Group Blog
 
<<
เมษายน 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
21 เมษายน 2550
 
All Blogs
 
พี่ป่าน...มือใหม่หัดช็อป

ช่วงนี้อากาศบ้านเราร้อนมากมายเลยแหละลูก ร้อนจนสุดจะทนทาน พอร้อนจัดๆเข้า ก็ฝนตกซะงั้น พอหยุดตกก็ร้อนเหมือนเดิม ไม่รู้จะตกมาทำไม เมืองไทยนี่ดีทุกอย่างเลยนะลูก เสียอย่างเดียว ร้อนชิบเป๋ง ถ้ามีหิมะตกมั่งคงจะดีนะเนี่ย

สงสัยเพราะอากาศร้อน พักนี้ก็เลยซนมากขึ้น (เกี่ยวกันป่าวหว่า) ส่วนแม่ก็ปรี๊ดปรอทแตกได้ง่ายๆ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าแม่ๆคนอื่นเค้าจะปรี๊ดง่ายๆแบบแม่รึเปล่า แต่แม่ก็จะพยายามใจเย็นนะจ๊ะ

วันก่อนแม่พับผ้าของเด็กๆเสร็จเรียบร้อย เตรียมเก็บใส่ลิ้นชัก พี่ป่านก็ไปแอบกดน้ำที่คูลเลอร์เจิ่งเชียว
แม่ : (ปรี๊ด!!! แต่อดทนไว้ก่อน) พี่ป่าน วันหลังอย่าทำแบบนี้นะคะ เพราะพื้นเปียกแล้วหนูกับแม่ต้องช่วยกันเอาผ้ามาเช็ดนะ
พี่ป่าน : (ช่วยเช็ดแป๊บนึง แล้วเดินไถลไปทางลิ้นชักเสื้อผ้า พร้อมเอามือขยุ้มเสื้อผ้าที่พับเสร็จแล้ว ปาลงพื้น)
แม่ : (ปิ๊ดปี้ปิ๊ด!!! ปรอทแตกซะแล้วคราวนี้ หยิบหน้ากากนางยักษ์มาใส่ก่อน) พี่ป่านนนนนนน!!! (เสียงดังสนั่นจนปู่แอบจิ๊จ๊ะว่าทำไมแม่ต้องเสียงดังกับหลานรักของปู่ขนาดนี้)
พี่ป่าน : (ทำหน้าตื่นเล็กน้อย แต่มิวาย เดินวนหนึ่งรอบ แล้วกลับมาที่ลิ้นชัก ขยุ้มเสื้อผ้าในลิ้นชักออกมาอีก)
แม่ : (ปรี๊ดแตกไปแล้ว คราวนี้เลยมีสติ รีบจับมือพี่ป่านไว้ก่อนจะหนีลอยนวล) มาเลย มาช่วยแม่เก็บเข้าลิ้นชักเลย เห็นป่าวคะหนูรื้อของออกมาก็ต้องช่วยแม่เก็บ วันหลังอย่าทำนะลูก เอาเวลาไปเล่นกันดีกว่า (แต่เวลาพูดแม่ก็ยังหงุดหงิดอยู่นะ แม่นี่แย่จัง)

แม่เก็บของเสร็จต้องขึ้นไปนับ 1-100 ในห้องนอนก่อน ค่อยลงมาใหม่ เฮ้อ!!!

แต่พอลงมาอีกที เห็นพี่ป่านทำหน้ายิ้มแบบอ้อนๆ คราวนี้แม่เลยโกรธตัวเองที่ปรี๊ดง่ายซะเหลือเกิน แย่ๆๆ

พอเห็นแม่กลับสู่สภาพปกติ พี่ป่านเริ่มทดสอบความปรี๊ดอีกหน ด้วยการเดินไปเฉี่ยวแถวไมโครเวฟ ทำนิ้วชี้เด่ๆเตรียมกดปุ่มอีกตะหาก พอแม่หันไปทำตาดุใส่ พี่ป่านเลยยิ้มเขินๆ แล้วบอกว่า "กดไม่ได้" ...รู้แล้วยังจะมาแกล้งผู้ใหญ่อีก กลุ้มๆๆ เด็กสมัยนี้แสบจริงๆ



ส่วนน้องปอ ยังไม่แสดงเดชให้แม่ปรี๊ดเท่าไหร่ (แต่คาดว่าอีกหน่อยคงทำคะแนนสูสีกะพี่ป่าน แม่คงต้องเอาถุงน้ำแข็งแปะหัวไว้ จะได้ใจเย็นลงมั่ง) ได้แต่กลิ้งตกเตียงไปนอนยิ้มเผล่อยู่ที่ฟูกอย่างสนุกสนาน อย่าไปกลิ้งลงผิดด้านละกันลูก เดี๋ยวจะเสียโฉม

ที่บ้านเริ่มสอนศัพท์กวนๆให้พี่ป่าน เช่น "มะเหงก" พี่ป่านก็เรียนรู้ไวเชียวเรื่องแบบเนี้ย ได้ยินปุ๊บ ก็พูดตามเลย "ม้าเหง็กๆๆๆๆ" ปู่ยังสอนทำท่ามะเหงกแถมให้อีกตะหาก

แม่เลยแกล้งถามพี่ป่านว่า ไหนลองเอามะเหงกเขกกะบาลซิ พี่ป่านก็เอามะเหงกเขกหัวตัวเอง ฮ่าๆๆ แกล้งเด็กสนุกดีจัง

ขำกันไปได้ไม่เท่าไหร่ คนดีของแม่แผลงฤทธิ์อีกแล้ว ไม่รู้อยากทำการทดลองอะไรเกี่ยวกับน้ำนักหนาสิน๊า พอดีวันนั้นไม่มีใครอยู่บ้านซะด้วย พี่บรรเลงเลย เทน้ำทั้งแก้วลงฟูก เปียกน้องปอนิดนึง (ปรี๊ดอีกแล้วคับท่าน แต่ส่วนนึงในใจบอกว่าขันติ เย็นไว้โยม)

