นิทานดัดแปลง แต่งเองละเลงจินต์ Keep Your Luck - Fearless Motivation Instrumentals เจ้าปัญญา vs เจ้าพลวัต            กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... นานมากจนเกือบจะจำไม่ได้          มีเจ้าเมืองนครผู้ยิ่งใหญ่ผู้หนึ่ง ชื่อเจ้ารพินทร์ครองเมืองไพรวัลย์นคร ได้มีคำสั่งให้เรียกตัวหลานชาย 2 คน คือ ปัญญา และ พลวัต มาพบ          แล้วท่านเจ้าเมืองก็ได้มอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ ให้แก่หลานชายทั้ง 2 นั่นคือ การเจาะสร้างอุโมงค์ลอดภูเขา ยาวประมาณหนึ่งพันเส้น ( 40 กิโลเมตร , 1 เส้น เท่ากับ 40 เมตร ) เพื่อทำเส้นทาง จากหมู่บ้านเล็กๆที่ทุรกันดาร 3-4 แห่งที่อยู่อีกฟากหนึ่งของภูเขาเต่าพิมาย เชื่อมกับตัวเมืองที่มีความเจริญแล้ว          เพื่ออุทิศให้กับบ้านเมือง และใช้เป็นเส้นทางลัดที่จะทำให้ชาวบ้านที่หมู่บ้านทุรกันดารห่างไกลเหล่านั้น ได้มีคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น จากการนำผลผลิตทางการเกษตรที่เพาะปลูกไว้มาขายในเมืองได้อย่างสะดวกรวดเร็ว และเมื่อเวลามีคนเจ็บไข้ได้ป่วย ก็สามารถพามารักษาในเมืองได้ทันท่วงที โดยมีการคาดการณ์ว่า ถ้าสร้างอุโมงค์นี้สำเร็จแล้ว จะใช้เวลาเดินทางจากฟากหนึ่งไปสู่อีกฟากเพียงแค่ 2 ชั่วโมง ในขณะที่ช่วงเวลานั้นยังคงต้องใช้เส้นทางเก่า ที่ต้องเดินลัดเลาะคดเคี้ยวไปมาเพื่ออ้อมภูเขา ซึ่งต้องใช้เวลานานกว่าที่จะถึงอีกฟากหนึ่ง เกือบเป็นวันเลย          โดยท่านเจ้าเมืองกำหนดให้ทั้งสองคน ทำการเจาะสร้างอุโมงค์จากปลายเส้นทางทั้งสองด้านของภูเขาแล้วมาบรรจบกันที่กึ่งกลางพอดี ( คนละครึ่งเส้นทาง คือห้าร้อยเส้น หรือ 20 กิโลเมตร ) ใครก็ตามที่ทุบเจาะสร้างอุโมงค์ถึงจุดกึ่งกลางเส้นทางที่กำหนดก่อน หรือเลยกึ่งกลางของเส้นทางมาบรรจบกับอุโมงค์ของอีกฝ่าย แล้ววัดระยะทางได้มากกว่า ท่านเจ้าเมืองรพินทร์จะให้รางวัลเป็นการสืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองไพรวัลย์นครแห่งนั้นเป็นคนต่อไป จะได้เกษียณอายุอย่างร่ำรวย และมีความเป็นอยู่ที่สุขสบายหรูหราตลอดชีวิตโดยทันที  แต่มีข้อกำหนดว่า หลานชายทั้ง 2 คนต้องทุบเจาะสร้างอุโมงค์กัน เพียงตามลำพังเท่านั้น          ปัญญา และ พลวัต มีอายุ 18 ปี ทั้งคู่ พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่างานสุดหินนี้ ต้องใช้เวลานานกว่าหลายปีจึงจะทำสำเร็จ  อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้สึกตื่นเต้นกับความท้าทายครั้งนี้มาก และรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เจ้าเมืองมีคำสั่งนี้ พวกเขาพอรับคำสั่งเสร็จแล้ว จีงพากันออกจากห้องโถงจวนของเจ้าเมือง และพร้อมที่จะลงมือเจาะสร้างอุโมงค์โดยทันที          พลวัตเริ่มทำงานด้านปลายของเส้นทางอุโมงค์ทางทิศใต้ (ฟากตัวเมือง) ทันที  เขาค่อยๆ ใช้ค้อนอันใหญ่ทุบ ทำลาย เจาะ สกัดก้อนหิน จากภูเขา แล้วจึงแบกยกก้อนหินที่ร่วงหล่น หลุดออกมาทีละก้อนๆ เอาออกไปกองไว้ที่อื่น เขาทำงานหนักอย่างนี้ไปเรื่อยๆอย่างมุ่งมั่น เพื่อเจาะเปิดปากทางอุโมงค์ภูเขา          ไม่กี่เดือนต่อมา ปากทางอุโมงค์ด้านทิศใต้ของพลวัต ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ผู้คนพากันมาชุมนุมดูความมุมานะในการทุบเจาะและยกย่องเขา หินเหล่านี้แข็งมากและหนักยากที่จะเคลื่อนย้ายได้โดยง่าย แต่หลังจากทำงานอย่างหนักมาเป็นเวลา 1 ปี ปากทางอุโมงค์ด้านนี้ก็มีขนาด กว้าง 2 วา ( 4 เมตร ) สูง 1 วาครึ่ง ( 3 เมตร ) และ ลึกเข้าไปในภูเขาได้ระยะ 25 เส้น ( 1 กิโลเมตร )          แต่แล้วพลวัตก็ต้องประหลาดใจ เมื่อได้ทราบว่า ปลายเส้นทางอุโมงค์ด้านทิศเหนือ ( ฟากหมู่บ้านทุรกันดาร ) ที่ควรจะมีปากทางอุโมงค์ของปัญญา กลับปกติเหมือนตอนทีแรก ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีแม้แต่กองหินสักก้อน ไม่มีการทุบทำลาย เจาะภูเขา ไม่มีร่องรอยการทำงาน ไม่มีอะไรเลย มันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงเหมือนกับปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่ท่านเจ้าเมือง มีคำสั่งมอบหมายงานให้          ด้วยความงุนงงสงสัย พลวัตจึงเดินทางไปเยี่ยมปัญญา ถึงที่บ้านพักใหม่อยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่จะทำการเจาะสร้างอุโมงค์ของเขาเท่าใดนัก และพบเขาอยู่ในโรงนา กำลังขะมักเขม้นทำเครื่องมือ รูปร่างหน้าตาเหมือนล้อลากยนต์ที่ส่วนบนบรรทุกซุงขนาดใหญ่ติดปลายหัวด้วยเหล็กเจียหัวแหลมคล้ายหัวลูกศรขนาดยักษ์เชื่อมติดอยู่ และส่วนล่างมีหม้อต้มน้ำ, ท่อ กับช่องเปิดเติมเชื้อเพลิง และอุปกรณ์บางอย่าง ดูคล้ายว่าเจ้าเครื่องมือนี้ทำงานด้วยระบบแรงดันไอน้ำ          พลวัตพูดขัดจังหวะขึ้นว่า “ปัญญา นี่เจ้าทำบ้าอะไรอยู่นี่ แทนที่จะทุบเจาะ สร้างอุโมงค์ให้กับเจ้าเมือง เจ้ากลับมาอยู่ในโรงนาทำเครื่องมือเพี้ยนๆอะไรอยู่นี่หรือ”          ปัญญาอมยิ้มแล้วตอบว่า “ข้าก็กำลังสร้างอุโมงค์อยู่นี่ไง อย่ากวนใจข้าสิ”          พลวัตเย้ยหยัน “เจ้าแน่ใจรึ เจ้าไม่ได้ทุบเจาะภูเขา