Khaoyai-Pingdao
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2553
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
28 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 

ตอนที่5 บทสรุป จุดหมายปลายทาง และคำที่รอคอย

บทที่ 5 จุดหมายปลายทาง กับ คำตอบที่รอคอย

บทที่ 5 นี้ จะเป็นเรื่องราว ที่คงเหลือ และเป็นบทสรุปสุดท้าย ของประวัติบ้านรัมภา หลังจากที่ลงตอนที่ 4 ไปเมื่อประมาณเดือน กรกฏาคม 2552 ห่างกันประมาณ 1 ปีกว่าๆ

ผมได้ผ่านเรื่องราวต่างๆ นาๆ มีทั้งเรื่อง เสียใจ ดีใจ เสียน้ำตา ทั้งท้อถอย การถูก ดูถูก เหยียบหยาม แต่สิ่งหนึ่งที่ ทำให้ผมไม่สามารถหยุดนิ่ง และท้อถอยได้ คือผมมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบครอบครัวของผม (แม่น้องข้าว และน้องข้าว) ทั้งสองคน

คำพูดของคนที่เคยดูถูกเรา ทั้งหมดนั้นเป็นแรงผลักดันให้ผม ที่ทำให้ผมต้องทำ ในสิ่งที่ไม่น่าจะทำได้ แต่ต้องทำให้ได้ ไม่ว่าสิ่งใด ที่ยากลำบากผมต้องทำได้ ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ เพื่อไปให้ถึงจุดฝันปลายทาง ทุกอย่างต้องทำได้

ถึงต้องใช้เวลาบ้างในการทำแต่ต้องสำเร็จ แต่ทุกอย่างต้องอยู่บนพื้นฐานว่า ทุกอย่างที่ทำต้องไม่ผิดศีลธรรม และทำให้คนอื่นต้องเสียใจ

ผมได้ผ่านเรื่องราวต่างๆ มา ทำให้ผมเป็นคนใหม่ อีกคนที่ไม่ใช่คนเก่า บางสิ่งในตัวผมถูกปลุกขึ้นมา ซึ่งผมก็อธิบายไม่ถูกว่าคืออะไร จึงทำให้ผมกลายเป็นอีกคน และทำให้ผมได้เห็นในสิ่งที่เป็นจริง หลายๆ เรื่อง เห็นช่องทางอะไรๆ หลายๆ อย่าง เห็นสัจธรรมในชีวิต ทำให้ผมได้เจอส่วนดีของคนที่ผมคิดว่า เค้าไม่ใช่คนแบบนี้ แต่เค้าเป็นคนดี คนที่ผมคิดว่าเค้าเป็นคนดี แต่ในความเป็นจริงแล้วเค้าไม่ใช่

เจอคนที่จริงใจกับเรา พร้อมช่วยเหลือ ไม่ทอดทิ้งกัน ในยามที่ต้อง ตกทุกข์ได้ยาก และเจอคนที่พร้อมจะซ้ำเติมเรา ถ้าเราพลาด หรือตกต่ำ รู้จักคำว่าพอเพียง ตามที่พระเจ้าอยู่หัวทรงตรัสไว้ ผมใช่เวลา 5 ปี เริ่มจาก วันที่ 12 สิงหาคม 2548 ณ. ตอนนั้นผมอายุ 31 ปี จากคนที่ ต้องเก็บเงินเพื่อซื้อข้าวสารมากินกันในครอบครัว เก็บเงินไว้ซื้อนมให้ลูก ทานไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว

ต้องออกหางานทำรายได้วันละ 148 บาท นำมาใช่จ่ายกันในครอบครัว จนมาถึงวันนี้ ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากวันก่อน ผมเริ่มพอมีกิน พอมีใช่ภายในครอบครัว แต่ไม่ได้มากมาย “พอมีกิน พอมีใช่” ไม่ได้ร่ำรวมเงินทองอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เริ่มมีมากขึ้นทุกวัน คือ “ความสุขทางใจ”

แรกเริ่มเดิมที ผมคิดว่าจะหยุดสร้างทุกอย่างตอนผมอายุ 40 ปี แต่ผมคิดได้ว่าผมยังต้องรอ คำตอบจากใครบ้างคน ที่ผมต้องขอคำตอบให้ได้ก่อน ก่อนที่ผมจะหยุดสร้าง แต่ไม่ใช่หยุดทำ

