|
|
| | 1 | 2 |
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
| 31 | |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
อย่าดูถูกความคิดเด็กเชียวนะ !!
เกริ่นนิดค่ะ .. ทุกวันเสาร์อาทิตย์ เสียงเจี๊ยวจ๊าวและของเล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้นที่บ้านเราจะมีมากกว่าปกติค่ะ
เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เช่นกันค่ะ มีหลานๆ (8 ขวบกับ 4 ขวบ) มาเล่นกับน้องบ้าน (3 ขวบ) รวมเป็นเด็ก 3 คนค่ะ พอตกเย็น ก็เลยเป็นสารถี ยกกองทัพเด็กไปสนามเด็กเล่นในหมู่บ้านกัน ก็เป็นสนามเด็กเล่นธรรมดาทั่วไปค่ะ พื้นเป็นดิน มีส่วนที่เป็นทราย มีต้นไม้ร่มรื่น และมีดอกลีลาวดีร่วงตามพื้น
ตามประสาเด็กผู้หญิง ก็จะเกลี่ยพื้นทรายให้เรียบ เก็บดอกไม้ ใบไม้ ก้อนหิน มาปัก มาตกแต่งให้สวยงาม ระหว่างที่กำลังนั่งเล่นอยู่ ก็มีเด็กผู้หญิง 2 คนอายุประมาณ 7-8 ขวบ เดินมา ยืนเท้าเอว จ้องหน้า สีหน้าไม่สบอารมณ์สุดๆ "หมดกัน หมดกัน ทำดีมากเลยนะน้อง ทำได้ดีมากกกกก" แล้วก็สะบัดบ๊อบ เดินไปซุบซิบๆกัน...งๆ
สักพักมีเด็กผู้หญิงโตกว่า น่าจะ 9ขวบ เดินเข้ามา เด็ก 2 คนก็เลยฟ้องหัวโจก ว่าเด็กแปลกหน้ามาทำผลงานพังหมด แล้วก็จับกลุ่มกันไปซุบซิบๆ หันมามองเป็นระยะๆ
เราแกล้งก้มอ่านหนังสือ แต่แอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ อยากรู้เรื่องราวต่อไป
ใจคิดว่า "นี่มันที่สาธารณะนะ ใครมันจะไปรู้ว่ากองทรายหย่อมๆกับใบไม้เศษๆนั่นมันคือผลงานสุดหวงแหน ถ้าอยากให้มันคงอยู่ค้ำฟ้าก็ไปสร้างที่บ้านตัวเองสิ!" คือถ้าเป็นเรา ไม่ยอมแน่ๆ ดีไม่ดีจะแกล้งพังให้ราบหมดเลย
แต่ก็ยังไม่ทำอะไร ดูเหตุการณ์ต่อไป
สักพักเจ้าหลานคนโตแต่ตัวเล็ก (8ขวบ แต่ดูเหมือน 6 ขวบ) ก็รู้สึกถึงแรงอาฆาต เลยลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปที่กลุ่มเพื่อนเจ้าถิ่น ไม่ได้ยินบทสนทนาค่ะ แต่เห็นว่าคุยกันดีอยู่ เลยไม่ได้ออกโรง
แล้วหลานคนโตก็เดินกลับมาบอกน้องๆว่า "นี่ๆ เราไปทำสวนดอกไม้(?) ของเค้าพัง เราต้องทำคืนให้เค้านะ" ว่าแล้วก็นำน้องๆช่วยกันจัดเรียงกันใหม่ เพื่อนเจ้าถิ่นก็เดินมาสมทบ ช่วยกันจัดให้เป็นเหมือนเดิม
ช่วยกันจัด แล้วก็เล่นกัน คุยกัน แนะนำตัว เป็นเพื่อนกันไป
"ชื่ออะไรอ่ะ" "อยู่หลังไหนอ่ะ" "มาครั้งแรกเหรอ" "กี่ขวบแล้ว" "เสาร์อาทิตย์หน้ามาอีกมั้ย"
จาก 2 กลุ่มเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีเรื่องทะเลาะกัน แต่ก็รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ เป็นเพื่อนกันเล่นกันสนุก
ถ้าหลานทำเหมือนที่เราคิด เรื่องคงไม่จบสวยแบบนี้
งานนี้โดนหลานสอนไปเต็มๆ ได้เรียนรู้อะไรจากเหตุการณ์นี้เยอะมากๆ
สิ่งที่หายไปพร้อมกับการเติบโต คือความเป็นเด็กนี่เอง เคยมีคนบอกว่า ถ้าเอาความเป็นเด็กมาใส่ในหัวใจบ้าง ชีวิตก็จะมีความสุขขึ้นอีกเยอะ ... ถ้าจะจริงแฮะ
คราวนี้เวลาเจอปัญหา ลองคิดเล่นๆกันดีมั้ยคะ ว่าถ้าเป็นเด็ก 8 ขวบ จะทำยังไง อาจจะได้ทางออกที่คาดไม่ถึงก็ได้ค่ะ
| Create Date : 11 มกราคม 2553 |
|
3 comments |
| Last Update : 11 มกราคม 2553 16:39:26 น. |
| Counter : 1984 Pageviews. |
|
 |
|
|
|
|
|
|