Group Blog
 
<<
กันยายน 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
19 กันยายน 2550
 
All Blogs
 
สองสาวสุดแซ่บ...มาแล้วจ้า

ลูกจ๋า หลังจากแม่โชว์หมวกสุดอเมซิ่งในชีวิตไปแล้ว ห่างหายไปสองอาทิตย์ หมวกยังไม่มีอะไรคืบหน้าไปกว่าเดิมเลยจ้า ...พี่ป่านเอาไปใส่ได้เลยนะลูก ฮ่าๆๆ

มาดูท่าโอเคของพี่ป่านดีกว่า เวลาแม่ทำนิ้วโป้งกะนิ้วชี้เป็นวงกลมแล้วบอกโอเค้ พี่ป่านก็จะบอกว่า "โอเค" แล้วก็ทำท่าเนี้ย


ท่า OK ของพี่ป่าน กรั่กๆๆ


มันโอเคยังไงหว่า???? งง

แล้วอาทิตย์ไหนว้า ป๊าชวนไปโยนโบว์ลิ่งการกุศลที่ RCA (โตแล้วอย่าไปเที่ยวกลางคืนแถวนั้นนะลูก)


พอจะเป็นแฝด 3 ได้ป่าวคะ

ตอนแรกแม่กะว่าจะโยนด้วยซะหน่อย อุตส่าห์แบกรองเท้าไปซะดิบดี พอจะเริ่มแข่ง พี่ป่านง้องแง้งบอกว่าจะกลับบ้าน แป่ว!!! เลยหาคนอื่นมาเล่นแทน

ส่วนแม่ก็พาพี่ป่านกะน้องปอลงไปกินไอติมแล้วก็ช็อปที่ท็อปส์แทน

พอป๊าแข่งเสร็จ ก็ไปกินฟูจิกัน สั่งซะเต็มโต๊ะ พี่ป่านไม่กินอะไรเลยอ่ะ เพราะ...


มัวแต่เล่นลูกโป่งที่เพิ่งซื้อมา เห่อซ้า

กลับถึงบ้านปุ๊บ ให้แม่เป่าทันที ...แม่เกือบเป็นคางทูมแน่ะ


พี่ป่านกะลูกโป่ง 2 ใบ

เป่าให้พี่ป่าน 2 ใบ น้องปอสนใจมาขอเอี่ยวด้วย พี่ป่านไม่ยอมให้ แม่ดูท่าทางพี่ป่านถือลูกโป่ง 2 ใบแล้ว ถ้าเป่าอีกใบพี่ป่านต้องถือไม่ได้แน่ๆ ก็เลยเป่าให้น้องปอ แต่....


พี่ป่านแฮ้บไปจนได้

มีอยู่วันนึงแม่เห็นน้องปอนั่งเล่นอยู่คนเดียว แอบไปดู...เล่นไรว้า


เอาดินสอไปจิ้มใส่รูบล็อกซะงั้น

เผลออีกแป๊บก็ไปคุ้ยชั้นหนังสือที่แม่กะว่าจะจัดตั้งหลายหนละ แต่ก็ไม่ได้จัดซะที


รื้อไปรื้อมา จนเสียหลักล้มมาทับพี่พังป่าน

แต่ล้มนิดๆหน่อยๆก็ไม่สามารถหยุดยั้งความซนเยี่ยงลิงของน้องปอได้


ล้มแล้วลุก ซนต่อ

ซนแค่นี้ไม่เท่าไหร่ พอถึงเวลาอาหารเที่ยงของพี่ป่าน พี่ป่านไม่ยอมกินซะที น้องปอเลยมาช่วยเททิ้ง แม่เลยต้องไปจัดการทำให้ใหม่ (จริงๆคือแค่เทบะหมี่กะลูกชิ้นออกจากถุง ฮ่าๆๆ)


