Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2550
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
19 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 

ดวงตะวันของผม : ตอนจบ : ดวงตะวันยังมีให้เห็น

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง

ผมขอบันทึกเรื่องราวเหล่านี้เพื่อให้แด่เด็กน้อยคนนึง

ผมหวังว่าสิ่งที่ผมเขียนลงไปจะทำให้เด็กน้อยคนนึงคนนี้

ได้รับรู้อยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง

และผมจะรอคอยการกลับมาของเขาไปตลอดชีวิต

ของผมเอง




































มาถึงตอนจบของเรื่องราวของดวงตะวันของผมแล้วนะฮะ


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กับผมและดวงตะวันของผม


ขอบคุณไอ่ตัวเล็กที่เป็นแรงบรรดาลใจให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะทำได้มาก่อน


ขอบคุณเสียงเพลงทุกเสียงเพลงใน Blog แห่งนี้ รวมทั้งเสียงเพลงพิเศษที่ทำให้ผม


มาประกอบตอนจบของเรื่องราวของดวงตะวันของผม


" ขอบคุณนะ ไอ่ตัวเล็ก "







ความเดิมตอนที่แล้ว



30 วันที่ทุกคนภาวนาให้ผ่านพ้นไปด้วยดี 30 วันที่ความทรมานของผมที่จินตนาการขึ้นด้วยความที่อยากจะเจ็บปวดแทน


แต่ก็ทำไม่ได้









ซ้ำแล้ว 30 วันที่ทุกคนภาวนานั้น ก็ไม่สามารถผ่านไปได้ด้วยดี





เมื่อผลกระทำจากการรักษาทำให้ไอ่ตัวเล็กของผมล้มหัวฟาดกับอ่างล้างหน้าในห้องน้ำโดยที่ไม่มีใครคาดคิด...





ผมอยู่ตรงนี้ผมจะทำอะไรได้





เกิดอะไรขึ้นกับดวงตะวันดวงนี้





แสงถึงช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน









...หรือว่าดวงตะวัน...






 



จนถึงวันนี้ก็ล่วงเลยมากว่า 6 ปีเต็มแล้วที่ชีวิตผมไม่อ้างว้าง


เมื่อฟ้าได้ส่งเด็กน้อยคนนึงมาเพื่อเติมเต็มทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผม


เด็กน้อยที่ทำให้ผมยิ้มได้กับหน้าจอสี่เหลี่ยมภายในบ้านตามลำพังเมื่อครั้งยังไม่เคยได้พบเจอ


เด็กน้อยที่ทำให้ค่ำคืนของผมไม่เงียบเหงาเมื่อมีเสียงหายใจผ่านสายโทรศัพท์คอยกล่อมให้ผมหลับแทนการนอนนับแกะอยู่คนเดียว


เด็กน้อยที่เป็นดั่งกามเทพแผลงศรนำพามาให้ผมรู้จักกับนางฟ้าและก่อเกิดเป็นความรักในเวลาต่อมา


เด็กน้อยที่แม้ว่าผมจะนั่งมองเค้าในเวลาหลับไหลไปแสนนานเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อเลยสักนิด


เด็กน้อยที่ให้โอกาสผมได้เป็นคนปลอบโยนเวลาที่เค้าอ่อนแอและอาศัยบ่าเป็นที่ซับน้ำตาเวลาที่น้ำตาไม่อาจกลั้นไว้ได้


เด็กน้อยที่ทำให้ลูกคนเดียวอย่างผมต้องรู้จักทำตัวเป็นผู้ใหญ่ให้สมกับหน้าที่ของพี่ชายที่เคยให้สัตย์สัญญาเอาไว้เมื่อแรกรู้จักกัน


เด็กน้อยที่ทำให้ผมรู้จักสายใยของความผูกพันเมื่อน้ำตาลูกผู้ชายของผมพร่างพรูออกมาในวันที่ต้องจากลาไปอยู่กันคนละฝั่งฟ้า



และไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดมาพรากให้ผมกับเด็กน้อยต้องไกลกันมากไปกว่านี้หรือไม่



 





วันหนึ่งในรัฐที่มีคนไทยอยู่มากที่สุดของอเมริกา ได้เกิดอุบัติเหตุกับไอ่ตัวเล็กของผม


เป็นผลต่อเนื่องมาจากการรักษาที่ทำให้เกิดอาการหน้ามืดจนทำให้ไอ่ตัวเล็กล้มหัวไปฟาดกับอ่างในห้องน้ำ


อย่างแรง จนทำให้เลือดไหลและเห็นรอยถูกเจาะบุบด้วยของแข็งบริเวณโหนกหน้าผากด้านขวา  ไม่มีใครรู้เรื่องนี้รวมทั้งผม


"เดินชนประตูถลอดนิดหน่อยคับไม่เป็นอะไรมากคับ"


ไอ่ตัวเล็กบอกกับทุกคนแบบนี้ทันทีที่คนที่ได้เจอหน้าสังเกตุเห็นผ้าก๊อตถูกปิดทับซ่อนรอยแผลเอาไว้


 


ผ่านไปหลายวันโดยที่ไม่มีใครชะล่าใจ


 



จะขอแปลงกายเป็นเจ้าชายในนิยายในโลกความจริงจะไม่ทอดทิ้.........


ผมกดรับโทรศัพท์ปริศนาไม่มีเบอร์โชว์ก่อนเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ซึ่งเป็นเสียงเพลงของไอ่ตัวเล็กจะจบท่อนลง


"น้องช๊อคสลบไปนะคะ ยังไม่รู้สาเหตุเลยแต่คิดว่าเพราะหัวถูกกระทบกระเทือนและรวมกับแผลอักเสบลึกที่ไอ่ตัวเล็กไม่เคยบอกใครด้วย"


เสียงนางฟ้าปลายสายส่งสารให้ผมรู้หลังจากไอ่ตัวเล็กนอนสลบผ่านไปแล้ว 1วัน 1คืน อยู่ในห้องที่คนไม่ปกติเท่านั้นถึงจะได้อยู่


ผมประกาศขายเจ้าคอมพ์พิวเตอร์กระเป๋าหิ้วที่พ่อกับแม่ซื้อส่งมาให้ผมเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อกลางปีที่แล้วทันทีกับเพื่อนสนิท


ในราคาครึ่งต่อครึ่งเพื่อแค่ให้แน่ใจว่าจะพอสำหรับค่าตั๋วเครื่องบินไปอเมริกาที่ราคาถูกที่สุด




