Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
11 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
เป็นหวัดสามัคคีพี่น้อง

วันอาทิตย์
พี่ป่านเกิดรักน้องปอซะมากมายจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้หรือไงไม่รู้ น้องปอคลานอยู่ พี่ป่านเดินผ่านก็ไปคว้ามือน้องปอมาข้างนึงแล้วก็แกว่งแขน โยกตัวไปมา พร้อมกับร้องเพลง “ไอ เหลิบ ยู ... ยู เหลิบ มี ... วี้ อา แฮมปีแฝ่มมาดี หวิ๋ด เก๊ด บิ๋ก ฮ๋าก แอ่น ขิด ฝอม หมี ถู หยู ... ว้อน ยู เซ ยู้ เลิ้บ มี ถู่” (ร้องแบบกวนๆด้วย ชอบทำเสียงจัตวา) ระหว่างที่พี่ป่านกำลังครวญเพลงอย่างเพลิดเพลิน น้องปอก็ไปไหนไม่ได้อ่ะ ต้องอดทนฟังจนจบเพลง...น่าสงสารเชียว ส่วนแม่ก็นั่งขำกลิ้งอยู่ข้างๆ เพราะสองพี่น้องคนละอารมณ์กันเลย พี่ป่านหน้าตาเบิกบานแจ่มใส น้องปอหน้าตางุนงงแตกตื่นเกิดอะไรขึ้นกะชีวิตช๊าน ไอ้พี่อ้วนมาแกว่งๆแขนหนูทำไมเนี่ย??? เออ...เอาน่ะ ทนๆหน่อย พี่เค้ารักหรอกน่า พอแม่เห็นว่าพี่ป่านร้องจบละเลยบอกว่าปล่อยแขนน้องเหอะ เดี๋ยวหน้าทิ่ม พี่ป่านเลยมาคว้ามือแม่แทน ครวญต่ออีกรอบ แถมรอบนี้มีหันมากอดด้วย เหมือนในซีดีบาร์นี่เปี๊ยบเลย

หรือว่า...พี่ป่านเห็นแม่พุงโตเหมือนบาร์นี่ล่ะเนี่ย

หลังจากหาป้าหมอเรื่องซีดเป็นที่เรียบร้อย กินธาตุเหล็ก(แบบเหม็นสนิม)มาได้ 2 วัน ก็ได้ฤกษ์ทำอาหารเสริมล็อตใหม่ เลยฝากอาม่าจัดหาวัตถุดิบในการทำกับข้าวมาให้ คราวนี้อัดเหล็กเต็มพิกัด โบ๊ะซะเต็มหม้อเลย ทั้งข้าว ไข่ หมู ตับ ผักโขม เหล็กล้วนๆ แม่เกือบเผลอขโมยเหล็กแหลมกันขโมยริมรั้วมาใส่ลงไปด้วย ฮ่าๆๆ แต่ทำไปก็ลุ้นไป โบ๊ะซะเยอะขนาดนี้ ถ้าน้องปอกินไปถุยไป แม่คงกลุ้มใจต่อไป

แต่เท่าที่ผ่านมาหลายวัน น้องปอกิน(เกือบ)หมดทุกมื้อเลย ชื่นใจแม่มากๆ

นอกจากน้องปอจะกินอาหารเสริม(เกือบ)หมดให้แม่ชื่นใจแล้ว พี่ป่านก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน ก็ตอนน้องปอร้องไห้อยู่ในเตียง พี่ป่านเดินเข้าไปมองหน้าน้องปอ (แม่งี้ลุ้นระทึก กลัวพี่ป่านจะผลักน้องปอหน้าหงาย แต่ต้องยั้งปากไว้ สังเกตท่าทีก่อน) แล้วก็เดินไปหยิบตุ๊กตา 2 ตัวมาส่งให้น้องปอ พร้อมกับบอกว่า “ไม่ต้องร้องน๊า” แต่ไอ้ท่าส่งตุ๊กตาให้น้องเนี่ยดูโหดไปนิด เพราะพี่เล่นทิ่มตุ๊กตาใส่หน้าน้องเลย เอิ๊กกกกก

