Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2548
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
28 กรกฏาคม 2548
 
All Blogs
 
เมื่อคืนเกือบตาย ... กับเหตุการณ์ที่กลัวที่สุด

ก่อนอื่นต้องขอบอก่อนว่าดีใจมากๆ ที่ยังมีโอกาสได้มาพิมพ์บล๊อก พูดคุยกับเพื่อนๆอีกครั้งนึงนะครับ

มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ

ที่จ่าหัวเรื่องไว้ ไม่ต่างจากความเป็นจริงเลยครับ

เมื่อคืนวาน เกิดเหตุการณ์ที่ผมกลัว และ รู้สึกอย่างเดียวว่า ตายแน่ๆ

ย้อนความนิดนึงครับ คือช่วงกลางวันเนี่ยผมไม่รู้เป็นไงครับ

ทานอาหารเข้าไปเยอะลเยครับ แตต่ไม่ยักกะย่อย

เลยกลายเป็นท้องอืด อารมย์เสียหน้ามุ่ย ด่าชาวบ้านไปทั้งวัน

แต่พอตกหัวค่ำ ดันท้องเสียครับ เข้าห้องน้ำเป็นสิบครั้ง

เหมือนว่าจะเป็นอาหารเป็นพิษหน่ะครับ

เอาหล่ะสิด่านแรกไม่เท่าไหร่ แต่เล่นเอาเหนื่อยเพลียเลยครับผม

เรื่องมันเริ่มตรงนี้ต่างหากครับ .....


03.24 น.

ผมสะดุ้งตื่นครั้งแรก ด้วยอาการที่หนาวๆๆ
หนาวสั่นที่สุด เหมือนผมไปนอนอยู่ในช่องฟรีสตู้เย็น

ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่า อืม เราคงถอดเสื้อนอนนะ เลยหนาวมากๆ ... ก็เลยคว้าผ้ามาห่ม ยันกายไปกดพัดลมให้ส่าย แทนที่จะจ่อที่ตัวตรงๆ

โอเคหล่ะ คงนอนได้แล้วมั้ง ....

04.24

จู่ๆ ก็สะดุ้งขึ้นมาครับ สภาพที่เห็นตัวเองตอนนั้นคือ นอนขดเป็นก้อนกลมๆอยู่ในผ้าห่มผืนไม่หนาไม่บาง

มือจิกเล็บเข้ามาที่ฝ่ามือจนรู้สึกได้ว่าเจ็บๆชาๆ

นิ้วเท้าหดเกร็ง ... มือกดอกตัวเองให้ความอุ่นจนเจ็บหน้าอก

เข่าขวาที่เจ็บเพราะกระดูกซ้น ก็ปวด ปวดที่สุด เหมือนเอาน้ำแข็งมาประคบ

ตอนนั้นคิดอะไรไม่ค่อยออกรู้แต่ว่าไม่ไหวแล้ว วิ่งไปเอาผ้าห่มนวม! มาห่ม

กว่าจะหาเจอว่าอยู่ในตู้เสื้อผ้าก็นานโข ...
ค้นจนตู้เสื้อผ้า ใต้เตียงกระจุย แต่ไม่สนแล้ว

กลัวความหนาวมากกว่า

ความอุ่นเดียวที่พอจะหาได้จากตัวก็คือ ต้นคอครับ

แม้แต่ลมหายใจของผมตอนนั้น ก็หนาว ... จนไม่อยากโดนลมหายใจ หรือลมปากเป่าของตัวเอง

แล้วก็เผลอหลับไปอีก ....

05.24 น.

สะดุ้งในยามเช้าตรุ่ เริ่มมองเห็นแสงพระอาทิตย์เริ่มขึ้นที่ขอบฟ้ารำไร ...