เมื่อผมเสียสมบัตินอกกายไปแล้ว


ผมตรงดิ่งไปที่บ้านไอ่ตัวเล็กเพื่อร้องขอให้ชายผู้ให้กำเนิดเด็กน้อยผู้โชคร้ายที่นอนไร้สติอยู่อีกที่ขอบฝั่งฟ้าไกล


ให้ช่วยจัดการให้ผมได้เดินทางไปพร้อมกันด้วย  ผมยกเลิกการเรียน Summer ทั้งหมด ผมจะไม่ลังเล


หรือห่วงสิ่งใดทั้งสิ้น  และผมคงจะเสียใจไปตลอดชีวิต ถ้าเกิดไอ่ตัวเล็กของผม


เป็นอะไรไปโดยที่ผมทำได้แค่เพียงนั่งรอฟังข่าวอย่างไร้จุดหมายทางฟ้าฝั่งนี้เท่านั้น


 


บุญของผมที่ได้มารู้จักกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้ ผมได้เดินทางไปกับพ่อของไอ่ตัวเล็กด้วยเที่ยวบินที่ดีที่สุดและเร็วที่สุด


โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายสักสตางค์


ครั้งนี้อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมนั่งไอ่นกเหล็กลำโตแบบนี้ แต่ใจผมสั่นไปตลอดการเดินทาง


ผมปฎิเสธไม่ได้ว่าผมกลัวเหลือเกินกับภาพในจินตนาการว่า


จะผมอาจจะต้องอยู่อย่างอ้างว้างไปตลอดชีวิตถ้าไอ่ตัวเล็กของผม...........


 


 




เครื่องบินนำพาผมให้เขยิบขึ้นไปอยู่ใกล้ดวงดาวมากกว่าเดิม


ผมเอามือกุมไว้ที่อกอีกครั้งและหันออกไปทางหน้าต่างมองหาดวงดาวสักดวง ที่พอจะเชื่อถือได้


ให้มารับคำอ้อนวอนและคำอธิษฐานจากผมไปที




"ผมขอเจ็บแทนได้ไหม ขอเป็นผมแทนได้ไหม เอาผมไปแทนได้ไหม

 อย่ากลั่นแกล้งให้ตัวเล็กของผมต้องทุกข์กาย และให้ผมต้องทุกข์ใจอยู่อย่างนี้เลยนะฮะ...ดวงดาว"




 


 




ผมถึงอเมริกาด้วยความปลอดภัยพร้อมกับพ่อบังเกิดเกล้าของไอ่ตัวน้อย


เราตรงดิ่งไปกันไปที่ไอ่ตัวเล็กอยู่ทันที ก่อนที่จะมัวเสียเวลาพักความเหนื่อยล้าของตนเองอยู่ที่นี่....


 




ที่หน้าห้องของคนป่วยหนักผมเจอทั้งนางฟ้าของไอ่ตัวเล็กและพี่สาวของไอ่ตัวเล็กซึ่งเป็นเสมือนนางฟ้าของผม


อีกทั้งยังพบกับเพื่อนที่สนิทที่สุดก็หนีจากการมา summer


มาคอยให้กำลังใจเพื่อนตัวเองอยู่ที่นี่เช่นกัน


สีหน้าและแววตาของทุกคนไม่ต่างไปจากผมเท่าไหร่นัก เราทุกคนมีจุดหมายเดียวกัน


และอยากขอร้องให้ไอ่ตัวเล็กของผมลืมตามาพูดคุยกันดังเดิมเท่านั้นเอง




เกือบหนึ่งสัปดาห์ที่ไอ่ตัวเล็กหลับไป หมอบอกว่า คืนนี้ไอ่ตัวเล็กจะต้องฟื้น...


ทุกคนเกือบจะเฮไปพร้อมๆกัน ถ้าไม่มีคำว่า


"แต่......"ถ้าคืนนี้ไม่ฟื้น ไอ่ตัวเล็กอาจจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมไม่ได้อีกต่อไป


 


เราทุกคนตกลงกันว่าเราจะยังไม่เสียใจ เพราะเรายังเฝ้าหวังให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี


แต่ตัวผมผู้ที่ใครก็มองว่าเข้มแข็งที่สุด กลับเดินไปเข้าห้องน้ำบ่อยครั้งเพื่อซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น


และปล่อยมันทิ้งไปกับหยดน้ำที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันไหลลงมาจากสายตาเลยสักนิดเดียว


 


 


 










"บอลล์หลับไปกี่วันอ่า...พี่อู๋มาไงคับเนีย...บอลล์งงๆมึนๆจัง"


เสียงเล็กๆของไอ่ตัวน้อยพูดออกมาหลังจากที่ได้ลืมตาดูโลกอีกครั้ง ไม่ต้องบอกเลยว่าดวงตาดวงน้อยของไอ่ตัวเล็กตอนนี้


ช่วยทำให้โลกใบนี้สดใสมากขึ้นแค่ไหน....ขอบคุณดวงดาวฮะที่ช่วยให้ไอ่ตัวเล็กอยู่กับผมต่อไป


 


ผมกลับมารอไอ่ตัวเล็กที่เมืองไทยอีกครั้ง ไม่นานนักอาการของไอ่ตัวเล็กก็ดีขึ้นและการรักษาเนื้องอกในสมอง


เบื้องต้นด้วยการฉายรังศี ก็เสร็จสิ้นลง


ไอ่ตัวเล็กกลับมาที่ไทยอีกครั้ง


และผมก็ทำให้หลายๆคนแปลกใจกับการเทียวไปเทียวมาที่บ้านไอ่ตัวเล็กอยู่วันละหลายๆรอบ


ทั้งที่ไม่มีเหตุผลใดอธิบายได้


ผมไม่สามารถอ้างได้ว่าผมมาหานางฟ้าในใจของผมได้อีกต่อไปแล้ว เพราะว่าเรามีเหตุผลที่ต้องห่างกันไปด้วยดี



แต่ผมก็ไม่สามารถให้เหตุผลกับใครๆได้เต็มปากว่าผมมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนกับไอ่ตัวเล็กของผมเท่านั้นเอง


แม้ว่าจะเป็นเหตุผลที่อ้ำอึ้งแต่มันก็ทำให้ผมเดินเข้าออกในบ้านนี้ได้โดยง่ายดายอีกครั้งอย่างไม่กระดากใจ





ผมขออณุญาติคุณพ่อของไอ่เด็กน้อยของผมไปดูหนัง กินข้าวตามประสาพี่น้องกันบ่อยครั้ง ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี


และช่วงชีวิตแบบนี้แหละที่ผมอยากให้มันอยู่กับผมไปให้นานแสนนาน


แต่ผมก็ได้แต่ฝันค้างและพังทลายลง....


