ขอบคุณค่ะที่เข้ามาอ่าน^_^
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2552
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
21 ตุลาคม 2552
 
All Blogs
 
เก็บไดอารี่.3

ช่วงเอกลาออกไปได้ 2-3 วัน ฉันเหงาสิ้นดี แต่เราไม่ควรคร่ำครวญถึงสิ่งที่ไม่มีทางกลับมาได้ เราควรอยู่กับปัจจุบัน และทำมันให้ดี

ฉันถึงได้เศร้าอยู่ไม่กี่วัน และเอกก็เหมือนคนอีกหลายๆคนในชีวิตฉัน ที่ผ่านมา ให้พบเจอ ผูกพัน และก็ผ่านออกจากชีวิตฉันไป

เมื่อคืนฝนตกยังกะฟ้ารั่ว ฟ้าผ่าดังเปรี้ยงๆๆ

ฟ้าผ่าเปรี้ยงๆ ฉันนึกถึงอะไรนะ

นึกถึงตอนฟ้าผ่าที่กระจกเงามั้ง ผ่าสนั่นซะระบบทุกๆอย่างล่ม เราตกอยู่ในความมืด ไม่มีไฟฟ้าใช้สักพัก แต่ก็ถือว่ายังโชคดีที่เป็นช่วงบ่าย 3 บ่าย 4 ไม่งั้นคงลำบากกว่านี้

คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่นั้น มันเหมือนอยู่ในดินแดนแดนหนึ่ง ที่ตัดจากโลกภายนอก แสงสี แฟชั่น การแข่งขัน การเร่งรีบ
ทุกๆเช้าตื่นมาทำงาน ก็เจอหน้าคนรักของฉัน บางทีเราก็ล่วงหน้ามากินข้าวเช้ากันก่อน
แล้วเราก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานของเรา

ฉันมีความสุขมาก ตอนอยู่ที่นั้น ได้ทำงานที่น่าสนใจ ได้อยู่ในหุบเขา ได้มีเพื่อนๆและพี่ๆที่น่ารักและน่าชังหลายคน ได้เรียนรู้วิถีชีวิตอีกแบบๆหนึ่ง และได้รู้จักความรักว่า มันเป็นยังไง

ถึงตอนนี้มันจะขมแสนขมก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ได้รู้แล้วว่า ความรักเป็นเช่นไร และควรทำยังไงกับมัน ถ้าจะมีความรักอีกครั้ง

เลาซาน

เห็นหน้าเค้าครั้งแรก ก็รู้สึกผูกพันประหลาด พอได้พูดคุยได้จับมือกัน ก็เหมือนเรารู้จักกันมานาน ฉันคิดว่า ความรู้สึกคนเราโกหกกันไม่ได้ และก็เชื่อ ว่าตอนนั้น เลาซานเค้ารักฉันจริงๆ
ถึงเค้าจะใจโลเลตามประสาคนหนุ่ม แต่ในที่สุดเราก็รักกันจนได้

เลาซานเป็นผู้ชายที่สมชายจริงๆ คือเค้าชอบช่วยเหลือคนทุกๆคน เค้ายินดีและเค้าก็เต็มใจ ถึงแม้เค้าจะเดือดร้อนก็ไม่เป็นไร บางครั้งฉันยังโกรธเค้า ที่เห็นคนอื่นเอาเปรียบเค้า หรือเค้าช่วยคนอื่นจนตัวเองลำบาก จนพลอยลำบากมาถึงฉัน

เค้าเป็นผู้ชายที่เสียสละมากๆ เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้
เค้าทำเพื่อทุกๆคนมาตลอดทั้งชีวิตเค้า
แต่......................ยกเว้นฉัน

ฉันไม่เคยได้อะไรเป็นจริงเป็นจังจากเค้าเลย อาจจะได้ความรักในช่วงแรกๆที่เราคบกัน เพราะเค้ายังรักฉันมากตอนนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปๆ ก็ก็ค่อยๆจาง จากที่เคยทุ่มเทอะไรให้ฉัน
กลับกลายฉันเอง ที่ทุ่มเทๆอะไรให้เค้าจนเกินตัว