แต่ไม่ไหวแล้วหลวงพี่...ขันแตกไปแล้ว แม่เพียะขาพี่ป่านไปทีนึง พี่ป่านทำหน้าตกใจเล็กน้อย แม่เลยพาพี่ป่านไปอยู่ในห้องเก็บเสื้อผ้า ดึงลูกบิดไว้ เท่านั้นแหละ...พี่ป่านเริ่มครางหงิงๆเลย แม่เลยเดินหนีออกมา พี่ป่านก็เปิดประตูวิ่งตามออกมา (หยั่งก๊ะฉากในละคร)

พอแม่เอาที่นอนไปตากเสร็จ กลับมาดู โห...ขาพี่ป่านเป็นรอยนิ้วมือเลยอ่ะ แม่เสียใจอีกแล้ว ไม่น่าเลย เฮ้อ!!!

หลังจากแม่แอบสำนึกผิดในใจว่าไม่น่าเพียะเล้ยยยยย ก็มาตั้งต้นสอนกันใหม่ว่าทีหลังอย่าทำ บลาๆๆๆ แล้วตบท้ายด้วยคำถาม
แม่ : วันหลังหนูจะทำแบบนี้อีกไม๊
พี่ป่าน : ทำอีกค่ะ
แหง่ว!!! ตกลงเข้าใจที่แม่สอนไปรึเปล่าเนี่ย ฮือๆ ไม่เป็นไร เปลี่ยนคำถามก็ได้
แม่ : วันหลังหนูอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ เข้าใจมั้ย
พี่ป่าน : เข้าใจค่า
เข้าใจจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ ฮือๆ

พอเราสองคนคืนดีกัน แม่ก็เปิดคลิปลับที่ถ่ายไว้ให้พี่ป่านดู พี่ป่านชอบใจใหญ่ ดูไปหัวเราะไป แถมขอดูอีกหลายรอบเชียว ส่วนใหญ่จะเป็นคลิปของพี่ป่านกะน้องปอ กลับมาเปิดดูอีกทีก็มีความสุขดีแฮะ เพราะปกติถ่ายเก็บไว้ ไม่เคยเปิดดูเลย

แถมขอให้แม่เปิดดูรูปน้ามล รูปป๊าด้วย พอแม่เปิดให้ พี่ป่านก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ (แอบไปอมยาบ้าป่าวเนี่ย อาการแปลกๆว่ะ)

พอแม่ถามว่า ดูรูปน้าฟลุคมั้ย ...ถามแค่เนี้ย พี่ป่านหน้าคว่ำ ทำตาขวางหยั่งกะแม่พูดจาหยาบคายใส่พี่ป่านงั้นแหละ เท่านั้นยังไม่พอ เพราะพี่ป่านเอาคากิมาตบหน้าผากแม่ เพียะ!!! โห...เจ็บว่ะ ทำไมต้องทำกะเค้าหยั่งงี้ด้วยอ่ะ

ไม่เป็นไร แม่เป็นพวกชอบลองของ ถามอีกที พี่ป่านดูรูปน้าฟลุคมั้ย คราวนี้ไม่ใช่ที่หน้าผากค่ะ แต่เป็นที่หลัง 3 อั้กเลย ถ้าเป็นหนังจีน แม่คงอ้วกพุ่งเป็นเลือดแล้วแหละเนี่ย ฮือๆ

ตอนสายๆ ไม่มีใครอยู่บ้าน มีเสียง "อมแล้วดูด" ผ่านเข้ามาในซอย เป็นโอกาสเหมาะที่แม่จะซื้อไอติมตุนไว้แบ่งๆกันกิน ฮิๆ ไม่ค่อยอยากให้ใครรู้ตอนซื้ออ่ะ เพราะว่าค่าไอติมแพงกว่ากินข้าวอีกง่า

พอได้ยินเสียงรถ พี่ป่านบอก "รถไอติมมาแล้ว" แม่เลยบอกให้พี่ป่านไปใส่รองเท้า แล้วไปรอที่ประตู แต่พี่ป่านใจไปถึงรถไอติมละ ทำท่าตื่นเต้นสุดๆ พอหยิบรองเท้าได้ วิ่งถือรองเท้าไปที่ประตูบ้านซะงั้น แต่สุดท้ายเก้อค่ะเก้อ รถไอติมว่างผ่านหน้าบ้านเข้าไปท้ายซอย แต่ไม่เป็นไร ไว้เรารอขาออกก็ได้

พอตอนรถไอติมกลับออกมา พี่ป่านอาการเดิมเป๊ะ วิ่งถือรองเท้าออกไปอีกแล้ว

แต่ไม่รู้คนขายไอติมฟังเพลงร็อคอยู่รึไง ตะโกนเรียกก็ไม่หันกลับมา ดีเหมือนกันเฟ้ย ...ช๊านเอาเงินมาให้นะยะ ไม่เอาก็ตามใจ เชอะ!! แม่บอกพี่ป่านว่ารถไอติมไปแล้ว แต่พี่ป่านบอกว่า "รถไอติมวิ่งหนีไปแล้ว"


เซ็งเป็ด รถไอติมให้รอน้านนนนน...นาน


แต่ฟ้าก็เข้าข้างคนดี (ว่าไปนั่น) ตอนเที่ยงๆมีรถไอติมมาอีก คราวนี้รอขาออกเลยดีกว่า เพราะขาเข้าไปโบกไม่ทันอยู่ดี คราวนี้แม่บอกพี่ป่านให้ใส่รองเท้ารอซะเลย ไม่งั้นเดี๋ยวได้วิ่งถือรองเท้าอีก

