ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมานับแต่จุดเริ่มสร้าง...ต่างรู้กันว่ามีทั้งที่สว่างและที่มืด...หากแต่จะมีคนตระหนักหรือไม่ว่า...ในเงามืดของประวัติศาสตร์นั้นย่อมมีแสงสว่างเล็กๆอยู่เสมอ...
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2554
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
23 พฤศจิกายน 2554
 
All Blogs
 
ตะพาบ กม.44 ใน(หลาย)คืน...ที่นอนไม่หลับ

โจทย์ประจำกิโลเมตรที่ 44 นี้ เป็นโจทย์จากคุณเป็ดสวรรค์ นั่นก็คือ

“ในคืนที่ฉันนอนไม่หลับ”

เราคงเคยนอนไม่หลับกันใช่ไหมครับ แต่ละครั้งคงจะมีเหตุผลที่นอนไม่หลับ

งานนี้ จะแต่งเป็นเรื่องสั้น ที่ตัวละครนอนไม่หลับก็ได้ครับ ไม่ว่ากัน

จะเขียนแนวธรรมะแบบปอป้า ถึงสาเหตุแห่งการนอนไม่หลับ กรรมแบบไหนที่ส่งผลแบบนี้

อันนั้นก็ได้ ตามถนัด

ชาวดาวมังคี้ของคุณเศษเสี้ยว มีอาการนอนไม่หลับบ้างไหม?

อันนี้ ก็ต้องคอยติดตามกัน
.
.
.
.
.


ในคืนที่...นอนไม่หลับ




เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ..ไม่นานเท่าไหร่




ผมยังคงจำการตื่นคร้ังสุดท้ายของผมได้อย่างแม่นยำ...




ผมตื่นขึ้นในห้องนอนชั้นสอง ลมที่พัดเอื่อยๆเข้ามาทางหน้าต่างที่ส่งเสียงเสียงเอี๊ยดแอ๊ดเบาๆ แสงแดดอ่อนๆทำให้เห็นฝุ่นลอยฟุ้งไปมาในอากาศ เพดานที่เต็มไปด้วยสติ๊กเกอร์เรืองแสงแต่ไม่เรืองแสง รูปดาว พระจันทร์เสี้ยวและดาวหาง กลิ่นอับเล็กๆ ของหมอนและผ้าห่มที่กองอยู่ที่เท้า ที่นอนสปริงที่พร้อมจะยวบยาบ..ยวบยาบเวลาขยับตัวเพราะหมดอายุขัย ความรู้สึกเหนียวตัวนิดๆจากเหงื่อที่ซึมออกมาทั่วร่างกาย พัดลมที่ปรับความแรงสูงสุดซึ่งทำได้เพียงหมุนหมุนและหมุนเพียงแผ่วเบา




จะเอาอะไรมากมายกับพัดลมราคาถูกๆอย่างนี้ ผมบอกตัวเองเบาๆขณะที่ลุกขึ้นมานั่งและบิดตัวที่เมื่อยล้าไปมา อาการปวดกลางหลังนิดๆจากที่นอนที่เสื่อมคุณภาพค่อยๆคลายออกคลายออก หลังใช้เวลาในการยืดเส้นยืดสายและบิดตัวประมาณห้านาที




ความรู้สึกดีๆเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นจากการตื่นนอนครั้งนั้นคือ "ความสดชื่น" จากการได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม...

และความรู้สึกสดชื่นนี้เองที่ผมห่างหายจากมันมาร่วมๆเจ็ดร้อยวันหรือเกือบสองปีนั่นเอง




ครับ...นับจากการตื่นครั้งล่าสุดเมื่อเกือบสองปีที่แล้วผมยังไม่ได้หลับเลยแม้แต่วินาทีเดียว...




น่าแปลกไหมครับที่คนเราอดนอนได้นานถึงขนาดนี้โดยไม่เป็นอะไรเลย โดยปกติแล้วร่างกายคนเรามักจะมีขีดจำกัดและเมื่อถึงภาวะอันตรายเมื่อไหร่ร่างกายเราจะส่งสัญญาณเตือนเบาๆตั้งแต่เหนื่อย เพลีย ปวด จนถึงรุนแรงเช่น สลบ ชัก หรือช็อค เพื่อปรับสมดุลต่างๆของในร่างกายให้กลับเข้าสู่ภาวะปกติ




แต่กับร่างกายของผมแล้วคล้ายกับว่ามันจงใจ ข้ามขั้นตอนดังกล่าว ชะลอไม่ให้มาถึง แกล้งทำเป็นลืมไปว่ามีขั้นตอนนี้ หรืออะไรก็ตามทีผลปรากฎว่าผมซึ่งไม่ได้ตื่นจากการหลับมาเป็นเวลายาวนานมากกลับมีร่างกายที่ปกติดี ไม่มีความอ่อนล้าใดๆให้เห็นเลย ยกเว้นเพียงอย่างเดียวที่หายไปนั่นคือ ความสดชื่น...




และขอสารภาพตรงๆผมคิดถึงมันแทบตายแล้ว!!