แบกยกก้อนหินแม้สักก้อนในหนึ่งปีที่ผ่านมาเลยนะ”          ปัญญาผู้ไม่สะทกสะท้านกลับคำครหาของพี่ชาย จึงสวนกลับไปว่า “พลวัต ความเบาปัญญาและความกระหายความมั่งคั่ง ได้บดบังวิสัยทัศน์ของเจ้าหมดแล้ว เจ้าจงเจาะสร้างอุโมงค์ตามวิธีของเจ้าไปเถอะ ส่วนข้าก็จะทำตามวิธีของข้า”          พลวัตเดินจากไป พร้อมตะโกนเสียงดังว่า ”เจ้าโง่ ท่านเจ้าเมืองต้องจับเจ้าแขวนคอทันทีแน่ที่รู้ว่า เจ้าขัดคำสั่ง”          เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี พลวัตได้เดินหน้าทุบเจาะภูเขาสร้างทางอุโมงค์ช่วงแรก 100 เส้น ( ประมาณหนึ่งในห้า ของครึ่งเส้นทาง หรือ 4 กิโลเมตร )ได้เป็นที่เรียบร้อย และกำลังจะทำช่วงที่ 2 ต่ออีก แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้น การทำงานของพลวัตต้องหยุดชะงักลง ผนังกำแพงภูเขาส่วนลึกเข้าไปของภูเขา มีความแข็งแกร่งกว่าช่วงแรกที่เจาะผ่านมามากยิ่งขึ้น เจาะได้ยากยิ่งนัก และเขาไม่สามารถทุบเจาะมันเข้าไปได้นักในช่วงที่ 2 ของอุโมงค์นี้ด้วยข้อจำกัดทางด้านพละกำลังร่างกายของเขา          พลวัตตระหนักถึงความอ่อนแอของเขา เขาต้องการพลังมากกว่านี้เพื่อจะทุบเจาะอุโมงค์และแบกยกเคลื่อนย้ายก้อนหินใหญ่ให้ได้ผลคืบหน้าต่อไปอีก ดังนั้น เขาจึงไปปรึกษาบัวขาวชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมืองนั้น บัวขาวคิดค่าจ้างในการฝึกพลวัตให้มีกล้ามเนื้อที่ใหญ่และแข็งแรงขึ้นอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น พลวัตคาดหวังว่าเขาจะสามารถทุบเจาะกำแพงภูเขาส่วนลึกข้างในที่แข็งมากกว่าส่วนนอกเข้าไปได้เรื่อยๆและแบกยกก้อนหินที่หนักๆเหล่านั้นออกมาไว้ข้างนอก ในการเดินหน้าสร้างอุโมงค์ช่วงที่สองอย่างต่อเนื่องได้          ขณะเดียวกันปากทางอุโมงค์ด้านทิศเหนือของปัญญายังคงไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆเกิดขึ้นเหมือนเดิม พลวัตเดาว่า น้องชายเขาคงอยากถูกประหาร เพราะดูจากทั้งหมดแล้ว ปัญญากำลังขัดคำสั่งของเจ้าเมือง พลวัตจึงเลิกใส่ใจน้องชายและปากทางอุโมงค์ที่ไร้ความก้าวหน้าใดๆของเขา          อีกปีผ่านไป การสร้างอุโมงค์ของพลวัตช้าลงอย่างน่าใจหาย หลายครั้งที่ใช้เวลาเป็นเดือนในการเจาะกำแพงหินภูเขาได้เพียง 1 เส้น ( 40 เมตร ) การทุบเจาะผนังหินภูเขาส่วนลึกเข้าไปต้องใช้พละกำลังมหาศาล และพลวัตหมดเวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกกำลังร่างกายอยู่กับบัวขาว          นอกจากนี้แล้ว พลวัตยังหมดเงินมากมายของเขา ไปกับค่าที่ปรึกษาและอาหารชั้นเลิศเพื่อการฝึก พลวัตประเมินความคืบหน้าในการสร้าง และพบว่าอุโมงค์ด้านของเขาจะเสร็จในอีก 30 ปี พลวัตเยินยอตัวเองด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง          “ผ่านไป 3 ปีแล้ว ข้านำหน้าน้องชายของข้าไปมากมายนัก เขายังไม่แม้แต่จะเริ่มทุบเจาะภูเขาหรือเคลื่อนย้ายก้อนหินสักก้อน ช่างโง่จริงๆ”   ( มีต่อ ..... ) Back Yourself - Fearless Motivation Instrumentals   Create Date : 29 ธันวาคม 2568 1 comments Last Update : 29 ธันวาคม 2568 7:55:30 น. Counter : 224 Pageviews. Share to Facebook Tweet

(ต่อ .....) และแล้ววันหนึ่ง ในขณะที่กำลังหยุดพักเหนื่อยที่หน้าปากทางอุโมงค์ของเขา พลวัตก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันดังลั่นของกลุ่มคนที่มาจากจตุรัสในเมืองว่า บัดนี้ชาวเมืองและบรรดาผู้คนที่คอยเฝ้าติดตามความก้าวหน้าของพลวัตมาตลอด ต่างพากันเลิกสนใจเขาและจะไม่ถามถึงเขาอีก ด้วยความสงสัยพลวัตจึงได้เข้าไปสอบถามคนกลุ่มนั้นว่ามีเหตุเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้น กลุ่มคนเหล่านั้นบอกกับพลวัตว่า มีคนมาจากทางฟากหมู่บ้านทุรกันดารโน้น พูดอยู่ที่ตลาดกลางเมืองให้ชาวเมืองได้รู้ว่า บัดนี้ปัญญาได้เป็นที่ดึงดูดความสนใจของชาวหมู่บ้านทุรกันดารนั้น ด้วยเหตุว่าในขณะนี้ปัญญาได้กำลังทำการควบคุม เจ้าเครื่องจักรหน้าตาประหลาดสูงเพียงวาเศษ คล้ายลูกศรหัวเหล็กขนาดยักษ์เพื่อเจาะกระแทกอะไรสักอย่าง ขับเคลื่อนด้วยพลังไอน้ำ มีสายยางเส้นใหญ่มากมายหลายเส้นผูกรัดแน่นอยู่กับท่อนซุงใหญ่ติดกับรางเลื่อนสำหรับดึงชักกระแทกด้วย และ เกวียนยนต์ล้อยางขนาดใหญ่ขับเคลื่อนด้วยพลังไอน้ำด้วยเช่นกัน ซึ่งได้ติดตั้งเครนกับรอกพร้อมกับลวดและเชือกเส้นใหญ่มากไว้ใช้ยกก้อนหินที่มีขนาดใหญ่และหนักมากใส่ในคอกเกวียนนั้น ทั้งสองสิ่ง มุ่งหน้าสู่บริเวณตำแหน่งเป้าหมายที่จะเจาะภูเขาเพื่อสร้างเป็นอุโมงค์ ระหว่างที่ปัญญาบังคับเครื่องจักรยนต์ เคลื่อนมันไปบนถนนในหมู่บ้านทุรกันดารนั้นอย่างช้าๆ ทีละอัน ชาวบ้านที่นั่นได้รวมตัวพากันมาส่งเสียงเชียร์ปัญญาเป็นการใหญ่ตามสองข้างทาง พลวัตได้ฟังอย่างนั้นก็เกิดความกลัวขึ้น และแล้วความสงสัยของ พลวัตก็กระจ่าง เมื่อเขาเร่งรีบเดินทางมาถึงพื้นที่ด้านปากทางอุโมงค์ทางทิศเหนือของปัญญา เพื่อที่จะดูรูปร่างหน้าตาและการทำงานของเจ้าเครื่องจักรประหลาด 2 สิ่งนี้ พลวัตมาถึงทันพอดีเห็นเครื่องจักรจอดอยู่หน้าปากทางอุโมงค์ที่จะเจาะภูเขาเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็อยู่ในสภาพเตรียมพร้อมที่จะเริ่มลงมือทำการเจาะผนังภูเขาแล้ว ในไม่กี่อึดใจ เครื่องจักรหน้าตาประหลาดของปัญญา ก็เริ่มทำงานด้วยการเจาะกระแทกผนังภูเขาอย่างแรง เกิดเสียงดังสะท้านสะเทือนกึกก้องบริเวณนั้น แล้วท่อนซุงใหญ่ปลายหัวเหล็กแหลมตันก็ถูกดึงชักกลับ แล้วพุ่งออกกระแทกกำแพงภูเขาใหม่ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนี้ ตูมมมม ตูมมมม ตูมมมม ตูมมมม .... เศษก้อนหินขนาดใหญ่ที่ค่อยๆแตกพังทลายลงมา ปัญญาก็เอาลวดกับเชือกเส้นใหญ่ไปผูกรัดคล้องมันเอาไว้ และยกมันใส่เกวียนล้อยางด้วยเครนชักรอกบนเกวียนนั้น เมื่อได้จำนวนมากพอแล้วเขาก็บังคับเคลื่อนย้ายเกวียนยนต์พลังไอน้ำบรรทุกเอาก้อนหินออกมาวางกองไว้อีกที่หนึ่ง เจ้าเครื่องจักรยกก้อนหินได้อย่างง่ายดายและค่อยๆ ลำเลียงก้อนหินที่ถูกเจาะกระแทกร่วงหล่นลงมาเหล่านั้นใส่คอกเกวียนยนต์ ก้อนแล้วก้อนเล่า อย่างน่าอัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง ปัญญาแทบไม่ต้องบังคับเครื่องจักรอะไรมากเลย แค่ตั้งตำแหน่งที่จะเจาะกระแทกภูเขา แล้วหมุนล้อที่ติดอยู่กับเชือกและบังคับ คันโยกที่ดันพันล้อมด้วยเฟือง ทันใดนั้น เจ้าเครื่องเจาะกระแทกหินก็ทำงานอย่างแข็งขันไปเรื่อยๆได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาเพียงคอยเติมเชื้อเพลิงต้มหม้อน้ำเพื่อให้เกิดแรงดันไอน้ำส่งไปตามท่อเท่านั้น ส่วนเกวียนยนต์พลังไอน้ำก็เช่นเดียวกัน อาจมีเพิ่มงานตรงที่เขาต้องคอยเอาลวดหรือเชือกเส้นใหญ่ไปผูกคล้องก้อนหินใหญ่ไว้ แล้วจึงค่อยใช้รอกกับเครนบนเกวียนช่วยยกขึ้นวางใส่บนเกวียนนั้น และเคลื่อนย้ายมันออกไปกองวางอีกที่ ในขณะที่อุโมงค์ด้านทิศใต้ของพลวัต ช่วงแรกใช้เวลา 2 ปีกว่าในการทุบเจาะสร้าง แต่อุโมงค์ด้านทิศเหนือของปัญญากลับใช้เวลาทำเสร็จภายในสองสัปดาห์ ส่วนช่วงที่ 2 พลวัตต้องลำบากลำบนอยู่เป็นนานนั้น ยิ่งน่าตกใจกว่า เครื่องจักรของปัญญาทำงานได้เร็วกว่าถึง 30 เท่า พลวัตใช้เวลา 2 เดือนในขณะที่เครื่องจักรของปัญญาใช้เวลาแค่ 2 วัน ผ่านไป 40 วัน ปัญญาและเครื่องจากของเขา ก็สามารถบรรลุผลงานได้ในระดับเดียวกับที่พลวัตเหนื่อยมา 3 ปี พลวัตหมดท่า เขาทุ่มเทเวลาเป็นปีๆนั่น ทุบเจาะผนังภูเขาแบกยกก้อนหินหนักๆ ในขณะที่ปัญญาสร้างเครื่องจักรให้ทำงานแทนเขา แทนที่จะเห็นคุณค่าของเครื่องจักร พลวัตเอาแต่ประกาศว่า”ข้าจะต้องแข็งแรงขึ้น “ “ข้าจะต้องสามารถทำงานหนักได้เพิ่มมากขึ้น” พลวัตยังคงใช้แรงกายทำงานอย่างหนักต่อไป