 




 





 


13 มิถุนายน ปีนี้



วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เนื่องจากเป็นวันหยุดเลยทำให้ผมมีโอกาสแต่งตัวเองให้ดูแปลกตาไปกว่าชุดนักศึกษามหาลัยทั่วๆไป


เช่นเคยว่าผมต้องโทรขออณุญาตคุณพ่อของไอ่ตัวเล็กเพื่อพาไปกินไอติมนอกบ้าน




เราสั่งไอติมกันมาคนละถ้วย ผมโดนไอ่ตัวเล็กแกล้งเอาลิ้นมาละเลงไอติมในถ้วยของผมและยัดเยียดให้ผมกินต่อ


แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมกระอักกระอ่วนใจเลยแม้แต่น้อย และผมไม่จำเป็นต้องคิดว่าจะกินดีหรือไม่ เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าผม


คือเด็กน้อยที่อยู่ข้างๆผมมา 6 ปี ไม่ส่วนใดในร่างกายไอ่ตัวเล็กที่ผมจะรู้สึกรังเกียจเลย


 


เมื่อเสร็จแล้วผมขับรถม้าพาเจ้าชายมาส่งถึงวัง



 


วันนี้อากาศร้อนไอ่ตัวเล็กของผมอ่อนเพลียจนผลอยหลับไปภายในไม่กี่นาทีที่ล้มตัวนอนลงบนเตียงผืนใหญ่ในห้องนอนขนาด


เท่ากับห้องนอนของผม 4 ห้องรวมกัน




ผมมีโอกาสได้นั่งมองไอ่ตัวเล็กหลับอีกครั้ง แต่ผมก็นึกทะเล้นอยากเอาคืนที่ไอ่ตัวเล็กแกล้งเลียไอติมในถ้วยของผมและให้ผมกินต่อ


ผมเลยแกล้งเอาคืนด้วยการเอาลิ้นไปเลียที่ปากของไอ่ตัวเล็กอย่างไม่คิดอะไร





ไอ่ตัวเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมา และผลักผมออกไปแรงๆ เด็กน้อยน้ำตาคลอ แล้วบอกด้วยคำพูดและน้ำเสียงที่ทำให้ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไป


เป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต


"พี่อู๋ทำไมทำกับบอลล์แบบนี้บอลล์ไว้ใจพี่อู๋พี่อู๋ทำกับบอลล์แบบนี้แล้วต่อไปบอลล์จะนอนหลับสนิทได้ยังไง"


แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นที่ผมเพิ่งจะหัวเราะชอบใจเพราะคิดว่าจะได้แก้แค้นไอ่ตัวเล็กที่ทำให้ผมต้องกินไอดิมที่มีแต่น้ำลายเต็มไปหมด


กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ผมไม่ปราถนาจะให้มันเกิดขึ้นเลยระหว่างเราสองคน "พี่น้อง"


"พี่ขอโทษ"


ผมบอกได้เพียงเท่านี้ และไม่คิดจะแก้ตัวกับสิ่งที่ทำลงไปว่าผมบริสุทธิ์ใจและไม่คิดจะทำเรื่องต่ำแบบนั้นแน่นอน เพราะคงไม่มีใครยอมเชื่อ


ผมจึงได้แต่คิดอยู่ในใจ และเดินออกไปจากบ้านที่แสนอบอุ่นนั้น กลับมานอนคนเดียวอย่างอ้างว้างตามลำพัง โดยมีความผิดของตัวเองเป็นชะงัก


ติดอยู่ที่หลัง เป็นกรรมที่ทำให้ผมไม่สามารถหลับได้ เฝ้าครุ่นคิดว่าจะทำยังไงให้ไอ่ตัวเล็กของผม เข้าใจ และ หายโกรธลงได้


 




ตอนสายๆของวันถัดมา ผมตื่นขับรถออกไปที่สถานที่แห่งหนึ่งที่มีของโปรดที่ไอ่ตัวเล็กของผมชอบกินที่สุด


"เค้กช๊อกโกแล๊ตหน้านิ่ม" รสชาติของมันสมกับราคา เนื้อเค้กที่อ่อนนุ่มราดด้วยครีมช๊อคโกแลตสดไม่มีสิ่งใดเจือปน


แม้พนักงานในร้านจะบอกว่าแบ่งขายได้ แต่ผมก็ยินดีที่จะซื้อมันมาทั้งก้อน เพื่อหวังว่าไอ่ตัวเล็กจะยิ้มเมื่อได้เห็นขนมสุดโปรดก้อนโต



แต่มันก็เป็นความหวังที่เข้าใจผิดของผม เมื่อผมไปถึงบ้านหลังใหญ่ของไอ่ตัวเล็ก


ไม่มีใครวิ่งลงมาหาผมเหมือนเคย แต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความหม่นหมองให้กับผมเมื่อผมเดินขึ้นไปเคาะที่ประตูของเจ้าชายตัวน้อยของผม


"ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้นคับ ไม่ต้องเข้ามา ลงไปอยู่ข้างล่างเถอะ เราไม่ไว้ใจนายอีกแล้ว"


"เราไม่ไว้ใจนายอีกแล้ว"


ไม่น่าเชื่อว่าคำที่ไอ่ตัวเล็กใช้เรียกกับผม "เรา" กับ "นาย" มันจะทำให้ผมเกลียดตัวเองจนผมเอาสติที่เหลืออยู่


เดินลงไปข้างล่างหยิบมีดตัตเตอร์มากรีดที่ต้นแขนเหนือข้อพับเป็นทางยาวมาเกือบถึงข้อมือโดยไม่สนความเจ็บปวดของตัวเอง


เลือดไหลออกมา ผมอยากให้ไอ่ตัวเล็กเห็นว่าผมได้ชดใช้ความผิดและขอเรียกร้องเอาความไว้ใจที่เคยมีให้กันกลับคืนมาด้วยเลือด...