แต่พอเอาเข้าจริง พอรถไอติมจอดหน้าบ้าน พี่ป่านเดินม้วนต้วนอยู่ในบ้านซะงั้น เสียแรงรอจริงๆเลยลูกเอ๊ย วันหลังคงต้องแจ้งทางบริษัทให้ส่งผู้หญิงมาขายในซอยนี้มั่งแล้ว ไม่รู้เป็นไงกลัวผู้ชายแปลกหน้า ..แต่ก็ดีไปอีกแบบเนอะ

พอได้ไอติมมา คราวนี้คึกเหมือนเดิม "กินไอติมๆ" ก็ได้ลาภลอยเข้าปากไปเป็นช็อคโกแลตคัพ ตักกินเองหมดถ้วยเลยค่า


หวาน เย็น ชื่นใจเป็นที่ซู้ด




ช่วงนี้ปิดเทอม พี่ป่านอดไปเดินเล่นที่โรงเรียน ก็เลยป้วนเปี้ยนอยู่แต่ในซอย วันไหนฝนไม่ตก พี่ป่านก็จะชวนแม่ออกไป "เดินดูดอกไม้" เอ้า...ไปก็ไป


เฟื่องฟ้าของชาวบ้าน



ดอกแก้วตูมๆก็ของชาวบ้าน



ดอกแก้วตูมมั่งบานมั่งก็ของชาวบ้าน


วันก่อนแม่เห็นพี่ป่านไปนั่งยองๆริมรั้วข้างบ้าน ซักพักวิ่งหน้าตื่นมาบอกแม่ "กลัวๆ" เลยไปขอจ้องมั่ง ลูกสาวแม่กลัวอะไรหว่า


ตัวนี้ล่ะจ้า ที่พี่ป่านบอกว่ากลัว


แม่เห็นนอนหงายท้องอยู่ ก็เลยเอาไม้เขี่ยให้กลับสู่สภาพปกติ แล้วชวนพี่ป่านมาดูใกล้ๆ บอกว่าไม่ต้องกลัว มันไม่ทำอะไรเราหรอก เราอย่าไปทำร้ายมันละกัน

นอกจากดูต้นไม้ริมรั้วของเพื่อนบ้าน บางวันแม่ก็พาพี่ป่านไปเกาะรั้วดูรูปปั้นยีราฟในเนอสเซอรี่ (ส่วนใหญ่เห็นแต่บั้นท้าย เพราะขืนดูมุมอื่น เดี๋ยวรถเฉี่ยวตู๊ด


เหม่อมอง



แวะมาปีนดูลาดเลาโรงเรียนในอนาคตของหนูทุกวันเลยค่ะ
ใส่แตะคีบคู่ใหม่ ของฝากจากอาม่าด้วยค่ะ



น้องปอก็มามุงเนอสเซอรี่กะเค้าด้วยคน แต่ปีนไม่ไหว เลยนอนรอในรถ




วันศุกร์ อาม่าแวะเอาของสดมาให้หลานรัก พร้อมด้วยแตะคีบสีส้ม (29 บาท ถูกมั่กๆ) และชุดซัมเมอร์ของน้องปอ (39 บาท คุ้มจริงๆ) รองเท้าพอดีไปนิดค่ะ คาดว่าคงใส่ได้ไม่นาน และตกเป็นมรดกของน้องปอต่อไป


อาม่าสุดสวย(ตอนสาวๆ)ของน้องปอเองค่ะ


ตอนอาม่ามาถึง พี่ป่านยื่นน้ำผลไม้กล่องให้บอก "อาม่าชิม" อาม่านึกว่าพี่ป่านใจดีแบ่งให้อาม่า แต่แม่บอกอาม่าไปว่าพี่ป่านกินแล้วบอกว่าไม่อร่อย ฮ่าๆๆ แสบจริงๆตัวร้ายเนี่ย

มื้อเย็น อภินันทนาการวัตถุดิบจากอาม่า


ซร้วบบบบบบบ


ไหนๆอาม่ามาหาแล้ว พี่ป่านเลยเรียกใช้สอยซะหน่อย "อาม่าป้อน"


มีมือขยันมาช่วยป้อน



อาม่านี่เอ๊งงงงงง



ข้าวคำ น้ำสองคำ



อาม่าสอนว่าอย่ากินข้าวคำ...น้ำคำ


เป็นวันแรกที่ให้พี่ป่านออกมานั่งกินข้าวนอกบ้าน เพราะลมเย็นดี แต่กินได้ซักพัก กรี๊ด!!! พี่ป่านโดนยุงเจิมที่ขาหมู 8 จุด ยกชามหนีดีกว่า

พอเข้าข้างในได้ซักพัก พี่ป่านยืนมองเสานิ่งไปแป๊บนึง เดินมาเบียดข้างๆแม่ ไม่กล้ามองไปที่เสา ปากก็บอกว่า "กลัวๆ" แม่งี้เสียวสันหลังวาบๆ นึกว่าพี่ป่านเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น แต่พอดูไปดูมา หาสาเหตุแห่งความกลัวเจอแล้ว มันคือ "จิ้งจก"

เมื่อก่อนพี่ป่านไม่เคยกลัวอะไรเลย แม้แต่ความมืด แต่พอโตขึ้นพี่ป่านเริ่มรู้จักความกลัวทีละนิด (ไม่รู้ว่ากลัวจริงๆ หรือจำมาพูด) แม่ไม่อยากให้พี่ป่านกลัวในสิ่งที่ไม่ควรกลัว (แต่แม่ก็กลัวจิ้งจกนะ) เลยต้องไปทำท่าไล่จิ้งจกให้พี่ป่านดู แล้วบอกพี่ป่านว่า จิ้งจกกลัวเด็กที่กินข้าวเก่งๆ เพราะฉะนั้นถ้าพี่ป่านกินข้าวหมด ก็ไม่ต้องกลัวจิ้งจกแล้ว (จะเชื่อแม่ป่าวฟระเนี่ย)