แต่ตัวผมเหมือนจะหมดชีวิต

สภาพตอนนั้นไม่ต่างจาก 1 ชม. ที่แล้วสักเท่าไหร่

แต่รอบนี้รู้สึกว่า นอกจากอาหารหดเกร็ง หนาวเกินบรรยายที่บอกข้างต้น

รู้ตัวเองอย่างเดียวว่าตอนนี้น้ำตาไหล

น้ำตาไหลออกมาเป็นสายเลย คิดได้อย่างเดียวว่าตายแน่ๆ ไม่รอดแน่ๆ

เลยรวบรวมแรงที่มีทั้งหมด ลุกไป ... ใช้คำว่าลุกไม่ได้สิ

คลานไปจะดีกว่า คลานไปควานหายากิน

พอเจอยา ก็ต้องใช้แรงที่มีเหลืออีกนิดเดียว คลานกับพื้นไปตู้เย็น พาดยาไป 1 ชุด

ตอนนั้นกินผิดถูกไม่รู้หรอก รู้แต่ว่ากินเข้าไปก่อน .... ถ้าตายก็คงไม่แปลกหรอก ใกล้ตายแล้วนิเรา

แล้วก็นอนน้ำตาไหล หนาวๆๆๆ เย็นๆๆ

เหมือนจมอยู่ในท้องทะเลน้ำแข็ง จมลึก จมมิด

และหลับไปทั้งที่ตัวหนาวสั่นอย่างนั้น

06.38 น.

1 ชม. เศษๆต่อมา อาการหนาวหายไป แต่กลับมาเจออาการร้อน ร้อนที่สุด

แต่คงเป็นเพราะพิษไข้กำลังคลายตัว อืม ...
คิดในใจก็ยังดีกว่าหนาวหล่ะ ร้อนก็เปิดพัดลมได้

แต่หนาวเนี่ย ห่มผ้าทรมานที่สุด

ตอนนี้พอมีแรงขึ้นมาหน่อย เลยลุกไปเข้าห้องน้ำ เอาน้ำเช็ดตัว ดื่มน้ำเยอะๆ แล้วก็
พักผ่อน นอนหลับ

15.38 น.

ตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะดุ้งและสั่น สะท้านไปทั้งตัว

สั่นด้วยกลัวว่านี่เราจะตื่นทีไหนมากกว่า แต่สมองก็ช่วยๆกันกลั่นกรองความคิดที่ว่า ...

อืมนะ ... แกยังไม่ตายวุ้ยๆ ตอนนี้เริ่มมีพลังแล้ว แล้วก็ลุกขึ้นมาทำภารกิจอื่นๆได้ตามปกติ ...

ขณะที่เขียนบันทึกอยู่นี้ 18.06 น.

ได้โทรไปหาคุณแม่มาแล้ว คุณแม่ก็บอกว่า

คุณแม่ก็เป็น(โรค)แบบนี้เหมือนกันเลย หนาวแทบจะตาย ...
แต่คุณแม่บอกว่าน่าจะเป็นเพราะว่าอากาศเปลี่ยนเร็ว + เราเปิดพัดลมตรงเข้าตัวต่างหาก

แล้วคุณแม่ก็บอกให้รู้ว่าต้องกินยาอย่างไรบ้าง ถ้าไม่หาย ไปซื้อยาอะไรมากิน ...


ตอนคุยไปก็น้ำตาไหลไป คิดถึงคุณพ่อ คุณแม่แทบขาดใจ ... กลัวตายเป็นที่สุด ...

อยากกลับบ้านมากๆ ตอนนี้ ... แต่งานทำให้เรากลับบ้านไม่ได้

อากาศหนาวๆฝนๆแบบนี้ คิดถึงผัดผักรสชาติจืดๆของคุณแม่เป็นที่สุด ... ฮือๆ

และอีกอย่างหนึ่งก็คือกลัว กลัวว่าโรคทั้งหลายที่แฝงอยู่ในตัวผมมันจะกลับมาอีกครั้ง

ทั้งภูมิแพ้ / เข่าขวาหลุดออกมาจากเบ้า+เสื่อม / หัวใจเต้นไม่ปกติ / หอบ เหนื่อยง่าย ฯลฯ

กลัวว่าไอ้โคพวกนี้มันจะบุกเราเข้ามา โดยที่เราไม่ทันตั้งตัว

ไม่นะ ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ทำ ...
ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้เป็น

และมีอีกหลายๆคนที่ผมยังไม่ได้ขอโทษ และบอกรักเค้าเลย


แล้วคุณหล่ะครับกลัวตายกันหรือเปล่า ???