แต่ก็นั่นแหละฮะ เป็นอีกครั้งที่ผมทำอะไรโง่ๆโดยคิดถึงผลที่จะได้กับตัวเองฝ่ายเดียว  ผมรู้เมื่อไอ่ตัวเล็กแสดงอาการตกใจเมื่อผมเคาะประตูเรียกให้


เปิดออกมาดู


ไม่มีคำต่อว่า ไม่มีทีท่าเสียใจ ที่ผมเห็นตอนนี้มีแต่เด็กน้อยที่แสนอ่อนโยนกับสายตาที่ห่วงใย


เอามือที่แสนสะอาดมาเช็ดเลือดให้ผม และพาผมไปนั่งทำแผลโดยไม่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บ


แม้ถึงตอนนี้ ไอ่ตัวเล็กของผมยังคงเงียบงัน เมื่อทำแผลเสร็จบอกไล่ให้ผมไปหาหมอเพื่อฉีดยากันบาดทะยัก


แล้วเจ้าชายก็หันหลังเดินกลับขึ้นไปบนห้องล๊อคประตูตามเดิม





ตอนนี้ผมได้รู้ว่าผมได้ทำร้ายความรู้สึกและจิตใจของ


เด็กน้อยผู้ที่คนเดียวที่ทำให้ผมอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกนี้


และตอนนี้ผมคงเป็นเหมือนตัวประหลาดบนโลกนี้ไปแล้วในเมื่อแม้แต่คนที่สำคัญที่สุดในโลก


ยังไม่อยากจะมองหน้าของผม


 


ผมกลับมาที่บ้านหลังเดิมของผมที่ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาก็มีแต่ความเหงาเป็นเพื่อน


มีเพียงบางครั้งที่ความเหงาเดินหนีไปเมื่อมีเสียงหัวเราะ


ของเด็กน้อยผู้เป็นที่รักของทุกคนก้าวเข้ามา และต่อจากนี้ มันคงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว....




ผมคิดถึงเขาเหลือเกิน แต่ความเลวที่ผมทำลงไปนั้นทำให้ผมไม่อาจคิดว่าผมจะมีหน้าไปเจอกับเด็กน้อยที่แสนดีได้อีกแล้ว


ผมใช้เวลาที่เหลืออยู่ในตอนนี้ เขียนจดหมายสั้นๆ


พร้อมทั้งแนบเพลงที่ผมร้องที่ไม่ได้มีเนื้อหาเรียกร้องความสงสารหรือเห็นใจเลยสักนิด


ตั้งใจให้คนที่ฟังรู้สึกว่ายังไงซะ "ผมก็ยังอยากที่จะดูแลและคอยปกป้องเธอตลอดไปเท่านั้นเอง" 


ส่งไปให้ไอ่ตัวเล็กของผม


 




ใกล้จะเย็นแล้วหละ..ผมเก็บเสื้อผ้าฝ่าฝน ขึ้นรถ ลงเรือ รู้ตัวอีกที


ผมก็อยู่กลางเกาะแห่งหนึ่งในจังหวัดระยองไทยที่รายร้อมไปด้วยทะเล


ที่ผมหวังว่าสีฟ้าของน้ำทะเลและเสียงคลื่นที่วิ่งเข้ามากระทบฝั่งจะทำให้จิตใจของผมสงบขึ้น


แต่ผมไม่หวังสักวินาทีที่จะให้ผมหยุดคิดถึงภาพของ


เด็กน้อยที่ฉุดผมขึ้นมาจากความอ้างว้างเมื่อ 6 ปีก่อน





ดวงจันทร์ปรากฎขึ้นมาแทนที่ดวงตะวันในเวลาค่ำคืน ดวงดาวเรียงรายอยู่เต็มท้องฟ้า


ในเวลาที่สิ้นหวังคนเรามักจะมองเห็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้รอบตัวเป็นที่พึ่งอยู่เสมอ


นั่นเป็นเหตุผลให้ผมยกมือขึ้นมากุมไว้ที่อกอีกครั้ง แล้วสาดสายตาไปที่ดวงดาวระยิบระยับทั่วทั้งฟ้า...เริ่มอธิฐาน



"ผมอยู่อย่างอ้างว้างมาตลอดชีวิต ถูกทิ้งให้โตมาคนเดียวในบ้านเหงาๆ จนมีเด็กน้อยคนนึงเข้ามาในชีวิตและเริ่มพาผมเดินทางไปเรื่อยๆ จูงมือผมไปทุกหนทุกแห่งจนผมลืมความรู้สึกเดียวดายไปหมดสิ้น


วันหนึ่งเขากำลังจะตาย แต่ผมก็ขอให้ดวงดาวยื้อชีวิตเค้าไว้ให้กับผม


วันนี้เขายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบเดียวกับผม แต่เหมือนว่าผมจะกลายเป็นคนตายไปแล้วสำหรับเขา แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมมาคุยกับดวงดาวในวันนี้..ผมขอให้คำอธิฐานของผมขอให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อแลกเปลี่ยนความสุขกับคนบนโลกนี้ไปนานแสนนาน...ให้เขาลืมสิ่งที่ผมทำ ให้เขาลืมผม..นะฮะ"


"ดวงดาว"





ผมนั่งอยู่ริมทะเลอย่างนั้นทั้งคืนโดยทีดวงดาวกับพระจันทร์เป็นเพื่อน


และทั้งวันกับดวงตะวันที่สาดแสงลงมาให้ความอบอุ่นกับใจที่หนาวเหน็บของผม


ผมยังคงคิดถึงเขาอยู่อย่างนั้น จนถึงดึกสงัดของอีกวัน


ผมเดินหาตู้โทรศัพท์เพื่อที่จะโทรหาไอ่ตัวเล็กด้วยความห่วงใย หวังเพียงว่าน้ำเสียงที่ได้ฟังจะดูมีความสุข


และจะทำให้ผมยิ้มได้บ้าง


"ฮัลโหล...ใครอ่ะ...ฮัลโหล...พี่อู๋รึเปล่า"


เสียงสั่นของไอ่ตัวเล็กบอกให้ผมรู้ได้ว่าเจ้าตัวน้อยของผมกำลังเสียใจกับเรื่องใดสักเรื่องอยู่ และ เอ่ยชื่อผมออกมา


ผมไม่ได้ตั้งใจจะโทรมาเพื่อแสดงตัว แต่ผมก็ไม่สามารถจะวางหูทิ้งไปได้ในเมื่อผมรู้ว่าเสียงปลายสายกำลังร้องไห้


ทันทีที่ผมยอมรับว่าเป็นตัวเอง



เสียงคร่ำครวญ ร้องไห้ ก็ประดังเข้ามาและยิ่งผมได้รู้ว่าต้นเหตุที่ทำให้เกิดเสียงที่หดหู่เหล่านั้นมาจากตัวผมเองก็ยิ่งทำให้ผม


รู้สึกทรมานจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวด...ที่ใจ




"พี่อู๋อย่าทิ้งบอลล์ไปไหนเลยนะ"


 


 

(ความทรงจำจากตอนแรก)



"พี่พิมพ์ตามผมนะคับ"







 "ผมเด็กชายอู๋จะขอรับเด็กชายบอลล์เป็นน้องชาย จะคอยดูแลตลอดไป วันไหนถ้าผมผิดคำสาบาน







 ไปมีน้องชายคนอื่น ไม่อยู่ดูแล ขอให้เด็กชายบอลล์.....มีอันเป็นไป!!" 