ช่วงนี้พี่ป่านเริ่มทำอะไรด้วยตัวเองมากขึ้น สระผมเอ๊ง(ขยี้ผมสองที เอาแชมพูไปถูตัวซะแล้ว) ถูสบู่เอ๊ง(ชอบถูแขนเป็นพิเศษ สงสัยเลียนแบบโฆษณาครีมอาบน้ำ) เรื่องที่ยังไม่ค่อยยอมจะทำเองซักเท่าไหร่ (ก็แม่ไม่ค่อยขยันสอนซะด้วยสิ) ก็พวกถอดเสื้อ ถอดกางเกง ส่วนกินข้าวเนี่ยถ้าอาหารถูกปากพี่ก็กินเองแบบสู้ตาย หมดแล้วมีขอเติมอีก (เปลืองจริงๆ) แต่ถ้าไม่ถูกปากนะ แทบจะต้องก้มกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ กินหน่อยเหอะลูก กินหน่อยนะค๊า จะกินเองหรือเทให้หมากิน จะกินดีๆหรือกินทั้งน้ำตา(สองอันหลังนี่ล้อเล่นจ้า) มื้อไหนไม่อยากกินก็ปล่อยไป เดี๋ยวหิวก็ซัดโฮกเอง ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นมื้อเย็นที่กินกระจาย ...ไม่อ้วนยังไงไหวล่ะเนี่ย

เรื่องสนุกล่าสุดที่พี่ป่านเรียกร้องขอทำเองก็คือ...แต่นตะแล้นนนนน “ขอราดผมเอง” คงเห็นแม่ใช้ขันตักน้ำราดผม เลยขอลองมั่ง พอลองแล้วติดใจใหญ่เลย บอกว่าสนุกดี



พักนี้พี่ป่านเริ่มกลับมาดูพวกเบบี้ไอน์สไตน์อีกละ นึกยังไงไม่รู้มาบอกว่าอยากดู “ซีแอนโน” โห...ล่ามประจำตัวอย่างแม่เปิดดิกชันนารีประจำครอบครัวแทบไม่ทัน อะไรฟระ...ซีแอนโน คิดอยู่ตั้งนานก็คิดไม่ออก เอาแผ่นมาเปิดให้เลือกเองซะเลย กว่าจะถึงบางอ้อ(ถัดจากบางพลัดบ้านเราไปหน่อยนึง) มันคือแผ่น baby davinci อ่ะ ส่วน “ซีแอนโน” มาจากเนื้อเพลงนี้ head shoulder knee and toe จาก “นี แอนด์ โท” กลายเป็น “ซีแอนโน” ไปซะงั้น แล้วพอเพลงนี้มาทีไร พี่ก็รีบเด้งดึ๋งขึ้นมายืน เอามือจับหัว หัวไหล่ เข่า และเท้า ตามที่พี่ๆน้องๆในซีดีเค้าทำกัน เพียงแต่...พี่ป่านทำช้ากว่าเค้าเท่านั้นเอง เค้าวนไปจับหัวอีกรอบละ พี่ป่านยังจับเข่ากะเท้าอยู่เลย ฮิๆ



วันจันทร์
แม่ชาร์จโทรศัพท์ทิ้งไว้ พอตอนเช้ามือถือก็ดังเพราะตั้งปลุกไว้ แม่ขี้เกียจลุกไปปิด พอพี่ป่านตื่นมาได้ยินเสียงมือถือปลุกเป็นระยะ พี่ป่านก้มองหน้าแม่แล้วบอกว่า “คุณแม่ โทรศัพท์” แล้วก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แม่เลยบอกให้ช่วยดึงสายชาร์จออก พี่ป่านดึงเสร็จก็เอาโทรศัพท์มายื่นให้แม่ ป๊าเห็นเลยรีบแซวว่าสงสัยพี่ป่านจะเดือดร้อนมากเลยนะเนี่ยที่โทรศัพท์ดังแล้วไม่มีใครสนใจ (หรือภาษาชาวบ้านเรียกว่าหนักหัวมากรึไง ห๊า) แหม....ไปแซวลูกได้ไงยะ เด็กเค้าหวังดีอ่ะเนอะ พอพี่ป่านเอามือถือมาให้แม่ แม่ก็ชมซะโอเวอร์เลย ขอบคุณนะคะ เก่งค่ะ ดีมากค่ะ พี่ป่านก็ยิ้มแก้มตุ่ยไปตามระเบียบ

