หนังสือไทย ภาคหนึ่ง

Genderism โดย โตมร ศุขปรีชา
ไม่อยากบอกเลยว่าเล่มนี้ซื้อเพราะหนังสือมันหนาดี เทียบความหนากับราคา 170 บาทแล้ว เออ..มันคุ้มแฮะ (ถ้าคนเขียนมาเห็น อาจจะเสียใจ) นึกดูหนังสือบางเล่ม เล่มจิ๊ดเดียวปาเข้าไปเกือบสองร้อยบาท แถมตัวหนังสือยังแบบ large printอีกสำหรับคนวัยเกษียณอ่าน เมื่อนึกได้ดังนี้ เลยซื้อเล่มนี้มา เล่นแบบquantityไว้ก่อน

อ่านคำนำ ถึงได้เฉลียวใจว่า อืม..คนเขียนเป็นเกย์รึ คำนำเขียนกันตั้งหลายคน ไม่มีใครพูดตรงๆซักคน จนกระทั่งอ่านในฉบับไปได้หลายๆบท อ่านไปอ่านมาว่า..คงงั้นนะ

ความเห็นในหลายบทหลายตอนที่คุณโตมรแกเขียน อ่านแล้วไม่เห็นด้วย เพราะให้รู้สึกว่าlogicแกออกจะเพี้ยนๆในหลายๆที คือ โยงเรื่องนั้นเข้าเรื่องนี้ แล้วสรุปว่ามันเข้าเรื่องกันหรือเป็นเหตุเป็นผลกัน ซึ่งว่าบางทีมันไม่ใช่นา
แต่..ในบางตอนที่แกพูด ก็มีตรรกะที่น่าคิดและเข้าท่านะ

ภาษาที่แกใช้ ถ้าเป็นหนังคงต้องบอกเรท R หรือแบบ parental guidance advised มันไม่ใช่ภาษาโป๊นะ แต่แกใช้ภาษาที่บางทีรุนแรง บางทีรุนแรงเกินไปสำหรับหัวข้อหรือจุดสำคัญที่แกต้องการนำเสนอ


ว้าวุ่น โดย ปินดา โพสยะ
จริงๆไม่รู้จักนักเขียนคนนี้หรอก แต่เมื่อสองปีก่อนกลับไปบ้าน แล้วก็ไปเดินดูร้านหนังสือเป็นธรรมเนียม เผอิญไปเหลือบเห็นหนังสือเล่มนี้วางโชว์อยู่ เห็นหน้าปกน่าสนใจดี เป็นแบบเส้นขีดวงๆๆๆคาบเกี่ยวกันไปมาเข้ากับชื่อหนังสือดี เลยลองซื้อมาอ่าน อีกอย่างเห็นพิมพ์ตั้ง 19 ครั้ง หนังสืออะไรจะพิมพ์เยอะครั้งขนาดนั้น (พิมพ์ครั้งละร้อยเล่มหรือปล่าว--ล้อเล่น)

หอบกลับมาอ่านที่นี่ โอ้โฮ..หนังสืออะไรอ่านมันส์สุดๆๆ ตลกสุดยอด อ่านแล้วติดใจนักเขียนปินดา เลยไปหาหนังสืออื่นที่เขาเขียน แล้วก็ได้หนังสือชื่อบานไม่รู้โรยมา


บานไม่รู้โรย โดย ปินดา โพสยะ
เรื่องนี้เป็นคล้ายๆเรื่องเล่าสั้นๆ ว่าสั้นเพราะมีอยู่แค่ 231 หน้า ขนาดพ็อกเก็ตบุ๊คเล็กๆ แบ่งเป็นตอนๆแต่แบบยังเป็นเรื่องเดียวกัน อ่านไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ เนื้อเรื่องเกิดในฉากที่ออกไปทางชนบทหน่อย (ไม่รู้เขียนจากความทรงจำของปินดาในสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาหรือเปล่า)

อ่านเล่มแรกของเขาแล้วประทับใจมาก มาเจอเล่มนี้ความคาดหวังเลยสูง เลยให้รู้สึกค่อนข้างผิดหวัง


เวลา โดย ชาติ กอบจิตติ
เล่มนี้ซื้อเพราะชื่อคนเขียน เขาเขียนมาหลายเล่มและเล่มนี้ก็ได้รางวัลซีไรท์ปี 2537 และรางวัลนวนิยายดีเด่นแห่งชาติในปีเดียวกัน เนื้อเรื่องดำเนินไปในแบบเรื่องสั้น สลับด้วยบทละครน่ะ ตอนอ่านก็ไม่รู้สึกประทับใจอะไรนะ แต่ที่แปลกคือ อ่านมาได้สองปีเศษแล้ว บางฉากบางบทยังคงภาพในใจที่เกิดขึ้นตอนอ่านได้เลย คงไว้ในแบบที่ชัดด้วยนะ อย่างหนังสือบางเล่ม เราอ่านไป ก็มีจินตนาการตามไปด้วยใช่ไหม พอปีสองปีจินตนาการนั้นก็เลือนๆไป แต่เล่มนี้ไม่นะ หลายฉากหลายตอนมันยังตรึงตราตรึงใจอยู่เลย เป็นเพราะเขาเขียนดีหรือยังไง (หรือจินตนาการเราดีเกินเหตุ--ไม่หรอก ว่าเขาเขียนดีน่ะ)