ผมงงกับคำสาบานที่เด็กน้อยพิมพ์ออกมาจึงถามว่าพิมพ์ผิดรึเปล่า







"ไม่หรอกคับ ก็สาบานไว้ว่าถ้าวันไหนพี่หนีผมไป ผมจะต้องตาย พี่จะได้ไม่กล้าหนีผมไปไงฮะ"







ผมอึ้งกับสิ่งที่เห็นเหลือเกิน กับความสัมพันธ์วันแรกที่สื่อสารผ่านเพียงแค่ตัวอักษรในหน้าจอเกม







เพียงแค่ไม่กี่ ช.ม. มันกลับสร้างสายใยบางๆให้กับผมและเด็กน้อยคนนั้นมากขนาดนี้







ผมไม่อยากทรยศต่อความตั้งใจของเด็กน้อยผู้นี้ได้ ผมจึงพิมพ์ไปตามนั้น





"ผมเด็กชายอู๋จะขอรับเด็กชายบอลล์เป็นน้องชาย จะคอยดูแลตลอดไป วันไหนถ้าผมผิดคำสาบาน





ไปมีน้องชายคนอื่น ไม่อยู่ดูแล ขอให้เด็กชายบอลล์.....มีอันเป็นไป!!....เพราะผมจะไม่มีวันผิดคำสาบานนี้เป็นอันขาด"


 


 




ภาพแห่งความทรงจำในวันแรกของผมผุดขึ้นมาในหัว..


 


ผมกำลังทำผิดคำสาบานที่ผมเคยให้เอาไว้ด้วยตัวของผมเอง ผมกำลังทำผิดอีกแล้วและไม่มีข้อแก้ตัวใดๆที่ผมอยากจะทำให้ความรู้สึกผิดของผมมีน้อยลง




"พี่อู๋กลับมาหาบอลล์นะ บอลล์เชื่อแล้วว่าพี่อู๋ไม่ตั้งใจ กลับมาเป็นดวงตะวันของบอลล์นะ"


เจ้าตัวน้อยของผมพูดด้วยเสียงสะอื้นเหมือนจะขาดใจและมันก็ทำให้ใจผมแทบจะขาดด้วยเช่นกัน




"ทุกอย่างนั้นยังไม่แปรเปลี่ยนไป และฉันจะมีแค่เธอในใจเหมือนดวงตะวัน"


เสียงเพลงจากน้ำเสียงสั่นๆด้วยเจตนาอ้อนวอนให้ผมกลับไปหาดังขึ้นก่อนที่จะถูกตัดสายโทรศัพท์ไป


 


 


 


ผมตื่นขึ้นมาในวันที่ 17 หลังจากที่ผมทำเรื่องเลวร้ายเอาไว้เมื่อ 4 วันก่อน ด้วยความสับสน



ผมคิดว่าผมจะต้องกลับไปหาไอ่ตัวเล็กของผมให้ได้ แต่ผมก็ไม่รู้อะไรที่ทำให้ผมไม่ได้ตัดสินใจกลับในทันทีที่ตื่นขึ้น


เสียงสะอื้นไห้ของไอ่ตัวเล็กยังคงก้องอยู่ในหัวผมและตอกย้ำให้ผมเจ็บปวดอยู่เสมอ


ใช่แล้วหละฮะ...ผมไม่กล้าที่จะไปสู้หน้ากับไอ่ตัวเล็ก ผมกลัวที่จะต้องเห็นรอยน้ำตาของเด็กน้อยที่ผมถนอมมา 6 ปี


ผมกลัวตัวสกปรกๆของผมจะไปเปื้อนเจ้าชายที่ขาวสะอาดเช่นนั้น


 


จนกระทั่งผมได้คุยกับชายปริศนาคนหนึ่งคนสำคัญของไอ่ตัวเล็ก


ที่บัดนี้เขากำลังทำหน้าที่ของคนส่งสารบอกให้ผมรับรู้เรื่องราวว่า


เด็กน้อยกำลังช่วยคุณแม่ทำอาหารเพื่อรอคอยผมกลับไปทานข้าวเย็นและเป็นครอบครัวเหมือนเดิม


เพียงเท่านั้น



ผมฝ่าฝนออกทะเลกลับกรุงเทพในทันทีโดยไม่คิดถึงความหวาดหวั่นใดๆที่จะทำให้ผมไม่กล้าเจอสู้หน้าไอ่ตัวเล็กของผมอีกต่อไป


เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่า คนที่ผมอยากกลับไปกอดที่สุดคือน้องชายที่ไม่เคยไม่รักผมเลยสักวัน และ เขา ก็รอผมอยู่....



 ผมมาถึงบ้านไอ่ตัวเล็กด้วยสภาพเปียกปอนจากสายฝนในยามค่ำคืน ในบ้านยังคงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับไอ่ตัวเล็ก


ผมหมดแรงที่จะพูดต่อ และถูกพาตัวมาที่เตียงนอน 2 ชั้นเก่า


ที่ไอ่ตัวเล็กเคยใช้นอนในวัยเด็กกับพี่สาว แต่ ปัจุบันมันเป็นที่นอนประจำตัวผมในบ้านหลังนี้แล้ว



ไอ่ตัวเล็กอาสากับทุกคนว่าจะดูแลผมเอง ผมจึกถูกปล่อยให้อยู่กับไอ่ตัวเล็กตามลำพัง


การกอดและเอาหน้าซบไว้ที่ไหล่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผมจะบอกให้ไอ่ตัวเล็กรู้ว่าผมคิดถึงมากแค่ไหน