จุ๊บส่งอาม่ากลับบ้าน


เดี๋ยวนี้ก่อนนอน พี่ป่านเริ่มขอเพลงแระ จะว่าเห็นแม่เป็นดีเจก็ไม่น่าจะใช่ เพราะพี่ป่านให้แม่ร้องอยู่เพลงเดียว เหมือนน้องสาวไหมของป้านัด [NostalgiA]ไม่มีผิดเลย จะต่างกันก็ตรงที่น้องสาวไหมอังกอร์เพลง "โดราเอม่อน" แต่พี่ป่านอังกอร์เพลง "อิ่มอุ่น"

แม่ก็ร้องไปสิ จบหนึ่งรอบ แม่ก็เริ่มร้องเพลง twinkle twinkle little star พี่ป่านบอก "ทิงเกิ้นไม่เอา" อ้ะ...ไม่เอาก็เปลี่ยนเพลง

เอ่ บี่ ซี ดี อี๊ เอฟ จี พี่ป่านบอก "เอบีซีไม่เอา" อ้ะ...ไม่เอาก็ไม่เอา

แมงมุมลายตัวนั้น ร้องได้แค่เนี้ย พี่ป่านบอก "แมงมุมไม่เอา"

สุดท้ายต้องร้องเพลงอิ่มอุ่นอยู่หลายรอบกว่าพี่ป่านจะเคลิ้มหลับ แต่บางทีแม่ก็ลักไก่แถมเพลง "วิมานดิน" สลับไปด้วย ฮ่าๆๆ ตามใจนักร้องมั่งนะลูก

ส่วนนิทานก็เริ่มเบื่อๆแล้ว จากที่อาทิตย์ก่อนต้องเล่าเรื่องแม่ไก่สอนลูกกับเรื่องรอยยิ้มของลุงต้นไม้คืนละหลายรอบ บัดนี้เริ่มตกกระป๋อง ไม่รีเควสอีกเลย แต่บางทีพี่ป่านก็จะบอกแม่ว่า แม่จิงโจ้ แม่ช้าง แม่หมี แม่ยีราฟ บลาๆๆ แม่เดาเอาเองว่าพี่ป่านคงอยากให้แม่เล่านิทานโดยเปลี่ยนจากแม่ไก่เป็นแม่สัตว์ต่างๆ พอแม่บอกว่าแม่จิงโจ้หลับแล้ว พี่ป่านก็จะทำเสียงเล็กเสียงน้อย "แม่จิงโจ้เนาะๆ" เอ๊า...ใจอ่อน เล่าก็ได้ เนื้อเรื่องเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนตัวละคร งั่กๆ



พักนี้แม่จะให้พี่ป่านเลือกเสื้อผ้าใส่เอง พี่ป่านก็จะหยิบแบบไม่เลือก ฉกตัวไหนติดมือได้ก็ใส่ตัวนั้น (ยกเว้นเสื้อบาร์นี้ฟรีจากนมดูโกร ชอบมาก ใส่จนเน่ามาก)

แต่จะมามีเหตุก็ตรงกุงเกงในนี่แหละ มีตัวนึงเป็นลายอุซาฮานะ (ไม่ใช่ของแท้หรอกฮ่ะ ซื้อมา 4 ตัว 100 มีลายอุซะตัวนึง) แม่เคยบอกพี่ป่านว่าการ์ตูนตัวนี้ชื่ออุซะ บอกแค่เนี้ย พี่ป่านง้องแง้งเลย "อุซะไม่เอา" อ้าว!!! กำ ไม่น่าสอนให้รู้จักเลยตรู ก่อนหน้านี้ก็ใส่ได้ไม่เห็นมีปัญหาเลยวุ้ย



วันเสาร์ น้าเป้โทมาหาแต่เช้า นัดหม่ำมื้อเที่ยงกันแบบสายฟ้าแลบ ซร่วบๆ

น้าเป้ไปถึงก่อนอีกง่า ขนาดนัดใกล้บ้านเรานะเนี่ย วันนี้กิน zen กันค่า

เป็นไปตามที่คาด กะน้าเป้ ผ่านฉลุย แต่กะลุงอู๋เนี่ยดิ่ เขิน อาย เคือง ฯลฯ ไม่รู้จะเรียกอาการนี้ว่าอะไร ไม่ยอมมองหน้า จะให้แม่อุ้ม ง้องแง้ง สารพัดเลย กว่าจะยอมให้ลุงอู๋จูงมือได้ ก็นู่นเลย หมดเรื่องอาหารไปเดินช็อปร้านไดโซแน่ะ

ระหว่างมื้อ สองสาวน้อยไปห้องน้ำด้วยกัน จูงมือกันหนุงหนิงๆ พอถึงห้องน้ำก็แยกย้ายกันเข้าคนละห้อง (แต่ติดกัน) พี่ป่านก็ถามถึงพี่ออน "พี่ออนอยู่ไหนอ่ะ" ส่วนพี่ออนก็ถามถึงพี่ป่าน "น้องป่านอยู่ไหน"

พอขากลับจากห้องน้ำ แม่กะน้าเป้ปล่อยให้สองสาวจูงกันเอง แม่ๆเดินสังเกตการณ์ด้านหลัง เออวุ้ย...กลับร้านถูกด้วยง่ะ เก่งทั้งคู่เลยค๊า (ชมลูกกะหลานตัวเองคงมิน่าเกลียดเนอะ)

ของคาวผ่านไป ถึงผลไม้กลั้วคอ


พี่ออนคนเก่ง



ผลไม้ของพี่ป่าน (ไม่รู้หมดโควต้าของตัวเอง ไปฉกมาจากจานไหนอีก)
ป๊าแอบคิดว่าเมื่อไหร่จะได้กินมั่งอ่ะ


