Group Blog
 
 
มิถุนายน 2549
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
27 มิถุนายน 2549
 
All Blogs
 

แรกลองรัก ลองรักร้าว/1

อากาศร้อนอบอ้าวที่ดูจะเป็นปกติของกรุงเทพ เมืองฟ้าอมร ร่างบางในกางเกงสามส่วน กับเสื้อเชิตทรงทันสมัยของแบรนด์ดังที่ตัดเย็บด้วยผ้าฝ้ายอย่างประณีตบงบอกถึงราคาเฉียดหมื่น เข้ากับอากาศร้อนของมืองไทย แต่ตอนนี้แผ่นหลังนั้นชื้นไปด้วยเหงื่อ

"ตายแล้ว ...สายแล้ว โดนบ่นอีกแน่เรา" นรัตน์หรือที่เพื่อนๆเรียกกันว่านัท เริ่มบ่นกับตัวเอง พร้อมกับยกนาฬิกาเรือนงาม หน้าปัดดิจิตรอนบนข้อมือบอบบาง ขาวเนียน ขึ้นมาดูเวลา ซึ้งขณะนี้เป็นเวลา เที่ยงกว่าแล้ว เลยเวลานัดมาเกือบ30นาที เขารีบวิ่งกระหืดกระหอบไปยังที่นัดหมาย และในที่สุดเขาก็มาถึงยังร้านกาแฟชื่อดัง ที่ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

นี้ก็ 2 ปีแล้วซินะที่นรัตน์เริ่มคบกับเค้าคนนั้น ชายร่างสูง ผู้ที่มีบุคลิกแตกต่างกับเขาโดยสิ้นเชิง และไม่คิดเลยว่าจะได้คบกัน เขาหยุดคิดก่อนที่จะเริ่มมองหาคนที่อยู่ในความคิด โดยกวาดสายตาไปทั่วร้าน โชคดีที่ร้านกาแฟนี้คนไม่มากนัก เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆในห้าง ที่มีคนหนีอากาศร้อนราวกับทะเลทรายซาฮารา(เวอร์ไปป่าว)มาตากแอร์เย็นช่ำ ในวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ อาจด้วยราคาที่สูง แต่รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นกาแฟที่คั่ว บดใหม่ๆ เป็นกาแฟสดที่ไม่ใช้กาแฟสำเหร็จรูป ทำให้มีลูกค้าพอประมาณ

"อะ...อยู้นั้นเอง"นรัตน์เดินเข้าไปด้านในสุดของร้าน ที่ตกแต่งด้วยโซฟาเล็กๆสีเข้ม สองตัว ตั้งคู่กับโต๊ะกลมไม้มะฮักนีสีสวย ร่างที่หันหลังอยู่นั้นกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ พรางยกกาแฟขึ้นมาจิบ อย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าไม่ได้นั้นรอคนที่มาช้าครึ่งชั่วโมงกว่าๆอย่างเขา

"ต่อ" เสีบงสดใดเสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ ต่อ หรือ ตรากานต์ที่นังรออยู่หันมายิ้มน้อยๆ พรางเก็บหนังสือพิมพ์ แล้วถอนหายใจเพียงเล็กน้อย

"มาแล้วเหรอ...นัท""
"โทษทีนะ นัทตื่นสายอะ"นรัตร์ตอบ พรางส่งยิ่มเจือนไปให้ กับคนที่ส่งสายตาเรียบเฉย ภายใต้กรอบแว่นใส่
"ก็เมื่อคืนอะดิ นัทอ่านนิยายเรื่องหนึ่งอยู่อะ เป็นเรื่องของก้วนในเน็ต ที่พากันไปออกค่ายอาสา แล้วก็ทำให้หนุ่มมาดกวน ที่เป็นลูกน้องของป้ามหาภัย พบรักกับสาวน้อย อ่านแล้วมันติดพันอะ ไม่รู้ว่าป้ามหาภัยนั้นจะช่วยให้สมหวัง หรือแห้วกันแน่ ก็เลยอ่านไปเกือบเช้า"นรัตน์ รีบอธิบายยืดยาว เพื่อแก้ตัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ทำให้เขาพ้นผิดเลย

