Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
5 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
ทริปนรก@พัทยา...ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง???

เล่าต่อจากกลับจากร.พ.เลยละกันน๊า

...พอเด็กๆหลับ แม่ก็จัดกระเป๋า จัดไปก็ถอดใจไป เพราะเหนื่อยมากๆ แถมน้องปอก็ตื่นมาเช็คชื่อเป็นระยะ จนตีสองแล้วยังจัดกระเป๋าไม่เสร็จเลยอ่ะ แอบคิดในใจว่าเปลี่ยนใจไม่ไปดีมั้ยหนอ??? เป็นทริปแรกที่หมดไฟจะไปเที่ยว

แต่จะไปบอกย่าว่า 4 ชีวิตนี้จะไม่ไป ให้ปู่ไปแทนได้มั้ย ก็คงบอกไม่ได้ เพราะปู่ไม่อยากไป ตังค์ก็จ่ายไปแล้ว และย่าก็อยากพาเด็กๆไปเล่นกะหลานๆ พอดีพี่ nick กะ nathan (ลูกป้ากิ๊ฟท์ หลานย่าแอ๊ว) กลับมาจากแคนาดา ย่าเลยอยากพาเด็กๆไปเล่นกัน (เอ่อ...เล่นกันที่บ้านในกรุงเทพแทนได้เป่าค๊า)

เป็นครั้งแรกที่แม่เอายาลดไข้กะผ้าขนหนูผืนเล็กไปด้วย เผื่อน้องปอไม่สบาย เพราะเพิ่งกลับจากร.พ. เอาไปเผื่อ คงไม่ต้องใช้ (หรือพกไปเป็นลาง) แต่เสื้อผ้านี่เอาไปแบบพอดี๊พอดี ไม่มีเผื่อเหลือเผื่อขาดเลย ...เกริ่นแบบนี้พอจะรู้แล้วใช่ป่ะ ว่าอะไรได้ใช้ อะไรเหลือๆขาดๆ หุหุ




เสาร์ที่ 28 ก.ค. แหกขี้ตาตื่นกันแต่เช้า จัดการเรียบร้อย ออกเดินทางกันตอน 10 โมง

พี่ป่านบ่นปวดฉี่แถวๆบางนา (ทำไมแม่ไม่ใส่แพมเพิสให้พี่ป่านฟระ) เลยแวะปั๊ม(ยี่ห้ออะไรหว่า) แอบเม้าท์ว่านี่มันปั๊มน้ำมันหรือเวทีคอนเสิร์ตกันแน่วะเนี่ย เพราะทั้งห้องน้ำ มินิมาร์ท ต้องขึ้นบันไดไปหลายขั้น (หรือเค้ายกพื้นสูงหนีน้ำท่วม) พอพี่ป่านเห็นส้วมซึมแบบนั่งยองๆ พี่ป่านยกขาเกาะแม่แล้วบอก "ปวดฉี่ไม่เอา" ...เอ้า ไม่เอาก็ออกเดินทางกันต่อ

พี่ป่านไอแห้งๆเป็นระยะ แล้วเหมือนจะตัวอุ่นๆนิดหน่อย ...แม่วิตกจริตไปรึเปล่าน้อ

ระหว่างทางพี่ป่านก็กินป๊อกกี้รสนมไปกล่องนึง ย่าให้แวะหนองมนซื้อของกิน (เกรงว่าถ้าไม่แวะ เดี๋ยวเค้าหาว่ามาไม่ถึงเมืองชล) ป๊าทำหน้าที่ช็อปเปอร์แทนทุกๆคน ได้ของกินมาเต็มเลย มีเผือกเส้นทอดด้วย ย่าเลยป้อนพี่ป่านกินเผือกทอดตลอดจนเกือบถึงจอมเทียน (ตอนนั้นคันปากยิกๆว่าอย่าให้กินเลย เพราะพี่ป่านไออยู่ แต่เกรงใจย่าอีกแล้ว) แถมย่ายังแซวว่าถ้านั่งกะย่าได้กินขนม ถ้านั่งกะแม่ไม่ได้กิน (อ้าวววววว ถ้าไม่ใช่ย่า มีต่อยไปละนะเนี่ย)

ผ่านศรีราชา มีร.พ.สมิติเวช ศรีราชา กะ ร.พ.พญาไท ศรีราชา อืม...มองไว้ (มองทำไม)

ผ่านพัทยา มีร.พ.กรุงเทพ พัทยา อืม...มองไว้ (มองทำไม)

แวะโลตัสก่อนเข้าโรงแรม (ไปถึงนู่นยังจะแวะโลตัสอีก ไม่เข้าใจเลย) พี่ป่านไม่กินข้าวเลย คงเพราะอิ่มขนม ไม่เป็นไร ไว้มื้อเย็นแก้ตัวใหม่

ถึงโรงแรม เจอญาติโกโหติกาแห่ลงมาต้อนรับ(ฟังดูโอเวอร์ แต่ความรู้สึกประมาณนั้นจริงๆ) พี่ป่านบอกปวดฉี่ แม่เลยพาขึ้นไปฉี่บนห้องของย่าแอ๊วก่อน รอป๊าเช็คอินไม่ไหวละ

พอเข้าห้องย่าแอ๊ว พี่ป่านสติแตกไปละ เจอคนแปลกหน้าทีละเยอะๆแบบระยะประชิดนี่มีงอแง จากปวดฉี่ก็เลยบอก "มีฉี่ไม่เอ๊าๆๆๆ"