หมดของคาวแล้ว ย้ายร้านไปล้างปากกันที่ swensens


น้าเป้รักเด็กค่ะ



ไอติมของพี่ป่าน



ไอติมยังไม่พร่องไปถึงไหน ซดน้ำไปหมดแก้วแล้ว รู้งี้ไม่สั่งก็ดีอ่ะน๊า


พุงตึงเรียบร้อย เดินย่อยกันต่อไป ป๊าเข็นน้องปอผ่านร้านขายของใกล้บันไดเลื่อน ป้าที่ดูแลร้านเดินออกมาดูแล้วบอกพูดอะไรก็ไม่รู้แม่ฟังไม่ถนัด เห็นป๊ายิ้มเรี่ยราด พอถึงบ้านป๊าเล่าให้ฟังว่าป้าเค้าบอก "น่ารักจัง....แต่ดำไปหน่อย" ก๊ากๆๆๆ แหม ป้าเนี่ย รอให้เดินพ้นหน้าร้านก่อนค่อยพูดก็ได้ค่ะ แต่พอรู้แล้วก็ไม่ได้โกรธเคืองป้านะค๊า ติได้ชมได้ ฮิๆ

แวะร้านไดโซ ละลานตา (คนไม่เคยไปนี่หว่า) พี่ป่านกะพี่ออนก็เข้าขากันเป็นอย่างดี คนนึงหยิบจากชั้นวางของ อีกคนรับไปวางใส่ตะกร้า อืม...ช่วยกันช็อปดีแท้สองสาว


เนียนมากลูกแม่ ทำประหนึ่งเป็นสมาชิกครอบครัวน้าเป้



สองสาวจูงกันไป


พี่ออนเก่งมากเลยนะลูก เพราะพี่ออนช่วยเข็นรถให้น้องปอ แล้วก็แอบจุ๊บน้องปอไปหลายฟอด รักเด็กแบบนี้เห็นทีน้าเป้ต้องรีบมีน้องให้พี่ออนแล้วล่ะเนอะ

ก่อนแยกย้ายกะน้าเป้ พี่ป่านแสดงอิทธิฤทธิ์ขยุ้มเสื้อผ้าเด็ก little wacoal ลงมากองกับพื้น 2 กอง (กองแรกยังช่วยพนักงานเก็บขึ้นไปวางบนหลังตู้ไม่เสร็จเลย พี่เดินไปส่งยิ้มหวานพร้อมขยุ้มอีกกอง) ปรี๊ดดดดด!!! พี่ป่านเลยหูชา โดนแม่กะน้าเป้บ่นกระบุงโกย

แยกย้ายกะน้าเป้ตอนบ่าย 3 ก่อนแยกกัน พี่ป่านจุ๊บน้าเป้ ส่วนลุงอู๋ ถึงจะยอมให้จูงมือ แต่พี่ป่านก็ไม่ยอมจุ๊บแก้ม ...ทำไม??? (แต่ก็ดีแย้ว ป๊าหวงลูกสาวนะ ฮิๆ)

เหลือแม่รับมือกับสองหมูแต่เพียงผู้เดียว ส่วนป๊าขอตัวไปโยนโบล์


เมื่อกี๊ไม่ได้กินไอติม มาแอบกินตอนนี้ก็ได้


ส่วนที่น่าจะผ่อนแรงแม่ได้ดีที่สุด คงไม่พ้นของเล่นฟรีที่แผนกเด็ก พี่ป่านร่ำร้องจะเล่น "ต่อสูง" ตั้งแต่มาถึงเซ็นทรัลแล้ว

ถึงแผนกเด็กปุ๊บ พี่ป่านก็แวะเล่น interstar ซักพักนึง ก่อนเดินไปเล่นเลโก้ของโปรด

ที่ซุ้มเลโก้ แม่ก็คุยกับคุณแม่ที่พาลูกมาเล่นเหมือนกัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเพลินดี ระหว่างนั้นแม่ก็สังเกตพี่ป่านด้วยว่ามีปฏิกิริยากับคนรอบข้างยังไงบ้าง เท่าที่ดูก็ดีนะลูก ใครถามอะไร หนูก็ตอบ

พี่ป่านยื่นตัวต่อเลโก้ให้พี่ที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วบอกว่า "แบ่งกัน" "ให้พี่" ทั้งที่แม่สังเกตเด็กคนอื่นหลายครั้งแล้ว เค้าก็ต่างคนต่างเล่น ไม่สนใจกัน แม่ดีใจจังที่หนูรู้จักแบ่งปัน (หรือเพราะไม่ใช่ของเล่นส่วนตัวของหนู เลยไม่ค่อยหวง)

พี่ป่านเล่นเลโก้อย่างสนใจประมาณครึ่งช.ม. แม่ก็ชวนไปพี่ป่านไปที่ห้องให้นม เพราะน้องปอหิวแล้ว (ถ้าไม่ชวนไปด้วย พี่ป่านคงนั่งเล่นอีกนาน)

ก่อนเข้าห้องให้นม พี่ป่านคว้าหมับได้ของเล่นติดมือมาชิ้นนึง (พลิกดูป้ายราคาเกือบ 600 บาท โอ้แม่เจ้า) แม่ก็เลยแกะถุงให้พี่ป่านเล่น (เป็นถุงตาข่ายแบบถุงส้ม) แหะๆ อายจัง แต่เล่นเสร็จก็เก็บใส่ถุงแล้วเอาไปวางที่เดิม


เอาของเล่นเค้ามาเล่นฟรีๆ (อย่าบอกใครนะ เดี๋ยวโดนขึ้นบัญชีหนังหมา)


ออกจากห้องให้นม เปลี่ยนมุมของเล่นฟรีมั่ง มาพวกของเล่นไม้


นางเอกโหมโรง



หลังแอ่นซะเหอะแก๊


แม่ไปดูห่วงยางกะปลอกแขน แล้วก็ของเล่นไม้ให้พี่ป่าน ส่วนพี่ป่านอ่ะเหรอ นี่ไง


เดินเฉี่ยวไปเฉี่ยวมา ช็อป 5 ถุงนี้แหละ



เตรียมตัวไปจ่ายตังค์ (ตังค์ใครว้า)