ตรากานต์ มองอีกฝ่ายที่พูดแก้ตัวเสียยื่ดยาว แต่ก็เป็นการแก้ตัวที่ตรงไปตรงมา ใส่ซื่อ ไม่มีจริตมารยา ไม่โกหก นี้และแหละก็เป็นอีกหนึ่งข้อดีของคนตรงหน้าที่เข้าประทับใจ ด้วยความเหนื่อยที่รีบวิ่งมาในวันที่อากาศร้อนระอุ ทำให้ฝ่ายนั้นดื่มน้ำของเขาจนหมดแก้ว ชายหนุ่มตัวเล็กที่สูงเพียงร้องหกสิบกว่าเกือบลร้อยเจ็ดสิบ เมื่อเทียบกับเขาที่สูงร้อยแปดสิบห้า ยิ่งทำให้ตัวเล็กไปถนัดตา ใบหน้าขาว เนียนใสทีบงบอกว่าเจ้าของนั้นดูแลเป็นอย่างดี ในกรอบผมสีน้ำตาล ซอยได้รูปตามสมัยนิยม ซึ้งตอนนี้เป็นสีชมพูระเรื่อ จากเลือดฝาดหรือว่าว่าอากาศร้อนก็ไม่รู้ รอยยิ้มที่มีเขียวและลักยิ้มเล็กๆทางด้านซ้าย ยิ่งน่ารัก จนบางครั้งดูน่ารักเกินไป ไม่สมกับความเป็นผู้ชายเลย พร้อมกันนิสัยแสนงอน แต่จริงใจ ห่วงใย ดูแลทุกคนรอบข้าง และนี้ละมั้งที่ทำให้เขา รักคนๆนี้

"ไม่เป็นไรหรอก เราชินแล้ว" เค้าพูดขึ้นหลังจากให้อีกฝ่ายพูดแก้ตัวอยู่นาน

"พูดประชดกันหรือป่าว"ใบหน้าของผู้พูดเริ่มงอขึ้น ฝ่ายง้อ เริ่มจะเป็นงอนซะเอง

"เปล่า แล้วจะไปไหนต่อละ" ตรากานต์พูดตัดบท แล้วส่งยิ้มไปให้ เพื่อระงับอาการงอนของอีกฝ่าย

นรัตน์ส่งค้อนให้กับคนตรงหน้า ที่ตอนนี้พยายามกลั้นหัวเราะอยู่
"ไปหาของขวัญให้แคนไง"
"งั้นไปกันเถอะ" ตรากานต์เรียกบริกรมาเก็บเงิน จากนั้นชายทั้งสองก็ลุกขึ้น หลังจากที่บริกรนำเงินทอนมาให้แล้ว

ทั้งสองเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อยู่หลายร้าน แต่ก็ยังไม่เจอของถูกใจเลย แต่จะว่าไปแล้วฝ่ายที่เรื่องมากคือนรัตน์มากกว่า ในระหว่างที่เดินเลือกของอยู่นั้น นรัตน์รู้สึกว่ามีสายตาของคนรอบข้างมอง แต่ไม่ได้มองเขาหรอกนะแต่เป็นคนตัวสูงที่เดินอยู่ข้างกายเขาต่างหาก ก็ใช้สิ ด้วยความสูงเกือบร้อบแปดสิบห้า ผิวขาว สะอาด ร่างกายกำยำแต่ก็ไม่ได้บึกบึนจนเกินไป เนื้อแน่นด้วยมัดกล้ามของคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ใบหน้าสะอาดสะอ้าน มีไรหนวดจางๆจากการโกนเหนือริมฝีปาก และปรายคาง อีกทั้งยังแว่นตาที่สวม ยิ่งทำให้ดูภูมิฐาน ก็ไม่แปลกเลยที่ใครจะมอง แต่เขารู้สึกไม่สบอารมณ์เลย



"เป็นอะไรไป นัท เดินหน้างอเชียว"ตรากานต์ถามคนที่เดิน หน้างออยู่ข้างๆ
"เปล่านี้"นรัตน์สบัดหน้าตอบ (ใครจะกล้าบอกว่าหึงคนมองนาย)
"แน่นะ" ตรากานต์ถามคนข้างๆ อย่างไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่
"เข้าร้านนี้ดีกว่า ของหน้ารักดี" นรัตน์ รีบลากคนตัวสูงไปยังร้านขายของกิฟช๊อป ข้างหน้า เพื่อตัดบท

