Nokamon's Land
Group Blog
 
 
กันยายน 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
17 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย ฉันเหนื่อยฉันหนาว และเหงาเหลือเกิน

ทั้งที่มีคนอยู่ข้าง ข้าง แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนไม่มีใคร รู้สึกเหงา อ้างว้าง ยิ่งสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ ยิ่งตอกย้ำให้รู้สึกว่า ตัวเองเป็นไม่ได้เรื่อง เป็นคนไม่มีค่า เป็นคนที่ไม่เป็นที่ต้องการ ทำยังงัยดี กับวันนี้ กับวันที่เป็นอยู่ ไม่อยากเป็นภาระให้ใคร ไม่อยากให้ใครมากังวล กับการทีมีความเป็นตัวตนอยู่อีกเลย

กับสิ่งที่บอกก็รู้ถึงความไม่เอาใหน ทำให้รู้สึกว่า ตัวเองยังพยายามไม่พอ แต่ยังอยากอยู่ตรงนี้ เพราะใครล่ะ ยังไม่อยากย้อนกลับไปที่เดิม อีกไม่นานมันคงถึงทางเลือกสุดท้าย ที่หันไปใหนไม่ได้ ก็คงต้องเลือกแบบนั้น

อยากรู้ว่าทำไมชอบกรีดย้ำบาดแผล มันระบมอยู่แล้ว พอแผลมันเปิดออกมา มันนานนะกว่าจะหาย แล้วก็มีแต่เราเองเท่านั้นที่เยียวยามันได้ ไม่มีใครเข้าใจตัวเราเท่าตัวเรา ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่ายังอยู่ตรงนี้ทำไม

ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาแล้ว ที่ประตูจะปิดไม่ให้ก้าวไปใหน ตอบตัวเอง ยังไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป สิ่งที่บอกตัวเองอยู่ในใจตลอดเวลา ว่าคนไม่มีค่าอย่างเรา ไม่ควรจะอยู่อีกแล้ว แต่มันเป็นวิธีโง่ที่สุดในชีวิตมนุษย์ที่ทำอย่างนั้น แต่ตอนนี้ก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรต่อไป

เรามันโง่เอง ที่ประวิงเวลาหาทางออกให้ตัวเอง มัวแต่ชักช้าคิดว่าต้องมีหนทางอื่นให้ก้าวเดิน หวังทีเปลี่ยนทางเดินโดยพึ่งคนอื่น พอมาถึงวันนี้ก็ต้องย้อนกลับมาทางเดิม แล้ววันข้างหน้า คนไม่ได้เรื่องอย่างเรา ก็คงอยู่ที่เดิมเดิมได้ไม่นานแล้ว แล้วคงต้องออกมา เหมือนกับที่คน ข้าง ข้าง มั่นใจ

กับวันนี้ไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้ว แม้แต่กับคนที่คิดว่าค่อนข้างเข้าใจเรา ไม่อยากฟังคำที่ตอกยำ้้ ถึงความไม่ได้เรื่อง ความไม่มีค่า ของตัวเอง แม้เข้าใจว่าจริงใจ และหวังดี แต่เข้าใจมั้ย ว่ามันเจ็บปวดแค่ใหน อยากให้ตอกย้ำตัวเองไปถึงใหน ว่าเป็นคนไม่ไดเรื่อง อ่อนแอ ขี้แพ้ ทุกวันนี้ได้แต่ทำอย่างนั้นกับตัวเองอยู่ตลอดเวลา รู้มั้ยว่ามันเจ็บปวดแค่ใหน ที่ต้องแสดงต่อหน้าคนอื่นว่า ไม่ได้เป็นอะไร ต้องสู้ทั้งที่ร้องให้อยู่ข้างใน

ตอนนี้ถ้าเป็นไปได้อยากเป็นเหมือนกับเนื้อเพลง ข้างล่างนี้

ไม่อยากเห็นภาพใด แม้แต่ท้องฟ้า

อยากจะพักดวงตา ลงชั่วกาล

จะไปซุกตัวนอนซ่อน กายในเงาจันทร์

จะหลับฝัน ไม่ขอตื่นขึ้นมา

คงจะมีเพียง ลมหายใจรวยริน

เอนกายบนดิน ยอมรับความแพ้พ่าย

ปีกของฉันมันหนัก บินต่อไม่ไหว จะขอพักกายชั่วกาล


ข้อความข้างบนเขียนในวันที่แผลโดนกรีดซ้ำอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่ร้องให้ซ้ำเิติมตัวเอง โดยความรู้สึกที่กระหน่ำตอกย้ำตัวเอง


Create Date : 17 กันยายน 2553
Last Update : 17 กันยายน 2553 7:28:16 น. 3 comments
Counter : 704 Pageviews.

 
สู้ๆนะ


โดย: nam (ocs ) วันที่: 17 กันยายน 2553 เวลา:9:48:35 น.  

 
เป็นกำลังใจหั้ยนะค่ะ

สู้ สู้ ค่ะ


โดย: Aloha (Aloha-naka ) วันที่: 17 กันยายน 2553 เวลา:18:45:44 น.  

 
สู้ๆๆนะคร้าฟฟฟ ขอเป็นกำลังใจให้




สู้ตายๆๆๆๆคร้าฟฟ


โดย: boyalonejang วันที่: 19 กันยายน 2553 เวลา:10:08:08 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Jemira
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Friends' blogs
[Add Jemira's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.