ถือหมดมั้ยเนี่ย คุณนาย



แค่นี้จิ๊บๆค่ะ เยอะกว่านี้ก็ยังหอบไหว


สรุป 5 ถุงนี้ ป๊าไม่จ่ายตังค์ให้นะคะ เพราะมันเป็นของเล่นที่มีลักษณะคล้ายๆกัน

ตอนแรกแม่กะว่าจะซื้อ 1 ใน 5 ถุงนี้ให้พี่ป่าน ไหนๆหนูก็เลือกมาแล้ว แสดงว่าคงชอบอยู่ไม่น้อย แต่อันที่แม่คิดว่าน่าจะดี สภาพมันเก่าๆดำๆ แถมเหลือถุงสุดท้ายด้วย เลยอดไปค่ะ คราวหน้าถ้าหนูเลือกมา แม่จะอนุญาตให้หนูเอากลับบ้านชิ้นนึง แต่หนูต้องเป็นเด็กดีนะคะ แล้วอย่าเลือกแบบแพงๆนะลูก เก็บตังค์ไว้เป็นค่าเทอมมั่ง

ตอนแม่วาง 5 ถุงนี้ไว้บนโต๊ะ พี่ป่านจะเดินกลับไปหยิบ แม่เลยบอกให้พี่ป่านเดินตามป๊าไปดูอย่างอื่นดีกว่า มองเหลียวหลังตาละห้อยจะหยิบให้ได้ ...น่าสงสารจัง แต่ซักพักก็เดินหน้าต่อไป ไม่หันกลับมามองอีกเลย สงสัยจะรู้ว่ามีอะไรดีๆ (และแพงๆ) รอเราอยู่ข้างหน้า

พอเดินผ่านด้านหน้าแผนกเด็ก พี่ป่านเริ่มดึงป๊ากลับไปดูของเล่น ป๊าแสนดีก็ตามใจ แม่ยืนรอซักพัก ยังไม่มาเลยวุ้ย เดินกลับไปดู ป๊าบอกพี่ป่านสนใจมากเลย หยิบๆจับๆลูบๆคลำๆอยู่ตั้งหลายชิ้น นั่นคือ fisher price hiso (ไฮโซนี่เติมเอง) สุดท้ายพี่ป่านงัดไม้ตาย หยิบกล่องเปียโน (สำหรับเด็กแรกเกิดเลยอ่ะลูก) เดินถือออกมาหน้าตาเฉย แม่ก็ให้พี่ป่านเอาไปวางไว้ที่เดิม ให้เหตุผลกะพี่ป่านว่าชิ้นนี้สำหรับเบบี๋ พี่ป่านโตแล้ว เล่นไม่ได้แล้ว (เชื่อแม่เหอะน๊า) พี่ป่านก็เอาไปวาง

เสร็จแล้วเดินไปที่ของเล่นสีเขียวเตะตา หน้าตาคล้ายโทรศัพท์ก็ไม่ใช่ ลิ้นชักแคชเชียร์ก็ไม่เชิง (แล้วมันคืออะไร เล่นยังไงฟระ) คราวนี้แหละ ลากลงมาวางกะพื้น นั่งจิ้มๆ พอตัดสินใจได้ว่าเอาชิ้นนี้แหละ พี่ป่านก็ยื่นให้แม่ แล้วบอก "แม่จ่ายตังค์" เจี๊ยก!!! เอาแน่ละเว้ย แม่กะป๊าหัวเราะก๊ากเลย แสบมาก แต่ไม่ซื้อนะคะ แม่เอาไปวางเก็บที่เดิม พี่ป่านเริ่มโวยละ แม่เลยอุ้มออกมาเลย พี่ป่านยังครางหงิงๆ "เอาเอบีซีๆๆๆๆ" กว่าจะหยุดครางก็ต้องเอานมกล่องมาล่อ เจอของกิน หยุดเลยค่ะ ฮิๆ คงลืมอ่ะนะว่าเมื่อกี๊อยากได้อะไร

ป๊าถามแม่ว่าของที่ซื้อมา มีที่พี่ป่านเลือกซักชิ้นมั้ย (ที่พี่ป่านหยิบๆไว้ 5 ถุง) คำตอบคือ "ไม่มี" ป๊าบอกว่าวันหลังถ้าพี่ป่านเลือกอะไรไว้ ก็ซื้อให้ซักชิ้นนึงติดมือกลับบ้านหน่อย ...ป๊าใจดีเนอะ ไม่เหมือนแม่ ใจยักษ์เชียว หุหุ

นึกว่าวันนี้จะไม่รอดออกมาจากแผนกเด็กซะแล้ว เหนื่อยมากๆ



ขำๆกับพี่ป่าน

ย่า : ป่านไปโรงเรียนมั้ยลูก
พี่ป่าน : ไปโรงเรียนค่ะ
ย่า : ไปโรงเรียนทำอะไรลูก
พี่ป่าน : (ทำท่าคิดนิดนึง) เล่นไม้ลื่น
ย่า : แล้วไปทำอะไรอีกลูก
พี่ป่าน : เล่นม้าหมุน
ย่า : อ้าว แล้วไม่เรียนหนังสือเหรอลูก
พี่ป่าน : มีปลา...มีเต่า...มีรถโรงเรียนด้วย (ฟังคำถามย่ารึเปล่าเนี่ย)
พี่ป่าน : มีพี่ๆ โรงเรียนปิดเทอมแล้ววววว