คราวนี้เลยยอมกินซะที

ส่วนน้องปอก็ไม่ยอม จะตามไปคว้ามาเททิ้งอีกรอบ แม่เลยต้องไปเอาอุปกรณ์การกินมาให้น้องปอเคาะเล่นอีกชุดนึง แต่น้องปอก็ไม่ค่อยถูกใจ แม่เลยต้องขอแบ่งเส้นบะหมี่มาใส่ไว้ในชามซัก 2-3 เส้น


ชามของน้อง

แล้วพักนี้แม่ก็สอนพี่ป่านลากเส้นตามจุดประ (เด็กวัยนี้เค้าฝึกแบบนี้กันป่าวหว่า) พี่ป่านก็ไม่ค่อยสนใจหรอก ได้แต่เอาดินสอมาระบายสีซะมากกว่า แต่บางทีก็จะบอกแม่ว่า "พี่ป่านจะลากตามจุด" เลยมีผลงานเล็กๆน้อยๆมาฝาก

ไม่ต้องตกใจฝีมือตัวเองนะลูก อันไหนที่ดู(เหมือนจะ)ดีหน่อย ก็เป็นฝีมือแม่เอง แต่อันนี้หงิกๆงอๆน่ะ ฝีมือหนูเองล่ะจ้า ฝึกไปเรื่อยๆนะลูก


A


C


F

ส่วนน้องปอนี่เห็นพี่ทำอะไร น้องขอทำด้วยคนตลอด


น้องปอขอเขียนด้วยคน


เค้าต้องเขียนแบบนี้นะน้อง

แล้วพี่ป่านก็ชอบบังคับให้น้องปอนั่งรถขาไถ


เพราะพี่ป่านอยากเข็นน้อง

พุธที่แล้ว เราย้ายมานอนบ้านอาม่า 3 คืน มาถึงปุ๊บ พี่ป่านก็เล่นกะโลจ๋าก่อนเลย


เอารถของเล่นไปชวนเจ้าไมโลเล่นด้วย

บางทีก็มีเอาหนังสือไปยื่นให้ไมโลอ่าน


ตี่จู่เอี๊ยขา พี่ป่านขอมานอนบ้านอาม่านะค๊า

ส่วนน้องปอซนระเบิด ของชอบที่สุดก็คงไม่พ้นพัดลมตั้งพื้น ขึ้นไปเกาะอยู่ได้ตั้งนาน แถมทำหน้าทะเล้น


แลบลิ้นแบร่ๆ


ยิ้มแบบพึงพอใจ

นอกจากไมโล...แมวอ้วนใจดีที่ยอมให้พี่ป่านทารุณกรรมต่างๆนานา ก็ยังมีเจ้าถุงเงิน...หุ่นนางแบบ


ตัวนี้ชื่อพี่ถุงเนิน ...สำเนียงพี่ป่าน (จริงๆพี่เค้าชื่อถุงเงินนะลูก)

อาทิตย์ที่แล้วอาม่าพาไปเดินตลาด แม่เห็นเค้กกล้วยหอมเลยถามพี่ป่าน
แม่ : กินเค้กกล้วยหอมมั้ยลูก
พี่ป่าน : กินค่า
แม่ : (ซื้อเค้กกล้วยหอม+ขนมปังไส้กรอก) อ้ะ ใครกินก็ถือเองนะลูก
พี่ป่าน : (ยื่นแขนมารับถุงก๊อบแก๊บ เอาไปคล้องใส่แขน ท่าทางคล้ายคุณนายสะพายหลุยส์)
อาม่า : (แวะซื้อพวกทองหยิบถาดเล็กๆ เอาไว้ทำสังฆทานวันรุ่งขึ้น) อ้ะ ช่วยอาม่าถือหน่อยนะ
พี่ป่าน : (เผลอตัวยื่นแขนไป พอเห็นอาม่าส่งถุงก๊อบแก๊บให้ ก็หดมือกลับ) หนัก ถือไม่ไหว
ดูดู๊...พอไม่ใช่ขนมของตัวเอง ดันบอกว่าหนัก ทั้งที่ถุงขนมตัวเองหนักกว่าอีกอ่ะ

