Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2560
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
7 สิงหาคม 2560
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้...มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 184 “ เสียงโทรศัพท์...ที่ดังขึ้นกลางดึก “





ถนนสายนี้...มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 184 

" เสียงโทรศัพท์...ที่ดังขึ้นกลางดึก " 

โจทย์โดย คุณกะว่าก๋า





เสียงโทรศัพท์...ที่ดังขึ้นกลางดึก 

บอกให้รู้ว่าสามีประสบอุบัติเหตุ รถโดนชน

ตอนนี้อยู่ รพ. เรียบร้อยแล้วครับ 

จากที่งัวเงียอยู่ ก็ตาสว่างขึ้นทันใด 

รีบแต่งตัวออกไป รพ. เจ้าลูกชายตื่นเพราะเสียงวุ่นวาย

พอรู้เรื่อง ก็อยากจะตามไปด้วย เป็นห่วงป๊า

พอถึง รพ. เห็นสภาพสามีนอนโวยวายเสียงดัง

เลือดแห้งเกรอะเต็มหู เต็มหัว ติดทั่วหน้า ทั่วหัวไปหมด

ถามพยาบาลได้ความว่า ทำความสะอาดให้ไม่ได้ 

คนไข้โวยวาย คงต้องรอให้สร่างเมาก่อน 



เรายืนยันเสียงแข็งว่าสามีไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ 

พยาบาลทำหน้าไม่เชื่อ ถามว่าเค้าไปงานเลี้ยงอะไรมารึเปล่า

เรายืนยันว่าต่อให้ไปงานเลี้ยงสามีก็ไม่กินเหล้า 

พยาบาลทำหน้าเคือง ๆ ไม่เชื่อแล้วเดินจากไป 

เราเอาทิชชู่ที่มีอยู่ ค่อยๆ ปลอบ ค่อยๆ เช็ดไปเรื่อยๆ 

เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ น้ำตาพาลจะไหลซะให้ได้

แต่ก็ต้องเข้มแข็ง ทำเรื่องย้ายกลับไป รพ.ใกล้บ้านก่อน

ระหว่างรอรถ รพ.มารับ ต้องเดินไปเอาผลเอ็กซเรย์อีกตึกนึง 

ทางเดินมืดๆ แถมต้องขึ้นลิฟท์ คนเดียว 

ทำใจแข็งเดินไปแบบไม่กลัว เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

แต่ในใจกลัวมาก ไม่กล้ามองรอบๆ ตัวเลย 

มองแต่ข้างหน้า และเดินให้เร็วที่สุด

พอเสร็จเรื่องก็ส่ง ลูกและ พี่สาวแฟนขับรถกลับบ้าน 

เรานั่งมากับรถพยาบาล 

การนั่งรถ รพ.ความรู้สึกมันบรรยายไม่ถูก

ใจคอไม่ดี ทั้งห่วง ทั้งกังวล อยากถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด


พอมาถึง รพ.ที่เราคุ้นเคย ไฟสว่าง ๆ

บรรยากาศไม่น่ากลัว เริ่มผ่อนคลายลงมาได้หน่อย

ถามหมอทันทีเรื่องใบส่งตัว ที่ รพ.นั้นเขียนมาให้ 

ว่าเค้าระบุเรื่องเมาเหล้ารึเปล่า หมอบอกว่าเขียน 

เราขอหมอให้ตรวจวัดแอลกอฮอล์ 

หมอก็ยอมตรวจให้ สรุปว่าไม่มีแอลกอฮอลล์จริงๆ 

กรณีเมาแล้วขับ กับ โดนชนแล้วหนี มันคนละเรื่องกันเลย

ที่โวยวายคงเพราะหัวกระแทกแรงมาก 

ผลเอ็กเรย์ที่ส่งมาไม่ชัด 

หมอขอเอ็กเรย์ใหม่ เราก็โอเค 

จากที่พึ่งนอนไปตอนเที่ยงคืน ตื่นตีสอง 

แล้วมานั่งเฝ้าหน้าห้อง ไอซียู หนึ่งวันเต็มๆ 

ช่วงที่หมอไม่ให้เข้าไปเยี่ยม เราก็นั่งรออยู่หน้าห้อง 

กินไม่ได้ นอนไม่หลับ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง 

ให้กลับบ้านไปนอน ก็คงนอนไม่หลับอยู่ดี 

ขอนั่งอยู่ตรงนี้แหละ ตกเย็นถึงได้กลับ

เพราะเฝ้าไม่ได้ หน้าห้องก็ไม่ได้ ถึงได้กลับบ้านไปนอน

หลับไปด้วยความง่วง และ เพลีย สุด ๆ 

ตื่นแต่เช้ากลับมา รพ.ก็ได้ข่าวดี ให้ย้ายไปห้องพิเศษได้ 



กว่า 1 อาทิตย์ที่สามีนอน งง อยู่อย่างนั้น ตื่นๆ มาก็ถาม

ว่าเกิดอะไรขึ้น มาอยู่ รพ.ได้ยังไง พอหลับไป 

ตื่นขึ้นมาก็ถามแบบเดิม วนไป อย่างนั้น 

ลูกมาวิ่งเล่นอยู่ในห้อง ก็เหมือนรำคาญลูก 

เคืองลูกซะงั้น เหมือนจะจำลูกไม่ได้เป็นพัก ๆ 

หมอบอกเพราะหัวกระแทกแรงมาก 

กะโหลกศรีษะ ถึงกับร้าวด้วย อาจต้องรอซักพัก 

ซึ่งหมอก็ตอบไม่ได้ว่านานแค่ไหน 

ขึ้นอยู่กับร่างกายคนไข้ด้วย

พอเข้าอาทิตย์ที่ 2 ความจำก็เริ่ม ๆ กลับมา 

พอประมาณซัก 10 วัน ก็จำได้ปกติละ 

แต่จำเหตุการณ์ตอนรถชนไม่ได้ 

เพราะเหมือนโดนชนจากข้างหลัง 

รู้แต่ว่าตัวเองโดนชน เสียหลัก เซไป เซมา แล้วก็วูบไปเลย 

ช่วงนั้นเป็นช่วงปี 54 ที่น้ำท่วม ถนนใช้ได้แค่บางเลนส์

รถวิ่งกันสวนเลนส์ หลบกันไป หลบกันมา 

เลยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร คนชนก็ชนแล้วหนีไปเลย 



หมอบอกถือว่าสามีเรา ฟื้นตัว เร็วมาก

คงเพราะเค้าไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ร่างกายแข็งแรง 

เลยฟื้นตัวได้เร็ว ถือว่าเป็นโชคดีของครอบครัวเรามาก ๆ 

ที่ผ่านเหตุการณ์ครั้งนั้นมาได้ด้วยดี



ตั้งแต่นั้น 

โทรศัพท์ที่บ้านเรา ก็ไม่เคยดังขึ้นกลางดึกอีกเลย 

แต่เราก็ไม่รู้ว่าวันไหน ที่มันจะดังขึ้นอีกครั้ง

อุบัติเหตุเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ 

ถ้าเกิดแล้ว สติเท่านั้น ที่จะช่วยเราได้

ร่างกายก็ต้องเตรียมพร้อมไว้เสมอ 

เพราะความแน่นอนคือความไม่แน่นอน 

วันนี้เราอาจจะดูแข็งแรง เลยไม่สนใจสุขภาพ 

ใครจะรู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น

วันที่ยังมีกันและกัน รักและใส่ใจกันให้มาก 

เพราะเราก็ไม่รู้ ว่าจะต้องจากกันวันไหน 

เพราะเมื่อเสียใครไปแล้ว ต่อให้ทำดีแค่ไหน 

เขาก็ไม่กลับมา



ขอบคุณ Code ดีๆ และของแต่งบล็อกสวยๆ 

จากเพื่อนๆ ใน Blog ทุกคนค่ะ 








Create Date : 07 สิงหาคม 2560
Last Update : 7 สิงหาคม 2560 12:57:15 น. 21 comments
Counter : 366 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณkae+aoe, คุณnewyorknurse, คุณหอมกร, คุณSai Eeuu


 
โล่งอก... เรื่องผ่านมา และความจำเป็นปกติ
แล้ว....