ช่วงแรกๆของการไม่ได้ตื่นจากการหลับ กลางคืนผมขนหนังดีวีดีที่ซื้อสะสมไว้แต่ไม่มีเวลาดูมากองใหญ่ๆและนั่งเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่เพิ่มขึ้นมาพิเศษ ผมทั้งนั่งดู นอนดู ยืนดูและเดินดู(แต่ยังไม่ถึงกับวิ่งดู เพราะลองแล้วอ่านซับภาษาไทยไม่ทัน...) จนหนังที่มีอยู่นั้นหมดคลังไปก็ยังไม่สามารถนอนได้ในช่วงกลางคืน จากนั้นผมก็นำหนังสือที่ซื้อเก็บเอาไว้เยอะยิ่งกว่าหนังทั้งหลาย ออกมาจากกรุและเริ่มต้นอ่านทีละเล่มทีละเล่มอย่างเมามันส์ ผมทั้งนั่งอ่าน นอนอ่าน ยืนอ่านและเดินอ่าน(ไม่ได้วิ่งอ่านเพราะ..ลองแล้วอ่านไม่รู้เรื่อง...) เป็นเหมือนเดิมครับผมยังคงไม่ง่วงและไม่สามารถนอนหลับในเวลากลางคืนได้ ผมผ่านคืนแรกๆเหล่านั้นมาได้อย่างสนุกสนานเพราะมีกิจกรรมสนุกๆทำมากมาย จนเมื่อทั้งหนังและหนังสือหมดเกลี้ยงบ้าน ผมก็ลังเลกับการซื้อของเหล่านี้เข้าบ้านอีก ถ้าผมยังไม่สามารถนอนได้อีกล่ะ คงเปล่าประโยชน์ที่จะทำเช่นนั้นต่อไปเรื่อยๆ และผมผ่านเรื่องเล่นอินเตอร์เน็ตไปเพราะผมเกลียดการนั่งเฉยๆหน้าจอสี่เหลี่ยมเป็นเวลาหลายต่อหลายชั่วโมงหากผมสามารถเดินหรือวิ่งเล่นอินเตอร์เน็ตไปด้วยได้นั่นอาจจะน่าสนใจขึ้นบ้าง




ยังดีอยู่บ้างที่ผมอยู่ตัวคนเดียวไม่มีลูกเมียให้ต้องมากังวลซึ่งกันและกันหากผมจะไม่นอนและทำกิจกรรมบ้าๆบอๆก็ไม่ได้ไปรบกวนใครเท่าไหร่นัก แต่จริงๆแล้วหลายๆครั้งผมก็เหมือนรู้สึกว่าผมอยากจะมีครอบครัวจริงๆครับในสถาณการ์ณเช่นนี้




และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...




สองเดือนผ่านไป ผมเริ่มกินยานอนหลับทุกชนิด


สามเดือนผ่านไป ผมออกกำลังกายให้เหงื่อออกเยอะๆ


ห้าเดือนผ่านไป ผมนั่งสมาธิสวดมนต์ทั้งคืนจนถึงเช้า


เจ็ดเดือนผ่านไป ผมเริ่มกินเหล้าหนักให้เมา..อ๊วก..แล้วก็กินต่อจนเมา..อ๊วก..เมา..อ๊วก..เมา..




แต่ไม่มีวิธีไหนเลยที่ร่ายกายผมตอบสนองและนอนหลับลงได้




ผมก็แค่อยากตื่นอีกครั้ง!!




และในที่สุดผมก็ตัดสินใจเดินเข้าโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายหลังจากปฏิเสธวิธีนี้มาตลอดทั้งๆที่ควรจะเป็นวิธีแรก เพราะ…ผมกลัวหมอมากๆจนคิดว่าน่าจะเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งเลยทีเดียว ทุกครั้งที่เจอหมอผมจะ หายใจไม่ค่อยออก ก้มหน้า มือกำแน่นจนม่วงคล้ำ เท้าจิกพื้น หูอื้อไปหมด การตรวจครั้งแรกๆจึงเป็นไปได้ด้วยความยากลำบาก และที่สำคัญที่สุดหมอไม่เชื่อผมแม้แต่นิดเดียวว่าผมไม่ได้นอนเลยมาเกือบแปดเดือนแล้ว...




หลังจากการยืนยันอย่างสุภาพและหนักแน่นหลายต่อหลายครั้งของผม(ผมคิดว่าเพราะเหตุนี้)หมอจึงรับตรวจผมอย่างละเอียดอีกครั้งและได้ปรับเปลี่ยนวิธีการตรวจร่างกายและการถามตอบกับหมอซึ่งผมทำได้ไม่ดีเลยเป็นให้พยาบาลสาวมาทำการตรวจแทนโดยหมอจะคุยทางโทรศัทพ์กับพยาบาล

ผมจึงได้รับการเข้ารักษาโดยพยาบาลสาว(หมอ)ได้ส่งตัวผมมาอยู่ที่สถานพักฟื้นอันร่มรื่นที่มีต้นไม้ใหญ่มากมายแห่งหนึ่ง มีกิจกรรมต่างๆมากมายให้ผมทำ พยาบาลสาว(คนใหม่)พยายามหาโปรแกรมการรักษาหลายๆแบบให้ผมลองทดสอบซึ่งหากตัดผลลัพธํไปแล้วผมก็ว่าสนุกดี และที่นี่ทำให้ผมรู้ว่ามีคนอีกไม่น้อยที่เป็นโรคประหลาดๆคล้ายกับผม หลายคนนั้นเป็นหนักกว่าผมอีกเช่น ไม่พูดไม่จาเลยกับใครเลย บางคนสายตาเหม่อลอยแต่ตอบคำถามได้อย่างฉะฉาน บางคนพูดคนเดียวเพราะไม่สามารถหยุดพูดได้ บางคนต้องเอามืออุดหูและส่ายหัวไปมาตลอดเวลาเพราะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างไม่หยุด บางคนไม่สามารถหยุดเดินได้ต้องเดินตลอดเวลาแม้เวลาหลับ!