ทั้งสองเดินมายังร้าน"บ้านของขวัญ"ที่ตกแต่งเหมือนบ้านตุ๊กตาในนิทานหลังเล็ก ตัวบ้านเป็นสีฟ้า หลังคาเป็นสีชมพูสด มีผ้าม่านลูกไม้ ความยาวเพียงครึ่งของหน้าต่างสีชมพูหวาน ทั้งสองผลักประตูเข้าไปภายใน ทำให้กระดิ่งอันใหญ่แบบญี่ปุ่น ที่แขวนอยู่ที่ประตูดังขึ้น เพื่อบงบอกให้คนภายในได้ทราบว่ามีคนแวะเข้ามาเยียมชม ด้านในตกแต่งด้วยของน่ารักต่างๆไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตา เครื่องแก้ว หีบเพลง ของใช้เล็กๆน้อย ทั้งหมดวางเรียงไว้ตามขอบหน้าต่าง บนโต๊ะ และชั้นวางสีสันสดใส โดยมีกระถางต้นไม้เล็กๆ วางแทรกอยู่กับเหล่าของขวัญ ดูแล้วไม่รกตา แต่กลับ น่ารัก ดูอบอุ่น เหมือนบ้านนิทานที่เราฝันไว้ในวัยเด็ก
มีป้าท่าทางใจดี นั้งอ่านหนังสืออยู่หลังเคาเตอร์ ค่อยส่งยิ้มให้ลูกค้า ทั้งสองเดินเลือกของขัญได้ซักพัก นรัตน์ ก็เหลือบไปเห็น กล่องเพลงอันหนึ่ง
"กล่องเพลงหน้ารักจังเลย" นรัตน์หยับกล่องรูปปลาโลมาแก้วสีน้ำเงิน ที่กระโดดเคียงคู่กับปลาโลมาอีกตัวสีชมพู่ ราวกับจะปกป้อง
"เหมือนเราสองคนเลยว่าไหม"ตรากานต์ จับมือนรัตน์ จองเข้าไปในดวงตา เพื่อสื่อว่า คำพูดนั้นออกมาจากใจ ใช่เสแสร้ง
"บ้า ต่อนี้พูดอะไรก็ไม่รู้"นรัตน์รีบวางกล้องเพลง หันหน้าไปมองอีกทาง เพื่อซ้อนใบหน้าที่แดงเป็นสอเบอร์รีของเขา
"อ้าว ไม่เอาเหรอ"ตรากานต์ถามคนข้าง พรางส่งยิ้มขันๆไปให้
"อุ๊ย อันนี้เหมือนแคนเลย " นรัตน์ หยิบ กล้องเพลงรูปเด็กผู้หญิง ที่ผูกผมแกละสองข้าง ยิ้มกว้าง จนเห็นเหล็กดัดฟันสีเหลืองสดใส
"เอาอันนี้ดีกว่า" นรัตน์รีบเปลี่ยนเรื่องแล้วหยิบกล้องเพลง ไปจ่ายเงินกับป้า ที่ส่งยิ้มมาให้จากเคาเตอร์เคาเตอร์
"ห่อมั้ยค่ะ"ป้าใจดีถาม หลังจากที่บอกราคาเรียบร้อยแล้ว
"ห่อครับ ขอเป็นกระดาษสีฟ้านะครับ เพราะเจ้าของวันเกิดเค้าชอบสีฟ้า"
ตรากานต์มองคนข้างๆที่ตอนนี้พูดกับคุณป้าคนขายอย่างสนิทสนม ชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ระหว่างที่รอคุณป้าห่อของขวัญ เขายิ้มน้อยๆที่มุมปาก นี้ละน้า นิสัยของนรัตน์เข้ากับคนง่าย ใว้ใจคนง่ายจนบางครั้งหน้าเป็นห่วง