หลายครั้ง ที่ฉันต้องลำบากไปกับเค้า ลำบากเพราะเค้า ร้องไห้เสียใจเพราะเค้า
และเค้าก็ดูไม่รับรู้เลย ว่าฉันเสียใจ
ความสัมพันธ์ของคนเรานี่น่ากลัว โดยเฉพาะความรัก พอมันจะมี มันก็แทบล้นทะลัก แต่ถ้ามันจะหมด มันก็หมดแทบไม่เหลืออะไรเลย

เลาซานเคยรักฉันมาก แต่มาวันนี้ เค้าไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เหลือให้กัน อาจจะเป็นเยื่อบางๆเยื่อหนึ่ง ที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ

ถึงฉันพอจะรู้ว่า เค้าก็เจ้าชู้เอาการ แต่ฉันก็มั่นใจเกินไป ว่าเค้ารักฉันมาก และเราก็คงเหมือนๆคนในครอบครัวกัน ฉันเชื่อใจเค้า รองจากครอบครัวของฉัน
แต่เค้าไม่เคยคิดอย่างฉันเลย

วันที่เค้าทำลายความเชื่อใจความไว้ใจที่ฉันมีต่อเค้าจนหมด
ฉันเจ็บปวดจนอยากจะตาย แต่มันก็ไม่ยักกะตาย มันทรมาน ที่รู้ว่าคนที่บอกว่ารักเรา เค้าจะเลิกกับเรา เพราะเค้าไม่รักเราอีกต่อไป ตอนนี้เค้ากำลังมีคนใหม่มาแทนที่เรา

ฉันได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมๆๆๆๆๆ

ทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง

เวลาของเรา 2 คนที่ผ่านทุกข์ผ่านสุขมาด้วยกัน มันไม่มีค่าอะไรสำหรับเค้าเลยสักนิดเหรอ

เค้าไม่รักฉันแล้วจริงๆเหรอ เราต้องเลิกกันจริงๆเหรอ

มันเป็นความเจ็บปวด ที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมานมานับปี กว่ามันจะค่อยๆเลือน และกว่าฉันจะคิดได้ ก็ใช้เวลานาน

ฉันได้เรียนรู้มนุษย์อีกแง่หนึ่ง ว่าทุกๆคนล้วนมีแต่จะเอา จะเอา ไม่มีหรอกที่จะให้ๆ
อย่างฉัน การที่ให้เลาซานเหลือเกิน ทุ่มเทเหลือเกินดูเป็นคนรักที่เสียสละมาก

แต่ฉันก็หวังว่า การให้เค้าไป จะได้ตัวเค้าใจเค้ากลับมา ซึ่งมันไม่ได้ผลเสมอไปกับบางคน

วันที่รู้ว่า ต้องเลิกกันจริงๆ ฉันเจ็บปวดจนไม่อยากรับรู้อะไร และในที่สุด ฉันก็เลือกที่จะเรียกร้องความสนใจจากเค้า โดยการกินยาตาย

คิดว่าเค้าจะสงสารและเห็นใจ และเข้าใจความเจ็บปวดของฉัน

แต่ปล่าวเลย เค้ายิ่งหนีฉันออกไปไกลกว่าเดิม

ฉันต้องนอนล้างท้องที่เตียง โดยปราศจากความเห็นใจจากเค้า มีเพียงพี่สาวและเพื่อนสนิทรออยู่ข้างนอก

วินาทีนั้น สิ่งที่ฉันเห็น มีเพียงแสงไฟจากหลอดนีออน สว่างจ้ากลางห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน

ไฟสว่าง ส่องเข้ามาในใจฉัน

ทำให้ฉันเริ่มคิดทบทวนกับตัวเอง แม้ยาแก้แพ้ราวๆ 15 เม็ดคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ทำให้ฉันงุนงง แต่ฉันก็ยังมีสติ

นี่ฉันทำอะไรลงไป ทำไมโง่ได้ขนาดนี้

เค้าไม่ได้มารับรู้อะไรเลย ว่าฉันกำลังนอนอยู่อย่างนี้

คนที่อยู่ข้างๆ และเดือดร้อน กลับกลายเป็นพี่สาวและเพื่อนสนิทตัวเอง

ส่วนเค้า ได้ข่าวว่าปิดเครื่องหนีไปแล้ว รวมทั้งคนในครอบครัวของเค้า ที่บอกว่ารักฉันและจะเข้าข้างฉันเสมอ

ฉันกินยาทำร้ายตัวเองไปทำไมกัน พ่อแม่รู้เข้า จะเจ็บปวดยิ่งกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า