แต่แล้วเวลาผ่านไปอีกปีกว่าๆผมก็ยังไม่ได้ตื่น...สักที




และนี่คือวิธีล่าสุดที่พยาบาลสาว(หมอ)ให้ผมลองทำดู คือให้ลองเขียนความเรียงบอกเล่าความเป็นมาของอาการในแบบที่ผมอยากเล่าลงในกระดาษด้วยลายมือ เผื่อว่าร่างกายจะผ่อนคลาย ให้สมองได้รับรู้ถึงอาการที่เกิดขึ้นและสามารถปรับเปลี่ยนและรักษาจากภายในเพราะพยาบาลสาว(หมอ)ยืนยันว่าไม่มียาตัวไหนสามารถทำให้ผมนอนได้




พูดง่ายๆภาษาชาวบ้านว่าสิ่งที่ผมเป็นไม่มีทางที่จะรักษาอาการนี้จากภายนอกตัวผมนอกจากตัวผมจะรักษาตัวเองจากภายในตัวผมเอง...




ครับนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น ผมหวังว่ามันคงไม่ไปเกิดขึ้นกับใครที่ไหนอีกเพราะความสดชื่นจากการนอนพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มนั้น มันมีความความสุขเหนือสิ่งใดๆในความคิดของผม...




ผมอยากตื่น...




.


.


.


.


.




" ครับและนี่คือจดหมายของกรณีศึกษาที่น่าสนใจมากกรณีหนึ่ง มีใครมีคำถามไหมครับ? " ชายหนุ่มใส่แว่นหน้าตาหล่อเหลาอายุราวๆสี่สิบสวมชุดสูทยืนอยู่หน้าห้องบรรยายพร้อมถามไปยังกลุ่มคนที่นั่งอยู่กว่ายี่สิบชีวิต ด้านหลังของเขามีภาพจดหมายที่เขียนด้วยลายมืออยู่บนจอสไลด์บรรยาย




"จนถึงปัจจุบันเวลาผ่านมาเกือบสิบปีครับ จดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นเมื่อประมาณแปดปีที่แล้ว ทุกวันนี้ผู้ชายคนนี้ยังมีอาการเหมือนเดิมทุกอย่างไม่มากขึ้นหรือน้อยลงและยังไม่มีการรักษาใดรักษาเขาได้ครับ" ชายหนุ่มตอบผู้หญิงกระโปรงสั่นที่นั่งแถวหน้าหลังจากเธอยกมือขึ้นถาม




"จากการเก็บข้อมูลสุขภาพต้ังแต่วันที่เข้ารับการรักษา ทุกอย่างสมบูรณ์เท่าที่คนแข็งแรงๆคนหนึ่งจะเป็นได้ครับ คงมีแต่เพียงความรู้สึกของคนไข้เองที่ไม่พอใจ คนไข้ต้องการสิ่งที่เขาเรียกว่า 'การตื่น' และ 'ความสดชื่นจากการนอนเต็มอิ่ม' เท่านั้น" ผู้ชายผมสีแดงจากแถวหลังสุด ได้รับคำตอบเรื่องของสุขภาพ




"หากไม่มีใครสงสัยอะไรแล้วการบรรยายวันนี้ผมขอจบลงแต่เพียงเท่านี้ ครั้งหน้าผมจะเอากรณีศึกษาที่ทั่วโลกกำลังให้ความสนใจมาบรรยายนะครับ" ชายหนุ่มเก็บเอกสารเข้ากระเป๋าขณะที่พูดไปด้วย"




" อ่าา...ได้ครับว่าไงนะครับ? อ่อ...มาไม่ทันช่วงแรกๆอยากทราบประวัติคนไข้เหรอครับ ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจว่าคุณคงมีธุระสำคัญมากจึงเข้าห้องบรรยายสาย " ชายหนุ่มยิ้มและตอบด้วยน้ำเสียงที่แอบจิกกัดเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ขัน




หญิงสาวที่ถามหน้าแดงขึ้นทันใดผสมกับแก้มที่แป้นกลมน่ารักจนคล้ายลูกมะเขือเทศสุกๆลูกหน่ึงที่มีตาหูจมูกและปากที่สมส่วน




"ครับ…ชายคนนี้เข้ามาขอรับการรักษาโรคนอนไม่หลับที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าเขาไม่สามารถนอนได้แม้แต่วินาทีเดียวเป็นเวลานานกว่าแปดเดือนก่อนที่จะมาที่โรงพยาบาล หลังจากหมอท่านแรกได้วินิจฉัยและคิดว่าชายคนนี้ล้อเล่นจึงส่งตัวกลับบ้าน แต่ชายคนนี้ก็กลับมาอีกพร้อมขู่จะฟ้องสื่อมวลชนว่าโรงพยาบาลแห่งนั้นดูถูกเขา หมอหลายท่านจึงปรึกษากันและตัดสินใจตรวจเช็คอย่างละเอียดจึงพบว่าชายคนนี้มีอาการทางจิตประเภทหนึ่งโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงได้ทำการส่งตัวไปที่โรงพยาบาลจิตเวชโดยอ้างกับคนไข้ว่าเป็นสถานที่พักฟื้นและรักษาแบบพิเศษ และหลังจากทราบประวัติโดยละเอียดแล้วคาดว่าอาการอาจจะเกิดจากการที่ลูกและภรรยาเสียชีวิตเพราะเขานอนตื่นสายจึงพลาดนัดท่ีจะไปรับที่สนามบิน ภรรยาและลูกชายวัยเจ็ดขวบตัดสินใจนั่งแท็กซี่กลับบ้านและโดนพาไปข่มขืนทั้งแม่และลูก! จากนั้นก็ฆ่าทิ้งทั้งสองคน สืบรู้ที่หลังว่าแท็กซี่นั้นเป็นคนร้ายปลอมตัวไปดักรอเหยื่อ