แถมห้องย่าแอ๊วแอร์เสีย เลยขอย้ายลงมาอยู่ชั้น 2 ยิ่งพี่ป่านเจอทางเดินแคบๆยิ่งป่วนหนัก พอเข้าห้องที่ชั้น 2 ได้แล้วญาติๆมามะรุมมะตุ้ม คราวนี้ร้องไห้หยั่งกะตุ่มแตก พอน้องปอได้ยินพี่ป่านร้องเลยเอามั่ง ร่วมด้วยช่วยกันประสานเสียงหยั่งกะซิตี้คอรัส (แม่สารภาพตรงๆว่าประสาทจะแด๊กอ่ะลูก) สุดท้ายพี่ป่านร้องหนักมากๆเลยแหวะพุ่งเต็มพื้นเลย

หลังจากให้อาหารปลาบนบกเสร็จเรียบร้อย พี่ป่านร้องจะอาบน้ำ ขอมา...ก็จัดให้อีกแล้ว อาบน้ำเสร็จ เอาเสื้อผ้าที่กะว่าจะใส่วันรุ่งขึ้นมาใส่ซะเลย (ตอนนั้นก็บ่ายๆละ เลยกะว่าชุดนี้ไว้ใส่พรุ่งนี้อีกวัน ฮ่าๆๆ)

อาบน้ำเสร็จสบายตัว พี่ป่านบอก "จะดูสระว่ายน้ำๆๆๆๆๆ" แม่กะป๊าเลยรวบรวมลมปราณเป่าปลอกแขน 2 อัน กะห่วงยางอีก 2 อัน (จบงานนี้กะว่าจะไปรับจ้างเติมลมยางแล้วนะเนี่ย) แต่พี่ป่านตัวอุ่นๆ เลยยังไม่กล้าพาลงไปเล่นน้ำ ขอแปะโป้งไว้ก่อน

แม่กะป๊าขอนั่งๆนอนๆเอาแรงก่อน (เหมือนรู้ตัวว่าคงไม่ได้พักอีกเลย)


น้องปอคลานยั้วเยี้ยเป็นหนอนเลย
พี่ป่านก็กำลังสนใจขนหน้าแข้งป๊า






นวดหลังให้ป๊าด้วยท่าพิสดาร



พี่ป่าน...เงื้อ



เอ่อ...นวดหัว อันนี้แถมให้(มั้ง)


แดดร่มลมตก ย่ากะย่าแอ๊วชวนกันพาเด็กๆลงไปเดินริมทะเล


ตกเย็นออกไปเดินรับลมริมทะเล (ไม่งั้นเค้าจะเม้าท์กันได้ว่ามาไม่ถึงพัทยา)



เด็กไปกัน 4 แต่ถ่ายได้ 3 เพราะอีกคนยังต้องอุ้มอยู่


กลับขึ้นมาจับพี่ป่านเปลี่ยนชุดนอน ซักพักพี่ป่านยืนซบอยู่มุมเตียง ตาริบหรี่เชียว ปากก็บ่น "หิวข้าว ง่วง" แล้วก็หลับไปท่านั้นเลย ก็เลยอุ้มขึ้นไปนอนบนเตียงซะให้เรียบร้อย ...แอบหวังว่าอาจจะนอนถึงเช้าเลย อิอิ (ฝันหวานไปรึเปล่ายะ)

ทุ่มกว่าๆ แม่เข้าไปดูพี่ป่านซะหน่อย จับหัวเหม่งดู มีไข้ ตัวร้อน แต่ที่ทำให้ตกใจมากๆ จนตะโกนเรียกป๊าเสียงดังสนั่น เพราะเห็นพี่ป่านนอนตัวสั่นหงึกๆ แม่งี้ใจไม่ดีเลย รีบปลุกพี่ป่านขึ้นมากินยาลดไข้ เช็ดตัวนิดนึง แล้วมองหน้ากะป๊า พยักหน้าใส่กัน พาไปหาหมอดีกว่าว่ะ

ตอนนั้นมึนตึ้บ โทรถามน้านิดว่ามีร.พ.ไหนใกล้จอมเทียนที่สุด น้านิดบอกกรุงเทพพัทยา พร้อมบอกพิกัดที่ตั้ง โอเช...ตีนผีออกรถไปโล่ด

ระหว่างนั่งรถนี่ใจไม่ดีเลย เวลาเห็นพี่ป่านทำตาปรือๆเนี่ย เป็นไรมากป่าวไม่รู้ แต่พอออกถนนใหญ่ พี่ป่านก็เริ่มตาสว่าง พูดจ๋อยๆๆๆ ค่อยยังชั่วหน่อย แม่สารภาพว่าแอบน้ำตาไหลนิดนึง เป็นห่วงอ่ะ ทำไมต้องมาไม่สบายต่างถิ่นด้วยล่ะเนี่ย

พอถึงร.พ. เริ่มเกิดศึกแย่งชิงแม่ เพราะเวลาพี่ป่านไม่สบาย ก็งอแงจะรักแม่แต่เพียงผู้เดียว จะเซ้งน้องปอให้ป๊าหรือย่าอุ้มแทน ส่วนน้องปอก็เกาะแม่หยั่งกะหมีโคอาล่า จะงัดออกจากเอวก็ร้องซะหยั่งกะคนป่วย...แม่เศร้านะเนี่ย

