|
บทนำ
บทนำ คุณเคยหลงใหลอะไรบ้างไหม? หลงใหลเข้าขั้นคลั่งไคล้ อะไรที่ทำให้สนใจจนลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง ลืมเวลา และบางครั้งลืมกระทั่งหายใจด้วยซ้ำ สำหรับฉัน นอกจาก ครอบครัว การท่องเที่ยว การทำอาหาร ก็มีใครอีกคนที่สำคัญมาก...สำคัญมานานแล้ว ทว่าข่าวร้ายที่ตอกย้ำให้เจ็บช้ำใจสุดๆ คือ...‘หล่อน’ มีแฟนแล้ว ใช่ ‘หล่อน’ คนที่ฉันรักปักใจเป็น ‘ผู้หญิง’ อันที่จริง หล่อนมีแฟนมาแล้วหลายคน ทว่าหนุ่มคนนี้ดูจะคบยืนยาวที่สุด และมีแนวโน้มว่าจะลงเอยกันในไม่ช้า พอได้ยินแบบนี้ ฉันหูผึ่ง ร้าวรานหัวใจสลาย จนไม่อาจทนอยู่เฉยต่อไปได้ รีบเก็บข้าวของบินด่วนไปหาแทบจะทันที คิดไม่ถึงว่า เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้งในรอบหลายปี เพียงแค่แวบแรกที่เราสบตากัน หัวใจที่นิ่งสงบของฉัน พลันเต้นกระหน่ำบ้าคลั่ง เต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเสียอีก ...แล้วฉันจะหักห้ามใจได้อย่างไร? ถึงแม้จะรู้ว่า นี่อาจไม่ใช่เรื่องถูกต้องนัก เพราะหล่อนมีคนรักแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะผิดมากไหม? หากฉันจะไขว่คว้าผู้หญิงคนนั้นมาเป็นของตัวเอง ถึงรู้ว่านี่เป็นเรื่องไม่ดีนัก แต่ฉันก็ดื้อรั้นจะดันทุรังต่อไป แม้จะมีความหวังริบหรี่ แต่จะไม่สิ้นหวังเด็ดขาด ...จนกว่าหล่อนจะมีตัวจริงเคียงข้าง ถ้าวันนั้นมาถึง ฉันจะกลืนเลือด ถอดใจยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไข ฉันสัญญา เอิงเอย ปัจจุบัน ผู้หญิงสวยเพอร์เฟค ดูสูงส่งประดุจนางพญาเหยียดยิ้มดูแคลน วงหน้ารูปไข่หวานสวย นัยน์ตาเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากแต้มแต่งด้วยลิปสติกสีสดราวกับสีเลือดนก กับความสูงร้อยเจ็ดสิบต้น เรือนร่างบอบบางหุ่นดี ทำให้หล่อนถูกเข้าใจว่าเป็นนางแบบหรือนางเอกแถวหน้าบ่อยครั้ง มือเรียวบรรจงรวบช้อนส้อม เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่วงท่างามสง่า แฝงความเย่อหยิ่งทะนงตน ช้อนตาขึ้นมองเธอ แล้วเอ่ยประโยคที่ชวนให้คนฟังกำหมัดข้างตัวแน่น “ข้าวผัดก็รสชาติงั้นๆ น้ำซุปก็ธรรมดา ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ ไปเรียนเป็นเชฟต่างประเทศตั้งหลายปี ทำได้แค่นี้เองเหรอ” สาวสวยกล่าวกระตุกมุมปากยิ้มเยาะ นั่นปากหรือคะ? เอิงเอยคิ้วกระตุก เม้มเรียวปากกัดฟันแน่น นับหนึ่งในใจเพื่อข่มอารมณ์ร้อนที่ปะทุขึ้นจนศีรษะแทบไหม้ ไม่อยากหลุดเกรี้ยวกราด ทำลายภาพพจน์หญิงไทยใจงามของตน อีกเหตุผลที่สำคัญคือเจ้าหล่อนเป็นเจ้านาย และกฎของเจ้านายคือ...