หมอเจ้าของไข้สันนิษฐานว่าหลังจากเก็บตัวอยู่ในบ้านเก่าๆที่ต่างจังหวัดหลังหนึ่งจนเศร้าซึืมถึงขีดสุด คนไข้รับความจริงไม่ได้และเช้าวันหนึ่งเขาจึงปฏิเสธตัวเองและโลกรอบตัว ในที่สุดก็ไม่สามารถจำได้แม้กระทั่งว่าตัวเองแต่งงานแล้วและมีลูกหนึ่งคนจึงสร้างโลกเสมือนอันใหม่ขึ้นมาแทน จากนั้นจิตใต้สำนึกที่รุนแรงจึงบอกกับตัวเองว่าต้องห้ามนอนเพราะจะมีเหตุร้ายตามมา คนไข้จึงคิดเอาเองว่าตัวเองมีอาการนอนไม่หลับและไม่ได้นอนหลับเลยเป็นเวลานานตามที่จิตใต้สำนึกนั้นส่ัง ทั้งที่จริงแล้ว..เขานอนหลับสบายแปดชั่วโมงพอดีเป๊ะตลอดสิบปีที่เข้ารับการรักษา!!

ปัจจุบันเขายังคิดว่าตัวเองไม่ได้นอนแต่ร่างกายกลับแข็งแรงเหมือนคนปกติทั่วไปเพียงขาดแต่ความรู้สึกที่เขาเรียกว่า 'ความสดชื่นจากการนอนเต็มอิ่ม' ซึ่งในเร็วๆนี้จะมีการทดลองรักษาโดยการส่งกระแสไฟฟ้าอ่อนๆไปกระตุ้นสมองเพื่อทำการกระตุ้นความทรงจำในอดีตให้กลับมาและอาจทำให้เขากลับสู่โลกความเป็นจริงได้ ครับเขาอาจจะไม่อยากได้มันกลับมาก็เป็นได้...แต่ผมเป็นผู้รับผิดชอบการทดลองดังกล่าวและเพื่อความก้าวหน้าทางการรักษาผมจะพยายามเต็มที่ครับ" ชายหนุ่มพูดรวดเดียวจบแต่ไม่มีใครในห้องบรรยายที่ฟังไปแล้วรอบหน่ึงจะทำหน้าเบื่อหน่ายแต่อย่างใด ขณะที่หญิงสาวมะเขือเทศก้มหน้าก้มตาจดอย่างขมีขมัน




"หากไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ เจอกันอาทิตย์หน้ากับทฤษฎีที่ทุกคนทั่วทั้งโลกกำลังสนใจกับการพิสูจน์แล้วว่า การทุจริตคอรัปชั่นของนักการเมืองเป็นอาการทางจิตชนิดหนึ่ง!! และหวังว่าทุกคนคงจะได้สดชื่นจากการนอนเต็มอิ่มนะครับ "




ชายหนุ่มยิ้มหวานเดินออกจากห้องพร้อมกล่าวคำลาว่า




"สวัสดี..."








คุยท้ายเรื่อง : ผมเองไม่ได้รู้เรื่องละเอียดถึงหลักวิชาการต่างๆเกี่ยวกับคนที่เป็นโรคดังกล่าว ทั้งหมดพิมพ์มาจากความรู้สึก จากหนังที่เคยผ่านตาผ่านสมองและหนังสือต่างๆที่เคยอ่านมาทั้งสิ้น หากผิดเพี้ยนจากความจริงประการใดขออภัยไว้ในที่นี้ด้วยคร้าบบบ





ขอขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต


Create Date : 23 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 25 พฤศจิกายน 2554 0:16:28 น. 51 comments
Counter : 910 Pageviews.

 
โรคนอนไม่หลับจากจิตใจแบบนี้ ท่าจะทำให้ร่างกายอายุไม่ยืนไปด้วยนะครับ

เอ หรือว่าผมจะเริ่มเป็นชนิดอ่อนๆแล้วล่ะเนี่ย

แฮ่ๆ

ไม่ชอบนอนอ่ะ


โดย: ชายผู้หล่อเหลา...กว่าแย้นิดนึง. (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:0:45:24 น.  

 
ก็ขอเอาใจช่วย
ให้ได้หลับสบายนะครับ


โดย: panwat วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:1:13:13 น.  

 
อ่านไป เดาไป ว่าเป็นเพราะอะไร
ที่สุดแล้วเป็นโรคจิตนี่เอง








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:4:56:14 น.  

 
เป็นเรื่องThriller น่าตื่นเต้นจริงๆค่ะ
ตะพาบฉบับนี้



" ตะพาบ 44"
ในคืนที่ฉันนอนไม่หลับ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:11:49:30 น.  

 

ตาม link มาจากบ้านคุณเป็ดค่ะ


อาการน่าเป็นห่วงเนาะ





โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:01:27 น.  

 
นอนไม่หลับมากว่า 8 เดือนอย่างนี้

รับรอง ไปเร็วแน่ๆ คะเนี่ย

เหตุหลายอย่างที่ต้องศึกษา

เพราะโรคที่มาจากภายใน

นี่เอง



โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:16:57 น.  