แล้วไอ้ประเภทที่บอกว่าหนัก ถือไม่ไหวเนี่ย ไม่ใช่แค่เรื่องขนมนะ เวลาแม่จะให้พี่ป่านเก็บหนังสือเข้าชั้น ก็มักจะมีอิดออดแบบเนี้ย
แม่ : อ้ะ ก่อนไปเล่นอย่างอื่น เก็บหนังสือก่อนสิลูก เอามาอ่านแล้วก็ไม่เก็บ
พี่ป่าน : แม่เก็บให้หน่อย
แม่ : ไม่เอาหรอก ใครอ่านก็เก็บสิ นะๆ รีบเก็บ จะได้ไปเล่นต่อไง
พี่ป่าน : มันหนัก ...ถือไม่ไหว
แม่ : ไหวสิลุก ถ้าไม่ไหวก็หยิบไปเก็บสองทีก็ได้
พี่ป่าน : (ยกหนังสือแล้วทำท่าหนักมากๆ) มันหนัก...ถือไม่ไหว
แม่ : เอาน่า เดินอีกนิดก็จะถึงชั้นหนังสือแล้ว เก่งจังๆๆๆ
พี่ป่าน : (เดินไปถึงชั้นหนังสือละ ดั๊นเอาหนังสือไปสอดใต้กองหนังสือเล่มอื่น) ฮ้าๆๆๆๆๆ (คล้ายๆอาการกรี๊ด) จะหล่นแล้ว
แม่ : (เอาวะ ไหนๆก็หอบไปถึงชั้นหนังสือละ) มามะ แม่ช่วยก็ได้

ตอนแม่พาออกไปยืนรับลมหน้าบ้าน พี่ป่านมองลงไปชั้นล่างเห็นอะไรก็จะพูดไปเรื่อย
พี่ป่าน : แม่ๆ พี่เค้าเดินมากะผู้หญิง
แม่ : เหรอๆ แล้วพี่เค้าเดินไปไหนอ่ะ
พี่ป่าน : ไปซื้อของ

พออีกซักพัก
พี่ป่าน : แม่ๆ มีหมาวิ่งด้วย
แม่ : เหรอๆ แล้วหมาวิ่งทำไมอ่ะ
พี่ป่าน : หมาวิ่งตาม
แม่ : หมาวิ่งตามอะไรล่ะลูก
พี่ป่าน : หมาวิ่งตาม...หาพ่อกะแม่
โอ้วววว จินตนาการบรรเจิดจริงๆเลยลูกแม่

แล้วพุธนี้ แม่ก็พาน้องปอกะพี่ป่านมานอนบ้านอาม่าอีกแล้ว ตอนแม่ลงไปซื้อของ พอกลับขึ้นมาเห็นอาม่าอุ้มน้องปอออกมาหน้าบ้าน น้องปอร้องแว้กๆๆๆๆ

อาม่าบอกว่าตอนแรกน้องปอไม่ร้องหรอก คลานเข้าไปหลังบ้าน พอเห็นห้องน้ำไม่มีใครอยู่ เลยเพิ่งรู้สึกว่าโดนแม่ทิ้ง (ก็หนูนึกว่าแม่เข้าห้องน้ำนี่นา) เลยเริ่มแหกปากโวยวาย

แต่พอแม่เอาถุงน้ำส้มสแปลชวางในกระติก น้องปอก็หยุดร้องทันที เดินดุ๊บๆๆๆ แล้วก็นั่งยองๆ ทาปากยื่นๆไปดูดหลอด


ยองๆดูด

ปรี๊ดๆ พุงล้ำหน้า ...นั่งไม่เก็บพุงเลยลูกช๊าน


ซร้วบๆ


ชื่นจายยยยย

อาทิตย์ที่แล้วที่มานอนบ้านอาม่า น้องปอเริ่มเดินได้นิดหน่อย พอกลับไปบ้านย่าเลยเดินโชว์วันละหลายรอบ จนตอนนี้เดินได้ประมาณ 5-10 เมตรแล้ว (แม่เหนื่อยจังว่ะ) แต่ระหว่างทางที่เดิน มีหยุดพักเวลาเมื่อยเหมือนกันนะ บางทีลงไปนั่งยองๆแล้วก็ลุกขึ้นมาเดินต่อ เห็นทีจะเป็นพลังขาหมูซะแล้ว

