20170122 : THESIS ใกล้ความจริงเข้ามาทุกที ตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ที่กำลังจะพบ




    หลังจากที่ฉันเข้าไปพบอาจารย์ที่ปรึกษามาหลายอาทิตย์  ตอนนี้อะไรหลายอย่างก็เริ่มชัดเจนขึ้นแล้วล่ะ  อาจารย์ที่ปรึกษาเมตตาฉันหลายอย่างมาก  ต่างกับสิ่งฉันเจอมาก่อนหน้าราวฟ้ากับเหว  ก็ไม่อยากจะเอาไปเปรียบเทียบกับอดีตหรอก  แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ 


     ส่วนในเรื่องการเขียนบทที่1-2 ตอนทำรายงานนี่เขียนแบบไม่ต้องคิดเยอะเลย พาราเฟสก็ชิลๆ แต่พอเอาเข้าจริงๆ มางานวิทยานิพนธ์ของตัวเองคือรู้ว่ามันเป็นผลงานที่ต้องออกสู่ภายนอก เลยค่อนข้างเคร่งกับมันแทบทุกคำทุกบรรทัด  ทำให้การเขียนให้ผ่านไปแต่ละย่อหน้าของฉันนี่โคตรยากเลย ไหนจะต้องพาราเฟสก่อน แล้วครีเอทว่าย่อหน้าต่อไปจะเกริ่นอะไร  รู้สึกว่าตัวเองใช้คำว่า "ซึ่ง" กับ "โดย" ได้เปลืองมากๆ เกะกะไปหมด  พอเขียนเสร็จหนึ่งหน้า  ก็ต้องมานั่งย้อนอ่านอีกรอบสองรอบว่า "ซึ่ง" "โดย" "และ" "นอกจากนี้" นำหน้าประโยคไหนที่ไม่สัมพันธ์กัน หรือเอาออกจะดีกว่า  มันเลยช้า  แต่ก็รู้ว่าหยุดพักไม่ได้แล้วล่ะ  นี่ก็เกือบจะสิ้นเดือนแล้ว ชื่อหัวข้อยังไม่เคาะเลย  ช้าเกินไปจริงๆ  คือฉันก็คิดนะว่ากับการที่ฉันมีเวลาได้เจอหน้าอาจารย์ที่ปรึกษาแค่อาทิตย์ละไม่ถึงชั่วโมง  ฉันก็ต้องพึ่งตัวเองเยอะๆด้วย  ไม่ใช่รอแค่อาจารย์สั่งให้ทำอะไรแล้วทำตาม  ก็พยายามเขียนไปเท่าที่จะทำได้  หลังจากบท1-3ผ่านไป  การออกเซอร์เวย์น่าจะทำให้ฉันผ่อนคลายลงไปได้พอสมควร  เพราะที่คิดไว้ในใจคืออยากเซอร์เวย์ภาคละ 100 คน ไหนๆจะทำแล้วก็เอาให้ครอบคลุมแบบที่ใครมาลบล้างไม่ได้เลย จะได้นำไปเสนอขอทุน ป.เอก ด้วย แล้วก็จะได้กลับมาเครียดอีกครั้งตอนตั้งสมาธิสรุปผล อภิปรายผลวิจัย  เออ...แต่นั่นมันเรื่องของอนาคต  ต้องเอาตอนนี้ให้รอดก่อนละ  ฉันจะต้องเปิดเล่มให้ได้แล้วเนี่ย  บางทีทำงานมาก็เหนื่อยนะ  ที่ทำงานเริ่มเรื่องเยอะขึ้นๆตลอด  ประชุมทุกวี่วันอย่างกับบริษัทมหาชน  กลับบ้านมานี่อยากจะนอนนิ่งทิ้งตัวไปเลย  แต่ก็ทำไม่ลงอ่ะ  ต้องฝืนกายมานั่งพิมพ์ก๊อกๆแก๊กๆ  สมองไม่ค่อยหมุนแต่ก็ต้องทำ เพราะถ้าหยุด = ช้าลงไปอีก คอยเตือนตัวเองแบบนี้เสมอ  เลยตื่นไปทำงานด้วยสภาพซอมบี้ทุกวัน  ดีแค่ไหนแล้วที่ยังมีเวลาอาบน้ำแปรงฟัน 55555+ โอยน่อ..ชีวิตที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยนี่มันทำให้รู้จักคุณค่าของเวลาจริงๆ



      อ่อ...มีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันตื่นเต้นมากๆ คืออาทิตย์หน้าฉันมีภารกิจต้องเข้าไปสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูง  โดยอาจารย์ที่ปรึกษาท่านติดต่อศิษย์เก่าเพื่อจะขอให้ฉันเข้าไปหาข้อมูลวิจัย  พอรู้ว่าได้สัมภาษณ์ผู้อำนวยการฯ  เล่นเอาซะฉันแอบหวั่นใจ ไม่รู้จะทำตัวยังไง ต้องเตรียมอะไรเข้าไปบ้าง ต้องแต่งตัวอะไรแบบไหน  เพราะโดยปกติเป็นคนที่ไม่เข้าหาผู้ใหญ่เลย  คือเอาจริงๆฉันเคยทำงานที่สมาคมการค้าไทย-ไต้หวันมาก็ได้เจอคนระดับนี้หลายคนอยู่  แต่นี่คือต้องไปนั่งสัมภาษณ์ต่อหน้าส่วนตัวไง  ฉายเดี่ยวเข้าไปอีก เกร็งมากจริงๆ คิดแต่ว่าฉันต้องเข้าไปในลุคที่ Formal ที่สุด  อีกอย่างหนึ่งที่กังวลคือเรื่องของคำถาม  ไม่ได้กลัวเค้าจะตอบไม่ได้หรอก เค้าน่ะเก่งอยู่แล้ว แต่คนถามนี่สิ...ไม่เก่งเลย  แต่ก็เอาวะ คิดซะว่าเป็นความท้าทายแบบใหม่ อะไรที่ไม่เคยก็เคยซะ  ไม่กล้าเข้าไปถามแล้วจะได้ข้อมูลเหรอ อังคารนี้เดี๋ยวรู้เลย  ขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาที่ช่วยหาคอนแทคให้  ขอบคุณน้องนู๋หนุ่ยเพื่อนร่วมคลาส ร่วมอาจารย์ที่ปรึกษาที่บอกไอเดียการหาของที่ระลึกไปขอบคุณท่านผู้อำนวยการ  ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว รอแค่วันเวลาเข้าไปสัมภาษณ์




      นับจากวันนี้ไปก็เหลือเวลาที่ฉันต้องฝ่าไปให้ได้อีกประมาณ 5 เดือน ต้องเจออะไรที่ไม่เคยเจอมาก่อน  ทั้งการสอบเปิดเล่ม การออกเซอร์เวย์ของจริง  การนั่งสรุปวิจัยหัวแตก และการสอบดีเฟนก่อนจบ  ฉันยังต้องนอนกอดเรื่องนี้ไปอีกยาว 55555+



Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 22 มกราคม 2560 17:52:47 น.
Counter : 206 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



สมาชิกหมายเลข 3458491
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



มกราคม 2560

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
30
31