ตอนลงจากรถ เจ้าหน้าที่เห็นเด็ก 2 คนร้องไห้กระจองอแงกันใหญ่ คงเดาไม่ถูกเลยถามว่า "คนไหนป่วยครับ" ...สงสัยดูจากท่าทางคาดว่าคงป่วยทั้งคู่ ฮ่าๆๆ (ตอนนี้หัวเราะออกละนะ แต่ตอนนั้นหงุดหงิด)

พอถึงแผนกเด็ก พี่ป่านก็ไปชั่งน้ำหนัก วัดไข้(ไข้สูงด้วยฮ่ะ ขนาดกินยากะเช็ดตัวแล้วนะ) เช็ดตัว ...ร้องไห้หงิงๆตลอด

ส่วนน้องปอก็ร้องด้วยช่วยกันตลอดเวลา แม่งี้เศร้าๆๆเครียดๆๆ หยุดร้องซักคนได้มั้ยฟระ??? ปวดหูโว้ย

พอเจออาหมอสุดสวย
อาหมอ : มาจากไหนกันคะเนี่ย
แม่ : กรุงเทพค๊า
อาหมอ : โห...เด็กเทพทำผมน่ารักจังเลย
พี่ป่าน : จะกลับบ้าน ฮือๆๆๆ
อาหมอ : โอ๋ๆๆ เดี๋ยวหมอให้วิตามินซีนะคะ
แม่ : อืม...เค้ายังไม่เคยกินวิตามินซีเลยอ่ะค่ะ
อาหมอ : อ้าว...เด็กเทพไม่เคยกินวิตาซีเหรอคะ
แม่ : (เกี่ยวอะไรกะเด็กเทพหรือไม่เทพฟระ ตรวจซะทีสิโว้ย)
อาหมอ : ไหนอ้าปากสิคะ
แม่ : อ้าปากให้อาหมอดูฟันหน่อยซิลูก
พี่ป่าน : อ้า....(ยังกระซิกเล็กน้อย)
อาหมอ : (ตรวจๆๆ) อืม...คอเริ่มแดงนะคะ โพรงจมูกก็บวมนิดหน่อย เป็นหวัดค่ะ ก็เดี๋ยวจ่ายยาลดไข้ แก้อักเสบ แก้ไอนะคะ
แม่ : อ้ะเสร็จแล้ว บ๊ายบายอาหมอด้วยจ้า
พี่ป่าน : ซาหวัดดีค๊า บ๊ายบาย (กระซิกๆ)

ระหว่างรอป๊าไปจ่ายตังค์+รับยา พี่ป่านก็เล่นของเล่นเพลิดเพลินมาก อลังการทั้งนั้น

ป๊ากลับมาพร้อมถุงยา เดินโซเซมาเชียว
ป๊า : ทายดิ๊ เท่าไหร่
แม่ : ขอดูยาก่อน
มียาแก้อักเสบ distaclor (เคยเสร่ออ่านว่า "ดิสแทคเลอร์" ซะหลายหน จนน้าเจี๊ยบมาเปิดโลกทัศน์ไม่นานมานี้ว่า "ดิสตาคลอร์" โว้ย) , ยาลดไข้ flemex syrup (ขวดพลาสติกเหมือนร.พ.แบ่งขายประมาณนั้น) , ยาลดไข้ (ยี่ห้อไรฟระ ลืม)
แม่ : 500 อ้ะ
ป๊า : ผิด...พลาดไปครึ่งนึง
แม่ : เคี้ยกกกกกก...พันนึงเลยเหรอ
ป๊า : 926 แหง็กๆ

ต๊าย...น้านิด ไม่บอกก่อนนะยะว่าใกล้ที่สุด แล้วก็แพงที่สุดด้วย ก๊าก

แต่พอป๊าทำแบงค์พันปลิวไปหนึ่งใบ พี่ป่านก็อาการดีขึ้นทันตาเห็น ไม่อยากกลับ จะเล่นของเล่นๆๆๆๆๆๆๆ ...จะเล่นจนถึงเช้าเลยเหรอลูก กลับเหอะๆ พอออกไปหน้าร.พ. ดันจะดูน้ำพุอีก

คืนนั้นป๊าออกไปนอนที่โซฟาห้องรับแขก ส่วนแม่ก็ไม่ค่อยได้นอน นอนหลับๆตื่นๆ มัวแต่จับหัวเหม่งพี่ป่าน มีไข้มั้ยน้อๆๆๆๆ พอตัวร้อนก็ปลุกขึ้นมากินยาลดไข้(ที่พกไปจากบ้าน) เช็ดตัวๆๆๆ ดีว่าพี่ป่านโตพอจะฟังแม่บ้างแล้ว เลยไม่ค่อยงอแงเวลาโดนปลุก ตอนกินยาลดไข้มีบ่นว่าขมๆๆด้วย แม่ก็ไม่รู้จะทำไง ได้แต่บอกว่าขมก็ทนๆกินเข้าไปเหอะลูก จะได้หาย (ถ้าแม่กินแล้วลูกหาย แม่กินให้ก็ได้อ่ะลูก แต่ของแบบนี้กินแทนกันไม่ได้ หนูก็กินไปเองละกัน ฮ่าๆๆ)