และดูเหมือนว่าไอ่ตัวเล็กก็ทำในสิ่งเดียวกับผมเช่นกัน





ผมนอนให้ไอ่ตัวเล็กเช็ดตัวที่เปียกเฉอะแฉะอย่างว่าง่าย เด็กน้อยมองผมน้ำตาเอ่อ


ผมเอามือชิงไปปาดน้ำตาออกทั้งสองข้างก่อนที่มันจะล้นออกมา



 


"พี่กลับมาแล้วแล้วจะไม่ไปไหนอีก ให้อภัยพี่นะเด็กน้อย"



ผมบอกพร้อมกับยิ้มที่มาจากความตั้งใจว่าผมจะไม่มีวันให้มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก



"พี่อู๋เป็นดวงตะวันของบอลล์นะ ถ้าดวงตะวันยังมีให้เห็นอยู่ พี่อู๋ต้องไม่ทิ้งบอลล์เหมือนดวงตะวันที่ไม่เคยทิ้งโลกไปไหนนะ"


ไอ่ตัวน้อยพูดในขณะที่นั่งกอดเอาหน้ามาแนบที่อกของผม และผมก็เอามือโอบให้แน่นขึ้นแล้วพูดว่า


"เราก็เป็นดวงตะวันของพี่เหมือนกันนะฮะ"






เราจะเป็นดวงตะวันของกันและกันตลอดไปเลยนะไอ่ตัวเล็ก





แล้วผมก็ผลอยหลับไปโดยที่ผมรู้สึกว่ามีแสงตะวันที่จับต้องได้อยู่ใกล้ๆ


คอยสาดแสงส่องให้ผมไม่ต้องหนาวเหน็บและเดียวดายต่อจากนี้




และ


ตลอดไป








 







 

Create Date : 19 กรกฎาคม 2550
42 comments
Last Update : 11 พฤษภาคม 2551 23:36:00 น.
Counter : 2505 Pageviews.

 

วันที่ 13 มีนาคม...พี่จะไม่มีวันลืมอีกเลยไอ่ตัวเล็ก

 

โดย: Nooaooza` (อ๊ะอู๋ ) 19 กรกฎาคม 2550 21:09:03 น.  

 



เง้ออ ... ทำไมต้องทำร้ายตัวเองด้วยห๊าอ้ายพี่ชาย ไม่ดีเรย บล๊อคนี้ต้องมีผู้ใหญ่แนะนำขณะอ่านซะแล้ว

บอลล์เค้าม่ายทิ้งพี่ปายหนายหรอกนะ ดูแลบอลล์ให้ดีๆน้า เบ้นอยากมีโอกาสดูแลบอลล์ได้แบบพี่บ้าง น้า อย่าทำไรแบบนั้นอีกนะ

ดูแลตัวเล็กของพี่ดีๆนะฮะ ขอบคุณมากๆนะ เบ้นรักบอลล์มาก แต่ก้ไม่ใช่เบ้นเกลียดพี่หรอกนะฮะ พี่ก้ยังเปนพี่ชายของเบ้นคนนึงฮะ อัพอะไรต่อ จะรออ่านนะ ...

 

โดย: BENZ IP: 124.120.35.55 19 กรกฎาคม 2550 21:19:05 น.  

 


ข้อความนี้แกะออกมาจากเสียงของไอ่ตัวเล็กนะฮะ



บอลล์ก็ไม่รู้ว่าอะไรเหมือนกันนะ ที่ทำให้เราได้มาพบเจอกันแบบนี้

มันจะเป็นโชคชะตาหรือเป็นแค่ความบังเอิญกันแน่

และก็คงไม่มีใครรู้


แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตามในวันที่ 13 มีนาคม ของเมื่อ 6 ปีที่แล้ว

บอลล์ยังไม่เคยลืมเลยว่าบอลล์มีความสุขแค่ไหนที่บอลล์ก็รู้สึกว่าบอลล์....

ก็ไม่อ้างว้างแล้วเหมือนกัน

เป็นวันที่เค้าได้เดินเข้ามา


 





มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยใช่ไหมที่บอลล์จะรู้จักความอ้างว้าง

ในเมื่อบอลล์ก็มีพร้อมทุกอย่าง


แต่สิ่งเดียวที่บอลล์ไม่เคยมีและบอลล์ก็ยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้มี

นั่นก็คือคนที่พยายามจะเข้าใจ

จนวันที่เค้านั้นเข้ามา

เข้ามาเป็นมากกว่าคนที่เข้าใจ

มากกว่าเพื่อน

มากว่าพี่

มากกว่าอะไรทั้งนั้น


 


มีเพียงคนเดียวในโลกเท่านั้นที่ทำให้บอลล์สามารถเล่าทุกอย่าง

แม้แต่ความผิดพลาดของตัวเอง

เล่าให้ฟังโดยที่ไม่ต้องระแวงว่าเค้าจะมองบอลล์ว่าเป็นคนไม่ดี

คนเดียวที่ไม่เคยทำให้เสียใจ

ไม่เคยเลยสักครั้ง

เหมือนกับดวงตะวันที่มีอยู่ดวงเดียว

ที่มองเห็นได้ ในโลกของบอลล์




และบอลล์ไม่อยากให้ดวงตะวันของบอลล์ต้องดับลง


อยู่กับบอลล์ตลอดไปนะ


 

โดย: Nooaooza` (อ๊ะอู๋ ) 19 กรกฎาคม 2550 21:21:38 น.  

 

จบดีมากๆๆๆ

ขอให้น้องกะดวงตะวันของน้องจงมีแต่ความสุขนะคะ

 

โดย: โบบี๋(Tequila Girl) IP: 125.25.140.78 19 กรกฎาคม 2550 21:27:57 น.  

 


เข้ามาอ่านตอนจบ

ความรักความผูกพันความทรงจำที่มีขอให้มั่นคงตลอดไป

ดูแลตัวเล็กให้ได้อย่างที่หวังนะคะ

ดีใจที่ตัวเล็กปลอดภัยกับมาค่ะ

 

โดย: อ้วนกลม 19 กรกฎาคม 2550 21:45:18 น.  

 

ยินดีด้วยครับ ความรักไม่ว่ารูปแบบไหน มันสวยงามเสมอจริงๆ ขอให้รักกันมากๆตลอดไปนะครับ

 

โดย: แสงตะวันของผม IP: 58.9.80.89 19 กรกฎาคม 2550 22:00:37 น.  