 
แวะมาอ่านงานตะพาบค่ะ
อ่านไปลุ้นไป
ขอปายอย่าเป็นโรคนอนไม่หลับเพราะ
สาเหตุนี้เลย สาธุ ^^


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:34:54 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณเงามืดในประวัติศาสตร์
(มีชื่อเล่นป่ะคะ ชื่อจริงยาวมาก อิอิ)
โห เป็นการนอนไม่หลับ
ที่สลับซับซ้อน ซ่อนเงื่อน เฉือนคม
เอ๊ยไม่ช่ายยยยยย
อ่านแล้วทั้งซีเรียส จริงจัง..
แล้วสุดท้ายคงเป็นเหมือนที่คนเขียนบอก
"ผิดเพี้ยน"
เอ่อ..เชื่อแล้วค่ะว่าเขียนจากความรู้สึก อิอิ




โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:18:14:04 น.  

 
สวัสดียามค่ำครับ
วันนี้นอนให้หลับนะครับ


โดย: panwat วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:20:05:08 น.  

 
โคตรชอบเรื่องของคุณเงามืดเลยอ่า...

ว่าแต่แม่ลูกที่โดนข่มขืนเนี่ย เป็นมธุสร กับ มธุกร ในเรื่องล่า หรือเปล่าเนี่ย
ว่าแต่ ถ้าเป็นคู่นี่เขาโดนน้ำยาล้างท่อกรอกปากด้วยนี่นา


โดย: rommunee วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:21:26:03 น.  

 
นอนไม่หลับเป็นอะไรที่ลำบากมากในชีวิต
ทำอย่างไรถึงจะหลับตาลงในแต่ละคืนได้
แต่ว่าแปดเดือนไม่หลับ พี่ว่าร่างกายคนนั้นเป็นซอมบี้ได้เลยนะ

แค่ไม่ได้นอนคืนเดียวตายังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเลยอ่ะ

เวลาได้เขียนหรือได้อ่านอะไรก่อนนอน
จะทำให้เราหลับง่ายขึ้น

ตอนช่วงสอบ แค่เห็นหนังสือก็ง่วงซะแล้ว...


นอนหลับฝันดีคะน้องเงา


โดย: aenew วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:17:21 น.  

 
บางทีการกลัวอะไรลึกๆในใจก็ทำเราไม่หลับได้นะคะ

...........................

หลับฝันดีแม้จันทร์ไม่เต็มดวงนะคะ….กลิ่นดอกแก้วยังโชยมาท่ามลมเย็นๆค่ะ


ลมโปรยลิ่วปลิวปรายในสายหนาว
บันทึกราวริ้วร่วงในช่วงสาย
ผะแผ่วผ่าวเร้นเหลียวดูเดียวดาย
สุดฝั่งเปลี่ยวกลายเหมือนสะอื้นเคลื่อนมา

กว่าจะซึ้งรัญจวนก็ชวนเช้า
ดาราบางเบาบทร้อยรสท่า
ฟ้ามืดแล้วผนึกพราวดูขาวตา
ดาริกาเพรียกร้องจะฟ้องใด

อัมพรใสสวยซึ้งคิดถึงหน้า
คนอำลาอันตรธาน ณ สถานไหน
อยากบ่ายหน้าเมียงมองทดลองไป
ผ่านทะเลฟ้าไกลเพื่อใกล้เธอ

เพียรลบภาพโพล้เพล้ทะเลกว้าง
ไม่ครวญครางยามท้อจะรอเสมอ
แม้เปลี่ยนไปเกินใกล้จะได้เจอ
ไม่เคยเก้อยุ่งเหยิงยังจริงใจ

ยังมองฟ้าดาราเริงร่าร่าย
มองสายฝันทอถักจะรักใคร่
ผ่านพายุทะเลเตร็ดเตร่ไกล
ผ่านถึงใครรอล่วงทุ่งดวงดาว


โดย: ญามี่ วันที่: 25 พฤศจิกายน 2554 เวลา:23:58:22 น.  

 
น้องเขียนเรื่องอ่านดีมาก แม้จะหนักไปนิด เรื่องทำนองนี้นะพี่ไม่ต้องเปลืองทิชชู่เลย 555


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:4:46:29 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับ

สำหรับพี่ก๋า
รักคือการพลัดพราก
แต่ก่อนที่จะถึงช่วงเวลาที่ลาจาก
เราสามารถทำให้มันสวยงามได้
ด้วยการ "รักกัน"






โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:5:12:50 น.  

 
โอ้ หนนี้คุณเงามืดฯที่นานๆจะปรากฏตัว (ตัวละครลับสินะ สินะ) เข้าร่วมตะพาบด้วย ^^

ถ้าไม่ต้องนอนเลยอาจจะดีนะครับ มีเวลาเพิ่มวันละหลายชั่วโมง หุหุ
ผมเคยไม่นอนแค่ครั้งเดียวคืนเดียวในชีวิต ตอนรับน้อง แล้วต้องอยู่เฝ้าน้องข้ามคืน

เรื่องนี้สุดท้ายก็คิดไปเองว่านอนไม่หลับ (มีโยงไปเรื่องหลอนๆตามสไตล์คุณเงามืดฯ อิอิ) นึกถึงโดราเอม่อนตอนนึงที่พยายามรักษาคนนอนไม่หลับด้วยของวิเศษต่างๆนานา สุดท้ายเมียก็มาลากกลับบ้านแล้วบอกว่าตานี่หลับแล้วละเมอออกมาเดิน 555

การคอรัปชั่นของนักการเมืองคงไม่ใช่อาการทางจิต แต่เป็นสันดานครับ


โดย: ชีริว วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:9:11:18 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณเงามืดในประวัติศาสตร์
แอบคิดว่าเงามืดตรงนั้นที่เป็นชื่อล็อคอินเนี่ยมันหลบ
อยู่ตรงไหนของโลกปัจจุบันอ่ะค่ะแหะ...