Create Date : 28 กรกฎาคม 2548
Last Update : 28 กรกฎาคม 2548 18:11:27 น. 17 comments
Counter : 290 Pageviews.

 
อ้อ กลัว หนาว นั่นเอง


โดย: เ ม ฆ ค รึ่ ง ฟ้ า วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:18:06:41 น.  

 
อืม..อ่านไปลุ้นไป..รักษาสุขภาพให้เยอะๆนะคับ อะไรที่รู้ว่าเสี่ยงกับสุขภาพก็ต้องคอยเตือนตัวเอง


โดย: Votary วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:18:16:41 น.  

 
จะบอกว่าไม่กลัวก็ดูจะโกหกค่ะ อิอิ แต่ถ้ามันจะมาก็สามารถรับมือได้อย่างสงบละกัน


โดย: สายลมโชยเอื่อย วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:18:18:53 น.  

 
เคยเป็นเพราะอาหารไม่ย่อยเหมือนกันค่ะ ทั้งอ้วกและเข้าห้องน้ำในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกว่าเย็นยะเยือก หน้ามืดไม่มีแรง เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเพราะมันไม่ขับถ่ายออกมาเลยต้องล้วงคออ้วกๆๆออกมาให้หมดแต่ความรู้สึกตอนนั้นคือกลัวตายเพราะอยู่ต่างแดนเหมือนกันค่ะ เป็นภูมิแพ้ หัวใจเต้นไม่ปกติ หอบ เหนื่อยง่าย เหมือนกันค่ะ
เป็นกำลังใจนะคะ


โดย: roungtawan วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:18:34:35 น.  

 
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ... ยิ่งห่างไกลกับคนสนิทด้วยแล้ว...


โดย: wbj วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:18:43:28 น.  

 
รักษาสุขภาพนะคะ

เหมือนร่างกายขาดน้ำจากท้องเสียนะคะ
แล้วมาเจอพัดลมเป่า อุณหภูมิร่างกายลด
พอเย็น ตัวก็จะเกร็ง และปวดตามข้อ
ก่อให้เกิดการหดตัวในช่องท้องด้วย

คราวหลังถ้าท้องเสียทานเกลือแร่
หรืออย่างน้อยพวกน้ำอัดลมเข้าไปหน่อยนะคะ
อันตรายอ่ะ ร่างกายขาดน้ำนี่ช๊อกได้น้า

เป็นห่วงค่ะ แต่ไม่ได้เป็นหมอ แค่เคยเป็นเวลาเป็นหอบอ่ะ


ปล. ฟ้าสวย ทะเลใส อยากกลับบ้านมั่งจัง


โดย: cocoa butter วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:19:03:05 น.  

 
จะกลัวตาย
หากว่าสิ่งที่..อยาหทำยังไม่ได้ทำ

ไม่กลัวหากว่ามันจะมาเยือน..

แต่อย่าเพิ่งตายดีกว่า..ยังอยากเห็นความสำเร็จของลูก

อยากเห็นหลาน.. อิๆ


โดย: zaesun วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:19:35:49 น.  

 
มาเยี่ยมเยียน

ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ


//nuinirvana.cjb.net


โดย: what for ^.~ วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:20:00:55 น.  

 
กลัวตายเหมือนกันคับ
ผมมัวแต่เรียนเนี่ย
ชาตินี้ยังไม่ได้บวชให้พ่อแม่เลย
และที่สำคัญ ยังไม่ได้ เบียด

หายเร็วๆนะคับ


โดย: อีกฝั่งของท้องฟ้า วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:20:56:29 น.  

 
หมั่นออกกำลังกายดูแลรักษาสุขภาพนะคะ ขอบคุณที่เล่าประสบการณ์ให้ฟัง เราเองไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ถามว่ากลัวตายมั๊ย ไม่กลัวตาย แต่กลัวคนที่ยังอยู่ต้องมาเสียใจกับการตาย คิดแล้วเศร้า เป็นกำลังใจให้นะคะ


โดย: Phannee (Phannee ) วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:21:20:48 น.  