ระหว่างที่รอของขวัญอยู่นั้น นรัตน์ก็เม้ากับป้าเจ้าของร้านอย่างเมามัน เกี่ยวกับหนังสือที่ป้ากำลังอ่านอยู่ บังเอิญว่านรัตน์นั้นก็ชอบอ่านหนังสือแนวนี้เหมือนกัน แต่แล้วก็มีเสียงอันไม่พึ่งประสงสองเสียงดังมาจากข้างๆ ที่จัดเป็นมุมของการ์ดอวยพรต่างๆ

"เธอดูผู้ชายคนนั้นดิ น่ารักจัง"หญิงสาวคนหนึ่งสะกิดให้เพื่อนดูนรัตน์
"ไม่รู้ว่าเป็นเกย์หรือป่าวเธอ ดูอ้อนแอ้นพิกล"หล่อนตอบเพื่อนสาวแล้วก็มองไปที่นรัตน์ด้วยสายตาดูถูก
"จริงเหรอเธอ น่าเสียดายจังน่าตาก็ดี"หล่อนพยักเพยิดเห็นด้วยกับเพื่อนของหล่อน
"นั้นดิ คนที่ยื่นอยู่ข้างๆ ก็ต้องเป็นคู่เกย์กันแน่เลย"สายตาของทั้งสองคนขณะนี้หันไปหา ตรากานต์ที่ยืนทำหน้าเฉยเหมือนไม่ได้ยินแทน
ผิดกับนรัตน์ที่ตอนนี้กำลังชักสีหน้า แล้วหันไปหาที่มาของเสียง ขณะที่นรัตน์กำลังจะตอบโต้ไปนั้น ก็มีเสียงเข้มดังสวนมาจากด้านหลัง
"นัท เคยได้ยินสุภาษิต ของสุทรภู่บทนึ่งมั้ย"ตรากานต์ ซึ้งตอนนี้เข้ามายือจับมือนรัตน์อยู่ข้างๆ
นรัตน์ มองตากานต์งงๆ
"ก็ บทที่ว่า
ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์
มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต
แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร
จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา"ตรากานต์ พูดเน้นเสียงที่ละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
สองสาวที่ยืนเลือกการ์ดอยู่นั้น รู้สึกหน้าชา
"ไปเถอะ บรรยากาศเริ่มไม่ดีแล้วไม่ดี"ทั้งสองรีบวางการ์ดลง แล้วสบัดหน้าออกจากร้านไป
ไม่ใช้สองสาวที่เดินออกไปเท่านั้นที่ตกใจ นรัตน์ก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าตรากานต์จะเป็นทำเช่นนี้

เหมือนตรากานต์จะอ่านใจได้ "ตกใจเหรอนัท"
"ป่าวหรอก แค่แปลกใจนิดหน่อยนะ"นรัตน์แก้ตัว
แต่ก็สะใจดีเหมือนกัน ก็ดูปากคนเราดิ นินทาว่าร้ายคนอื่นนะถนัดนัก คนรักกันมันผิดตรงไหน"
ตรากานต์ก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน เขาบิดมือนรัตน์เบาๆ
"ของขวัญห่อเสร็จแล้ว กลับกันเถอะ"ตรากานต์ จ่ายเงินค่าของขวัญ เขารู้สึกเกรงใจเจ้าของร้านกับเรื่องที่เกิดขึ้น เหมือนป้าเจ้าของร้านจะเข้าใจ จึงส่งยิ้มกลับมาให้

ตลอดทาง นรัตน์ยังบ่นกับเหตุการณ์นั้นตลอดทาง ส่วนอีกฝ่ายก็ได้แต่ฟัง และปล่อยให้นรัตน์บ่นไปคนเดียว อตนนี้ ตรากานต์รู้สึกเหมือนมีคำถามในใจมากมาย







 

Create Date : 27 มิถุนายน 2549
2 comments
Last Update : 1 กรกฎาคม 2549 5:19:45 น.
Counter : 741 Pageviews.

 

ป้าคอมเมนท์ไว้เรียบร้อยแล้วนะ
ที่แจ่มใส

 

โดย: ป้าหนอน 29 มิถุนายน 2549 16:14:27 น.  

 

อ่านแล้วนะครับนัท

 

โดย: wanwitcha 14 กรกฎาคม 2549 13:52:43 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


nut_nuttakan
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add nut_nuttakan's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.