อาทิตย์ที่ 29 ก.ค. ตื่นเช้ามาตาโบ๋เลย นอนน้อยมาเป็นอาทิตย์ละเนี่ย พี่ป่านก็ยังมีไข้เหมือนเดิม

ตอนสายแม่บ้านมาทำห้องให้ สะอาดเอี่ยม ผ้าปูที่นอนเรียบตึงเป๊ะ น่านอนมากๆ

11 โมงกว่า ดูเด็กๆชักจะง่วงเลยชวนพี่ป่านนอนกลางวัน ส่วนแม่ก็นอนให้นมน้องปออยู่ กะว่าจะงีบด้วยซะหน่อย น้องปอก็หักหลังซะงั้น นอนกินอยู่ดีๆ อ้วกกระจายเต็มผ้านวมเลย เลยเรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนผ้าอีกรอบ แม่บ้านก็ดี๊ดี...ไม่เป็นไรค่ะ กี่เดือนละคะ ไม่สบายเหรอคะ ไม่ออกไปเที่ยวไหนเหรอคะ บลาๆๆๆ

พอแม่บ้านกลับออกไป แม่ก็ยังพยายามชวนน้องปอนอนต่อ แต่คราวนี้เราไปนอนตรงโซฟาที่ห้องรับแขก กอดกัน 3 คนแม่ลูก พอป้ากะย่ากลับมาจากไปเที่ยวสวนนงนุช น้องปอได้ยินเสียงก็เริ่มขยับ แม่เลยปล่อยพี่ป่านนอนที่โซฟาไปก่อน แล้วพาน้องปอเข้าไปนอนในห้อง

นอนได้ซักพักน้องปอก็จัดการแจกอาหารปลาอีกรอบ คราวนี้ป๊าโทเรียกแม่บ้าน แม่บ้านหน้าหงิกเข้ามาเลย ไม่พูดไม่จา คงหงุดหงิดไอ้เด็กห้องนี้ทำไมอ้วกบ่อยจังฟระ เมื่อวานมาถึงก็อ้วกไปคนนึงละ วันนี้อีกคนอ้วกซะ 2 รอบ เดี๋ยวลาออกจากงานซะเลย (คิดแทนเค้า)

ตอนบ่ายๆ ญาติโกโหติกามาชวนพี่ป่านไปโอเอซิสซีเวิลด์ แต่ป๊าบอกพี่ป่านยังไม่สบายเลยไม่อยากให้ไป ทั้งกลัวไปแพร่เชื้อให้คนอื่น แล้วก็กลัวร่างกายอ่อนแอไปติดเชื้ออื่นกลับมาอีก (ป๊าคิดรอบคอบไปป่าวเนี่ย) แถมถ้าพี่ป่านไปกะญาติๆ แม่เดาว่ารถยังไม่ทันออกถนนใหญ่ พี่ป่านคงร้องหาแม่ๆๆๆๆแน่นอน (เดาหวยยังไม่แม่นขนาดนี้เลย) แต่แม่เกือบใจอ่อนให้ป๊าขับรถพาพี่ป่านไปกะญาติๆละ แต่ป๊าบอกไม่เอาๆ (มาบอกแม่ทีหลังว่าเกือบใจอ่อนเหมือนกัน)

ตอนน้องปออ้วกรอบที่ 2 แม่ก็คิดๆๆๆ เอาไงดีว้า ไปร.พ.เลยดีมั้ย ป๊าบอกรอดูอาการอีกซักพักละกัน พี่ป่านก็แง้วๆ จะเล่นของเล่น(ที่ร.พ.) เลยพาเด็กๆลงไปเล่นของเล่นหน้าโรงแรมแทน


รายนี้กำลังชวนป๊าไปเล่นอย่างอื่น



หน้าตาอารมณ์บ่จอยอย่างแรง (ใกล้จะอ้วกอีกรอบแล้ว)


พี่ป่านยังไม่เลิกบ่น "จะเล่นของเล่นๆๆๆๆ" น้องปอก็เอาใจพี่สาวน่าดู พี่ป่านบ่นแป๊บนึงน้องปอก็ไม่รอช้าอ้วกใส่หลังแม่เต็มๆ คราวนี้แม่กะป๊ารีบขึ้นไปหยิบกระเป๋ากะกุญแจรถ ซิ่งโล่ด ขับเส้นนี้มาหลายหน ไม่หลงแน่นอน แม่ยังแซวป๊าว่าปีหน้ามาอีกทีคงยังจำทางได้อยู่ จะกลางวัน กลางคืน ขับได้หมด ฮ่าๆๆ

ตอนขึ้นรถน้องปอก็ร้องแง้วๆไม่เลิกซะที แม่เลยตัดสินใจให้นมอีกรอบ จะได้หลับๆไปซะ (แต่คาดว่าถ้าถึงร.พ.ช้า คราวนี้มีอ้วกในรถแน่) เดชะบุญถึงร.พ.ก่อน น้องปอไปอ้วกในห้องชั่งน้ำหนัก ฮ่าๆๆ ...ไหนๆจะฟันค่าหมอค่ายาแล้วก็ออกแรงเช็ดพื้นให้นิดนึงนะคะ (หรือไม่เค้าก็คงบวกเพิ่มไปอีก เอิ๊ก)