ถ้าฉันตายไปจริงๆ ขุมนรกรอฉันอยู่อย่างเที่ยงแท้และแน่นอน

ตายไปพร้อมกับความเสียใจ ความทุกข์ใจ วิญญาณจะเป็นสุขสู่สุคติได้อย่างไร บุญก็ไม่ค่อยได้ทำ แถมความรัก โลภ โกรธ หลง ยังฝังแน่นติดตรึงใจขนาดนี้

ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจตัวเอง น้ำตาไหลเป็นทาง

จากนั้น ความเจ็บปวดจากการล้างท้องก็เริ่มขึ้น

สายยางถูกแทงลงรูจมูกข้างซ้าย ผ่านหลอดลม ผ่านช่องคอไป มันไม่ได้ทำได้ง่ายๆเลย

พยาบาลพยายามอย่างมาก ฉันเองก็เช่นกัน กล้ำกลืนๆลง แต่ไม่เป็นผล จนสายยางหลุดออกมา

ฉันได้กลิ่นคาวเลือดตัวเอง มันคงเป็นเลือดจากโพรงจมูก

ฉันน้ำตาไหล ทั้งจะอ้วก ตอนกินเข้าไปมันแสนง่าย แต่ตอนเอาออก มันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ความทรมานที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันไม่มีทางลืมมันโดยเด็ดขาด

พยาบาลก็ด่า ถ้ายังรักที่จะมีชีวิต เราก็ต้องช่วยกัน
สุดท้าย สายน้ำเกลือก็ผ่านคอฉันไปได้สำเร็จ จนไปสู่กระเพาะ

น้ำยาอะไรสักอย่าง ผ่านสายยางไป ล้างวนๆที่ท้อง จนรู้สึกเย็บวาบที่ท้อง ฉันกลัวว่าจะสำลักต้องกลั้นหายใจ เกร็งตัวแทบแย่ๆ

ระหว่างที่ท้องถูกล้างๆ

ฉันเริ่มมองเหม่อ

ฉันมันโง่

โง่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

พอสักที ฉันจะเลิกรักเค้าเอง

ต่อไปนี้ ฉันจะรักตัวเองให้มากๆ พ้นจากวันนี้ไปฉันจะต้องเข้มแข็ง

ฉันออกจากโรงพยาบาล และพักฟื้นร่างกายอยู่ 1 วัน แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังอ่อนแอ ยังง้อเค้า อ้อนวอนเค้าไม่เลิก

ยังยอมเค้าทุกๆอย่าง และหวังว่า เมื่อเราเจอกัน บางทีอะไรๆอาจจะดีขึ้น

แต่มันกลับเลวร้ายลงเมื่อเราต้องเจอกัน

นี่เลาซาน คนที่เคยรักฉันจริงๆเหรอ

แม้แต่หน้าฉัน เค้ายังไม่มอง เค้ามาอยู่กับฉันอย่างคนไร้ตัวตน ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร จะทำอะไร เค้าก็ไม่รับรู้

เค้าแคร์ผู้หญิงคนอื่นมากกว่าฉันเสียอีก

มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอยู่ไกลกันซะอีก ยิ่งเราอยู่ใกล้กันเท่าไร ฉันก็สัมผัสได้แต่ความเย็นชา

ที่น่าโง่กว่านั้น ฉันก็ยอมเค้าเสียไปหมดทุกอย่าง เค้าจะเอาอะไรฉันก็ให้ ทำทุกๆอย่างให้ ซื้อข้าวให้ พาไปหาพี่ชาย สุดท้ายก็กลับมาคนเดียว

ในที่สุดเค้าก็ไปจากฉัน ไปในที่ๆเค้าต้องการ

ต่อให้ฉันก้มลงกอดขาเค้าไว้เค้าก็ไปอยู่ดี

พอเค้าไปจากฉันจริงๆ ก็กลับมีแรงฮึดประหลาด ฉันต้องอยู่ให้ได้สิ ฉันต้องเข้มแข็ง ฉันต้องหาย

ยอมรับสักที ว่าเรื่องของเราเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เค้าไม่ใช่เลาซานคนเดิม

ในโลกนี้ ความเปลี่ยนแปลงคือเรื่องธรรมชาติของโลก ถ้าเรายอมรับมันไม่ได้ เราก็อยู่บนโลกนี้ไม่ได้