โจทย์ตะพาบของพี่เป็ดเอนทรี44ตามไปอ่านยังไม่ครบ
แต่แพมว่าเพื่อนๆหลายคนเขียนสะท้อนความรู้สึกที่
นอนไม่หลับออกมาเป็นตัวอักษรภาพชัดๆออกมาได้ดีี
ทุกคนเลยนะหรือโจทย์มันพาเราไปก็ไม่รู้แต่ของแพม
อ่ะเขียนไม่ทันเลย(ไม่ทันทุกทีอ่ะ)ออกมาเป็นแบบ
นั้นเป็นโดยปกติภาษาการเขียนมันเป็นอะไรที่ต้องแปล
ไทยเป็นไทยไปด้วยทำไมต้องเป็นแบบนั้นแพมก็ไม่รุ
แหะอ่านงานเขียนไประก็ให้นึกว่าคุณเงามืดงานอันนี้คงเป็นเพียงโลก
ของการแสดงตัวอักษรไม่ใช่ในความเป็นจริงเต็มร้อยนะ
รู้สึกว่าถ้าอาการนอนไม่หลับสะสมทำให้เราเป็น
แบบที่เขียนนี่คุณเงามืด..ต้องออกไปเดินเล่นๆ
หาอากาศบริสุทธิ์ระนี่ม่ายช่ายฟุบแบบในกล่องเม้นท์ตลอดอ่ะ555
.
.



Pla/ผลกระทบจากน้ำเยอะมากมายแพมเลยนึก
อะไรไม่ค่อยออกเวลาเขียนอ่ะค่ะเลยเอาชื่อตัวเอง
แพ-มา-ตอนนี้น้ำท่วม...เรียกหา..."แพ.."ไว้ก่อน

ขอบคุณคุณเงามืดด้วยระก้อมีความสุขเยอะๆนะค่ะ


โดย: mastana วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:10:24:57 น.  

 
ตอนแรกเดาไปต่างๆ นานาเลยว่า เป็นผีดูดเลือดรึเปล่า หรือว่าเกิดอะไรขึ้น อ่านไปอ่านมามันไม่น่าจะเป็นแนวนั้นแน่ๆ ไปๆ มาๆ กลายเป็นกรณีศึกษาซะอย่างนั้น

ความจริงกรณีแบบนี้เป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นจริงสำหรับคนที่เจอเหตุการณ์ร้ายแรงมากๆ เข้ามาในชีวิตครับ ก็หวังว่ามันจะไม่เกิดจริงกับคนใกล้ๆ ตัวเรา


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:11:41:31 น.  

 
ฮ่าๆๆๆ

เด็กทำอะไรก็ไม่ผิดนะครับ





พี่ก๋าไม่ค่อยอ่านงานบทกวี
รวมทั้งเรื่องสั้นของนักเขียนยุคใหม่ด้วยครับ

ความสนใจด้านนี้น้อยลงไปเยอะ

เมื่อก่อนพี่ก๋าชอบอ่านงานเรื่องสั้นของนักเขียนไทยมากครับ

แต่พอระยะนึงก็เลิกเลย

หันไปอ่านงานด้านอื่นแทน





โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:22:11 น.  

 
น่ากลัวนะค่ะสำหรับโรคนี้ .. น้องชายทำงาน รพ.
เค้าบอกเลยว่าเวลาที่คนเรานอนไม่หลับบ่อยๆ
ต้องเรียกว่าต้องขอพบแพทย์เลยล่ะค่ะ แพทย์ทาง
จิตเวชเลยล่ะเพราะว่าเป็นอาการที่เกิดอย่างต่อเนื่อง
เรียกว่าน่ากลัวโดยแท้เลยค่ะ


เขียนดีจังเลย อ่านแล้วเหมือนได้อารมณ์
ของการเปิดหนังสือเรื่องสั้นอะไรสักอย่างจัง
ชอบๆ นะค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:16:57:48 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องเงา ขอบคุณที่ไปอ่านงานตะพาบพี่กิ่งค่ะ ตามมาอ่านเรื่องของน้องเงาแล้ว อ่านสนุกอ่านเพลินเลยค่ะ เหมือนได้อ่านเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งเลยค่ะ

ถ้าในความจริงมีผู้ป่วยแบบนี้ก็น่าสงสารเขานะคะเพราะคนเราเมื่อนอนไม่หลับทั้งคืนก็แย่แล้ว แต่นี่คืดว่าตัวเองไม่ได้นอนมา 8 เดือนเนี่ยน่าทรมานนะคะ อิอิ

มีความสุขยามเย็นค่ะ




More Flowers Comments




โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:17:36:16 น.  

 
อิอิ น้องเงายังจำได้ว่าพี่อ่านหนังสือสอบ
พี่สอบผ่านแล้วคะ กับหลักสูตร "การติดต่อกับผู้ลงทุน" ของตลาดหลักทรัพย์

พร้อมจะเป็นเจ้าหน้าที่การตลาดในการเทรดหุ้น
แต่ก่อนจะเริ่มงานใหม่ ตอนนี้ตกงานอยู่จ๊ะ
น้ำท่วม งานใหม่ที่ต้องดิว เค้าชะลอลงไป

คาดว่าจะว่างสองเดือน เริ่มงานใหม่ปีใหม่ทีเดียว


ตอนนี้ก็ได้เงินชดเชยจากแรงงาน
พี่ไปยื่นเรื่องการเลิกจ้างจากที่เก่า
ฉะนั้นเดือนหน้าพี่จะได้เงินชดเชยเป็นเงิน 7,500 บาทคะ

สวัสดีตอนดึกคะน้องเงา


โดย: aenew วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:21:49:02 น.  