ในขณะที่ปัญญาก็แค่ออกแรงขยับเครื่องจักรของเขา ผ่านไป 8 ปี ปัญญาก็สร้างอุโมงค์ถึงครึ่งเส้นทาง เสร็จตามคำสั่งเมื่ออายุ 26 ปีเขาใช้เวลา 3 ปีไปกับการสร้างระบบ และอีก 5 ปีเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของระบบ ( และ ปัญญา ยังได้เดินหน้าเจาะสร้างอุโมงค์ต่ออีก 1 ปี เพื่อทำอุโมงค์ให้มาบรรจบกับฟากด้านของพลวัต โดยสรุป ปัญญาเจาะอุโมงค์ได้ถึง 700 เส้น และ พลวัต เจาะได้เพียง 300 เส้น ใช้เวลา 9 ปีเท่ากัน ) ท่านเจ้าเมืองรพินทร์ผู้ยิ่งใหญ่พึงพอใจเป็นอันมาก และได้ประทานรางวัลตามสัญญา ท่านได้แต่งตั้งให้ปัญญา สืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองคนต่อไปและมอบความร่ำรวยให้ ปัญญาแทบไม่ต้องทำอะไรอีกเลยหลังจากนั้น ขณะเดียวกันในช่วง 9 ปีนั้น ฝ่ายพลวัตก็ยังคงทำวิธีเดิมๆต่อไปทุบเจาะกำแพงผนังภูเขาแล้วแบกยกหินลำเลียงออกมา เสียเวลาและเงินทองไปกับการสร้างความแข็งแกร่ง ใช้ค้อนใหญ่ทุบเจาะภูเขา แบกยกหินและเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่งทนทานเพิ่มขึ้น น่าเสียดายที่พลวัตไม่ยอมรับว่ากลยุทธ์ของเขาผิดพลาดและยังคงทนทำวิธีเดิมๆอย่างนั้นต่อไป ทำงานอย่างหนัก จนสภาพร่างกายทนรับไม่ไหว แล้วก็ไปเสริมสร้างกล้ามเนื้อร่างกายใหม่อีกเพื่อที่จะทำงานให้ได้มากขึ้นหนักขึ้น การละเลยในเรื่องนี้ทำให้พลวัตต้องเสียเวลาเหน็ดเหนื่อยทั้งชีวิต เขาสร้างอุโมงค์ตามคำสั่งสัญญาที่ได้รับจากท่านเจ้าเมืองไม่สำเร็จ เพียงเพราะเขาเลือกที่จะทำงานหนักด้วยตัวเอง ทั้งๆที่เขาควรจะสร้างระบบ ให้มาทำงานแทน พลวัตหัวใจวายและเสียชีวิตไป ในช่วงที่กำลังเจาะสร้างอุโมงค์ช่วงที่ 3 เสร็จเท่านั้น ( 300 เส้น ) เขาไม่มีโอกาสได้สัมผัส ความร่ำรวยมหาศาลที่ท่านเจ้าเมืองรพินทร์สัญญาว่าจะมอบให้ ในขณะเดียวกัน ปัญญาเกษียณจากการทำงานเร็วขึ้น 30 ปี และมีชีวิตพรั่งพร้อมสุขสบาย เมื่อเวลามีเหลือเฟือปัญญาก็ใฝ่หาความรู้ จนกลายเป็นบัณฑิตที่ยิ่งใหญ่และนักประดิษฐ์ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงของไพรวัลย์นคร ศพของเขาได้รับการฝังอยู่เคียงข้างกันกับท่านเจ้าเมืองรพินทร์ในสุสานของเจ้าเมืองไพรวัลย์นครที่ยิ่งใหญ่ และได้รับการบันทึกเป็นตำนานสืบต่อมา. - - - - - - จ บ - - - - - - (หมายเหตุ : ชื่อบุคคลและสถานที่ในเรื่อง เป็นชื่อสมมติทั้งสิ้น หากซ้ำกับชื่อบุคคลหรือสถานที่ใด ต้องขออภัยมา ณ.ที่นี้ด้วย)   โดย: สมาชิกหมายเลข 6000028 29 ธันวาคม 2568 8:42:02 น.