ฉันค่อยๆเรียนรู้ที่จะมีชีวิตรอด

มองไปรอบๆข้าง คนที่รักฉันมีมากมาย พ่อแม่ พี่สาว พี่น้อง เพื่อนๆ

ฉันมีความรักรอบตัวมากมาย ฉันไปแสวงหาความรักจากคนที่ไม่รักเราแล้วอีกต่อไปทำไม

ก็เหมือนไปทำให้คนตายไปแล้ว ไปร่ำร้องให้เค้าฟื้นยังไงอย่างนั้น ซึ่งมันไม่มีทางเป็นไปได้

จากนั้น ฉันก็คิดว่า ตัวเองค่อยๆดีขึ้นๆ

แต่.........................ไม่นาน เค้าก็กลับมาคุยกับฉัน
ฉันต้องเริ่มใหม่หมดทุกๆอย่าง รู้ดีว่าตัวเองใจอ่อน ยังรักเค้าอยู่มาก
ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิมที่ยังรักเค้า

ยิ่งเค้าลำบาก ฉันก็ยิ่งรักและเห็นใจเค้า ทำใจให้ใจร้ายไม่ลง เป็นห่วงอยู่เสมอ

วันที่เค้าลำบาก ฉันก็ไม่เคยทอดทิ้งเค้าเลยสักครั้ง อาจจะมีบ้าง ที่ฉันลองใจแข็งดู แต่สุดท้าย ก็ทำไม่ลง

วันที่เค้ามาอยู่กับฉันก่อนจะไปไต้หวัน

มาคราวนี้ เราเหมือนคนที่ต่างคนต่างมีบาดแผล และไม่จำเป็นที่ต้องเสแสร้งอะไรต่อกัน

เราสงบกันมากขึ้น โดยเฉพาะฉัน

ที่บอกตัวเองเสมอว่าอย่ามีอาการอะไร อย่าไปสนใจเค้ามาก อย่าให้ความสำคัญ เค้าแค่แวะมาอาศัย

ฉันไม่ถามเค้าสักคำว่าเค้ารักฉันอยู่รึเปล่า ว่าเค้าจะไปรักใคร จะไปเจอใคร

ถามเท่าที่จำเป็น พูดเท่าที่จำเป็น และไม่ต้องใกล้กันมาก

เราไม่เหมือนเดิมกันแล้ว

ในที่สุดเค้าก็ไป ไปโดยที่ฉันไม่อยู่ร่ำลา เพราะไม่อยากจะใส่ใจเค้ามากไป ฉันก็ออกไปกับเพื่อน กลับมาเค้าก็ไปแล้ว

ทิ้งแต่ข้อความ ขอบใจสำหรับทุกอย่าง แล้วฉันก็ร้องไห้คนเดียวกับข้อความนั้น

ได้แต่อวยพรให้เค้าโชคดี ในทางที่เค้าเลือก

ถ้าฉันรักเค้าจริงๆ ฉันไม่ควรมากักกันเค้าไว้กับตัวฉัน คนเรามีทางเลือกของตัวเองเสมอ เราก็เช่นกัน เพราะฉะนั้น เค้าอยากจะทำอะไรเราก็ควรปล่อยเค้าไป

ต่างคนต่างมีหน้าที่

อย่างน้อย เรายังเป็นเพื่อนกันได้

ฉันคิดได้เท่านี่ในตอนนั้น

พรุ่งนี้ฉันก็ต้องดำเนินชีวิตของฉันต่อไปเช่นกัน

ต้องไปทำงาน ต้องไปเจอเพื่อน ต้องเจออะไรมากมาย ไม่มีประโยชน์ที่จะมาจมปลักกับความเสียใจ ไม่จบไม่สิ้น

ฉันพยายามมีความสุขในทุกๆวัน ตั้งแต่เค้าจากไป

ก่อนที่เค้าจะบิน เค้าไม่สบายมากๆ เงินสักบาทก็ไม่มี ฉันเองก็ไม่มี ต้องไปยืมพี่สาว แล้วเอามาแบ่งเค้า อย่างน้อยพอค่ากินข้าว ค่ายา นิดๆหน่อยๆ ก่อนจะบิน

เค้าคงซึ้งใจฉันอยู่มาก แต่ก็เลือกจะเงียบไว้

จากนั้นไม่กี่วัน ฉันก็ได้รับโทรศัพท์เค้า ฉันก็ถามสารทุกข์สุขดิบไปตามเรื่อง

แต่ก็อีกนั้นแหละ พยายามไม่สนใจในตัวเค้ามาก เพราะแน่นอน เค้าไปที่นั้น เค้าต้องไปเจอผู้หญิงอีกคนของเค้าแน่นอน

สิ่งที่ฉันรู้ ข่าวใหม่เรื่องหนึ่ง คือผู้หญิงที่เค้าคบนอกจากฉัน ล้วนมีคนอื่นหมดแล้ว ทุกๆคน

เค้าโทรหาฉันบ่อยขึ้น เล่านั้นเล่านี่ สุดท้ายก็บอกว่าแพ้ความดีฉัน เค้าไม่มีปัญญาอะไรสักอย่างในตัวฉัน

ฉันก็ดีใจ ถ้าเค้าคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่ก็ไม่อยากจะจริงจังกับลมปากเค้ามาก

เค้าโทรมาคุยกับฉัน เป็นระยะๆ บอกเล่าความลำบาก เค้าลำบากสักคน ที่บ้านเค้าก็พลอยลำบากไปด้วย ทำให้ฉันต้องเจียดเงินตัวเองไปช่วยเค้าบ้าง จนฉันนี่แหละ ที่เป็นหนี้บานเต็มหัว

จะทำเพื่อเค้าไปทำไมนักหนา ก็ตอบตัวเองไม่ได้เลย

ถึงทุกวันนี้ เราก็ยังคบกัน จนถึงขั้นเค้าฝากเงินเก็บส่วนของเค้าไว้ที่ฉัน แต่ฉันก็ไม่เอาเงินมาการันตีในตัวเค้าหรอก เมื่อก่อนเป็นหมื่นเป็นแสน ก็เคยเก็บให้ แต่ก็โดนนอกใจมาแล้ว เลยไม่ยึดติดอะไรกับเรื่องเงินเลย

ปลงมากๆ

ความรักสำหรับฉันวันนี้ มันก็เหมือนกันกับการจุดดอกไม้ไฟ มีแรงอัดแน่น ที่ถูกเติมด้วยเชื้อไฟ จากนั้นก็พุ่งทะยานไปสูงที่สุด แตกออกกระจาย เป็นรูปแบบต่างๆ สว่างจ้า สีสวยงาม ตระการตา

พอพอไม่นาน มันก็ค่อยๆหายไป ไม่เหลืออะไรเลย อาจจะเหลือเชื้อไฟนิดหน่อย แต่พอตกลงพื้น ก็ดับลงอยู่ดี

อย่าไปตื่นเต้นอะไรกับความรักเลย เกิดขึ้นได้ มันก็ดับได้

วันนี้..........................เซ็งๆเศร้าๆ เพราะตัวเองหาเรื่องเอง

โทรไปหาเค้าทำไมว้า...............อยากคุยด้วยสักคำ 2 คำ เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ

แต่โทรไป เค้าก็ไม่สะดวกคุย บอกว่านอนพักอยู่ พักเที่ยง

เราก็คิดระแวงทันที ทำไมคุยไม่ได้ อยู่กับใครึเปล่า วันนี้มันวันสารทจีน โรงงานไม่หยุดรึไง หรือว่าโกหกเราว่ะ สารพัดที่จะคิด

นี่แหละ พอเราเริ่มคิดถึงเค้า เราก็เริ่มคิดเล็กคิดน้อย คิดจุกจิก คิดระแวง เราทำมาเป็นห้ามเค้ามีคนอื่น แต่ถ้าคนมันจะมีมันก็จะมีซะอย่าง เราทำอะไรไม่ได้ด้วย ไม่ว่าจะอยู่ไกลหรือไกล เหตุการณ์แบบนี้ใช่ว่าไม่เคยเกิด

เบื่อหน่ายความสัมพันธ์ค้างๆคาๆแบบนี้ ไม่เคยเด็ดขาดไปได้สักที
อยากมีแฟนใหม่

อยากมีคนที่รักเรา และทำเพื่อเราจริงๆ มันยังคงไม่ถึงเวลา

ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ คือทำให้ตัวเองรู้สึกดีกับตัวเอง ทำให้ตัวเองสวยๆ ผิวดีๆ ใครจะเป็นยังไงช่างแม่งมันบ้างเหอะ เหนื่อย

วันเสาร์ที่ผ่านมาเกิดเรื่อง วันที่ 5/9/52

เอาอีกแล้ว มีผู้หญิงโทรมาถามเราอีกแล้ว ว่าเราเป็นใคร ชื่ออะไร เป็นอะไรกับเลาซาน

เราเบื่อ เบื่อที่จะตอบคำถามเดิมๆ รู้เรื่องเดิมๆ ใจเราเต้นแรงอีกแล้ว ที่ผ่านมาทั้งหมดก็โกหกอีกแล้ว ถึงเราจะเผื่อใจไว้แล้ว แต่มันก็เสียใจอยู่ดี ไหนเค้าว่าจะเริ่มต้นใหม่ เราจะลืมเรื่องไม่ดีทั้งหมด จากนี้ไปจะตั้งใจทำงาน ไม่ทำให้เราเสียใจ ไม่มีคนอื่น

แต่ก็ยังทำ เราก็รู้ ว่าคนมันอยู่ไกล มันก็ต้องมี แต่มีเป็นตัวเป็นต้นขนาดนี้ เรารับไม่ไหว มีแบบไหนก็รับไม่ไหว

ครั้งนี้ คิดว่า จะจบสักที หยุดทุกอย่าง ใครอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ เราไปเองก็ได้ กลับมาง้อกลับมาคุยดีมันก็แค่คำโกหก โกหกเราอยู่ดี

เราก็แค่คนทีมีประโยชน์สำหรับเค้าเท่านั้น ไม่ใช่คนที่เค้ารัก เป็นแค่คนที่ดีกับเค้า

เสียใจ เสียใจ แต่ก็จะตัดใจ พอสักทีเถอะ เรื่องซ้ำซากๆ เสียใจเรื่องเดิมๆ ร้องไห้เรื่องเดิมๆ เราก็เบื่อ เหนื่อย ท้อ ที่ทำมาทั้งหมดไม่มีความหมายอะไรเลย

คงต้องหยุดบทบาทบ้าๆบอๆอย่างนี้สักที

จะเลิกกับเค้าได้รึเปล่า อยากเป็นคนไปเองก่อนที่เค้าจะเป็นฝ่ายทิ้ง มันเคยเกิดมาแล้ว ทำไมมันจะเกิดอีกไม่ได้ เลิกตัดใจตอนนี้ ดีกว่ายืดเวลาไปเจ็บในวันข้างหน้า
เราเป็นอะไรของเรานะ เราจะเศร้าอะไรของเรานักหนา มันมีดีอะไรนักหนา ไปรักอะไรในตัวเค้านักหนา ที่ผ่านมามีแต่เอาเปรียบ ทำร้ายกัน ไม่เคยนึกถึงจิตใจกันสักนิด ไปแคร์อะไรคนพรรณนั้นวะ

สิ่งที่เราต้องทำ เลิกติดต่อเค้า เลิกทุกช่องทาง ไม่ต้องโทรไปที่บ้านเค้าด้วย ไม่โทรๆๆๆๆๆๆๆๆไม่มองโทรศัพท์ ไม่ต้องไปคิดว่า ทำไมเค้าไม่โทรมา อย่าไปนึกถึง อย่าไปคิดถึง

เกลียดกันได้ยิ่งดี






วันศุกร์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2552

วันนี้ว่างงานมาก งานน้อยจนมามีเลย เลยแอบนั่งเล่นเนททั้งวัน

และก็เข้าไปดูเวบ hilltribe ด้วย ไปรื้อดูกระทู้เก่าๆ ของเลาซาน ของเรา คนนั้นคนนี้พี่อาตี ดูกระทู้ที่เราจีบกัน พูดจาเลี่ยนๆ น้ำเน่าใส่กัน อ่านแล้วก็จะอ้วก

แต่ก็มีหลายกระทู้ ที่เราคิดไปเองคนเดียว

น่าเศร้า และสงสารตัวเอง โง่งมโข่งจริงๆ

วันนี้ตัดสินใจแล้ว

5555 พอกันที จบสักทีสำหรับที่นี่ ออกไปเริ่มต้นที่ใหม่แบบสบายๆ ไม่ต้องมาคอยลานั้นลานี่ดีกว่า ไหนๆก็ตั้งใจจะออกแล้ว









Create Date : 21 ตุลาคม 2552
Last Update : 21 ตุลาคม 2552 12:47:34 น. 0 comments
Counter : 163 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุโระโกะ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add คุโระโกะ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.