Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
7 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
สองสาวตะลุยโรงพยาบาล

วันนี้น้องปอมีนัดกะป้าหมอเพื่อตรวจซ้ำ เมื่อวานทั้งวันอึไปหลายหนอยู่ แต่ก็ดีกว่าวันพุธประมาณครึ่งนึง จนถึงตอนกลางคืนอึรอบล่าสุดไปตอน 1 ทุ่ม ก็นอนหลับมั่งตื่นมั่ง ทำเอาแม่วิตกจริต แง้มผ้าอ้อมดูเป็นระยะ จนถึงตอนเช้าน้องปอก็อึตอน 7 โมง เฮ้อ...กลับสู่สภาพปกติซะทีนะลูก

พี่ป่านแอบตื่นมาตอนเกือบๆ 6 โมงเช้า เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ลืมตาปุ๊บ กระซิบแผ่วๆ "คุณแม่ จากินนมเหลือง" ถึงขนาดตื่นมากินนมตอนเช้ามืดนี่เป็นผลพวงจากการไม่ได้กินนมก่อนนอน ...ก็แม่นึกว่าอิ่มมากมาย เห็นกินข้าวเย็นหมดจาน แล้วยังไปฉกข้าวปู่มากินอีก 3 คำพร้อมแตงกวาอีก 2 ชิ้น ตบท้ายด้วยกล้วยหอมอีก 2 ลูก โอ้...แม่เจ้า กินหรือเททิ้งล่ะนั่น พอดูดนมจนกล่องบุบเป็นที่เรียบร้อยก็นอนต่อ

ซัก 6 โมงกว่าแม่เลยปลุกพี่ป่านด้วยการ์ตูนทอมกะเจอร์รี่ จะได้ลงไปเตรียมตัวเตรียมของก่อนไปร.พ.

ก่อนออกจากบ้าน พี่ป่านผลักน้องปอล้มทั้งยืนจนหางตาไปถากโดนอะไรไม่รู้ ปูดๆแดงๆนิดหน่อย (ความสวยหดหายไปประมาณ 0.002%) ดาวพระศุกร์ผู้น่าสงสารก็น้ำตาหยดตริ๋งๆไปตามระเบียบ น่าสงสารจัง วีรกรรมของพี่ป่านคราวนี้โดนแม่เพียะแขนแบบไม่แรงมากไป 1 ที ...อดไม่ไหวจริงๆนะวันนี้


ยังไม่รู้ชะตากรรมว่าวันนี้ต้องเจ็บตัว


ส่วนพี่ป่านรู้หน้าที่มากๆ บอกว่าจะไปเล่นของเล่นที่ร.พ.


เลือกรองเท้าจากตู้มาใส่เองเลย ...เข้ากะชุดม๊ากมาก
วางอย่างเป็นระเบียบ แต่...มันสลับข้างอ่ะลูก



พร้อมออกเดินทางแล้วค่ะ (แต่ปู่ยังไม่พร้อมนะลูก)
ใส่แตะหนีบทีไร แม่แอบขำทุกที เพราะจะมีข้างนึงที่หนีบอยู่ระหว่างนิ้วชี้กะนิ้วกลาง



ดูความงกของแม่ ซื้อเผื่อโต ฮ่าๆๆ คงใส่ได้ถึงป.1


วันนี้ปู่พาคนทั้งบ้านไปร.พ.ด้วยกันหมด (ยกเว้นป๊าที่ไปทำงาน) เด็ก 2 ผู้ใหญ่ 4 กำลังใจเพียบ หุหุ พอไปถึงร.พ.ก็จับน้องปอชั่งน้ำหนัก วันนี้หนัก 8.1 โลพอดี๊พอดี (ตอนนี้เค้าขายกันโลละเท่าไหร่น๊า) ขึ้นมาจากวันพุธประมาณ 2 ขีด