เจ้านายถูกเสมอ หากเธอทำอะไรบุ่มบ่ามอาจตกงานได้ หลังเพิ่งทำงานได้เพียงวันเดียว รู้ถึงไหนอายถึงนั่น เสียชื่อไปถึงครูบาอาจารย์กันเลยทีเดียว คิดจะบีบให้ฉันลาออก ไม่ง่ายหรอกนะคะ เชฟสาวกลอกตาไปมา กลั้นใจฉีกยิ้มการค้าออกมา “ขออภัยที่อาหารของฉันไม่ถูกปากคุณ ขอฉันแก้ตัวใหม่อีกจาน...ได้ไหมคะ?” สาวร่างเล็กเอ่ยเสียงอ่อนเกือบเป็นการขอร้อง ไม่เชื่อว่าตนจะปรุงจานอร่อยถูกปากอีกฝ่ายไม่ได้ เว้นแต่หล่อนจงใจกลั่นแกล้งกัน ซึ่งเธอมั่นใจว่าเป็นอย่างหลัง การท้าทายนี้กระตุกต่อมเชฟสาวให้เดือดพล่าน ไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ “แน่ใจเหรอว่าทำได้?” ไอลดาหรือควีนย้อนถาม ด้วยสีหน้ายากจะทายใจ ถ้าเป็นหนังสือ หล่อนคงเป็นไม่ต่างหนังสือปรัชญาที่สูงส่ง ยากเข้าถึงและยากหยั่งถึง “ฉันไม่ว่างรอเธอทั้งวันหรอกนะ” คิดว่าคุณไม่ว่างคนเดียวหรือไง เชฟสาวทบทวนความทรงจำว่า อาหารชนิดใดถึงจะถูกปากหล่อนที่สามารถปรุงได้ในเวลาอันสั้น “ขอเวลายี่สิบนาทีค่ะ” “ขอร้องฉันเหรอ?” “จะว่าอย่างนั้นก็ได้” เอิงเอยยอมถอยเพื่อจะกระโดด สายตาสองคู่สบประสานแบบไม่มีใครยอมใครชั่วหลายวินาที ดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยน ไอลดาบ่นในใจ เหมือนเห็นเธอในวัยเยาว์ซ้อนทับอยู่ “แค่ครั้งเดียวนะ” “ขอบคุณค่ะ” เธอพูด แล้วหมุนตัว ก้าวยาวๆ ออกไปทันที หลังเอิงเอยคล้อยหลัง ดลพรผู้จัดการ ‘พันราตรีรีสอร์ต’ หันไปจ้องหน้าสาวสวยซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และเป็นผู้ลงทุนใหญ่ในธุรกิจแห่งนี้ ทั้งคู่ร่วมหุ้นกันเปิดรีสอร์ตแห่งนี้หลังเรียนจบ “ถามจริงนะควีน ลิ้นแกมีปัญหาหรือเปล่า?” “เปล่านี่” หล่อนตอบหน้านิ่ง ก่อนยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “ฉันว่าอาหารของเอิงเอยอร่อยมาก รสชาติดีกว่าเชฟคนก่อนแถมจัดจานสวยด้วย ถ้าน้องออก รีสอร์ตเรามีปัญหาแน่” ผู้จัดการสาวพูดตามเนื้อผ้า คนเก่งฝีมือดีมักจะถูกแย่งตัวจากธุรกิจคู่แข่ง หลังแหล่งท่องเที่ยวมีธุรกิจรีสอร์ตกับโรงแรมผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ทำให้ต้องแข่งขันกันดุเดือดเพื่อความอยู่รอด ถ้าไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวหรือวันหยุดยาว จำนวนลูกค้าจะค่อนข้างบางตา รายได้ที่เคยสะพัดเริ่มดิ่งลงเหว สาละวันเตี้ยลงเตี้ยลงทุกเดือน