รอหมออยู่พักใหญ่ พี่ป่านก็สมใจนึกบางลำพู เล่นของเล่นอย่างเพลิดเพลิน

พอหมอมาก็เล่าอาการให้หมอฟังว่าน้องปอจะอ้วกหลังจากกินนมซัก 15 นาที หมอเลยกดท้อง น้องปอก็ร้องๆๆๆ หมอบอกว่าขอเอ๊กซเรย์ดีกว่าเพราะอาจเป็นลำไส้กลืนกัน (อ่า...มันใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอค๊า) แต่ด้วยความร้อนใจ หมอว่าไงก็เอางั้นแหละ

ทางไปห้องเอ๊กซเรย์นี่หยั่งกะเขาวงกต เลี้ยวๆๆๆๆจนงง พอไปถึงก็จับน้องปอถอดเสื้อผ้า ยืนตัวตรงแหน่ว แม่จับเข่า เจ้าหน้าที่อีกคนจับตัว เอ๊กซเรย์ทั้งท่านอน ท่ายืน น้องปอกระหน่ำร้องจนหูแทบแตก น่าสงสารมากๆ ...แอบคิดว่าไม่น่าเลยฟร่ะ แม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปป่าวน๊า

ผลเอ๊กซเรย์ออกมา...ปกติ คงเป็นไวรัสลงกระเพาะ เลยจับฉีดยาแก้อ้วกไป 1 เข็ม แล้วเอายาแก้อ้วกกลับมาจิบเล่น 1 ขวด ป๊าไปจ่ายตังค์อีก1,5xx ...ป๊าคงเซ็นต์บัตรแบบมือสั่นๆ ฮ่าๆๆ

จ่ายตังค์เสร็จ รอยาฉีดออกฤทธิ์ประมาณ 30 นาที เผื่ออ้วกที่ร.พ.อีกรอบจะได้คุ้ม ฮิฮิ

พี่ป่านได้เล่นนานมาก เพราะเราอยู่ร.พ.ประมาณ 2 ช.ม. แต่พี่ก็ยังไม่มีวี่แววจะเบื่อ

วันนี้มีเด็กๆหลายคน (ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนไทย ไม่ลูกครึ่งก็แขก) พี่ป่านก็คุยกะเค้ารู้เรื่องมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่ง เด็กส่วนใหญ่จะหวงของเล่นด้วย ป๊าสังเกตดูว่าพี่ป่านจะทำยังไง ถ้าช่วงไหนที่แม่ไม่ได้พบหมอ ก็จะมานั่งดูด้วย ...ชอบสังเกตเวลาเด็กๆเล่นกัน

พี่ป่านจะเข้าไปในบ้านของเล่น มีน้องแขกทำหน้าตาขึงขังบอกว่า it's mine แล้วก็ไม่ให้พี่ป่านเข้าไป พี่ป่านก็ยิ้มๆ (ฟังไม่ออก เลยไม่เดือดร้อน) ไปจับประตูเปิดๆปิดๆ (แต่ไม่ได้เข้าไปในบ้าน) แล้วน้องแขกก็มาพ่นภาษาอังกฤษใส่ป๊าประมาณว่า...บอกเด็กของยูสิว่าบ้านนี้ของชั้น...ห้ามเข้า ป๊าก็อือออๆตามเค้าไป แต่ไม่พูดอะไร น้องแขกมองหน้าป๊าเหมือนสงสัยว่าทำไมไม่บอกลูกสาวเอ็งวะ ฮ่าๆๆ พอน้องแขกจะกลับก็ไปสะกิดพี่ป่านทำมือทำไม้ว่าช๊านจะกลับแล้วนะ เธอไปเล่นได้ละ แล้วก็บ๊ายบาย

ส่วนอีกคน (อันนี้ป๊าเล่าให้แม่ฟังอีกที) เล่นรถขาไถอยู่ พี่ป่านเข้าไปจับแบบอยากจะเล่น รายนี้นอกจากไม่ให้เล่นแล้วยังขับมาใกล้ๆทำท่าจะชนพี่ป่าน พอมาใกล้มากๆก็หยุดรถแล้วพูดๆๆๆอะไรก็ไม่รู้ พี่ป่านก็ไม่รู้เรื่องตามเคย (พี่ป่านคงบอกว่าก็แม่สอนแต่ vocab ไม่ได้สอน conversation นี่นา) ป๊าบอกท่าทางเอาเรื่องแฮะเด็กคนนี้ แต่พอเค้าเลิกเล่น ก็เดินมาใกล้ๆพี่ป่านแล้วบอกบ๊ายบาย พี่ป่านก็บ๊ายบายตอบ

ป๊าเลยคิดได้ว่าเด็กๆเนี่ยเวลาเค้าเล่นก็อาจจะมีหวงของที่เค้าเล่นอยู่บ้าง หรือแย่งของเล่นกันบ้างเป็นธรรมดา แต่พอเค้าเลิกเล่นแล้วก็จบกัน ไม่ได้แค้นเคืองแบบถาวร เล่นเสร็จมีเอามาให้คนอื่นเล่นต่อ แถมบ๊ายบายก่อนแยกย้ายกันอีก เป็นวัยที่น่ารักดี