 

ฉันจะมีแค่เธอในใจ เหมือนดวงตะวัน

 

โดย: :: ปลาทองน้อยๆตัวสีส้ม :: (mix_9001 ) 20 กรกฎาคม 2550 1:30:01 น.  

 

อ่านแล้วซึ้ง กินจาย อิอิ

 

โดย: ToBackkie 20 กรกฎาคม 2550 9:09:52 น.  

 

เศร้าจังค่ะ อ่านไปฟังไปน้ำตาซึมเลยค่ะ อย่าให้มีเรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นอีกเลยนะคะ เอาใจช่วยค่ะ

 

โดย: ฟ้าไร้ดาว IP: 125.26.1.158 20 กรกฎาคม 2550 10:03:36 น.  

 

เคยมีคนบอกผมว่า ความจริงใจ เอาชนะทุกสิ่ง

เราคิดว่านายทำได้แล้วแหล่ะ

ดีใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และเป็นกำลังใจให้นาย และบอลล์ ตลอดไป.

 

โดย: โชคดีนะ IP: 58.9.94.53 20 กรกฎาคม 2550 12:41:30 น.  

 

อย่างงี้สิครับ...ต้องให้ได้อย่างงี้...

 

โดย: toe_knee 20 กรกฎาคม 2550 15:12:39 น.  

 

พอดีหลงทางเข้ามาได้ไงไม่รู้ เเต่อ่านไปเเล้วรู้สึกว่า หากเรารักใครสักคน ไม่ว่าวันนี้เค้าจะอยู่ที่ไหน เเต่เชื่อเหอะว่า เค้าจะอยู่ข้างๆในใจเราตลอดเวลา ตราบนานเท่าที่เรายังรักเเละคิดถึงเข้าอยู่ สู้ๆนะ เราเข้าใจ เพราะเราก็เพิ่งจะเสียคนที่รักไปเหมือนกัน อาจจะทำใจยาก เเต่เราก็ต้องเดินต่อไปให้ได้เเม้จะมีน้ำตาบ้างก้อเหอะ สู้ๆนะ

 

โดย: prangle_88@hotmail.com IP: 202.44.135.243 20 กรกฎาคม 2550 16:38:47 น.  

 

ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมชมครับ
ตอนบ่ายอาการดีขึ้นเยอะ
อุกเงียว (วิฬาร์หลับใหล) ผู้นี้ติดค้างน้ำใจท่านทั้งหลายมากแล้ว

 

โดย: อุกเงียว 20 กรกฎาคม 2550 17:36:21 น.  

 

เป็นเรื่องจริงที่อ่านแล้วทำให้รู้สึกคล้อยตามเลยอ่า
มีจุดหักเร้าอารมณ์เศร้า อารมณ์สุข
มิตรภาพ ความรักอันยิ่งใหญ่
เราชักจะรักและปลื้มนายสองคนแล้วล่ะสิ

 

โดย: DJ BrYaN 20 กรกฎาคม 2550 18:39:20 น.  

 

เฮ้ยยยยยยยยย เอาเพลงมาลงทั้งดุ้นแบบนี้เลยเหรอ โอมเพี้ยง พ่อจ๋า แม่จ๋า อย่าหลงเข้ามาฟังเลยนะ ><

 

โดย: เจ้าชายในนิยาย 20 กรกฎาคม 2550 20:02:16 น.  

 

อิ่มเอมมากครับ
สู้ๆครับ ทั้ง2คนเลย

 

โดย: ตู้เพลง IP: 61.7.164.154 21 กรกฎาคม 2550 1:26:08 น.  

 

ฟังเสียงน้องบอลล์ แล้วน้ำตา จะไหล อ่า



ซึ้ง อ่า

 

โดย: พี่แบ๊ค คร๊าบ IP: 124.120.2.63 21 กรกฎาคม 2550 1:35:17 น.  

 

ซึ้งจังวู้ยยยยย

 

โดย: jone500 (max_pressure ) 21 กรกฎาคม 2550 7:05:49 น.  

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาร่วมซึมซับความรู้สึกไปกับผมนะฮะ

 

โดย: Nooaooza` (อ๊ะอู๋ ) 21 กรกฎาคม 2550 12:04:22 น.  

 

ซึ้งดีนะครับT^Tอ่านแล้วแทบร้องไห้ตามไปด้วยเพลงก็เพราะเข้ากะเรื่อง

 

โดย: Sora IP: 124.121.147.23 21 กรกฎาคม 2550 22:19:16 น.  

 

................ ทัมไมมันได้อารมณืเศร้าจิงๆๆน่ะเนี่ย

อ่านไปก้ออินไป ทั้งเพลง ทั้งเนื้อหา บิ้วอารมณ์หนึ่งมากกกกกก
น้ำตาไหลไปแล้ววววว

..........ขอบอก.........

 

โดย: Little Angle (zezozigazz ) 22 กรกฎาคม 2550 20:39:20 น.  

 

โอ้ ซึ้งมากๆๆ เลย อ่า

เล็ก อ่าน ทุก ตอนเลยนะ ทุกประโยค ทุก คำ

ซึ้งๆๆจิงๆๆ รักษา มิตรภาพ นี้ ไว้ นานๆๆ เลยนะ

เฮ้อ......

ไม่รุจะพูดยังไง เลย

ส่วนเพลงหนะ อิอิ วึ้ง เชียวนะ ชอบจัง อ่า อิอิ

ยังไง อย่าทิ้งกันไป นะคะ

มีความสุขมากๆๆ ใช้ ชีวิต ให้ คุ้มค่านะคะ

*****ขอ แอด เป็นเพื่อนนะคะ*********

 

โดย: sandra29 25 กรกฎาคม 2550 15:18:49 น.  

 

อ่า จบแล้ว ซึ้งค่ะ
คิดว่าจะต้องเสียใครไปซะแล้ว จบแบบแฮปปี้ ดีจัง
ให้กำลังใจคุณอู๋นะคะ

 

โดย: อารัย อารัย ก็หมู 26 กรกฎาคม 2550 20:31:20 น.  

 

ซาบซึ้ง...ดีจริงๆที่คนเราเกิดมาแล้วรู้จักความรัก

 

โดย: **อัศวินหมีโหด** (heartkub ) 27 กรกฎาคม 2550 8:56:24 น.  