อุบัติเหต..เกินความคาดหมายจริง ๆ ครับไม่รู้
เนื้อรู้ตัว.. แพล๊บเดียวเกิดขึ้นแล้ว

เขียนเล่าได้ดี อ่านลงมาเรื่อย ๆ คอยลุ้นด้วย
ครับ..

กะจะโหวตให้ อ้าวหมดเป๋า..ซะแล้ว


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 7 สิงหาคม 2560 เวลา:14:57:04 น.  

 
เป็นอุบัติเหตที่แรงมากถึงขนาดสมองกระทบกระเทือนเสียความทรงจำไปชั่วขณะเลย แต่ยังดีครับที่ฟื้นตัวขึ้นมาเร็ว


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 7 สิงหาคม 2560 เวลา:17:18:10 น.  

 
อ่านแล้วลุ้นตามจริงๆครับน้องแอน
แล้วเรื่องราวประมาณนี้
พี่ก๋าก็เคยเจอกับตัวเอง
เพื่อนรุ่นพี่เมาเหล้าแล้วรถล้ม
ไปถึงโรงพยาบาลพูดไม่เป็นภาษา
พี่ก๋าอึ้งมากๆ กลัวพี่เค้าจะความำจเสื่อม

แต่นอนอยู่อาทิตย์กว่าก็กลับมาพูดเป็นปกติ

คงคล้ายๆกับที่แฟนน้องแอนเป็นเลยนะครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 สิงหาคม 2560 เวลา:18:38:40 น.  

 


สวัสดียามเช้าครับน้องแอน



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 8 สิงหาคม 2560 เวลา:6:24:40 น.  

 
คุณพระคุ้มครองอย่ามีเสียงโทรศัพท์ดังกลางดึกแบบนี้อีกเลยนะคะ พยาบาลนี่ก็นะ น่าโมโหจริงๆ ถ้าเขียนว่าเมาก็แย่เลย


โดย: kae+aoe วันที่: 8 สิงหาคม 2560 เวลา:9:06:57 น.  

 
โรงพยาบาลแรกแย่นะคะ

ของเราไม่ใช่กลางดึก แต่เป็นตอนบ่ายๆ เย็นๆ บอกข่าวร้ายว่าพ่อเราอยู่ไอซียู แล้วก็ตามด้วยการบอกว่าเสียชีวิตแล้ว

ยังจำความรู้สึกนั้นได้อยู่เลยค่ะ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 8 สิงหาคม 2560 เวลา:9:41:24 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องแอน



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 สิงหาคม 2560 เวลา:6:47:35 น.  

 

สวัสดีค่ะน้องแอน

โล่งใจด้วย ที่คุณสามีหายปกติดีแล้ว

โหวดค่ะ


โดย: newyorknurse วันที่: 9 สิงหาคม 2560 เวลา:7:02:31 น.  

 
ก็ต้องขอบคุณคนให้ต้นกระบองเพชรมา ส่วนใหญ่มีแต่คนให้่มาค่ะ อิอิ


โดย: kae+aoe วันที่: 9 สิงหาคม 2560 เวลา:8:41:29 น.  

 
เราเองก็ขอไม่เจอโทรศัพท์อะไรแบบนั้นเหมือนกันค่ะ แหะๆ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 9 สิงหาคม 2560 เวลา:9:42:45 น.  

 
ann_shinchang Literature Blog ดู Blog
อย่างน้อยก็ยังจำคุณภรรยาได้นะคะ



โดย: หอมกร วันที่: 9 สิงหาคม 2560 เวลา:10:16:46 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องแอน



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:6:24:29 น.  

 
ไฮกุเหมือนกลอนเปล่าเลยนะครับ
จริงๆไม่ใช้ฉันทลักษณ์เลยก็ยังได้
ถ้าเขียนสามบรรทัดไม่นับจำนวนคำก็เป็นแคนโต้
ซึ่งเป็นบทกวีอีกแบบหนึ่ง

พี่ก๋าก็ชอบเขียนทั้งสองแบบเลยล่ะครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:7:53:40 น.  