แล้วก็รอๆๆอยู่ตรงห้องของเล่นเด็ก พี่ป่านก็เพลินเลย วันนี้วันธรรมดาไม่ค่อยมีใครมาแย่งเล่นด้วย แต่วันนี้พี่ป่านแสบมาก เล่นอยู่ซักพักบอกให้แม่อุ้ม พออุ้มแล้วพี่ป่านทำท่าขนลุก แม่แอบสงสัยว่าปวดฉี่รึเปล่าน้อ แต่ถ้าปวดก็น่าจะบอกเนอะ คิดได้แค่เนี้ยแม่ก็รู้สึกว่าพุงแม่ร้อนๆ แล้วมันก็ไหลวาบลงไปตามขา โห!!! ไอ้ป่านแสบมาก ฉี่ใส่แม่อ่ะ เซ็งเลย ทุกทีเวลาออกจากบ้านจะพกกางเกงสำรองไปด้วย วันนี้เห็นว่าออกไปไม่ไกลบ้าน ห้องน้ำก็สะดวก เลยไม่ได้พกกางเกงสำรองมา แม่เลยต้องลงไปซื้อโปโกะจากมินิมาร์ท พี่ป่านเลยได้เดินโชว์แก้มก้นกะขาหมูไปทั่วแผนกเด็กเลย

พอถึงคิวน้องปอ แม่ชวนพี่ป่านเข้าไปหาป้าหมอด้วย แต่พี่ป่านไม่ยอมไป แม่เลยฝากพี่ป่านไว้กะย่า

ป้าหมอถามถึงอาการท้องเสีย แม่ก็บอกไปว่าคงหายเป็นปกติแล้วล่ะ เพราะห่างประมาณ 12 ช.ม.แล้ว ป้าหมอก็เลยมาคุยเรื่องซีดกันต่อ

ป้าหมอตรวจสีใต้ตาแล้วบอกว่าดีขึ้นกว่าวันก่อน สงสัยวันก่อนท้องเสียด้วยเลยดูซีดจนเห็นได้ชัด (ถ้าเจอน้องปอวันนี้ หมอคงไม่คิดว่าซีดจนต้องนัดตรวจ)

ป้าหมอก็ซักประวัติครอบครัวเล็กน้อย แล้วก็ขอตรวจเลือดเพื่อจะได้รู้ว่าเกิดจากขาดธาตุเหล็กหรือพาหะธาลัสซีเมีย แม่ก็เอาวะ ตรวจก็ตรวจ จะได้รู้ไปเลย

แม่ก็บอกไปว่าแม่เคยตรวจเรื่องธาลัสซีเมียแล้ว ผลปกติดี แต่ของป๊าเนี่ยไม่เคยตรวจละเอียด เคยตรวจสุขภาพทั่วไป ผลความสมบูรณ์ของเม็ดเลือด 77% ต่ำกว่าเกณฑ์เล็กน้อย ป้าหมอเลยบอกว่าป๊าอาจจะเป็นพาหะหรือไม่เป็นพาหะก็ได้ (อยากรู้เหมือนกันเนาะ)

คุยไปคุยมาแม่เลยฝากป้าหมอช่วยดูพี่ป่านให้ด้วยซะเลยว่าซีดรึเปล่า แม่ก็ไปกวักมือเรียกพี่ป่านมา (ตอนนั้นลุ้นเชียว จะมาป่าวฟะ เพราะเดินผ่านห้องหมอทีไร ทำท่าอยากกลับบ้านทุกที ยิ่งถ้าเข้าห้องไปเจอหมอผู้ชาย มีเป่าปี่ทันที) พี่ป่านส่ายหัวดิกบอกไม่ไปๆ แม่เลยบอกว่าไปดูนีโมในห้องป้าหมอกัน ป้าหมอใจดีนะ ป้าหมอมีของเล่นเต็มเลย มีสติ๊กเกอร์ด้วย (อันสุดท้ายนี่โม้หน่อย) พี่ป่านบอกไปค่ะๆ

แต่พอจะเข้าห้องป้าหมอนี่ทำท่าจะชักมือกลับ แต่พอมองเข้าไปเห็นป้าหมอเป็นผู้หญิง พี่ป่านเลยยอมเข้าไปในห้อง แม่บอกให้สวัสดีป้าหมอ พี่ป่านก็ยกมือไหว้ (วันนี้ไหว้สวยกว่าไหว้แม่อีกฟร่ะ) ป้าหมอก็ใจดีจริงๆ ให้สติ๊กเกอร์พี่ป่าน 1 แผ่น แล้วป้าหมอก็ตรวจตาพี่ป่านแป๊บนึงก็บอกว่าปกติดี เฮ้อ!!!...โล่งใจไป ป้าหมอบอกว่าตัวโตดีนะ (ไม่โตได้ไงค๊า จะหนักเท่ากะข้าวสารถุงนึงแล้วอ่ะ) ค่อนข้างสูงด้วย ...โล่งใจไปอีกเปลาะ

พอออกมาจากห้องป้าหมอ แม่ถามพี่ป่านว่าป้าหมอใจดีป่าว พี่ป่านบอกใจดีค่า มืองี้ถือสติ๊กเกอร์แน่นเชียว พอเจอป้าก็นั่งแกะๆแปะๆกันสองป้าหลาน

ก่อนโดนเจาะเลือด น้องปอหลับคาไหล่แม่เลยอ่ะ พยาบาลเข้ามาขออุ้มไป (ตอนแรกแม่นึกว่าเหมือนฉีดยาที่แม่ต้องเข้าไปด้วย) พองัดออกมายังไม่ทันเข้าห้องเลย เริ่มง้องแง้งละ หลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึง ขนาดปิดประตูห้อง ยังได้ยินพลังเสียงกระหึ่มออกมาเลย

ตอนได้ยินเสียงร้อง แม่ถามตัวเองว่าคิดผิดรึเปล่านะเนี่ยที่ส่งน้องปอไปเจ็บตัว เพราะยังไงช่วงนี้ต้องกินธาตุเหล็กเสริมอยู่แล้ว ส่วนเรื่องพาหะธาลัสซีเมีย ถึงจะเป็นก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปนี่หว่า ...แต่ทั้งหมดนี้ก็เพราะความอยากรู้ของแม่นี่เอง แต่เจ็บตัวแค่นี้เรื่องเล็กนะลูก อีกหน่อยยังต้องเจออะไรอีกเยอะ ...คิดแบบนี้ละกัน


ดูจิ้ๆ แผลเนี้ยแหละค่า ที่หนูต้องเบ่งพลังทั้งหมดออกมาเป็นเสียงร้อง


เจาะเลือดเสร็จก็รอผลประมาณ 1 ช.ม. น้องปอหลับต่อ พวกเราเลยยกขบวนลงไปกินมื้อเที่ยงกัน ทุลักทุเลมาก มือซ้ายอุ้มน้องปอ มือขวาป้อนพี่ป่านกะป้อนตัวเอง

พออิ่มแล้วแม่พาพี่ป่านกะน้องปอขึ้นมาก่อน พี่ป่านบอกปวดฉี่ แม่ให้ฉี่ใส่แพมก็ไม่ยอม เอาแต่ยืนซอยเท้ายิกๆ (อาการเหมือนคนปวดฉี่มากๆแล้วต้องมายืนรอคิวเข้าห้องน้ำแบบนั้นเลย) แม่เลยต้องฝากน้องปอไว้กะพยาบาล(สุดสวย) พี่ป่านนี่แสบจริงๆ ทีใส่แพมอยู่ดันไม่ยอมฉี่ ทีไอ้ตอนใส่กางเกงน่ะฉี่มาได้ ฮึ