 

หลงทางเข้ามาเหมือนกันแล้วก็ได้ตั้งใจอ่านด้วยแต่พออ่านไปกลับทำให้หยุดไม่ได้ อยากมีความรู้สึกแบบนี้บ้างจัง ดูแลตัวเล็กให้ดีนะคะพี่ชายที่แสนดี

 

โดย: gap IP: 58.8.168.191 30 กรกฎาคม 2550 12:50:18 น.  

 

ขอบคุณมากค่ะ สำหรับกำลังใจที่มีให้ค่ะ

 

โดย: jaoh@pantip 31 กรกฎาคม 2550 9:48:39 น.  

 

อ่านจบแล้ว
ความรักและความผูกพันธ์
ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนมีค่ามากเสมอค่ะ

 

โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท 1 สิงหาคม 2550 1:16:51 น.  

 

ตั้งแต่โอ้กเกิดมาโอ้กยังไม่เคยเห็นใครมีความรักที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยคับ อ่านจบตั้งนานแล้ว อยากให้มีตอน 8 9 ต่อไปเรื่อยๆ เรื่องที่พี่อู๋เขียนสอนอะไรให้โอ้กเยอะแยะเลย โอ้กดีใจที่ได้รู้จักกับพี่อู๋ ดีใจแทนคนที่รักไอ่ตัวเล็กทุกคนที่มีพี่อู๋ที่มีรักบริสุดให้ขนาดนี้ โอ้กอยากจะเป็นแบบพี่อู๋ให้ได้สักครึ่งนึง โอ้กเอาใจช่วยให้พี่อู๋ดูแลไอ่ตัวเล็กตลอดไป ให้มีแรงส่องแสงตะวันตลอดไปเลยนะ เป็นกะลังใจให้ไอ่ตัวเล็กด้วย ไอ่ตัวเล็กเค้าจะรู้ตัวป่าวว่าเค้าเป็นแรงบรรดาลใจให้คนหลายๆคนอยากจะเป็นดวงตะวันเพื่อที่จะให้คนอื่นได้มองเห็นค่า และของดวงตะวันก็ล้วนแล้วมาจากความจริงใจทั้งนั้น

อ่านแล้วซึ้ง ฟังเพลงแล้วน้ำตาริน เขียนอีกนะคับ

 

โดย: โอ้กกี้ IP: 58.10.128.81 4 สิงหาคม 2550 17:22:29 น.  

 

ท้องฟ้าก็ยังเศร้าตาม (บีจี)

 

โดย: หน้าม้าแถวบ้าน 11 สิงหาคม 2550 8:40:41 น.  

 

 

โดย: canx 11 สิงหาคม 2550 9:57:50 น.  

 

อ่านแล้วซึ้งกับความรู้สึกดีๆ แบบนี้จัง

 

โดย: lingnoy_sanzone@hotmail.com IP: 202.183.233.11 6 กันยายน 2550 12:27:59 น.  

 

ซึ้งจริงๆครับ

 

โดย: โย IP: 210.213.21.246 15 กันยายน 2550 16:43:22 น.  

 

น้ำตาไหลแล้วนะ

 

โดย: PutterZ (ToppuT ) 19 ตุลาคม 2550 14:17:53 น.  

 

อิจฉาพี่อู๋มากๆเลยคับได้เป็นดวงตะวัน โอ้กมีพี่อู๋เป็นต้นแบบนะคับ วันนึงโอ้กจะต้องทำให้ได้แบบที่พี่อู๋ทำคับ

 

โดย: oaky IP: 203.144.160.247 19 ตุลาคม 2550 14:55:12 น.  

 

หลงเข้ามาจาก blog น้องบอลล์ครับ แต่พอได้อ่านเรื่องราวของนายกับน้องบอลล์แล้ว.....

อดน้ำตาคลอไม่ได้จริงๆ ครับผม

อย่างน้อย..ตอนนี้ผมก็เห็นได้ถึงความรักและความผูกพัน ที่มีความหมายมากจริงๆ
ระหว่างคนสองคน ขอให้โชคดีนะครับ เป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนครับผม

 

โดย: TuRBo (mylife-mymuzic ) 16 ธันวาคม 2550 17:38:52 น.  

 

click to comment


สวัสดีปีใหม่ฮับ…
.
.
.
V

i mAy NoT hAvE a Wonderful GiFt…^^ ;P

No a special CaRd…^^ ;P

No a biG bouquet of beautiful FLoWeR…^^ ;P

bUt i wiSh U HaPpY, WeLtHy,

& HeaLtHy 4-evEr…^^ ;P


>>> (ไอ้) หนอนน้อย ~~~ กาดึ๊บ กาดึ๊บ…

หนอนมาส่งความสุขให้กันในวันดีๆฮับโผมมม...อิอิ

ปล...หนอนตามกลับไปอ่านตั้งแต่ต้น อ่านแล้วก้อให้รู้สึกเศร้าปนกับดีใจตามไปด้วย ก้อขอเป็นกำลังใจให้กับสองพี่น้องด้วยน่ะฮับ...

 

โดย: Little Worm 31 ธันวาคม 2550 13:28:34 น.  

 



 

โดย: บุษบาแต้เตี้ยม 1 มกราคม 2551 2:25:57 น.  

 

เพิ่งเคยเข้ามานะเนี่ย แต่งเก่งจังเลยค่ะ ซึ้งมาก

 

โดย: Khwan ( BoAzo Little Cat ) IP: 203.113.61.100 8 มกราคม 2551 20:20:02 น.  

 


ถ้าไม่นั่งในร้านเกมส์น่ะ ร้องไห้ไปแล้ว ซึ้งดคตรๆๆๆ><

 

โดย: nongtung IP: 118.172.134.84 19 กุมภาพันธ์ 2551 13:55:40 น.  

 

จากใจเลยนะครับพี่

ผมรักจังเลย

บอลโชคดีนะครับ

พี่อู๋ ชอบพี่จังเลย แบบพี่เป็นพี่ชายที่ดีมาก


 

โดย: เกย์น้อยหอยสังข์ IP: 125.24.128.99 30 มีนาคม 2551 2:53:42 น.  

 

ซึ้งมากเลยค่ะ
นู๋ชอบเรื่องของพี่นะ
หั้ยกาลังจัยคร่า

 

โดย: daw IP: 61.7.179.232 28 มกราคม 2552 13:37:15 น.  

 

รอเธอกลับมาหานะ

ที่รัก

 

โดย: รักเธอ IP: 118.172.54.25 31 สิงหาคม 2553 14:22:41 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


อ๊ะอู๋
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]
















Friends' blogs
[Add อ๊ะอู๋'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.