เมื่อชีวิตอยู่ตรง..สี่แยก

ตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดสามวัน เพื่อเฉลิมฉลอง Martin Luther King Day วันจันทร์นี้ ปกติวันหยุดยาว มักจะไม่ได้อยู่บ้าน ไปโน่นไปนี่ แต่นี่พึ่งกลับจากเมืองไทยได้ไม่กี่อาทิตย์ เลยอยู่บ้านซักหน่อย เมืองนี่โล่งเลย เพราะคนออกนอกเมืองกันหมด มันโล่งจนคิดว่าน่าจะออกไปทานข้าวนอกบ้านนะ..คนน้อยๆอย่างนี้ น่าจะได้รับบริการเร็ว อาหารมาทันใจดี แต่ก็..ยังไม่ได้ทำ

จริงๆเข้ามารำพึงถึงความรู้สึกที่ตัวเองกำลังอยู่ในช่วงสี่แยก อยู่ดีๆก็มาถึงน่ะ ว่าเดินอยู่สามแยกอยู่แหม็บๆ ไหง..มาถึงตรงนี้ได้ ถ้าถามความรู้สึกบอกได้เลยว่า..ไม่รู้สึกเลยนะ ในใจในความรู้สึก มันยังเดินอยู่สามแยกอยู่เลย กำลังกายกำลังใจภายนอกและที่สำคัญภายใน ก็ให้รู้สึกว่ายังสาม..อยู่ มีเพียงสิ่งหลักสิ่งเดียวที่เตือนใจคือ สายตา ไอ้พวก fine print ต้องใช้แว่นขยายยยย

เอาเข้าจริงๆณ ตอนนี้สุขภาพกายดีกว่าตอนช่วงยี่สิบซะอีก นึกแล้วก็ขำ เพราะช่วงยี่สิบมัวแต่อยู่ในช่วง ignorance อย่างไทยๆก็ว่ามัวแต่หลงอยู่ในความไม่รู้ กำลังกายกำลังใจใช้ไปตรงนั้นหมด พอเรียนรู้ตรงนั้น ทีนี้เลยมีเวลามาใส่ใจกับกายเต็มที่

สุขภาพจิต..ก็ดีกว่าสองทศวรรษก่อนอีกนั่นแหละ เพราะ..อย่างที่ว่า..โง่น้อยลง ปล่อยวางได้เยอะขึ้น อย่างที่เขาว่ากันว่า Youth is wasted on the young. ถ้าเอาตามที่ตัวเองประสบมาว่าจริง อย่างไม่รู้จะจริงยังไงเลย นึกดูคนเป็นหนุ่มเป็นสาว มีกำลังมีแรงเยอะ แต่ก็มัวแต่ใช้ไปกับเรื่องโง่ๆ เรื่องไร้สาระ แต่ก็นั่นแหละ จะโทษใครได้ ส่วนนึงธรรมชาติมันเป็นอย่างนั้นแหละ ไม่เจอเรื่องโง่ๆ ไม่ทำพลาดอย่างมากมาย แล้วมันจะโง่น้อยลงได้ไง ต่อให้มีคนสอน คนบอก คนเล่า ไหนจะเท่าก้าวพลาดเอง แล้วใช้สองตีน สองมือตะเกียกตะกายจากหลุมเองได้

Create Date : 17 มกราคม 2554 Last Update : 17 มกราคม 2554 4:21:02 น. Counter : 303 Pageviews.		0 comments
Share Tweet