 
มาอ่านตะพาบครับ
ศีรษะถึงพื้นเป็นหลับครับ
ผมคงเป็นโรคจิตนอนหลับง่ายหลับดีต้องส่งโรงพยาบาลโรคจิต เป็นเคสศึกษาบ้างครับ 555
รอบนี้เลยไม่ได้เขียนตะพาบครับ เพราะมัวนอนหลับอยู่


โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 26 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:53:07 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:6:32:50 น.  

 
หนุกดีค่ะ


โดย: เชิญจุติ วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:9:02:37 น.  

 
ทักทายวันหยุดค่ะคุณเงามืด
มีความสุขกับวันพักผ่อนนะคะ


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:11:56:48 น.  

 
สอบได้แต่ก็ยังไม่ถือว่าสิ้นสุดคะ
กำลังจะสอบอีกตัว เอาหนังสือมาอ่านด้วยนะ
3 เล่มหนา ๆ จนป่านฉะนี้ พี่ยังไม่ได้แตะหนังสือเลยจ๊ะ

งานใหม่ก็ยังไม่รู้จะเป็นอย่างไร ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน...

อาจจะกลับมาทำงาน back office อีกทีก็ได้

ทำงานอะไรก็ทำคะ อยากได้เงินเดือน


โดย: aenew วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:43:37 น.  

 
ไม่มีคอมเม้นท์ที่โดนแบนนะน้อง น่าจะนั่งคิดถึงนม แล้วเบลอมากกว่า ฮิ ฮิ


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:23:15:54 น.  

 
มาตอนดึก ๆ อีกครั้งค่ะคุณเน็ต เลิกเรียกคุณเงามืด
บ้างดีกว่า 5555
เกรงว่าเป็นเงาแล้วจะเลือนลางจางหายไปจริง ๆ
...
ฝันดีนะคะ




โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 27 พฤศจิกายน 2554 เวลา:23:59:59 น.  

 
ชื่อคุณเงาก็ดีนะคะ..
ฟังดูลึกลับดี..

ทักทายยามดึก..
ราตรีสวัสดิ์นะคะ


โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:0:00:37 น.  

 
มัน่าแปลกนะ ที่คนอดนอนได้ขนาดนี้

โว้ววววว

อยากเป็นมั่งจัง


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:1:25:42 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับ






โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:4:58:41 น.  

 
status หนีน้ำครับ
แต่เมื่อวานแวะเข้ามาดูบ้านที่วังน้อย ถนนโรจนะแห้ง รถเล็กเข้าได้ละ เดี๋ยวสักพักจะได้กลับบ้านกลับช่องซะที


โดย: ชีริว วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:7:51:16 น.  

 
สวัสดีครับ ยังไม่อัพครับ จะมีแต่งานเขียนถนนสายนี้มีตะพาบนี่แหละที่จะอัพตอนเที่ยงคืน


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:10:39:57 น.  

 
แน่ะ .. มีแอบไปแซวเอาไว้หนก่อนว่า
ตะพาบบ้านเรานอนไม่หลับเพราะท่าจะโซ้ย
กาแฟเยอะ แหม่ รู้ได้ไงหนอ 555+


โดย: JewNid วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:12:54:18 น.  

 
ดี ค่า รู้ สึก เขียน ได้ ตื่นเต้น ดี
ชวนให้ ติดตาม ..
โห เข้าขั้น โรค จิต ..ไม่หลับ ได้ไง ..ยาว ขนาดนั้น ..
บางทีจัดการกับตัวเอง สารพัด วิธี ในที่สุด ต้องพึ่ง ยานอนหลับ ใช้ ได้ นะ..
..


โดย: tifun วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:15:41:34 น.  

 
สวัสดีครับผม มาอ่านงานตะพาบครับ ^^

ผมก็นอนไม่หลับบ่อยๆครับ เซ้นซิทีฟครับ มีเรื่องนิดหน่อยไม่ได้เลย

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะครับผม อิอิ


โดย: วนารักษ์ วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:16:25:09 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับ









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:6:29:56 น.  

 
ทักทายยามบ่ายค่ะคุณเน็ต ^^


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:12:34:24 น.  

 
สวัสดีครับคุณอุ๊

นับเป็นการนอนไม่หลับที่น่าอึดอัดใจจังเลยนะครับ

เวลาจะทำให้ความรู้สึกจางลงแต่มันคงไม่หายไปครับ

บางทีเราอาจต้องเปลี่ยนไปหามุมดีๆของความทรงจำที่อยู่ในใจเราแทน

หวัดดีตอนบ่ายแก่ๆ วันอังคารค่ะ

การนอนไม่หลับครั้งนี้อึดอัดใจมากเลยล่ะค่ะ

เพราะถ้าใครที่เคยเจอแบบนี้จะเข้าใจได้ดีเลยล่ะค่ะ

อากาศหนาวรักษาสุขภาพนะคะ


โดย: maitip@kettip วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:16:10:58 น.  

 
หมูปิ้งเค้าขายอยู่หน้าร้านค่ะคุณเน็ต
ปายก็ซื้อ 2 ไม้ คนขายก็ใจดีหยิบใส่ถุงให้เลยค่ะ
บางร้านซื้อน้อย มีตวัดสายตาเคืองอ่ะโน๊ะ
ก็คนกินมิหมดนินา
จานนั้นปายก็กินไม่หมดหรอกค่ะ
...