เจ้าของธุรกิจต้องงัดสารพัดกลยุทธ์ เพื่อมัดใจลูกค้าให้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราคาที่พัก และอาหารอร่อยก็เป็นอีกหนึ่งในยุทธวิธีนั้น โชคดีที่ก่อนเชฟคนเก่าจะออก ‘เอิงเอย’ มาสมัครงานพอดี ถึงยัยน้องจะอายุน้อย แต่มีประสบการณ์ไม่ธรรมดา ทั้งไม่เรื่องมากกับเงินเดือน ทำให้ดลพรถูกใจและเซ็นสัญญาจ้างหลังชิมอาหารฝีมือยัยน้องไปหลายจาน ที่สำคัญคือ เอิงเอยเป็นน้องสาวของเอิ้นเพื่อนสมัยเรียนด้วย ซึ่งบรรยายฝีมือของน้องสาวไว้ยาวเหยียด จึงเหมือนได้เพชรเม็ดงาม ไม่คาดว่าไอลดากลับตั้งแง่ เหมือนศรศิลป์ไม่กินกันกับเอิงเอย...แทบจะทันทีที่เจอกัน ดลพรจึงรู้สึกปวดขมับขึ้นทันที ทำไมยัยเอิ้นถึงบอกว่าควีนสนิทกับน้องเอิง? ดูอย่างไรก็ไม่เหมือน “ไม่แคร์ที่บ้านรวย” หล่อนกล่าวอย่างเอาแต่ใจ หลังมีรายรับจากหลายทาง “แกไม่แคร์ แต่ฉันแคร์โว้ย” ดลพรเริ่มควันออกหู “ฉันไม่อยากให้ที่นี่ต้องปิดตัว เข้าใจไหม?” กำไรของธุรกิจท่องเที่ยวลดฮวบหลังโควิดระบาดหนัก บางเดือนติดตัวแดงจนต้องเอาเงินสำรองมาจ่ายเงินเดือนลูกน้อง และปลดบางตำแหน่งที่เกินความจำเป็นออกไป ยังไม่รู้ว่ารีสอร์ตแห่งนี้จะทนเปิดต่อไปได้อีกสักกี่น้ำ หลังเศรษฐกิจโดยรวมยังลุ่มๆ ดอนๆ ไม่มีแววจะฟื้นตัว “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...” ไอลดากล่าวเสียงอ่อนลง ลืมไปว่าอีกคนอ่อนไหวเรื่องเงินๆ ทองๆ ด้วยมีภาระต้องดูแลครอบครัวและมีเป้าหมายจะเป็นอิสระทางการเงินให้เร็วที่สุด อย่ามาทำหน้าหงอยสิ ฉันโกรธแกไม่ลง ผู้จัดการรีสอร์ตพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมา ก่อนจ้องหน้าสาวสวยที่รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม “ตกลงแกมีปัญหาอะไรกับเอิงเอย?” เซ็นส์ดีไปนะ บางทีไอลดาก็ไม่ชอบลางสังหรณ์ของเพื่อนที่แม่นยำเกินไป “ก็ไม่มีอะไร” “แล้วมันอะไรล่ะ?” “เอิงเอยเป็นน้องสาวของเอิ้น” ไอลดาเอ่ยชื่อเพื่อนและคู่แข่งวัยเด็กที่บ้านอยู่ซอยเดียวกันออกมา ฉันรู้อยู่แล้ว “หา!” ดลพรแสร้งอ้าปากค้าง ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ก่อนพูดเปรียบเทียบหญิงสาวสองคน “เป็นพี่น้องที่ไม่ค่อยเหมือนกันเลย ยัยเอิ้นเชิดหยิ่งจะตาย เอิงดูติดดินกว่าตั้งเยอะ” “คงงั้น” “แล้วมาทำงานที่นี่ทำไม? ทำงานที่บ้านน่าจะสบายกว่า” เธอพอรู้ว่า ครอบครัวนั้นเป็นเจ้าของภัตตาคารชื่อดังที่มีหลายสาขา มีอาหารอร่อยหลายอย่างที่ทำให้ผู้จัดการสาวแวะเวียนไปใช้บริการบ่อยครั้งในวาระพิเศษ “ฉันจะรู้ไหม” ไอลดายกมือปัดผมยาวสีดำขึ้นทัดหู ที่เผยให้เห็นใบหูสีแดงจาง แกมีอะไรปิดบังฉันอยู่ ดลพรหรี่ตาลงเล็กน้อย หลังเพื่อนรักมักมีพิรุธผ่านภาษากาย ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้ “แกคิดว่าเอิงเอยจะทำงานที่นี่นานแค่ไหน?” “มีปัญหาอะไร?” หล่อนถามอย่างสงสัย “ฉันแค่คิดว่าเอิงเอยคงไม่ทำงานที่นี่นานนัก คงต้องเตรียมหาเชฟใหม่อีกเหรอเนี่ย น่าเบื่อชะมัด” ผู้จัดการรีสอร์ตถอนใจ ก่อนบ่นเป็นกระบุง “ไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะปลอมตัวมาเป็นแม่ครัว...สงสัยอ่านนิยายมากเกิน” ไอลดาไม่ปริปากพูดอะไร สีหน้ามีแววครุ่นคิด ดลพรจึงเปลี่ยนไปคุยสัพเพเหระ ทั้งคู่คุยกันอีกไม่นาน เอิงเอยยกถาดอาหารเข้ามา วางข้าวผัดจานใหญ่ที่จัดวางผักเครื่องเคียงน่าอร่อยตรงหน้าบอสสาวคนสวย วางถ้วยน้ำซุป จานแบ่งและชุดช้อนส้อมสำหรับเจ้านายทั้งสองคน “เชิญค่ะ คิดว่าน่าจะถูกใจ” “ข้าวผัดสับปะรด...” ดลพรพึมพำ ปรายตามองไปทางไอลดา สาวสวยนิ่งอึ้งไม่พูดอะไร จ้องอาหารตรงหน้าไม่วางตาหลายวินาที ก่อนหยิบช้อนส้อม ตักเข้าปากด้วยสีหน้านิ่ง เคี้ยวช้าๆ ไม่เร่งร้อน ขณะที่เชฟสาวยืนมองลุ้นใจระทึก บอสสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “พอใช้ได้” คำชมหลุดออกจากปากยากเย็นยิ่ง หลายมาตรฐานนะแก แกล้งน้องชัดๆ “ใครว่าพอใช้ได้ ฉันว่าอร่อยมากต่างหาก” ผู้จัดการรีสอร์ตพูดแก้หลังชิมข้าวผัดไปสองคำ “ถือว่าเอิงเอยผ่านใช่ไหม?” เพื่อนรักจ้องตาไอลดาเขม็งกึ่งกดดัน ว่าไม่รับคนนี้มีเรื่องแน่ ให้ตายสิ! หล่อนเม้มเรียวปากที่เคลือบสีแดงเลือดนกอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ทดลองงานสามเดือน ถ้าผ่านค่อยว่ากัน” ไอลดายอมถอยในที่สุด หลังไม่มีข้ออ้างปฏิเสธยัยน้องอีก “ขอบคุณค่ะ” เอิงเอยเผยรอยยิ้มโล่งใจ ดลพรลุกยืน ยกมือออกมาตรงหน้า “ยินดีต้อนรับอีกครั้งค่ะน้องเอิงเอย” “ขอบคุณค่ะผู้จัดการ เรียกเอิงก็พอค่ะ” “งั้นเรียกพี่ พี่บีมนะ” “ค่ะพี่บีม” เธอปรายตามองไปยังหล่อน พร้อมยกยิ้มเหมือนเป็นผู้ชนะ ไอลดานั่งกอดอกกลอกตาเหมือนไม่พอใจ ยัยเด็กดื้อ...
*เรื่องนี้มี E-book ขายที่ Meb แล้วนะคะ ลิ้งค์อยู่ทางขวามือค่ะ >>>
| Create Date : 16 ตุลาคม 2568 |
|
0 comments |
| Last Update : 16 ตุลาคม 2568 18:05:55 น. |
| Counter : 132 Pageviews. |
|
 |
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [