กาลเวลา VS ทัศนคติ

เอ่ออ เราหากลุ่มย่อยให้บล็อกวันนี้ไม่ได้
ตอนแรกอยากจะจัดมันอยู่ในกลุ่มเรื่อยเปื่อย
แต่หาไม่เจอก็เลยจัดให้อยู่กลุ่มงานเขียนแล้วกัน อย่างน้อยๆเราก็ตั้งใจเขียนน่า

พรุ่งนี้เราจะเปิดเทอมแล้ว เลยต้องจรลีกลับมาอยู่ในกรุงเช่นเดิม
จาก Hi-speed internet ที่บ้านก็ต้องเปลี่ยนมาใช้เนตของมหาลัยแทน
( 56 kb เหมือนเนตทั่วไปแหละเพราะเราต่อจากโทรศัพท์บ้าน )
ความเร็วเนตที่ลดลงยังดูไม่เป็นอุปสรรคต่อการอัพบล็อกเท่าโน้ตบุ๊คคู่ชีพเครื่องนี้
โดนไวรัสเสียจนน่าสงสาร และหมั่นไส้เป็นบ้างครั้งเวลาเธอ strike หยุดทำงาน
เล่ามาตั้งยาวคือจะบอกว่าอัพบล็อกใหม่ไม่ได้เลยไปอ่านของเก่าเล่นแก้เซ็ง

อ่านแล้วเลยไปนั่งแก้สำนวนใหม่เสียเยอะ
ไม่เข้าใจว่าตัวเองเขียนลงไปได้ยังไง
เกือบเหมือนลอกจากไดอารี่ลงไปทั้งดุ้น
แรกๆดูจะบ่นซะเยอะกว่าพูดถึงที่เที่ยว
ถ้าอาจารย์ภาษาไทยมาเห็นคงต้องบอกว่าความสวยงามทางภาษาหาไม่เจอ หุหุ

อันที่จริงเวลาเพียงหนึ่งอาทิตย์ไม่น่าทำให้เรารู้สึกแตกต่างได้ขนาดนี้
เพราะตอนเขียนเราก็ต้องรู้สึกว่าเราเขียนอ่านรู้เรื่องแล้วจริงมั้ย
คงจะจริงที่ความคิดของคนเรานั้นเปลี่ยนแปลงกันได้ตลอดเวลา

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี่เราดูจะรับรู้ความจริงข้อนี้ได้มากเหลือเกิน
อาจจะเป็นเพราะเราได้อยู่บ้านในช่วงที่โรงเรียนมัธยมเค้าเปิดเรียนกันแล้วมั้ง
หรือไม่ก็เป็นเพราะได้เห็นน้องสาวเราผูกคอซองไปโรงเรียน
พึ่งรู้ตัวว่าไม่ค่อยได้เห็นน้องสาวใส่ชุดนักเรียนเท่าไรเพราะกลับบ้านแต่เสาร์ อาทิตย์ และ ปิดเทอม


ย้อนกลับไปสมัยมัธยมต้น
ชีวิตนักเรียนของเราดูจะมีความสุขดีตามประสาเด็กๆ
การบ้านไม่เคยทำ ลอกเพื่อนตอนเช้า
ที่นั่งเรียนก็จะอยู่แถวๆหลังห้อง เรียนไป เล่นไป คุยไป
ไปโรงเรียนนี่ตื่นเต้นที่สุดเวลาเดินเปลี่ยนห้องเรียนเพราะจะได้เจอรุ่นพี่ที่ปลื้ม
ตารางสอนชาวบ้านนี่จำได้หมดแต่ลืมตารางสอนตัวเอง
เอออ ใช่ ลืมบอกไป เราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนนะ
ถึงจะมีแต่ผู้หญิงแต่ก็หารุ่นพี่ปลื้มจนได้ 555
เป็นช่วงชีวิตที่เรา enjoy กับการร่วมกิจกรรมของโรงเรียนมากๆ
ร่วมทุกอย่างตั้งแต่แข่งสวดสรภัญญะ ซ้อมแบดอย่างจิงจังด้วยเหตุอยากเป็นนักแบด หรือกระทั่งเข้าค่ายเขียนwebด้วยภาษา html
(( อันที่จริงจะหัดทำไมก็ไม่รู้เพราะอีกไม่กี่ปีต่อมา dreamweaver ก็ฮิตเป็นพลุแตก ))
เรารู้สึกว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่น่าอยู่นะเพราะมีอะไรให้เราทำเยอะแยะเลย



พอเทอมสุดท้ายของการผูกคอซองมาถึง
เราก็ตื่นเต้นกะการสอบเรียนต่อมอสี่เหมือนเพื่อนๆร่วมห้องคนอื่นๆ
อาจารย์ก็เริ่มวิจารณ์ว่ามอปลายต่างจังหวัดไม่ดีอย่างโน้น อย่างนี้
เป็นครั้งแรกของชีวิตที่รู้สึกอยากไปเรียนต่อในโรงเรียนดังๆ
เพราะว่าใครๆเค้าก็อยากไปเรียนกัน
แล้วก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ได้เป็นตัวแทนแข่งวิชาการของโรงเรียน
ก่อนหน้านี้นี่แค่เสนอชื่อรอบแรกเพื่อนมันยังไม่เสนอเลย
เออ ก็แปลกดี

ดูจะเป็นหนึ่งเทอมที่เราจริงจังกับการเรียนพิเศษ
ก่อนหน้านี้เรียนพิเศษคือการได้คุยกับเพื่อนต่อสักหน่อยก่อนกลับบ้าน
แล้วในที่สุดเราก็สอบติดโรงเรียนชื่อดังได้แบบงงๆ ไม่คิดว่าจะติด

เมื่อชีวิตมัธยมปลายในโรงเรียนใหม่เริ่มต้น
เรากลับเจอปัญหาบางอย่างที่เราไม่คาดคิดมาก่อน
เทอมแรกของชีวิตมอปลายดูจะให้โอกาสเราได้พบได้เห็นสิ่งใหม่ๆเยอะมาก
ได้พบเจอคนเก่งๆมากมาย
ในขณะเดียวกันมันก็เปลี่ยนเราได้เป็นคนละคนเช่นกัน

มอสี่เทอมสองเราตัดสินใจย้ายกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดเหมือนเดิม
มิใยที่ทุกคนรอบๆตัวไม่เห็นด้วยกับเรา
ในตอนนั้นเรารู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตเราคือปัจจัย 4 ไม่ใช่วิชาการ


ผ่านไปยังไม่ทันจะครบเทอมดี
เราก็เริ่มหงุดหงิดกับสภาพเด็กนักเรียนต่างจังหวัดที่วันๆไปโรงเรียนก็ไม่ค่อยจะได้เรียนสักเท่าไร
ถึงแม้เราจะได้กลับมาอยู่ในที่ที่เราแสนมีความสุขในสมัยมอต้น
แต่มันคงเป็นเราเองที่ไม่ยอมทำตัวเองให้มีความสุขเหมือนเมื่อก่อน
เรากลับมองว่าโรงเรียนไม่ยอมส่งเสริมให้นักเรียนเอนท์ติดคณะดีๆเลย
มัวแต่ให้ทำกิจกรรมมากมาย เรียนงานประดิษฐ์ ทำอาหารทำไมก็ไม่รู้
ผลสุดท้ายตอนมอหกเราก็เลยอ่านหนังสือเองอยู่กะบ้าน
ไม่ค่อยไปโรงเรียน
คะแนนโอเนต เอเนตของเราก็ออกมาใช้ได้สมกับที่ลงทุนลงแรง
แล้วเราก็ได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่หวัง


สองปีในชีวิตมหาลัยดูจะไม่ปล่อยให้เราได้มีเวลาคิดถึงโรงเรียนเก่ามากนัก
จนกระทั่งเมื่อวาน
เรามีโอกาสได้ไปเดินตลาดขายกับข้าวข้างๆโรงเรียน
อันที่จริงเราก็ไปเดินเรื่อยๆแหละแต่จะเป็นวันหยุดน่ะ
งงมั้ยว่ามันจะต่างกันยังไง
มันต่างกันตรงที่มีแม่ค้าสักครึ่งตลาดที่เป็นเด็กโรงเรียนเราน่ะสิ
เห็นแล้วรู้สึกแย่ที่เคยบ่นโรงเรียนไว้เสียมากมาย
สงสัยว่าเด็กนักเรียนส่วนใหญ่ของโรงเรียนเค้าคงต้องการปัจจัย 4 มากกว่าวิชาการ


.......................................................................................................................

ใครที่อ่านมาถึงตอนนี้เราก็ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง
แต่ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เรากำลังรู้สึกจริงๆอยู่ ณ เวลานี้
กาลเวลาดูจะเปลี่ยนแปลงทัศนคติของเราเกี่ยวกับโรงเรียนไปมากมาย
เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนในที่สุดก็ย้อนกลับมาที่เดิม

Create Date : 22 พฤษภาคม 2551		2 comments
Last Update : 22 พฤษภาคม 2551 2:04:35 น.
Counter : 1012 Pageviews.
Share to Facebook Tweet