เลือกได้ก้อดีซิ ... มันทำยากมากเลย

สวยครับมุมนี้

ว่าแต่ว่าตอนนี้พี่ต้องแบกน้ำหนักขนาดนี้ไปอีกนานเท่าไรเนี่ย

เค้าจาผอม เค้าจาผอมกว่านี้ หงิหงิ

อ่านอารมณ์ แล้วอยากให้อ่านเรื่องนี้ครับ หนึ่งในสิบห้าเรื่อง ของหนังสือนิทานเซ็นเล่มจิ๋ว ของ อ.อภิปัญโญ เรื่องนี้ครับ

ผู้ก้าวพ้นเปือกตม

ในกรุงโตเกียว สมัยที่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงร้อยปีมานี้ ยังมีพระภิกษุทรงวิทยาคุณเป็นเจ้าของเรื่องราวที่พิสดาร ทำอะไรๆ ไว้อื้อฉาวหลายอย่างเหมือนหลวงพ่อโต ในเมืองไทยสมัยพระจอมเกล้าฯ ของเรา ท่านมีชื่อว่า พ่อตันซัน

หลวงพ่อตันซัน มีลูกศิษย์ลูกหาเป็นคนสมัยใหม่มากมายเพราะท่านทรงความรู้สูงและมีคุณธรรม ท่านบรรยายวิชาปรัชญาในมหาวิทยาลับอิมพีเรียลยุคนั้น วิชาความรู้ทุกอย่างที่ท่านถ่ายทอดเผยแพร่ ล้วนเกิดจากการเข้าถึงธรรม ท่านใช้ความแตกฉานในคัมภีร์ต้นตำรับมาประยุกต์เข้ากับวิทยาการสมัยใหม่จึงแพร่พระธรรมได้เป็นอย่างดีในเวลานั้น

มีคราวหนึ่งท่านชวนเพื่อนภิกษุอีกองค์หนึ่งออกเดินธุดงค์พระรูปนี้ชื่อเอกิโด ท่านเอกิโดมีความรู้ดี และเคร่งครัดหยุมหยิมในระเบียบแบบแผน ฉะนั้นจึงมากไปด้วยวิตกกังขา ที่ต้องมัวมาระแวดระวังเรื่องอะไรๆ ไปเสียทุกอย่างเกี่ยวกับความผิดความถูก อาจารย์ตันซันก็มองเห็นเครื่องกางกั้นใจของเพื่อนสหธรรมิกองค์นี้เหมือนกัน ท่านรู้ดีว่าความรู้อันมากมายที่ยังไม่เป็นประโยชน์แก่ดวงจิตของเพื่อนผู้นี้ มันเนื่องจากอะไร ท่านคอยช่องจะแก้ไขอยู่ แต่ยังไม่ถึงเวลาอันควร

ระหว่างเดินมากลางป่าในวันหนึ่ง สองคนได้เดินมาตามทางเดิน ซึ่งฝนเพิ่งตกหนักไปเมื่อครู่ พอมาถึงตอนลาดต่ำแห่งหนึ่ง ตรงนั้นมีโคลนเฉอะแฉะยังไม่แห้ง ภิกษุทั้งสองก็เห็นหลังผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพยายามจะก้าวข้าม แต่ยังเก้ๆ กังๆ ข้ามตรงแฉะนั้นไม่ได้ เพราะเธอแต่งตัวภูมิฐาน สวมกิโมโนทำด้วยไหมและเครื่องเคราเต็มยศ ก่อนที่ท่านเอกิโดจะทันได้แปลกใจเสียด้วยซ้ำว่ากลางป่าทำไมเกิดมีผู้หญิงเอวบางร่างน้อย เดินอยู่คนเดียวเช่นนั้น ซ้ำแต่งตัวก็ไม่ถูกกับกาละเทศะเสียด้วย ทันใดนั้นท่านเอกิโดก็ถึงกับปากอ้าตาค้างที่เห็นท่านตันซันเพื่อนที่มาด้วยกัน ก้าวสวบๆ ล่วงหน้าไปอาสาอุ้มหญิงสาวคนนั้น ข้ามตรงที่แฉะ เหตุการณ์ดำเนินไปชั่วครู่เดียว ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามธรรมดา คือ สหายร่วมเดินธุดงค์ทั้งสองก็คงเดินทางต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครปริปากพูดจากันเหมือนก่อนหน้านี้

ภายในใจของคนเรานั้น เมื่อเงียบกันไป ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าใจของใครจะคิดจะว้าวุ่นไปอย่างไร ด้วยเรื่องอะไร ภิกษุทั้งสองก็คงเงียบกันไปตลอดทาง จนถึงเวลาหยุดพักในตอนค่ำวันนั้น พอจัดเตรียมเรื่องที่พักผ่อนเสร็จแล้ว เสียงบ่นพร่ำของท่านเอกิโดก็หลุดจากปากออกมา หลังจากได้กลั้นใจ ไม่ปริปากอะไรมาเกือบครึ่งวัน ท่านพูดด้วยความลำบากใจ ตะกุกตะกักไม่เต็มเสียง ในเชิงตัดพ้อท่านตันซันว่า “พวกเราเป็นพระเป็นสงฆ์แล้ว ไม่ต้องเข้าใกล้ผู้หญิงจะดีกว่า ยิ่งเป็นผู้หญิงสาวสวยเสียด้วย มันยิ่งจะเป็นอันตรายแก่พวกเรา ท่านทำไมไปทำอย่างนั้นก็ไม่รู้?”

อาจารย์ตันซัน จึงเอ่ยทักขึ้นว่า “ผมวางเด็กนั้นที่ตรงนั้น มาตั้งเมื่อกลางวันแล้ว ท่านยังจะมาเที่ยวแบกเอาไว้อีกหรือ?”

ถ้อยคำย้อนให้ โดยทันแก่เหตุ เพียงเท่านี้ ผลก็คือทำให้ท่านเอกิโด โพลงแจ่มแจ้งขึ้นทันที ตัวท่านเองโดยทางร่างกาย ท่านได้ข้ามเปือกตม ที่ชื้นแฉะตรงนั้น มาเมื่อตอนกลางวันนี้ แต่โดยทางจิตใจ ท่านเพิ่งมาข้ามเปือกตม เครื่องกางกั้นเรื่องจุกจิกหัวใจได้ ตรง ณ ที่พักเวลากลางคืนคืนนั้น นั่นเอง

อ่านแล้วตัวเบาเลย

ชอบสีฟ้าสวยดีครับ

วางทุกอย่าง

แล้วเลือกสิ่งที่ดี และทำให้เรามีความสุขขึ้นมาเก็บเอาไว้ แต่ไม่ใช่แบกนะคะ

หวังว่าคงมีซักวันที่เราจะได้ไปถ่ายรูปด้วยกันนะคะพี่นก

คิดถึงเสมอ ^^