แม่ : พี่ป่านไปโรงเรียนเอามั้ย (เทคนิคในการตั้งคำถาม เพื่อให้พี่ป่านตอบว่า "เอาค่ะ")
พี่ป่าน : เอาค่ะ (ฮั่นแน่ เข้าแก๊บๆ)
แม่ : พี่ป่านไปโรงเรียนแล้วแม่กลับบ้านได้มั้ย
พี่ป่าน : แม่กลับบ้านไม่เอา
แม่ : (อ้าว ซวยแล้วไงตรู) ก็ถ้าพี่ป่านไปโรงเรียนก็มีเพื่อนๆกะคุณครูไงลูก ดีมั้ย
พี่ป่าน : (พยักหน้าหงึกๆ) ดีค่ะ
แม่ : งั้นพอพี่ป่านอยู่กะเพื่อนกะคุณครูแล้วแม่กลับบ้านนะ
พี่ป่าน : (ทำหน้าสงสัยว่าท่าทางแม่จะฟังพี่ป่านไม่รู้เรื่อง) แม่กลับบ้านไม่เอ๊า

ก่อนนอน พี่ป่านกินนมกล่อง เวลาเรียกนมกล่องแต่ละอย่างก็จะแตกต่างกันไป เมื่อก่อนบอกแต่ "นมกล่อง" เดี๋ยวนี้เริ่มแยกแยะ "นมดูเม็กดูโกร" "นมกล่องปลา" ฯลฯ

แต่วันนี้มีแถมประโยคยาวเป็นพิเศษ "นมกล่องดูเม็กดูโกรอร่อยจัง" (ยิ้มหวานหยอดย้อยอีกตะหาก) โห!!! อยากให้ฝ่ายการตลาดดูเม็กมาได้ยินจัง ไม่รู้ว่าถ้าเค้าได้ยินประโยคนี้แล้วอยากให้พี่ป่านเป็นพรีเซนเตอร์รึเปล่า ไม่ต้องคิดไดอะล็อกให้เลย เจ๊จัดให้

อัพเสร็จดึกอีกแล้ว กระสอบทรายน้อยชะแว้บละจ้า
ถึงจะใจยักษ์เป็นบางที แต่ก็รักหนูมากมายนะจ๊ะ
แม่เอง


Create Date : 21 เมษายน 2550
Last Update : 22 เมษายน 2550 1:58:53 น. 11 comments
Counter : 302 Pageviews.

 
- คุณหมูเหมียว (ชื่อหนึ่งใช่ป่าวคะ)

เมื่อก่อนเราก็ทำงานประจำค่ะ ได้แม่เรามาช่วยเลี้ยงให้ทุกวัน ไปเช้าเย็นกลับด้วย เกรงใจแล้วก็สงสารแม่ด้วย ยิ่งพอลูกเดินได้เริ่มซน ดูแล้วว่ายายกะย่าคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ เลยลาออกมาเลี้ยงเอง (ประกอบกับสภาพแวดล้อมที่บ้านนิดหน่อย คิดว่าออกมาเลี้ยงเองน่าจะดีที่สุด) นี่เพิ่งออกมาครบปีเองค่ะ แต่เวลาผ่านไปไวมาก

ส่วนเรื่องตีกัน คิดว่าอนาคตคงหนีไม่พ้นค่ะ เพราะตอนนี้เจ้าปอยังแค่คืบๆเตรียมนั่งเตรียมคลาน ยังแย่งอะไรกะใครไม่เป็น แย่งได้เมื่อไหร่ สงสัยมีเรื่องกันแน่ๆอ่ะค่ะ ต้องเตรียมตัวเตรียมใจรับมือเหมือนกัน

ขนาดเจ้าปอถือของเล่นในมือ พี่ป่านไปดึงมา น้องยังโวยหยั่งกะโลกถล่มเลยค่ะ ไม่อยากจะนึกเลย เฮ่อ!!

เรื่องคล้ายกัน คนทักเยอะเหมือนกันค่ะ มีหลายคนถามว่าฝาแฝดรึเปล่า

ไว้แวะไปเยี่ยมบ่อยๆเช่นกันค่ะ add ไว้แล้ว ฮิๆ

- คุณ between us

ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะค๊า ไว้โฉบไปเยี่ยมมั่งค่า


โดย: พู่ระหง วันที่: 22 เมษายน 2550 เวลา:1:46:21 น.  

 
สวัสดีค่าน้อง 2 คนน่ารัก มาก ๆ เลยค่ะ ชอบรูปบน ๆ ทั้ง 2 คนทำผมได้จ๊าบบมาก มีลูก 2 คนอายุไล่ ๆ กันก็ดีนะคะ เลี้ยงทีเดียวเลย


โดย: อิจิโงะจัง วันที่: 22 เมษายน 2550 เวลา:9:01:04 น.  

 
แวะมาเยี่ยมอีกแล้วค่ะ พี่ป่าน น้องปอ น่ารักจัง คุณแม่ขยันเขียนนะคะ เขียนได้ยาวดี ส่วนใหญ่เป็นวีรกรรมของพี่ป่านล้วนๆเลยนะคะ น้องปอยังเล็ก แต่สงสัยงานนี้แอบเก็บข้อมูลจากพี่ป่านไว้แหงมๆ

อ่านตรงเจ้าตัวดีชอบรื้อของ เอาน้ำเทบนที่นอนแล้วเข้าใจหัวอกเลยค่ะ เราเองก็แปลงร่างเป้นนางยักษ์วันละหลายๆรอบเหมือนกัน วันๆก็ได้แต่ท่องอดทนๆๆ ฮึ่มๆๆ นึกภาพดูเจ้าปอโตแล้วมาช่วยพี่สร้งวีรกรรมสิคะ ที่บ้านกำลังเป็นแบบนั้นแหละ

พี่ป่านเค้าซน แต่ก็ใช้ได้หลายเรื่องนะคะ เช่น เวลาซื้อของเค้าก็เข้าใจว่าเอาทั้งหมดไม่ได้ ไมร้องดิ้นเอาของเหมือนเด็กบางคน เวลาทานข้าว ทานขนมก็นั่งทานได้เรียบร้อยอยู่กับที่ดีค่ะ แสดงว่าคุณแม่ฝึกมาดีหลายๆอย่างเชียว

แวะมาเยี่ยมเท่านี้ก่อนนะคะ วันนี้เป็นแม่บ้าน full time ค่ะ เหนื่อยกว่าทำงานอีก ยังไม่มีเวลาอัพบล็อคเลยค่ะ


โดย: หมูเหมียว วันที่: 22 เมษายน 2550 เวลา:14:06:32 น.  