พี่ป่านอยากเล่นสีน้ำ ลูกขอมา แม่จัดให้อีกแล้วจ้า แม่ก็ไม่ค่อยมีหัวศิลปะซักเท่าไหร่ ลองเล่นไปพร้อมๆกะลูกละกัน แถมยังทุลักทุเลเล็กน้อย เพราะน้องปอจะลงมาถล่มวงด้วย พอเล่นได้ซัก 10 นาที รับมือกะน้องปอไม่ไหว เลยขอพี่ป่านเบรคก่อน ก็นู่นเลยเบรคไปเกือบชั่วโมง พอน้องปอหลับก็มาเล่นกันต่อ (เบรคนานกว่าเล่นอีกอ่ะ) พอเล่นเสร็จก็ไปอาบน้ำล้างสีออกจากตัวกัน

วันนี้เล่นปั๊มมือกัน ดูออกเป็นรูปที่แม่คิดไว้รึเปล่าไม่รู้ แต่พี่ป่านชอบปั๊มมือมาก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราเล่นสีน้ำแล้วออกมาเป็นรูปเป็นร่างหน่อย แต่ครั้งนี้แม่จับมือพี่ป่านไปปั๊ม ไว้คราวหน้าลองให้พี่ป่านฟรีสไตล์เองดีกว่า จะได้รู้ว่าเด็กๆมีจินตนาการเป็นยังไงมั่ง



ไว้ต้องไปนั่งคิดนอนคิด จะเล่นอะไรดีน้อ คราวก่อนดูรายการ art attack เค้าตัดกระดาษเป็นรูปสะพานที่มีนาฬิกาบิ๊กเบน แล้วเอาแปรงสีฟันจุ่มสีแล้วก็ขูดๆให้สีกระจายลงไป ตอนขูดสีนี่พี่ป่านคงจะสนุก แต่ขอเวลาแม่ไปตัดกระดาษเป็นรูปสวยๆก่อนนะ ...คงไม่พ้นสี่เหลี่ยม วงกลม สามเหลี่ยม ดาว และรูปทรงพื้นฐาน ฮ่าๆๆ ความสามารถแม่มีแค่นี้แหละลูก

หลังจากพี่ป่านโชว์ความสามารถล่าสุด(ตักน้ำราดหัว)ให้แม่ดูได้ 2 วัน หวัดก็ถามหา ฮ่าๆๆ แถมคราวนี้เป็นพร้อมกัน 2 คนพี่น้องเลย แม่งี้เหงื่อหยดมากๆ น้องปอเพิ่งหายจากท้องเสียได้ 2 วัน เวรกรรม เห็นน้ำมูกไหลทีไร เสียววาบทุกทีสิน่า ไว้มาลุ้นกันว่าคราวนี้จะเป็นซักกี่วัน

พอตอนค่ำพี่ป่านไปยืนใกล้ๆประตูมองดูเพดาน
แม่ : ดูอะไรอ่ะ
พี่ป่าน : ดูจิ้งจก
แม่ : ไม่ต้องกลัวนะ ไล่มันไปเลย จิ้งจกกลัวคนเก่ง กลัวเด็กดี กลัวเด็กกินข้าว
พี่ป่าน : ชิ่วๆ ไปไป๊ (ไปลงนรกซะเถอะที่ร๊าก)
แต่จิ้งจกก็ไม่ไปไหนหรอก ยังเกาะอยู่ที่เดิมแหละ ฮิๆ

แม่สังเกตว่าเวลาพี่ป่านกินข้าว พอใกล้จะหมดชามเริ่มตักไม่ขึ้น พี่ป่านก็จะเอาช้อนกวาดข้าวที่อยู่ด้านข้างลงไปรวมกันไว้ตรงก้นชาม แม่ยังไม่เคยสอนให้พี่ป่านใช้ส้อมเลย ก็ค่อยๆเรียนรู้ไปนะลูก

พอปิดไฟนอน
พี่ป่าน : แม่ๆๆๆ
แม่ : เรียกทำไมจ๊ะ
พี่ป่าน : แม่เปลี่ยนชุดนอนสีชมพู (แม่ใส่มา 2 วันละลูก เอาไปซักมั่งเหอะ)
แม่ : (มายุ่งอะไรกะช๊านล่ะเนี่ย)



วันอังคาร
น้องปอตื่นมากินนมตอนตี 4 ครึ่ง รู้สึกตัวอุ่นๆ เลยเรียกให้ป๊าไปเอาน้ำกับผ้าขนหนูมาให้ ป๊าก็แสนดีที่สุดในโลก ลงไปหยิบกะละมังอาบน้ำใบเล็กเท่าบ้านขึ้นมาให้ ป๊าด...ทำไมไม่เอาโอ่งมังกรเลยล่ะพี่

กะว่าเช็ดตัวเสร็จเอาน้องปอนอน แม่จะนอนต่อซะหน่อย ป๊าดันชวนคุย พอนึกขึ้นได้ว่าสมควรจะนอนดีกว่า พี่ป่านก็ดันตื่นซะนี่ โอ้...บักโกรกเป็นแบบนี้นี่เอง

แม่ก็คอยสังเกตว่าพี่ป่านกะน้องปอจะซึมมั้ยเพราะไม่สบายทั้งคู่เลย เป็นห่วงอ่ะ แต่ก็ยังเล่นกันด้วยดี มีแย่งของเล่นกันนิดหน่อย แต่พี่ป่านก็เริ่มผลักน้องน้อยลงเรื่อยๆ แล้วก็เริ่มแบ่งของให้น้องมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน


รักน้องหรือรังแกน้องล่ะเนี่ย



ไม่รักจริง พี่ไม่ดมตูดน้องหรอกนะ ฮ่าๆๆ


ดูจากรูปแล้วป๊าบอกดูซึมไปเนอะ ซึ้มซึมมมมม ...ประชดน่าดู

วันนี้พี่ป่านต่อบล็อกเป็นรูปนี้ แล้วก็บอกแม่ว่า


“บันได...คุณปู่ขึ้นไปส่ง”
เพราะปู่จะส่งหลานขึ้นห้องนอนเกือบทุกวัน

พอเบื่อบล็อก(ที่มีอยู่น้อยนิด) ก็ไปเล่นทำกับข้าวต่อ
แม่ : พี่ป่านทำอะไรคะ
พี่ป่าน : ชงกาแฟ


เอามือไปกดที่มุมไวท์บอร์ด บอกว่า “กดน้ำร้อน”


หลังจากทำท่ากดน้ำร้อนเสร็จ ก็บอกว่า “คนๆๆๆ กาแฟอุ่นๆ” หลังจากชงเสร็จ ต้องมีคนกินใช่ป่าว นี่ไง...


“หมาดูดกาแฟ”



“ขอพี่ป่านดูดมั่ง”
หรือจะเป็นความใฝ่ฝันของเด็กที่จะได้กินกาแฟ (หลังจากที่ถูกผู้ใหญ่ห้ามมาตลอด)



เอ่อ....กินกาแฟหรือจับหัวกดน้ำอ่ะลูก


ที่บนโต๊ะเริ่มรก ไม่พอเล่นซะแล้ว ย้ายทำเลดีกว่า เอาจิ๊กซอว์ก.ไก่ที่พี่ป่านช็อปมากะมือ(แต่ป๊าจ่ายตังค์) มาทำเป็นโต๊ะกับเก้าอี้(ประยุกต์ได้คุ้มมากเลยลูก)


ร้านใหม่ เจ้าของเดิม กะลูกค้าตัวเดิม



ไปหลอกลูกค้ารายใหม่เข้าร้าน


พอกินกาแฟเสร็จ พี่ป่านจับหมานอนกะพื้นบอก “นอนหลับและ” เฮ้ย!!! กาแฟร้านไหนกินแล้วหลับทันทีล่ะเนี่ย


ตัวสีน้ำตาล พี่ป่านบอกว่า “นอนหลับและ”
ส่วนอีกตัวนึง พี่ป่านจับมาฉีดยา (สงสัยยาแก้ท้องเสียป่าวหว่า กินกาแฟร้านนี้)


ส่วนน้องปอจอมแสบนี่เผลอไม่ได้เลย แป๊บๆคลานไปเกาะตีนบันได(ขออภัยที่ใช้คำไม่สุภาพ) เอามือตบป้าบๆๆๆๆ สงสัยน้องปอจะส่งซิกแนลให้แม่รู้ว่าถ้าไม่สนใจหนู หนูจะปีนบันไดหาความอบอุ่นแล้วน๊า ถ้ายังไม่เข้าไปอุ้มออกมา น้องปอก็จะหันมามอง ส่งยิ้มหวานเจี๊ยบ(เห็นแต่เหงือก) แล้วยกขาเตรียมไต่บันไดเลย โอ่ย...เห็นใจแม่หน่อยเหอะลูก อีกซัก 2 เดือนค่อยปีนก็ยังไม่สายนะลูก

