทายน่ะค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ


โดย: Malee30 วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:16:12:56 น.  

 
เป็นคนที่ชอบอ่านของปราย'พันแสง เช่นกันค่ะ...
มีครบทุกเล่ม...
forgotten เป็นหนึ่งในหลายๆเรื่องที่ชอบ ค่ะ
ขอบคุณที่แวะเยี่ยมค่ะ


โดย: สาวยิปซี วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:1:52:00 น.  

 
เคยอ่านเหมือนกันค่ะ ชอบเล่มนี้ของคุณ ปราย พันแสงที่สุดเท่าที่อ่านผลงานของเธอมาเหมือนกัน

กลอนบทนี้โดนใจอย่างแรง เราเองก็ไม่อยากให้คนที่เราแคร์ลืมเราเหมือนกันค่ะ แต่คิดแล้วก็เศร้านะ คงไม่สามารถบังคับใจของเขาให้ไม่ลืมได้อยู่ดี


โดย: cat in the cradle วันที่: 29 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:58:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

บรรณภรณ์
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




"ถ้าลดขนาดความต้องการของเราให้เล็กลง ขนาดของความสุขจะเพิ่มมากขึ้น"




Everything happens for a reason,live it, love it,learn from it, make your smile change the world but don't let the world change your smile





ชื่อติ๊กนะคะ ......
จะเรียกน้อง (ถ้ายังมีคนที่อายุมากกว่าอยู่อ่ะนะ)
จะเรียกพี่ เรียกน้า อา หรือป้าก็ได้ไม่ว่ากัน
แต่อย่าเพิ่งเรียกยายเท่านั้นเพราะอายุยังไม่ถึง
ขณะนี้อยู่ที่สถานีรถไฟหลักสี่ตอนต้น ๆ ค่ะ

ก่อนอื่นใด ....คงต้องกล่าวคำขอบคุณจากใจ
ทั้งกับเพื่อนเก่าที่ไม่ลืมกัน.........
และเพื่อนใหม่ที่เข้ามาทักทาย
และให้โอกาส จขบ. ได้ทำความรู้จักนะคะ
รู้สึกเป็นเกียรติมาก
สำหรับมิตรภาพที่ทุกคนมีให้
ขอบคุณที่เข้ามาบ้านนี้และทิ้งคำทักทายไว้ให้
ไม่โหวด ไม่ไลค์ไม่เป็นไรค่ะ
แค่เข้ามาอ่านและทักทายกันก็ดีใจแล้ว
kiss kiss



New Comments
Friends' blogs
[Add บรรณภรณ์'s blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.