พอเข้าไปคุยกะป้าหมอเรื่องผลเลือด ป้าหมอบอกว่าซีดนิดหน่อย (อ่านค่าได้ 32 จากมาตรฐานคือ 33) ก็กินธาตุเหล็กประมาณ 3 เดือน แล้วช่วงนี้ก็พยายามปรับนิสัยการกินอาหารเสริมของน้องปอไปด้วย (ให้เลิกชอบกินแต่ข้าวครูดน้ำแกงอย่างเดียว)

ส่วนรูปร่างของเม็ดเลือดผิดปกตินิดหน่อย อาจจจะเป็นพาหะหรือไม่เป็นพาหะก็ได้ วันจันทร์ค่อยโทรไปถามผล ลุ้นอีกละ

ก่อนออกจากห้องป้าหมอถามว่าน้องปอไม่ค่อยนอนกลางวันรึเปล่า เห็นทำตาโตแล้วท่าทางแอคทีฟมาก แม่เลยนินทาน้องปอให้ป้าหมอฟังซะเลยว่ารอบเช้าน่ะเจ้าหล่อนนอนแบบจิบๆ 30 นาทีเท่านั้น ส่วนบ่ายๆนี่ถ้าไม่นอนประกบก็ 30 นาทีเท่ารอบเช้าแหละ พอตื่นปุ๊บแม่ต้องตบด้วยของโปรด (นมจากเต้า แม่เรามีฟาร์ม) ก็ค่อยนอนได้เกือบ 2 ช.ม. รอบนี้อยากให้นอนนานๆหน่อย จะได้นอนเป็นเพื่อนพี่ป่าน แม่เองก็พลอยได้อานิสงส์เผลอหลับไปด้วย แหะๆ

เสร็จแล้วก็กลับบ้าน ระหว่างนั่งรถพี่ป่านเริ่มออกอาการง่วง ดีว่าถึงบ้านก่อน ไม่งั้นถ้าได้งีบบนรถซักพักแล้วตื่นเนี่ยจะไม่ยอมนอนอีกเลย พอถึงบ้านก็รีบชวนนอนกลางวัน พี่ป่านก็นอนกลางวันอิ่มเอมไป 2 ช.ม.กว่า

ตอนเย็นป้อนธาตุเหล็กให้น้องปอด้วย ตอนแรกกะว่าจะไม่บังคับขืนใจให้กิน เพราะต้องกินอีกตั้ง 3 เดือน แต่พอให้น้องปอลองอมดร็อปเปอร์ น้องก็หันหน้าหนีเลย แม่เลยลองชิมดู ฮิๆ รสชาติก็เหมือนน้ำเชื่อมนะ แต่กลิ่นมันเหมือนสนิมเหล็กอ่ะ สุดท้ายเลยต้องงัดกลยุทธแม่ใจยักษ์ป้อนจนสำเร็จ หมดไป 0.8 cc เฮ้อ...ต้องกินวันละ 2 มื้อแน่ะ

หัดกินเหล็กตั้งแต่เด็กเลยนะลูก โตขึ้นอย่าไปริกินอิฐ หิน ปูน ทราย หรือสัมปทานโครงการเข้าล่ะลูก มันไม่ดี ฮิฮิ

ก่อนนอนน้องปอเจ็บตัวอีกเล็กน้อย ซนเกินลิงก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ ไต่ไปเรื่อย เลยจับกินนมนอนซะเลย แต่ดันตื่นมาตอน 4 ทุ่มกว่า แถมทำตากลมโตส่งยิ้มหวานให้ป๊าอีกตะหาก คราวนี้จับนอนก็ไม่ค่อยจะยอมนอน เกาหัวเป็นลิงเกาหมัดเลย ปล้ำกันอยู่พักใหญ่ เลยต้องใช้วิธีสุดท้าย...อุ้มนอน แป๊บเดียวน็อคไปเลย