หลักฐานความ(โคตร)ซนของน้องปอ


นั่งรอหม่ำมื้อเที่ยง



เริ่มเบื่อ คิดจะปีนรั้วหนี



ฮึบบบบบบ








พออยู่ในห้องก็จะปีนขึ้นเตียง (ไม่ต้องตกใจในความสามารถของหนูหรอกนะลูก เพราะเตียงไม่สูงอ่ะ มีปีกข้างเตียงไว้เก็บของ เลยพอปีนได้) ไม่รู้ลูกลิงหรือลูกคน ทุกคนในบ้านลงมติกันว่าน้องปอซนกว่าพี่ป่านในวัยเดียวกัน

สถานการณ์ไข้หวัดภายในบ้าน ช่วงกลางวันน้องปอมีน้ำมูกใสไหลนิดหน่อย พี่ป่านนี่ไหลเป็นก๊อกเลย แม่ก็เลยต้องดูดให้มั่ง ให้พี่ป่านสั่งน้ำมูกมั่ง ช่วงก่อนนอนน้องปอก็ดูจะหายใจสะดวกดี พี่ป่านก็ซัดยาลดน้ำมูกดักไว้ก่อน จะได้นอนดีๆ ก็รู้สึกไม่มีเสียงหายใจครืดคราดละ หวังว่าพรุ่งนี้น่าจะดีขึ้นๆๆๆๆไปอีก

ก่อนจะนอนพี่ป่านก็ทำให้แม่อึ้งตะลึงหงาย หลังจากที่ฟังจากน้าๆทั้งหลายเล่าถึงเด็กๆที่บ้านว่าเดี๋ยวจะใส่ชุดนั้น จะไม่ใส่ชุดนี้ แม่ก็ได้แต่ขำเค้าไปเรื่อย จนมาเจอกะตัวเอง

พี่ป่านใส่ชุดนอนสีแดงมาตั้งแต่ตอนหัวค่ำก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอปิดไฟนอนเท่านั้นแหละ
พี่ป่าน : คุณแม่ๆ จะใส่เสื้อสีชมพู
แม่ : อยากใส่เสื้อสีชมพูเหรอลูก ไว้พรุ่งนี้นะ ตอนเช้าหยิบมาใส่เองเลย (มีอยู่ตัวเดียว)
พี่ป่าน : จะใส่เสื้อสีชมพู
แม่ : (นึกไงไม่รู้ ถามต่อ) เสื้อสีชมพู ลายอะไรน๊า (คงตอบว่าลายดอกไม้)
พี่ป่าน : ลายหมี
แม่ : (เฮ้ย...ตัวไหนฟระ) เรามีเสื้อสีชมพูลายหมีด้วยเหรอลูก
พี่ป่าน : จะใส่ชุดนอนสีชมพู
แม่ : (อ๋อ ชุดนอนนั่นเอง)ไว้พรุ่งนี้ได้มั้ยลูก นะๆๆ คืนนี้ใส่สีแดงละ ไว้พรุ่งนี้ละกัน
พี่ป่าน : (เริ่มขยับเสื้อ) ถอดๆ จะใส่ชุดนอนสีชมพู้ (เริ่มเสียงสูง)
แม่ : (กลัวโวยวาย ไม่ได้หลับไม่ได้นอน) ป๊าๆ ลงไปหยิบชุดนอนสีชมพูลายหมีให้พี่ป่านหน่อยดิ่
พี่ป่าน : (รอๆๆ พร้อมกะพูดถึงชุดนอนสีชมพู)
พอป๊าขึ้นมา พี่ป่านเลยได้เปลี่ยนชุดนอนเป็นสีชมพูลายหมีสมความตั้งใจ อมยิ้มแก้มแตก แล้วก็หลับไปอย่างสุขใจ

แม่งี้อยากเขกเหม่งจริงๆ อยู่ดีๆจะมาเปลี่ยนชุดนอนตอนปิดไฟแล้ว พรุ่งนี้และวันต่อๆไป แม่ต้องเจออะไรอีกเนี่ย ลุ้นจัง



กินๆเที่ยวๆ ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะคะ เปิ้ลก็คิดเหมือนกันค่ะว่าเลี้ยงเด็กเล็กเนี่ยเหนื่อยกาย แต่พอโตคงเหนื่อยใจแทน แถมต้องทำตัวให้เหมือนเป็นเพื่อนกับลูกอีกตะหาก