 
โหหหห อ่านไปลุ้นไปค่ะ
เป็นเสียงโทรศัพท์ที่น่ากลัวจริง ๆ
คนรับสายเป็นห่วงสุดหัวใจเลยค่ะ


โดย: Close To Heaven วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:8:00:24 น.  

 
สวัสดีอีกรอบค่าคุณแอน

จริงค่ะ เฝอร้านนี้อร่อยมาก น้ำซุปอร่อยมากๆ จริงๆ ค่ะ เราชอบมาก


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:9:17:11 น.  

 
เขียนกับอ่าน
ตอนนี้พอๆกันครับ
เมื่อก่อนอ่านมกากว่าเขียน
แต่พอมาเขียนบล็อก
ก็เขียนจะเริ่มมากกว่าอ่านแล้ว 555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:13:11:44 น.  

 
ไม่อยากได้ยินเสียงโทรศัพท์กลางดึกเลยค่ะ
อ่านเรื่องของคุณแล้วก็น่าตกใจนะคะ


โดย: เนินน้ำ วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:20:05:40 น.  

 
ถ้าเสียงโทรศัพท์มาด้วยเรื่องแบบนี้ ก็ขอภาวนาอย่าให้ทุกคนได้รับกันเลยนะคะ แต่ก็ผ่านพ้นมาด้วยดีนะคะ


โดย: Sai Eeuu วันที่: 10 สิงหาคม 2560 เวลา:22:17:59 น.  

 
เคยเสียงโทรศัพท์ดังกลางดึกเหมือนกันค่ะ แต่พี่สาวกดผิด โอ้ยยยโล่งอกไปเลยค่ะ

ปล.ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมกันนะค่ะ



โดย: chon CH วันที่: 11 สิงหาคม 2560 เวลา:0:53:58 น.  

 


สวัสดียามเช้าครับน้องแอน



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 11 สิงหาคม 2560 เวลา:6:32:21 น.  

 
จริงๆภาพกับคำ
พี่ก๋าไมไ่ด้ตั้งใจเซ็ตให้เข้ากันนะครับ 555
ภาพก็ถ่ายเก็บไว้เรื่อยๆ
งานเขียนก็เขียนไป
แต่อาจจะบังเอิญว่างานเขียนกับงานภาพถ่ายของพี่ก๋า
มักจะใช้กันได้เสมอครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 11 สิงหาคม 2560 เวลา:8:54:24 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13


 
ann_shinchang
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Diary แห่งความทรงจำ

บล็อกนี้ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า
แม่คนนึงที่ค่อนข้างจะเห่อ และชอบอวด
ลูกตัวเองอยู่ซักหน่อย

และก็อาจจะมีเพลงที่ชอบ หนังสือที่ชอบ
มาเขียนๆ ไว้อ่านย้อนหลังบ้าง
เพราะวันเวลาที่ผ่านไป แต่ละวัน แต่ละปี
มีแต่จะทำให้เราลืมความเป็นตัวตนของเรา
สังคม หน้าที่ ความรับผิดชอบ
หลายสิ่ง หลายอย่างที่ต้องใส่ใจ
ยิ่งโตมาก ยิ่งต้องมองให้มาก
ยิ่งลืมความเป็นตัวเองมากขึ้น

บันทึก ความคิด ความอ่าน เหตุการณ์ ในวันนี้
เพื่อที่วันหน้า หนึ่งปี ห้าปี สิบปี
กลับมาย้อนอ่าน ย้อนดู
ความเป็นตัวเอง ในอดีต

ป.ล.ลิขสิทธิ์เพลง ทุกเพลงในบล็อกนี้
ยังคงเป็นของเจ้าของลิขสิทธิ์นั้นๆ จุดประสงค์ของ จขบ.
เพื่อความบันเทิง และเพื่อการเรียนรู้เพียงเท่านั้น
ไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อการค้า และไม่สนันสนุนการ
ละเมิดลิขสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น




Friends' blogs
[Add ann_shinchang's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.