เป็นเรื่องของกลุ่มคนชราในบ้านพักคนชราแห่งหนึ่ง สำหรับหลายๆคนอาจไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจ แต่ส่วนตัวชอบอะไรที่เกี่ยวกับคนชราน่ะ


ลูกผู้ชาย โดย ศรีบูรพา
ปกติจะไม่อ่านนิยาย เพราะตอนเด็กๆอ่านเยอะแล้ว แต่เลือกเล่มนี้ด้วยอารมณ์อยากอ่านนิยายแบบสมัยเก่า เรื่องนี้ตามคำนำสำนักพิมพ์เขาว่าพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 2471 ก็เกือบ 80 ปีแล้วนะ ศรีบูรพาตอนนั้นอายุแค่ 23 เอง

อ่านแล้วบางทีขำกิ๊ก เพราะสำนวนเก่าจริง ถ้าตัดสินโดยบรรทัดฐานปัจจุบันมันก็แบบอะไรจะขนาดน้านนน ตัวอย่างนะ พระเอกพูดในตอนหนึ่งว่า
"ถ้าถ้อยคำของผมที่กล่าวโดยหวังดี เป็นที่แสลงต่อความรู้สึกของคุณ ขอได้โปรดอภัย"
เกิดมีหนุ่มใดมาพูดอย่างนี้ให้ฟังในชีวิตจริง ฟังแล้วคงแทบตกเก้าอี้ เพราะซะ....

เรื่องนี้อ่านได้เพลินๆ อ่านไปบางทีก็นึกไป..ถึงหนังไทยแบบเมื่อ 20-30 ปีก่อน อย่างที่มีพระเอกจ๊นจน ต่ำต้อย แต่ท้ายก็ได้ดี แล้วนางเอกก็แสนดีพร้อมอะไรอย่างนั้น ที่สำคัญต้องมีตัวไม่ค่อยดีสอดแทรกเพื่อเพิ่มรสชาติ


ส.ป.ช. สร้างเสริมประสบการณ์บางชนิด โดย ป้อม-สมประสงค์
เรื่องนี้ไม่รู้จักหรอกคนแต่ง ป้อมใครก็ไม่รู้ แต่เคยได้ยินวิชาส.ป.ช.ในโรงเรียน สมัยที่เรียนนั่นยังไม่มีเลยนะ รู้สึกเดี๋ยวนี้เขายกเลิกไปแล้วใช่ไหม พลิกดูแล้วคนเขียนเขาสร้างสรรค์ดี เลยซื้อมาอ่าน

อ่านแล้วตลกดีนะ อย่างมีตอนที่เรียกว่า "วิธีสร้างความเพลิดเพลินให้กับชีวิตแบบอินดี้" แล้วนายป้อมเนี่ยก็พูดถึงอย่างเวลาอยู่ว่างๆ แล้วหาอะไรทำให้เพลิดเพลิน แกก็แนะนำวิธีการแอบดูคน--ที่กำลังแอบดูคนอื่นอยู่ อย่างมันมีไอเดียpeople watch ใช่ไหม เขาก็แนะนำให้เราคอยแอบดูแอบสังเกตพวกที่people watch อีกที น่าสนใจไหมล่ะ

ในเล่มมันมีภาพการ์ตูนประกอบด้วยน่ะ ที่ตลกมากอันหนึ่งคือ รูปการไหว้ของแคชเชียร์ในซุปเปอร์มาร์เกต ใครๆก็เคยไปซุปเปอร์มาร์เกตใช่ไหม พอเราจ่ายตังค์พนักงานก็มักจะไหว้แบบอ่อนน้อมมากกก ในรูปถึงกับแบบให้พนักงานแทบไปนั่งพับเพียบไหว้บนเคาน์เตอร์เลย อ่อนน้อมมม

หนังสือเล่มเล็กนิดเดียวนะ คือ ขนาดเล็กกว่าพ็อกเก๊ตบุ๊คโดยทั่วไป ทำให้พกไปไหนมาไหนสะดวกดี จำได้ว่าอ่านจบตอนไปนั่งรอพลุวันที่4 ก.ค. เมื่อสองปีก่อน


ดอกเตอร์กับรูทและสูตรรักของเขา
เล่มนี้แปลมาจากหนังสือญี่ปุ่นอีกที คนเขียนเรื่องย่อที่ปก เขียนได้ดีมาก ดีจนทำให้เราเสียตังค์ซื้อเลยนะ ซื้อมาแล้ว..กว่าจะอ่านจบได้ ใช้เวลาเกือบปี เพราะโหย..เป็นหนังสือที่อ่านแล้วทรมานมาก ไม่ชอบเลย อ่านแล้วเบื่อ อ่านจนหลับไปก็หลายรอบ ก็ยังไม่จบซักที เนื้อเรื่องว่าดำเนินช้าน่ะ แล้วก็ไม่มีอะไรมากด้วย ไอ้พล็อตที่แกความจำสูญทุกๆ 80 นาที ก็ไม่ได้ช่วยให้สนุกหรืออะไรเลย สรุปแล้วเป็นหนึ่งในหนังสือที่ไม่ชอบจริงๆๆๆ

Create Date : 10 กันยายน 2549 Last Update : 26 มกราคม 2550 8:30:15 น. Counter : 755 Pageviews.		6 comments
Share Tweet