ผมเคยมีปากเสียงทะเลาะกับพ่อของผม ผมจึงถาม พ่อผมว่า “เคยภูมิใจในตัวผมบ้างไหม” คำตอบที่ได้รับคือ “ไม่เคยมีแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิตนี้

มีแต่เรื่องที่ทำให้เค้าต้องเสียใจหนักใจตลอดเวลา” คำตอบนี้เอง ที่ทำผมเสียใจ และรู้สึกจิตใจของผมเป็นทุกข์อย่างมาก เวลาที่ผมคิดถึงแม่ ว่าทำไมตั้งแต่เกิดมา ผมจึงไม่สามารถ ทำหรือให้กับคนที่รักผม มีความภาคภูมิใจในตัวลูกคนนี้ได้ แม้แต่ครั้งเดียว

แม้แต่แม่ของผม ผมเคยถาม คำถามเดียว ที่เคยถามพ่อ แต่แม่ของผม ได้แต่ยิ้ม ไม่ตอบอะไร ผมไม่ทราบความหมายในรอยยิ้มนั้นว่า แม่ผมหมายถึงอะไร จนทุกวันนี้ ผมก็ยังไม่รู้ว่า หมายถึงอะไร

ผมนึกถึง เมื่อตอนที่ผมโดนไล่ออกจากที่ทำมาหากินเก่า สภาพผมตอนนั้น ชีวิตนี้จะทำอย่างไรดี และคนที่เรารัก ครอบครัวเราจะไปทิศทางใด เหมือนลอยอยู่กลางทะเลที่มองไม่เห็นฝั่ง ผมมีความรู้สึกว่า ไหล่ทั้ง 2 ข้างของผม มันชั่งหนักมากเหลือเกิน ดวงตาของผมทำไมถึงมืดมน มองไปทางไหนก็เป็นสีเทา เห็นแต่ละอองน้ำ ผมคิดว่าคงเป็นน้ำตาผมเอง ความคิดต่างๆ ไม่มีอยู่ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า และรู้สึกเหนื่อยมากและหมดเรี่ยวแรง

คนรอบข้างไม่มีใครเหลียวแล แม้แต่คำว่า "มีอะไรให้ช่วยไหม" ก็ไม่มีใครพูดถึง

แต่ ณ วันนี้ ผมพอจะรู้แล้ว ว่าทำไมวันนั้น ไหล่ทั้ง 2 ข้างของผมถึงหนักเช่นนั้น เพราะว่าจะได้ไม่ลืมว่าเราต้องแบกรับครอบครัวของเราเอง และจะได้มีน้ำหนักให้ผมได้เดิน อย่างมั่นคง ค่อยๆ เดินที่ละก้าว อย่างช้าๆ และมั่นคงทุกย่างก้าว

ดวงตาของผมในวันนั้นทำไม ถึงมืดมน และมองอะไรก็เป็นสีเทา เห็นแต่ละอองน้ำ อาจเป็นเพราะว่าต้องการให้ผมได้หลับ น้ำที่ว่าคงจะชะล้างฝุ่นในตาผมให้สะอาด จะได้เห็นอะไรในชีวิตให้ชัดเจนยิ่งขึ้น และค่อยเริ่มเปิดตาใหม่ ที่รอรับแสงอรุณสีทองในเช้าวันใหม่

ความคิดที่ว่างเปล่า เพราะว่าต้องการให้เลิกคิดฟุ้งซ่าน ลืมเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาแล้ว ไม่คิดฝั่งอยู่แต่ในอดีต เพื่อให้เตรียมความคิดที่ดีๆ และริเริ่มใหม่

ความรู้สึกที่เหนื่อยมากเหมือนคนไม่แรง เพราะว่าต้องการให้ผมได้พักอย่างเต็มที่ และมีกำลังใจ กำลังกาย เตรียมพร้อมเริ่มต่อสู้กับชีวิตใหม่ ที่เราจะเริ่มสร้างขึ้นมาใหม่ ให้ดีกว่าเก่า

ณ ตอนนี้ผมพร้อมแล้ว ที่จะเริ่มสร้างฝันให้เป็นจริง เพื่อคนที่ผมรัก และครอบครัวที่ผมรัก ให้มีความสุข ความสบาย เป็นที่ภาคภูมิใจให้กับคนทุกคน

พ.ศ.2548 เริ่มก่อสร้างร้านอาหารครัวผิงดาว และเปิดบริการได้สำเร็จ

พ.ศ.2549 เริ่มก่อสร้างบ้านพักผิงดาว และเปิดบริการได้สำเร็จ

พ.ศ.2550 เริ่มก่อสร้างบ้านพักรัมภา และเปิดบริการได้สำเร็จ

พ.ศ.2551 เริ่มพัฒนาปรับปรุงบ้านเก่า เพื่อสร้างเป็นบ้านพักจันทร์แดง
และเปิดบริการได้สำเร็จ

พ.ศ.2552 เริ่มก่อสร้างบ้านพัก จิวและจันทร์แดงในรูปแบบใหม่
และเปิดบริการได้สำเร็จ

พ.ศ.2553 เริ่มก่อสร้างบ้านและร้านอาหารผิงดาวรูปแบบใหม่
และเปิดบริการได้สำเร็จ

ณ วันนี้ผม คนที่ผมอยากให้มาชื่นชมและภาคภูมิใจในตัวผมมากที่สุดคือ “อี้” แม่ของผมเอง ผมอยากบอกกับแม่ ของผมว่า การเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ของ อี้ ผมจะไม่ทำให้อี้ต้องผิดหวังอีก และวันนี้ผมทำได้แล้ว อี้หลับให้สบาย ไม่ต้องเป็นห่วงผมและครอบครัว

ผมได้หลุดจากบ่อโคลนตม ขึ้นมาแล้ว ความคาดหวังที่ อี้อยากให้ผม ลืมตาอ้าปาก พอได้มีกิน มีใช้แบบพี่ น้องคนอื่นบ้าง วันนี้ผมทำได้แล้ว ถึงมันจะไม่ได้มากมาย แบบคนอื่น

แต่ผมว่ามันก็มากพอสำหรับครอบครัวของผม วันนี้ผมมีความสุข ผมก็คิดว่า แม่ของผมก็คงมีความสุขเช่นกัน แต่คนที่จะสรุปว่า ผมทำได้ และเป็นที่ภาคภูมิใจ คือ “พ่อ” ผมเอง

และนี้คือคำตอบที่ผมรอคอย ผมจะรอคำตอบนี้จากปากพ่อของผม ถึงมันจะนานแค่ไหนผมก็ จะรอ และจะทำงานสร้างตัว และครอบครัวให้ดีที่สุด

ผมต้อง “ก้าวหน้าและพัฒนา” ไม่ให้พ่อต้องผิดหวังในตัวผมอีก เพื่อเพียงคำพูดเดียวว่า

“แปะรู้สึกภูมิใจในตัวลูกคนนี้บ้าง เพียงเสี้ยวเดียวในความรู้สึกของแปะ ก็เพียงพอแล้วสำหรับผม”

สุดท้ายนี้ผม ขอขอบคุณ "เพื่อนๆ ทุกคน และผู้มีพระคุณต่อ ผมและครอบครัวทุกท่าน" ที่ทำให้ผมและครอบครัวมีวันนี้ ถ้าไม่มีทุกท่านวันนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้
ไม่คำใดๆ ที่จะกล่าว นอกจากคำว่า

"ขอบคุณด้วยความจริงใจครับ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆครับ"






 

Create Date : 28 สิงหาคม 2553
8 comments
Last Update : 4 มิถุนายน 2554 7:08:39 น.
Counter : 1008 Pageviews.

 

มาปรบมือ ให้คนเข้มแข็ง

และคนเก่งค่ะ

นับถือมาก ๆค่ะ

 

โดย: Rinsa Yoyolive 28 สิงหาคม 2553 13:21:05 น.  

 

เยี่ยมยอดครับ นอกจากจะบริหารเก่ง ความอดทนสูง แน่วแน่แล้ว ผมว่า ถ้ามีเวลาว่าง ลองเขียนเรื่องสั้น หรือ นวนิยาย ขาย น่าจะรุ่งครับ

 

โดย: ติ่ง IP: 58.9.141.209 26 มกราคม 2554 14:01:34 น.  

 

มีคนเคยบอกผมว่า ชีวิตของคนเรามี "ใช่ กับ ไม่ใช่" เท่านั้น อย่าให้คำว่า "ไม่แน่" มันเข้ามาแทนที่ ผมคิดว่า ณ เวลานี้คุณได้เจอกับคำตอบที่แท้จริงของชิวิตคุณแล้ว
กับคำว่า "ใช่" ยินดีด้วยครับกับความสำเร็จในวันนี้ และเป็นกำลังใจให้ครับกับการก้าวต่อไปในวันข้างหน้า...

ถ้ามีโอกาสผมจะแวะไปพักนะครับ แต่สวนใหญ่ผมจะขึ้นเส้นทางปราจีน ทริปหน้าอาจจะเปลี่ยนไปเส้นทางปากช่องดูครับ แล้วเจอกัน....กบ

 

โดย: กบ IP: 192.168.0.12, 110.164.208.163 5 กุมภาพันธ์ 2554 12:10:37 น.  

 

มีคนเคยบอกผมว่า ชีวิตของคนเรามี "ใช่ กับ ไม่ใช่" เท่านั้น อย่าให้คำว่า "ไม่แน่" มันเข้ามาแทนที่ ผมคิดว่า ณ เวลานี้คุณได้เจอกับคำตอบที่แท้จริงของชิวิตคุณแล้ว
กับคำว่า "ใช่" ยินดีด้วยครับกับความสำเร็จในวันนี้ และเป็นกำลังใจให้ครับกับการก้าวต่อไปในวันข้างหน้า...

ถ้ามีโอกาสผมจะแวะไปพักนะครับ แต่สวนใหญ่ผมจะขึ้นเส้นทางปราจีน ทริปหน้าอาจจะเปลี่ยนไปเส้นทางปากช่องดูครับ แล้วเจอกัน....กบ

 

โดย: กบ IP: 192.168.0.12, 110.164.208.163 5 กุมภาพันธ์ 2554 12:10:43 น.  

 

หลังจากที่อ่านบทความนี้แล้ว ทำให้รู้สึกว่าผมจะพยายาม
ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานให้มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ขอบคุณที่ให้ผมเห็นอะไรหลายๆๆอย่างๆ ขอบคุณที่มาเล่าประการณ์ ที่ดีให้ผมได้ฟัง ขอบคุณมากๆครับ สำหรับเรื่องดีๆแบบๆนี้

 

โดย: เก่ง IP: 180.183.97.232 23 พฤษภาคม 2554 6:58:54 น.  

 

เรื่องราวของคุณเป็นกำลังใจให้ผมได้มากเลยครับ
ผมเองก็ต้องสู้ และพยายามหาสิ่งที่ใช่ในชีวิตต่อไป
คุณยังโชคดีที่ได้เจอสิ่งที่ใช่แล้ว สู้ต่อไปนะครับ

 

โดย: คุณดิน IP: 27.130.58.52 15 กรกฎาคม 2554 13:34:52 น.  

 

ยินดีกับความฝันด้วยนะคะ สู้ชีวิตสุดๆ เลย "ความกลัว" ก็เป็นตัวขับเคลื่อนที่ดีสำหรับคนสู้ชีวิต เก่งมากๆๆๆๆ เลย จะเอาไปใช้แนวคิดและปฎิบัติในชีวิตค่ะ

 

โดย: คุณลุกค้าติดหนึบ IP: 182.53.44.120 21 กรกฎาคม 2554 10:10:47 น.  

 

สู้ ๆ ค่ะพี่เตอร์

 

โดย: น้องยุ้ย com#11 IP: 110.77.219.224 25 ธันวาคม 2556 12:44:53 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


peterkun
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีครับขอบคุณที่เข้ามาชมกันแนะนำติชมกันได้นะครับเพื่อที่จะได้พัฒนาต่อไปครับ
Pingdao Khaoyai

สร้างลิงค์ของโปรไฟล์ในแบบที่เป็นตัวคุณเอง
Click to play khaow
Create your own scrapbook - Powered by Smilebox
Make a Smilebox scrapbook



New Comments
Friends' blogs
[Add peterkun's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.