นอกจากเดินไปทั่วแล้ว ยังชอบแอบขึ้นบันไดอีกตะหาก ปู่ไม่ยอมเอาที่กั้นบันไดมาติดซะที ปู่บอกว่ากลัวหลานไม่มีที่ออกกำลังกาย) ฮ่าๆๆ คราวนี้น้องปอเลยได้ออกกำลังกายวันละหลายรอบมากๆ เวลาน้องปอปีนบันได ปู่ก็จะคอยเดินตามหลัง น้องปอเลยแฮ้ปปี้มากๆ ขึ้นไปหัวเราะไป แถมมีชะโงกหน้าผ่านร่องบันไดแล้วส่งเสียงแว้ดๆๆๆ แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากโชว์เหงือกบานๆให้คนที่อยู่ชั้นล่างอีกตะหาก

น้องปอ 10 เดือนครึ่งแล้ว จนบัดนี้ยังมีแต่เหงือกอยู่เลย เสาร์ที่แล้วตอนป๊ามารับกลับบ้านย่า แม่คิดว่ามองเห็นฟันแหลมๆที่เหงือกล่างนะ แต่พอดูอีกทีมีแต่เหงือกตุ่ยๆ สงสัยตาฝาดแฮะ

ป.ล. พักนี้อาจจะไม่ค่อยได้อัพบล็อกให้หนูๆนะจ๊ะ เพราะครึ่งอาทิตย์อยู่บ้านย่า อีกครึ่งอาทิตย์มาอยู่บ้านอาม่า ตอนอยู่บ้านอาม่านี่เน็ตช้ามากๆ แต่แม่ก็จะพยายามอัพน๊า


Create Date : 19 กันยายน 2550
Last Update : 20 กันยายน 2550 0:46:09 น. 4 comments
Counter : 905 Pageviews.

 
อัฟบล็อกทีนึง เราก็ทั้งอ่านทั้งดูภาพกันเพลินไปเลยอ่ะ

น่าร๊ากกกก มากๆ ชอบท่าโอเคค่ะ พยายามทำตามแต่ไม่ไหว

มือเรา นิ้วเรามันแข็งมันด้าน ไม่เหมือนของเด็กๆ เนอะ


โดย: ฟ้าสวยมาก วันที่: 20 กันยายน 2550 เวลา:6:22:38 น.  

 
อ่านถึงเรื่องไม่ยอมถือของ แล้วบ่นหนัก ๆ เนี่ย คล้าย ๆ ลูกเจี๊ยบเลย เหมือนจะเป็นข้ออ้างเวลาไม่อยากทำ บางทีก็บอก "ทำไม่เป็น" ซะงั้น 555 ตกลงไม่รู้ถูกเด็กหลอกบ้างหรือเปล่า

ส่วนเรื่องหัดเขียนตามจุด ลูกเจี๊ยบก็กำลังหัดอยู่เหมือนกัน แต่ชอบเขียนแต่วงกลม ตัวอื่นไม่ค่อยจะยอมเขียนเลย


โดย: YingLek วันที่: 20 กันยายน 2550 เวลา:7:52:10 น.  

 
น่ารักจังหนู อิอิ หันเดินคล่องๆนะคะ
สงสารจัง โดนแม่ทิ้ง เลยต้องมาดูดน้ำส้มย้อมใจ คิคิ


โดย: M...MinT วันที่: 20 กันยายน 2550 เวลา:8:17:31 น.  

 
น่ารักกันทั้งพี่และน้องเลยอ่ะ..


โดย: นิวคะ (-:-น้องนาจา-:- ) วันที่: 20 กันยายน 2550 เวลา:9:47:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.