อิจิโงะจัง เปิ้ลพาเด็กไป 2 คน แต่ผู้ใหญ่ไปกัน 4 คนเลยค่ะ ฮ่าๆๆ หยั่งกะขนกองทัพไปเชียร์ AF

YingLek แต๊งกิ้วจ้า

น้องสิงโตฯ พี่พาน้องไปวัคซีนวันที่ 5 ส.ค.อ่ะจ้า ไม่ได้เจอมลแน่เลย ไว้นัดเจอกันนอกรอบก็ได้จ้า ป่านยังพูดถึงน้ามลกะน้าฟลุคเสมอ จำได้ๆ

หนูชล เปิ้ลพาไปยันฮีค่ะ เด็กที่เจอคงไม่ใช่น้องออมอ่ะค่ะ แต่คล้ายๆ เห็นหน้าแล้วนึกถึง ฮิๆ ส่วนความฟู น้องออมชนะเลิศค่ะ // ตอนนี้น้องปอ 8 เดือนครึ่งละค่ะ แค่นี้ก็เมื่อยจะแย่แล้ว เพราะอุ้มแล้วไม่ค่อยนิ่ง ชอบดีดตัวจะลงไปอยู่กะพื้นซะมากกว่า

นุ้ย ไม่เห็นแป๊บเดียว พี่ป่านโตเป็นสาวแล้วจ้า ว่าแต่จะส่งของหมั้นมาเมื่อไหร่ดีอ่ะ ฮิๆ


Create Date : 11 กรกฎาคม 2550
Last Update : 11 กรกฎาคม 2550 1:14:09 น. 15 comments
Counter : 408 Pageviews.

 
เข้ามาทักทายสองสาวก่อนนอนค่ะ

คิดสภาพตอนไล่จิ้งจกทำหน้าแป้นแล้น แล้วออกปากชิ้วๆ ..

เง้อ จิ้งจกมันจะกลัวมั้ยเนี่ย

ฝันดีนะคะพี่ปอ พี่ป่าน คุณแม่ก็ฝันดีเช่นกันนะคะ

คร่อกฟี้ ~~~~


โดย: หนูปิว ~* (Accountant_Girl ) วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:52:15 น.  

 
แวะมาเยี่ยมสาวน้อย อ่านวีรกรรมแล้วขำก๊ากเลย...


โดย: แม่ฮานึร วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:7:54:36 น.  

 
งานศิลปะน่ารักจังค่ะ ไอเดียดีจริงๆ

หายหวัดเร็วๆนะคะ


โดย: พจมารร้าย วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:13:36 น.  

 
อ้าว เป็นหวัดกันทั้งสองคนเลย ขอให้หายเร็ว ๆ นะจ๊ะ


โดย: YingLek วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:21:40 น.  

 
สาวๆบ้านรี่ก็เหมือนจะเป็นหวัดมั้งจ๊ะ ฮือออ
โซอี้ไอเยอะ ณิฌ่ามีน้ำมูก เมซี่ไม่เป็นไรเลย เหอๆๆ

พี่ป่านเก่งจัง ชอบปั๊มมือ
ณิฌ่าเหมือนจะชอบวาดเองมากกว่า อิอิ


โดย: ShiEri วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:45:50 น.  

 
555 ขำแม่มาหยาจอมจุ้น วุ่นวายอยู่กับชุดนอนสีชมพู

น้องปอ ก็ซนไม่เบา เผลอไม่ได้เลยนะนั่น

แม่เปิ้ลอยู่บางพลัดเหรอคะ เราอยู่เพชรเกษม 23


โดย: อิจิโงะจัง วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:51:47 น.  

 
หายหวัดเร็วนะคะ ชอบรูปพี่เอาหัวดันก้นน้องจัง


โดย: kanu_memphis วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:29:58 น.  

 
แวะมาหาสองสาวค่า แม่เปิ้ลเล่าเรื่องได้สนุกตามเคย สองสาวน่ารักมากๆ ชอบตอนที่พี่ป่านจับแขนน้องปอแล้วร้องเพลง นึกภาพตามแล้วขำกลิ้ง

พี่ป่านเล่นทำอาหารเหมือนพี่นุ่มเลยค่ะ ของพี่นุ่มนอกจากเหยื่อจะเป็นตุ๊กตาทั้งหลายแล้ง ยังเป็นแม่กับปาป๊าค่ะ ต้องผลัดกันชิมแล้วบอกว่าอร่อย


โดย: หมูเหมียว วันที่: 11 กรกฎาคม 2550 เวลา:13:47:44 น.  