mintny_n ขอบคุณค่า

ไอ้บ้าเจี๊ยบ เดี๋ยวแช่งให้น้องพรีมแสบซ่ากว่าน้องพราวด์เลย

มุ้ย โถ่...มุ้ย รู้จักเราน้อยไปน่ะ ขนาดไดอารี่เรายังเขียนเป็นเดือนอารี่เลย เดือนนึงอัพหนเดียว ....เกรงใจคนมาอ่านเหมือนกันอ่ะ เกรงใจลูกด้วย บางทีอัพๆอยู่มีตื่นมาเช็คชื่อด้วยนะ

miss Florence in Venice ขอบคุณค่า


Create Date : 07 กรกฎาคม 2550
Last Update : 7 กรกฎาคม 2550 1:01:33 น. 6 comments
Counter : 440 Pageviews.

 
กว่าจะเลี้ยงโตมาด้วยความเอาใจใส่ หละเหนื่อย เลยนะคะ ว่าแต่เลี้ยงลูก โต ๆ แบบเจ๊หลี เหนื่อยใจยิ่งกว่า เพราะเราต้องปรับตัวให้เข้ากะลูกอีกด้วยค่ะ ตอนเล็ก ๆ แม่พูดไร ลูกเชื่อไปหมด


โดย: กิน ๆ เที่ยว ๆ วันที่: 7 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:09:31 น.  

 
เหนื่อยแทนแม่เปิ้ลเลย ขนาดหยีพาพานพุ่มไปรพ.คนเดียวยังเหนื่อยเลย แล้วนี่ 2 คน โห ไม่อยากจะนึก

โถ มาหยา ทำดาวพระศุกร์อีกแล้วววว


โดย: อิจิโงะจัง วันที่: 7 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:52:45 น.  

 
ดีใจด้วยจ้าที่น้องปอหายดีแล้ว


โดย: Yinglek IP: 124.120.26.128 วันที่: 7 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:38:21 น.  

 
น้องปอ หายป่วยแล้วแข็งแรง เร็ว ๆ นะจ๊ะ เป็นห่วง แต่ไม่ฉะบายยังไง ก็ยังน่ารักอยู่เหมือนเดิมเนอะ

พี่ป่าน ดีใจจังจำกันได้ ไว้หายดีแล้ว เจอกันอีกนะจ๊ะคิดถึง

พี่เปิ้ล สู้ ๆ นะจ๊ะ รักษาสุขภาพด้วย เดี๋ยวไม่มีแรงเลี้ยง ลูก แล้วไปหาหมออีกทีเมื่อไหร่เอ่ย เพราะ 10 สิงหา หมอก็นัดตรวจเหมือนกันอ่ะจ้า


โดย: น้องสิงโตหัวโตโต๊โต วันที่: 9 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:10:30 น.  

 
ไปโรงพยาบาลไหนคะ ถึงเจอเด็กหน้าเกมือนเจ้าออม อิ่ๆๆๆๆ เพราะเพิ่งพาไปหาหมอคืนวันที่ 6 อ่ะ ไม่ฉะบาย น่าสงสารจัง เป็นหวัดน้ำมูกไหล มีเสมหะด้วย ป่านนี้ก้อยังไม่หายเลยง่ะ

เข้าใจอารมณ์เวลาป้อนยาเลยเนอะ เหนื่อยชะมัด 555555 น้องปออายุเท่าไหร่แล้วนะคะเนี่ย ..... เจ้าออม 11 เดือน หนัก 9.3 โลอ่ะ หนักกว่าน้องป่านอีก มิน่าอุ้มแล้วเมือยเป็นบ้าเลย

ขอให้น้องหายเร็วๆ นะคะ


โดย: หนูชล วันที่: 9 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:05:59 น.  

 
พี่ป่านน้องปอหายไวๆนะคร๊าบ มู๋นีนน์ส่งแรงให้มาให้หายป่วยไวๆ ไม่เจอพี่ป่านแว๊ปเดียวโตเป้นสาวแล้วนะนี่ อิอิ


โดย: นุ้ยกะนีนน์ (Neinmom ) วันที่: 9 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:38:17 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.