 
ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้อ่ะ...

ดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาทนะครับ..


โดย: star_hunt วันที่: 28 กรกฎาคม 2548 เวลา:22:22:34 น.  

 
อ่านไปลุ้นไป

โอ๊ตอยู่คนเดียวเหรอ
ทำไมไม่โทรหาเพื่อนสนิท ๆ
พาไปหาหมอล่ะ

อันตรายนะ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

รักษาสุขภาพนะน้อง


โดย: ข้าวปุ้น IP: 61.91.192.186 วันที่: 29 กรกฎาคม 2548 เวลา:0:08:30 น.  

 
ต้องหาคนดูแลแล้วล่ะค่ะ
อิๆ

มองโลกในแง่ดีดีก่าเนอะ
อ่านบล็อคคนอื่นนี่มันช่างดีจริงๆ เหมือนแอบฟังเรื่องชาวบ้านเลย

สู้ๆค่ะ เราไม่แข็งแรงก็ต้องรู้ตัว อย่าหักโหมมากเกินไป พักผ่อนให้เพียงพอ และช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยรักษาสุขภาพด้วยค่ะ

ตอนนี้เราก็ดูแลอยู่คนนึงค่ะ แต่เค้าไม่ค่อยดูแลตัวเองน่ะ
นอนก็ดึก ทำงานวิ่งวุ่นทั้งวัน เป็นหวัดบ่อยมาก เป็นภูมิแพ้ ต่อมน้ำเหลืองอักเสบจนต้องเข้ารพ. และตอนที่เราไปเฝ้า เค้าก็หนาวมากๆคล้ายๆแบบที่คุณเป็นเลยค่ะ

ออกจากรพ.มาจนบัดนี้ เค้าก็ยังบอกกับเราว่า ไม่เคยหนาวและรู้สึกแย่แบบตอนนั้นอีกเลย



โดย: quin toki วันที่: 29 กรกฎาคม 2548 เวลา:0:27:38 น.  

 
ตามมาตอบนะครับ

การเปลี่ยนหัว blog ต้องไปที่หน้าแนะนำครับ แล้วก็ใช้ theme แบบ อิสระ


โดย: dont wanna no วันที่: 29 กรกฎาคม 2548 เวลา:19:18:53 น.  

 
code นี้ครับ

<script> document.images[0].src = " ... url ของโลโก้ bloggang ที่ต้องการจะใส่ ... "</script>


โดย: dont wanna no วันที่: 29 กรกฎาคม 2548 เวลา:19:22:33 น.  

 
รักษาสุขภาพนะครับ พี่เค


โดย: หัวหน้าแก้งค์ ความโ(สด) (note-d ) วันที่: 30 กรกฎาคม 2548 เวลา:16:03:50 น.  

 
ถ้าเกิดเป็นมากๆตอนนั้นควรคิดจะไปโรงพยาบาลได้แล้วอะครับ น่าจะดีกว่านะครับ



โดย: jiwyeefun วันที่: 7 มกราคม 2552 เวลา:4:57:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
โอ๊ต-ครับ-ผม
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




โสด
สดใส
ร่าเริง
อ่อนไหว
โรแมนติก
ขี้ใจน้อย
แพ้ยาเพนนิซิลิน
รักสัตว์ ชอบปลูกต้นไม้
ชอบท่องเที่ยว ทะเล ป่าเขา
อยากเดินทางรอบโลก
รักพันทิป
ไม่ชอบล่อเป้า
แอบชอบแฟนชาวบ้านเสมอ
รักการถ่ายรูป

ไม่หล่อ แต่ต้มมาม่าอร่อยนะคร้าบบบบ

ฮ่าๆๆ
สวัสดีครับ นี่แหล่ะ โอ๊ต-ครับ-ผม

ปล. 9 สิงหาคม วันเกิดผมนะคร้าบ อิอิ
Friends' blogs
[Add โอ๊ต-ครับ-ผม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.