 
555 เห็นแล้วนึกถึงสมัยลูกย่ายังเล็กๆ โฮ้ยเหนื่อยโค๊ดๆๆ แทบจะคลานขึ้นเตียงสลบเหมือดเลยหล่ะ
เวลาไม่สบายก็นัดกันป็นกันหมดทั้ง4 คน เพื่อนๆบอกไอ้สุดามันมีอาชีพเลี้ยงลูกไม่ต้องไปชวนมันมิตติ้งหรอก มันมาไม่ได้หรอก อิอิ
แต่ก็สุขใจนะคะ เพราะเขาน่ารัก หากย่าแก่ๆให้ลูกดูแลคงลำบากเพราะไม่น่ารัก ถึงต้องพยายามรักษาร่างกายให้แข็งแรงเข้าไว้จ้า


โดย: ดา ดา วันที่: 12 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:13:22 น.  

 
ก๊ากกก...ฮาทั้งบล๊อกเลย

แม่เปิ้ลเข้าใจหลอกล่อลูกเนอะ ใช้คำพูดน่ารักด้วยอ่ะ
เป็นนุชคิดไม่ออกหรอกตอนน้องป่านดูจิ้งจกอ่ะ

คิดได้งัย ..ไม่ต้องกลัวนะ ไล่มันไปเลย จิ้งจกกลัวคนเก่ง
กลัวเด็กดี กลัวเด็กกินข้าว .. ชอบๆๆ

เป็นหวัดทั้งสองสาว หายไวๆ นะคนเก่ง

น้องป่านป้อนน้ำหมดทุกตัวยังคะลูก ตุ๊กตาหมีกินกาแฟ 55

น้องปอเอเรื่องแล้วเนอะ กายกรรมโชว์แล้วววว


คิดถึงนะคะ


โดย: between us วันที่: 12 กรกฎาคม 2550 เวลา:13:56:22 น.  

 
น้องปอจ๋า เก่งมาก ๆ เลยแม่นู๋เอ้ย อีกหน่อยปีนรั้ว หนีแม่ไปเที่ยวเลยน๊า 55555 ยิ่งโตยิ่งน่ารัก ซนจิง ๆ เลยแหละ

พี่ป่าน ไว้มาชงกาแฟ ให้น้ามลกินบ้างน๊า (รอให้หายก่อน) อยากกินกาแฟฝีมือพี่ป่าน


อ่านทีไรก็มีรอยยิ้มทุ้กทีเยยยยย ยังไงก็เป็นแฟนคลับทั้งพี่ป่านและน้องปอเลยน้า

ถ้าวันที่ 10 หาหมอแล้วมีเวลา จะแวะไปหานะจ๊ะ

คิดถึง จุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ


โดย: น้ามล IP: 203.209.96.223 วันที่: 12 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:07:18 น.  

 
จรัล ฯ 69 บ้านจันทร์ส่องหล้ารึเปล่าเอ่ย อิอิ


โดย: อิจิโงะจัง วันที่: 12 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:32:41 น.  

 
โอยยย พี่ป่านกะน้องปอน่ารักอีกแล้ว

ที่น้องปอซนกว่าพี่ป่านในวัยเดียวกันเพราะน้ำหนักตัวก่อนขึ้นชกน้อยกว่าเปล่าน้อ อิอิ

เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกเนี่ยยย อยากอุ้มน้องปอ อยากฟัดพี่ป่าน แต่พี่ป่านคงไม่ยอมให้ฟัด เพราะเจอคนแปลกหน้านี่พี่เหนียมเชียว

ป้านัดไม่แต่งหน้าอยู่แล้ว น้องปอคงไม่ร้องไห้เนาะ อิอิอิ



โดย: นัด IP: 124.157.207.56 วันที่: 15 กรกฎาคม 2550 เวลา:12:03:34 น.  

 
haloooooo..

แม่ลูกอยู่ไหนน้าาาา??

คิดถึงค่า


โดย: between us วันที่: 17 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:44:44 น.  

 
น่ารักมากม๊าก..................ทั้งคุณแม่และคุณลูกเลยจ๊ะ


โดย: ปร. IP: 203.146.145.186 วันที่: 19 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:16:52 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.