คนรักกัน ถ้าไม่หาเรื่องให้ปวดหัวกันมั่ง
เดี๋ยวชีวิตมันจะจืดชืดอ่ะคุณเน็ต
ก็แอบเหวี่ยงนิดนึง หวานนิดนึง
เอาพอตื่นเต้นอ่ะค่ะ 5555
...

ทานข้าวเย็นให้อร่อยนะคะ


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:18:48:59 น.  

 
"อ่านหนังสือหมื่นเล่ม มิเท่าเดินทางสิบลี้"

.
.

.


ถ้าเดินทางสิบลี้พร้อมหนังสือหมื่นเล่มก็ยิ่งดีสิครับ 555

พี่ก๋าชอบทั้งสองอย่างเลยครับ
ทั้งการเดินทางและอ่านหนังสือน่ะครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:23:12:09 น.  

 
น้องเงา สวัสดีตอนดึกคะ
และแล้วเราก็มาได้ดึกกว่า...

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรล่วงหน้าคะ
ถ้าเป็นไปได้ อยากได้เพื่อนร่วมงานดีดีคะ
เพราะจะได้ไม่ต้องมาขัดแข้งขัดขากันเวลาทำงาน

หาอะไรสอบง่าย ๆ เหรอ แหม..อย่างน้องเงา
สอบอะไร ทำได้อยู่แล้ว...น้องเราออกจะเก่ง

เดี๋ยววันหลังจะหาเรื่องมาให้สอบคะ...

นอนหลับฝันดีคะน้องเงา



โดย: aenew วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:23:33:26 น.  

 
อวิชฺชา นิปตตํ วรา
บรรดาสิ่งที่โรยราร่วงหาย อวิชชาหมดไปได้เป็นดีที่สุด

มีความสุขกับวิชชาที่พบได้ด้วยตนเอง ตลอดไป...นะคะ



ขอบคุณที่แวะทักทายกัน...นะคะ

การเพ่งที่ลมหายใจเข้า-ออก
ถือเป็นการทำสมาธิอย่างหนึ่ง...ค่ะ

ปอป้ามักจะใช้บ่อย เวลาเข้านอน
เรียกว่าเข้าสมาธิในขณะที่นอนเลยล่ะ...ค่ะ

รับรองว่าหลับสบาย ไม่ฝัน เป็นสุขทีเดียว



โดย: พรหมญาณี วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:11:25:21 น.  

 
ทักทายตอนเที่ยงค่ะคุณเน็ต ^^

มาชวนไปทานข้าวกันค่ะ เที่ยงแว๊ววววว


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:12:35:20 น.  

 
ลองไปอ่านดูนะครับ
พี่ก๋าว่าสรรพรส
อ่านแล้วสนุกทีเดียวครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:14:16:03 น.  

 
ภาพไม่อัพเดตน่ะค่ะ
แค่เก็บภาพไว้เป็นความทรงจำ
ตอนนี้แห้งแล้ว และพ่อพาคนงานไปทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่ยังเข้าไปอยู่ไม่ได้ตอนนี้อยู่ระหว่างฆ่าเชื้อ คงประมาณอีกอาทิตย์กว่าๆ
ตอนนี้ขวัญกำลังหนุกหนานกับกับการเลือกเฟอร์ใหม่
คนปวดหัวคือพ่อค่ะ เพราะคิดผิดที่มอบหน้าที่นี้ให้ขวัญ
อิอิ



โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:16:43:48 น.  

 
สวัสดียามค่ำ อ้ายน้อง


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:20:33:39 น.  

 
ปายเข้างานสายไม่ได้ค่ะ แล้วก็ไม่เคยไปสายด้วย
เป็นหัวหน้างานไปสายก็โดนเพ่งเล็งตายเลย
ถึงนอนดึกดื่นยังไงก็ต้องไปให้ทันค่ะ แฮะ ๆ
ราตรีสวัสดิ์นะคะคุณเน็ต

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:21:40:12 น.  

 
สวัสดีคะน้องเงา
แอบมาดูมาศตอนหาว ก็คงอยากหาวตามละ
เดี๋ยวเปลี่ยนภาพดีกว่า น้องเงาจะได้ไม่ง่วงตาม

เอาใจกันน่าดูเลยนะเนี้ยะ


โดย: aenew วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:09:49 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับ









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 ธันวาคม 2554 เวลา:6:22:07 น.  

 
เข้ามาอ่านในวันที่นอนไม่หลับ
ไม่อยากพลาดค่ะ

เคยนอนไม่หลับติดต่อกันเก้าวันเก้าคืนค่ะ
เป็นอาการของโรคแพนิค
สารในสมองลดกระทันหันเพราะฮอร์โมน
เยียวยาโดยการออกกำลังกาย ดูรายการตลกให้หัวเราะ
สมองหลั่งเอ็นโดรฟินออกมา ทำให้กลับมาเป็นปรกติได้เร็วค่ะ

หากนี่เป็นเรื่องจริง ผู้ป่วยอาจเป็นโรคซึมเศร้าชนิดรุนแรงก็เป็นได้
ได้รับการรักษาที่ถูกวิธี มีโอกาสหาย
หากปล่อยไว้ เนื้อสมองเกิดอันตราย อาจกลายเป็นโรคจิตไปเลย

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 3 ธันวาคม 2554 เวลา:15:17:47 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เงามืดในประวัติศาสตร์
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




hits
New Comments
Friends' blogs
[Add เงามืดในประวัติศาสตร์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.