ส่วนอีกครอบครัวนึง ป๊าได้เห็นวิธีเลี้ยงลูกที่แตกต่างกะที่ป๊าเคยเจอมา(กะตัวเอง) เป็นเด็กฝรั่งเล่นม้าโยก(เป็นวงกลมๆอ่ะ) แล้วม้าโยกล้มตะแคง พ่อก็เข้ามาหาลูกถามว่า are you ok? try again? ป๊าบอกว่าฟังแล้วรู้สึกดีจัง ถ้าป๊าเป็นเด็กคนนั้น ป๊าคงได้ยินประโยคอื่นแทน "เห็นมั้ยบอกแล้วไม่เชื่อ เข็ดมั้ยๆ ไม่ต้องเล่นแล้ว เดี๋ยวเจ็บตัวอีก บลาๆๆ" (เอ๊ะ...อัพไปอัพมา ไหงมาเม้าท์เรื่องส่วนตัว)

พอออกจากร.พ.ยังอุตส่าห์แวะดูน้ำพุด้านหน้าอีกแป๊บนึง ชดเชยที่ไม่ได้พาพี่ป่านไปโอเอซิสซีเวิลด์ ...มันแทนกันได้มั้ยเนี่ย แหะๆ

คืนนั้นผ่านไปด้วยดี ไม่มีอ้วก คงเพราะฤทธิ์ยาฉีด สาธุ...น่าจะออกฤทธิ์นานๆเนอะ แต่ก็คงได้แค่ 6 ช.ม.แหละ

เด็กๆหลับ แม่ก็เก็บของให้เรียบร้อยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขืนจัดตอนเช้าคงโดนป่วนจนเก็บไม่ได้แน่ เก็บไปก็ขำกันกะป๊าสองคน ตอนที่เอาลมห่วงยางกะปลอกแขนออก อุตส่าห์เป่า ไม่ได้ใช้งานเลยซักนิดเดียว ฮ่วย!!!



จันทร์ที่ 30 ก.ค. หมดฤทธิ์ยาฉีดได้ไม่นาน น้องปอก็อ้วกอีกรอบนึง แม่เลยจัดการป้อนยาแก้อาเจียนไป 1 มื้อ รอครึ่งชั่วโมง ให้นมแล้วนอน

พอตี 5 น้องปอตื่นมากินนมอีกแล้ว ...จะเหลือเรอะ อ้วกอีกแล้วค่า เลยไม่นอนละ นอนไม่ลง ไปชงน้ำเกลือแร่ให้น้องปอจิบเล่น อันนี้แปลกมาก...ดูดใหญ่เลยอ่ะ ผิดคาดมากๆ นึกว่าน้องปอจะไม่ยอมกินซะอีก ก็เลยให้จิบแต่น้ำเกลือแร่จนถึงตอนสายๆค่อยป้อนยาแก้อาเจียน แล้วค่อยให้กินนมอีกมื้อนึง

พอน้องปอหลับ แม่ก็พาพี่ป่านออกไปหม่ำมื้อเช้าก่อน มื้อนี้พี่ป่านได้กินแตงโมของโปรดด้วย มีอะไรขำๆนิดนึง

เกริ่นก่อนว่าตอนวันศุกร์ที่พี่ป่านปากแตก พอถึงวันจันทร์แผลเป็นสะเก็ดสีดำ เหมือนไฝที่ปากเบ๊นซ์ พรชิตาเลยแหละ
พี่ป่าน : (กินแตงโมอยู่) ซร้วบๆ
เนตั้น : (ชี้ที่พี่ป่าน) เบบี๋ เบบี๋ มีเม็ดแตงโมอยู่ในปาก
แม่ : ไม่มีหรอกจ้า น้าเขี่ยเม็ดออกแล้ว (ต๊าย มาแซวลูกช๊านนะยะว่ามีเม็ดแตงโมติดปาก)
พี่ป่าน : (ถุยๆๆๆ เม็ดแตงโมออกมา 2 เม็ด)
แม่ : อ้าว...มีเม็ดแตงโมจริงๆนี่นา ฮ่าๆๆ


โอ้...ขนาดยังไม่หายป่วยนะเนี่ย



มันส์ทิ้งทวน



ความสนุกไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะเด็กๆ



รูปหมู่เด็ก 4 คน เพิ่งได้ถ่ายก็ตอนจะกลับนี่แหละ


ก่อนเช็คเอาท์ ญาติโกโหติกาก็ยกขบวนไปไหว้พระ เรา 4 คนก็เฝ้าห้องตามเคย พอกลับมาก็เช็คเอาท์ซะเลย อยากกลับบ้านจะแย่แระ (เป็นทริปแรกที่อยากกลับบ้าน)

ออกจากโรงแรมมาได้แป๊บนึง พี่ป่านบ่นปวดฉี่ เลยแวะปั๊ม พอเจอส้วมซึมพี่ป่านก็ไม่ยอมฉี่อีกแล้ว รถก็ติดเป็นระยะ จะแวะปั๊มก็ไม่ถูกใจพี่ป่านซะที หลังจากนั้นไม่นานพี่ป่านก็หลับ

พอป๊าขึ้นทางยกระดับ พี่ป่านก็เริ่มตื่นมาบ่นปวดฉี่ แหง่ว...จะมีปั๊มไหนมาเปิดบนนี้ล่ะนังหนู ทีตอนมีให้แวะก็ไม่เอา ชวนนั่งกระโถนก็กรี๊ดใส่ (เป็นความผิดของแม่เองที่ไม่ฝึกหนูนั่งกระโถน) ป๊าก็ซิ่งกระจุย ย่าบอกขับแค่ 85 ก็พอ ป๊าไม่สนใจ เหยียบต่อไป สู้เพื่อลูก ฮ่าๆๆ

