“แม่ครับ วันนี้ผมได้เป็นแพทย์ประจำบ้านปี 3 แล้วครับ”

หลังจากวางสายและแสดงความยินดีกับลูกแล้ว ฉันก็นั่งคิดอยู่เงียบ ๆ

.....

ตลอด 9 ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่ลูกก้าวเข้าสู่เส้นทางสายแพทย์
เวลาที่เราได้นั่งกินข้าวด้วยกันค่อย ๆ น้อยลงทุกปี

ถ้าลองนับจริง ๆ ทั้งปีอาจมีไม่ถึง 10 มื้อด้วยซ้ำ

แต่ละมื้อจึงกลายเป็นช่วงเวลาพิเศษที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยเหมือนเมื่อก่อน

ในฐานะแม่หมอ ฉันเองก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างตลอดช่วงเวลา 9 ปีที่ผ่านมา

ฉันอาจไม่สามารถให้คำแนะนำเรื่องการรักษาคนไข้

ไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาเรื่องวิชาการหรือการทำงานของลูกได้

ยิ่งลูกเติบโตในวิชาชีพมากขึ้น ความรู้ของแม่ก็ยิ่งช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันพอจะทำได้ คือการเป็นกำลังใจอยู่ห่าง ๆ และดูแลตัวเองให้ดีที่สุด

ยอมรับตามตรงว่า บางครั้งก็มีแอบน้อยใจอยู่บ้าง

เวลาเห็นครอบครัวอื่นได้นั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา

ในขณะที่ทั้งปี ฉันอาจมีโอกาสได้นั่งกินข้าวกับลูกไม่ถึงสิบครั้ง

แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันก็เข้าใจว่า นี่คือเส้นทางที่ลูกเลือก และเป็นหน้าที่ที่มีคนอีกมากมายรอพึ่งพาเขาอยู่

ดังนั้นในฐานะแม่ ฉันจึงเลือกที่จะไม่เพิ่มภาระทางใจให้ลูก

เวลาลูกโทรมาหาสิ่งที่แม่อยากให้ลูกได้ยินคือ
เสียงของแม่ที่มีความสุข
ไม่ใช่เสียงบ่นหรือความน้อยใจที่ทำให้เขาต้องพะวงหน้าพะวงหลัง
หน้าที่ของลูกคือดูแลคนไข้

ส่วนหน้าที่ของแม่หมอในวันนี้ คือดูแลตัวเองให้แข็งแรง มีความสุข และใช้ชีวิตให้ดี

เพื่อให้ลูกสบายใจว่า อย่างน้อยในวันที่เขากำลังทุ่มเทให้กับหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่

แม่คนนี้ก็ยังดูแลตัวเองได้

บางทีความรักของแม่กับลูก อาจไม่ได้วัดจากจำนวนมื้ออาหารที่ได้นั่งกินด้วยกัน
แต่อยู่ที่การรู้ว่า แม้จะเจอกันปีละไม่กี่มื้อ

เรายังคงเป็นกำลังใจให้กันเสมอ