 
แก๊......พี่ป่านปล่อยผมยาวสลวยยังงี้แล้ว อนาคตนางงามเลยแก๊ สมแล้วที่เป็นลูกสาวคนโปรดของช้านนนน


เห็นรูปที่ปิ๊กอุ้มน้องปอแล้วสงสัยว่า ถ้าเราไม่มาเจอกันภายใน 3 เดือน มีสิทธิ์ว่าน้องปอจะโตล้ำหน้าสาวไหมว่ะเฮ้ย



โดย: นัด IP: 222.123.25.93 วันที่: 22 เมษายน 2550 เวลา:21:42:34 น.  

 
คุณอิจิโงะจัง ขอบคุณค่าที่แวะมาเยี่ยม

คุณหมูเหมียว ที่ขยันอัพ เพราะมีเพื่อนชอบมากระทุ้งถามว่าอัพรึยังๆ (คนชื่อนัดที่โพสใต้คุณหมูเหมียวนี่อ่ะค่ะ) แล้วอีกอย่างกะว่าเขียนเก็บไว้ให้ลูกอ่านด้วยค่ะ จะได้รู้ว่าเวลาลูกหลับนั้นเป็นเวลาที่แม่ทำอะไรได้บ้าง ฮ่าๆๆ (คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากแชท+อัพบล็อก) ...ไว้แวะไปโฉบบ่อยๆค่า อัพเมื่อไหร่จะตามไปเจิม ^-^

นัด ป่านเป็นว่าที่นางงามจักรยานป่ะ ฮิๆ ก่อนอื่นต้องลดหุ่นก่อนง่า ส่วนเจ้าปอ ไว้ 6 พ.ค.ไปวัคซีนถึงจะรู้ว่าหนักกี่โลแว้ว


โดย: พู่ระหง วันที่: 23 เมษายน 2550 เวลา:0:05:18 น.  

 
มาเยี่ยมอีกรอบ เด็ก ๆ นี่เป็นก็ไม่รู้นะคะ ชอบรื้อชอบค้นจริง ๆ เจ้าพานพุ่มนี่ก็กำลังซนค่ะ เมื่อวันก่อนเพิ่งล้มคางเป็นแผลเลย ตอนนี้ตากผ้าไว้ที่ราวไม่ได้เลยค่ะ พี่แกเดินตามราวดึงทีละตัวเลย

พี่หนึ่งเป็นแม่บ้าน Full time ทีไรเหนื่อยทุกที อยากไปทำงานทุกวันเลยใช่มั้ยคะ (555ขอแซว)


โดย: อิจิโงะจัง วันที่: 23 เมษายน 2550 เวลา:12:24:05 น.  

 
ดีใจจังที่ยังจำได้ ปลื้มใจจิง ๆ แล้วจาแวะเข้ามาบ่อย ๆ
วันนี้ ขำไปหลายรอบเลยยยย


โดย: น้ามล IP: 58.136.75.151 วันที่: 24 เมษายน 2550 เวลา:17:35:16 น.  

 
ตะเองขา..บล๊อกตะเองเล่นเราเกือบชั่วโมงอีกแล้ววว เพลินมากกกก

นักช้อป เหนื่อยมั้ยคะลูก หอบมาซะ น่ารักสุดๆ เรยยยยย

มะเหงกเจ้า่ป่าน เขกหัวตัวเองทำไม..? ทีหลังไม่เอานะลูก 555+


โดย: between us วันที่: 24 เมษายน 2550 เวลา:17:38:47 น.  

 
คุณอิจิโงะ ท่าทางพานพุ่มจะแสบไม่ใช่เล่นนะคะเนี่ย พี่ป่านแทบไม่เคยดึงผ้าที่ตากไว้นะ (เคยแว้บๆซัก 2 หนได้มั้ง) แต่เห็นเพื่อนที่มีลูกชาย เค้าว่าแสบสันต์มหันตภัยมากๆเลยค่ะ หุหุ

คุณนุชขา ถ้าทำให้ตะเองเสียเวลา ต้องขอโทษด้วยน๊า คิกๆ ให้อภัยข้าน้อยด้วย แต่ต่อไปคงไม่ยาวหยั่งงี้แล้วอ่ะค่ะ พอดีพักนี้วีรกรรมแสบใหญ่เยอะด้วย แล้วดองไว้อีกเลยยาวไปหน่อยอ่ะค่ะ อีกอย่างความจำเริ่มสั้นแล้ว ลูกทำคดีอะไรไว้มั่ง แป๊บๆก็ลืมแล้วอ่ะ

มลจ๋า หนังสือสวดมนต์ พี่ฝากไว้ก่อนน๊า ไว้นัดดวลข้าวกันอีก


โดย: พู่ระหง วันที่: 24 เมษายน 2550 เวลา:22:39:06 น.  

 
สนุกดี ตอบได้เเค่นี้แหละ


โดย: น้องมีมี่ IP: 125.27.222.238 วันที่: 22 สิงหาคม 2550 เวลา:20:09:05 น.  

 
อยากมีลูกน่ารักแบบนี้บ้าง ทุกที่ดูมาน่ารักหมดทุกคนเลย


โดย: น้องส้มโอ IP: 125.26.71.139 วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:10:59:56 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.