แม่ก็มองหลักกิโลข้างทางไปเรื่อยๆ ไอ๊หยา...60 กว่าโล(จะถึงบางนา)เท่านั้นเอ๊งงงงง ตายๆๆ ฉี่แตกคารถแน่ลูกแม่

ลงจากทางยกระดับต่อด้วยทางด่วน พี่ป่านเริ่มบ่นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ลองชวนนั่งกระโถนอีกรอบ โดนกรี๊ดใส่หูเลย ดีว่าน้องปอหลับตลอดทางนะเนี่ย ไม่งั้นได้มีประสานเสียงซิตี้คอรัสอีกรอบ คราวนี้แม่ได้ปล่อยไว้บนทางด่วนแน่

ข้าวเที่ยงยังไม่ตกถึงท้องเลย ป๊าเสนอว่าเดี๋ยวไปกินบาร์บีคิวที่โลตัสกัน (กลับมาตายรังจริงๆ)

ป๊าซิ่งสุดๆ สรุปว่าต้องแวะเข้าบ้านพาพี่ป่านฉี่ก่อน อั้นมาได้ไงไม่รู้ตั้งเกือบ 2 ช.ม. ทำแบบนี้ไม่ดีนะลูก เสี่ยงมากๆ เดี๋ยวกระเพาะปัสสาวะอักเสบไปล่ะแย่เลย

พอจัดการธุระส่วนตัวกันเรียบร้อยครบทุกคน ก็ออกไปโลตัสกินบาร์บีคิว ...ตอนกินนี่แทบจะน้ำตาไหล ดีใจมากๆ ถึงบ้านซะที ได้กินของอร่อยแบบนั่งสบายๆ ไม่ต้องเหนื่อย (แต่ยังแอบเหนื่อยกะน้องปอ ดุ๊กดิ๊กเหลือเกิน)

ตลอดเวลา 3 วัน 2 คืน ที่อยู่พัทยา ไม่ได้ไปไหนเลย นอกจากห้องพักกะร.พ. ต้องกินข้าวกล่องเซเว่น แถมมื้อเย็นกินตอน 4 ทุ่ม ...อะไรจะรันทดขนาดนั้น

เวลาเห็นลูกไม่สบาย (ยิ่งช่วงที่ผ่านมาเด็กๆไม่สบายต่อเนื่องมาเป็นเดือน) แม่รู้สึกเหนื่อยมากๆ อยากร้องไห้ อยากป่วย อยากแอ๊ดมิท (จะได้มีคนมาดูแลมั่ง)

ความรู้สึกตอนนั้นถ้าเทียบกับการทำงานประจำ ก็อยากจะลาพักร้อนซักอาทิตย์นึง ไม่เลี้ยงลูก ไม่คุยกะใคร จะนอนๆๆๆๆอย่างเดียว ..แต่ในชีวิตจริงทำไม่ได้ค่ะ มีลูกน้อยรอคอยความเมตตาจากแม่คนนี้อยู่ (หรือแม่จะรอคอยความเมตตาจากลูกก็ไม่รู้แฮะ)

ตลอดเวลาที่อยู่พัทยา แม่กะป๊ามีคำถามที่ถามกันเองบ่อยๆว่า
- เราขับรถมาพัทยาทำไม
- ทำไมเราไม่นอนอยู่บ้าน สบายกว่ากันแยะ ตังค์ก็ไม่ต้องเสีย (ทั้งค่าที่พัก ค่าหมอค่ายาอันแสนจะแพง)

แต่ป๊าก็บอกว่ามองแง่ดีสิว่าถ้าอ้วกที่บ้านก็ต้องเช็ดเอง คงเหนื่อยกว่านี้ ฮ่าๆๆ อืม...ถ้าป๊าควักกระเป๋าจ่ายค่าเช็ดอ้วกเท่ากะที่จ่ายไปสำหรับทริปนี้ แม่ยอมเช็ดอ้วกเองที่บ้านก็ได้นะ ฮิฮิ

ไปพัทยาคราวนี้ ยาที่พกไปได้ใช้จนหมดขวด ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เอาไว้เช็ดตัวก็ได้ทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ ส่วนเสื้อผ้าที่เอาไปพอดีกับจำนวนวัน ต้องซักแล้วตาก เอามาใส่ต่อ ส่วนของน้องปอ เลอะอ้วกหลายตัวเชียว วันกลับต้องใส่เสื้อตัวเดียวกะวันไป แถมกางเกงก็ไม่มีใส่ ฮ่าๆๆ

กลับมาคราวนี้ย่าบอกว่า "เข็ดแล้ว ไม่พาหลานไปไหนอีกแล้ว" แต่แม่ยังไม่เข็ดนะ รอฟูมฟักให้แข็งแรงกว่านี้ก่อน แล้วเราไปลุยกัน 4 คนดีกว่า ฮิฮิ

แต่ทริปนี้มีดีอย่างนึง แม่ได้พูดภาษาอังกฤษด้วย ...พูดกะพี่ nick กะ nathan ไง เรียนมาทั้งชีวิต เอาไว้พูดกะเด็ก 2 ขวบกว่ากะ 5 ขวบ ฮ่าๆๆ เด็กฟังรู้เรื่องก็ภูมิใจแล้ว

ดูเหมือนทริปนรก@พัทยาของพวกเราจะจบลงแค่นี้ใช่ป่ะคะ แต่จริงๆแล้วยังมีต่อค่ะ ถึงเราจะกลับมากรุงเทพแล้ว แต่มันยังมีอะไรเล็กๆน้อยๆตามมาหลอนเราอีก (บอกแล้วว่าไม่ใช่เรื่องผี) ไว้มาเล่าต่อ (หลอกให้ติดตาม อิอิ)



สำหรับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่แวะมาทักทายกัน เปิ้ลต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ พอดีดองเรื่องไว้เยอะมาก แล้วตอนนี้เด็กๆก็ยังไม่หายป่วยดี เลยขออัพเรื่องเก่าๆให้เสร็จก่อนแล้วจะตามไปทักทายให้ครบเลยค่ะ


Create Date : 05 สิงหาคม 2550
Last Update : 8 สิงหาคม 2550 0:15:27 น. 9 comments
Counter : 759 Pageviews.

 
โอ้โห ยังมีอะไรให้ติดตามต่ออีกเหรอเนี่ย แค่อ่านยังเหนื่อยแทนเลย เอ้า สู้ ๆ รออ่านตอนต่อไปจ้า


โดย: Yinglek IP: 58.136.117.20 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:8:22:23 น.  

 
เปิ้ล ยิ่งอ่านไดรอบนี้แล้วยิ่งมั่นใจอ่ะ ว่าเป็นคุณแม่มืออาชีพจริง ๆ ชื่นชมอ่ะ ถ้าเป็นเรา น๊อคตั้งแต่คืนแรกแล้ว นับถือ ๆ


โดย: จินต์จุฑา IP: 58.64.8.2 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:13:07:37 น.  

 
ตามอ่นมาตั้งแต่น้องปออยู่โรงพยาบาลวันแรก เห็นต้องโดนแทงน้ำเกลือตรวจเลือดแล้วก็ใจไม่ดี สงสารหมูอ้วนจัง แต่พอวันหลังๆเห็นร่าเริงหลั่นล้าก็เริ่มใจชื้นว่าเด็กเนี่ยหายเร็วดีเนอะ แถมยังได้กินอาหารอร่อยๆมากกว่าอยู่บ้านอีก ดีใจด้วยที่สาวน้อยไม่เป็นไรมากค่ะ

ไม่น่าเชื่อว่าแม่เปิ้ลยังสามารถไปพัทยาได้อีก สมเป็นซุปเปอร์มัมจริงๆ ยอดเยี่ยมๆ ดูแล้วน่ารักอบอุ่นอลเวงดีจัง เอาใจช่วยแม่เปิ้ลนะคะ สู้ๆต่อไปค่ะ


โดย: หมูเหมียว วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:14:13:50 น.  

 
หลังจากหายไปนาน กลับมาอ่านคราวนี้สงสารทั้งน้องๆ และคุณแม่เลยค่ะ ความรักของแม่นี่ยิ่งใหญ่จังเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ปล ส่วนเรื่องแฟนคลับเนี่ย เอาจริงนะคะ น้องๆน่ารักซะขนาดนี้ นั่งอ่านไป ขำไปกับความไร้เดียงสา จนคนข้างๆคิดว่าอ่านเรื่องขำขัน แต่จริงๆแล้วเป็นเรื่องน้องปอ น้องป่าน น่ารักกันทั้งคู่เลยค่ะ


โดย: ราตริมณิ IP: 58.136.107.11 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:14:19:14 น.  

 
โอ๊ะโอ ขวัยเอ๊ยขวัญมาหายไวๆนะจ๊ะสองสาว คุณแม่พันธุ์อึด


โดย: นุ้ยกะนีนน์ (Neinmom ) วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:15:36:03 น.  

 
แวะมาดูเด็ก ๆ ค่ะ น่ารักกันทุกคนเลย


โดย: tatana วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:2:23:18 น.  

 
หลายวันนี้ ต้องเข้ามาบล็อคนี้ มาอัพเดทเรื่องราวหลานๆ

ยิ่งเข้ามา ยิ่งสงสารหลานๆ โถๆๆๆ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลคุงแม่เปิ้ลก็ลากลูกไปปั๊ดตะยาซะแล้ว 555 ล้อเล่นจ้ะ เข้าใจว่าขัดผู้ใหญ่ไม่ได้

ขอให้หลานๆ หายไวๆ นะจ๊ะ น้าหยีเอาใจช่วยจ้ะ ไว้จะลากเจ้ากัสไปเยี่ยมวันไหนสักวัน




โดย: เลขาตัวซน วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:9:28:57 น.  

 
อป เอ๊ยยยยยย การเป็นแม่ที่มีลูกป่วยเนี่ยะ ทรมานยิ่งนัก เป็นไปได้ให้ ปั๋วป่วยดีกว่า (ตัวแม่ไม่ป่วยนะ) หรือไม่ก็ให้ย่าป่วยแทน กร๊ากกกกกกกกกกก


โดย: เอกิจัง วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:10:52:25 น.  

 
น่ารักกกกกกกกกกกกมั๊กมากครอบครัวนี้
คิดถึงพี่เปิ้ล พี่ปิ๊กจัง


โดย: กัสจัง... IP: 125.25.96.243 วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:18:11:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.