ขอบคุณค่ะที่เข้ามาอ่าน^_^
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
18 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
ขอบคุณที่ทำงานเก่าจริงๆ

คืนวันเสาร์ เหงาๆ

น่าแปลกที่คนอย่างเราจะเหงา เพราะแต่ละวันๆเรามีอะไรให้ทำมากมาย มีคนอยู่รอบๆตัวตลอดเวลา

ทำไม เรายังรู้สึกอ้างว้าง

วันพุธที่ผ่านมาเป็นวันที่ทำงานที่เก่าเป็นวันสุดท้าย อำลาเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่ทำงานเก่าทุกๆคน คิดถึงหมือนกัน อยู่มาครบ 1 ปีเดือนนี้พอดี จัดการเก็บของ ฝากงานให้น้องใหม่ ฝากดูแลน้องที่มาทำงานแทน ช่วยน้องเค้าด้วยนะคะ น้องเค้ายังใหม่ กลัวทำงานไม่ทัน งานจะค้าง

1 ปีที่ผ่านมา แม้ว่าที่นี้จะแย่ไปซะทุกเรื่อง ด้วยความที่ฝ่ายคนเยอะเป็นร้อย ทำให้คนเยอะเรื่องแยะกว่าปกติ เราอยู่ในองค์กรนี้ ฝ่ายนี้จนรู้ไส้รู้พุงหมด เจอมันทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นเจ้านายลำเอียง จุกจิก ขี้ใช้

เพื่อนร่วมงานที่ต่อหน้าอีกอย่างลับหลังอีกอย่าง

คนที่เคยแสนจะเกลียดขี้หน้ากัน วันต่อมามันก็เจือกไปด้วยกันแล้ว

อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ ฝนตก! ขี้หมูไหล! คนจัญไร มารวมกัน

และ 1 ปีที่ผ่านมา ที่มารับตำแหน่งนี้ งานเข้า 8.30 เข้างาน 7.30-45 ทุกวัน และเริ่มงานก่อน 8.00 ทุกวัน เพราะงานมันเยอะมาก งานเข้าทุก ชม. ทำจนมือร้อน คีย์กันให้ตายไปข้าง

ก็ทำงานเหนื่อยมากแต่ละวันๆ จนรู้งาน เป็นหัวหน้าทีม

แต่ก็เบื่อเจ้านายจอมลำเอียงเหลือเกิน ทำงานให้ตายก็ไม่เคยเห็นหัวอยู่ดี

แต่เราก็ไม่ได้สนใจ เจออะไรหนักๆก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดเหมือนแต่ก่อน เพราะเค้าก็เป็นแบบนี้แหละ

จนได้งานที่ใหม่ เงินดีกว่าเดิม แต่สายงานทำนองเดิม ก็ตกลงไป

เข้างานที่ใหม่ งานง่ายมากๆ ต้องขอบคุณที่เก่าจริงๆที่ทำให้เราได้ฝึกฝนตัวเองหลายอย่าง ได้เจอเจ้ายานโหดสุดๆ งานหนักสุดๆ คีย์เข้าระบบได้ซับซ้อน งงงวย แต่ทำทุกๆวันมันก็ได้เองจนคล่อง

ทำให้งานที่ใหม่ใช้เวลาปรับตัวได้ไม่ถึงครึ่งวัน และค่อนข้างงๆว่าง่ายไปรึเปล่า

แต่เจอเด็กเส้น 2 คนก็เซ็งๆ เราคนเดียวที่ไม่เส้น ก็ต้องวัดกันที่ผลงานอีกที

คราวนี้ จากงานที่เก่าได้สอนเราแล้วว่า การที่ไปแข็งข้อกับหัวหน้าไม่ใช่ทางที่ดีเลย เพราะพอเราและเค้าต่างอคติต่อกัน คราวนี้ต่อให้เราขยันทำงานแค่ไหนก็ก้าวหน้าลำบาก

เค้าจะไปอวยแต่เด็กของเค้า

สังคมทำงานก็แบบนี้ มีเด็กของคนนั้น คนนี้ คนนี้ก้าวร้าวไม่ส่งเสริมมันหรอก

เราก็เลยคุยกับหัวหน้างานที่ใหม่บ้าง ไม่ไปอคติกับเค้าเหมือนที่แรก ก็คุยๆตามประสา แต่ก็ไม่ถึงกับเลียแข้งเลียขา คุยประจบสอพออกหน้าออกตา วางตัวให้ดูจริงใจ แม้ว่าจะได้ยินคนเค้านินทามาบ้าง

ก็ตั้งใจทำส่วนของเราให้ดี ไม่ผิดพลาด ไม่ลาบ่อยๆ ไม่เถียงเค้า ไม่พยายามนินทาใคร ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องขำๆไป

ตอนนี้กับงานก็สบายๆ งานไม่หนัก เลิกงานไว มีเวลาเพิ่มขึ้น เดินทางใช้เวลาน้อยลง ไม่มีอะไรน่าปวดหัว

วันนี้ไปเยี่ยมพี่แมว พี่ที่รู้จัก เค้าคลอดลูกแล้ว

ขับรถไปกับเพื่อนและแฟนเพื่อนกัน แวะซื้อของฝาก เสื้อเด็ก กางเกง หมวก ถุงมือ ถุงเท้า ผ้ากันเปื้อน

บ้านพี่แมวอยู่แถวฟอร์จูน รัชดา ซ.ค่อนข้างลึกและแคบ รถแทบจะชนกัน ตึกที่พี่แมวอยู่เก่าและโทรม มีกลิ่นสาปเหม็นบ้างเป็นระยะๆ เราคุยกับสามีพี่แมวที่มารอรับที่ตึกข้างล่าง เดินไปคุยไป แอบดมยาดมบ้าง มันเหม็น

ในหัวก็มีคำถามเต็มไปหมด สามีพี่แมวคงลำบากน่าดู ต้องแบกภาระทั้งแฟน และลูก ต้องมาอยู่ที่แบบนี้

เจอพี่แมวและลูกจนได้ อยู่ชั้น 4

เด็กทารก 7 วันตัวเล็กมากกกกก ดำเหมือนพ่อเลยนะลูก เป็นเด็กผู้หญิง พอรู้ว่ามีคนมา มันตื่นเลย และ.....................................
ขี้.........................................
และแสยะยิ้ม พอหนูยิ้มเหมือนพ่อมากๆ

แฟนพี่แมวต้องรับค่าใช้จ่ายทุกอย่าง ผ้าอ้อม ค่าหมอ ค่านม ค่าชุด ค่าที่นอน สารพัด จะไหวจะพอได้ยังไง ค่ากินใส่ปากตัวเองและพี่แมว ค่ากินของแม่ยายเพราะมาเลี้ยงหลานช่วย

ระหว่างเล่นกับหลานก็คุยกันไป คลอดยังไง เป็นยังไง เจ็บมั้ย แล้วเข้าตู้อบรึเปล่า จิปาถะ

ระหว่างที่ผู้ใหญ่คุยกัน

ไอ้หลานรักก็ขี้อีกแล้ว ท้องเสียปล่าวลูก ปล่าวหรอก เด็กวันหนึ่งถ่าย 7 - 8 ครั้ง พี่แมวบอก นมที่กินไปมันจะเป็นกาก แต่ลูกพี่แกก็เหลืองๆเหมือนกัน คงไม่ค่อยแข็งแรง

เราและเพื่อนจากหลานและแม่หลานมา แล้วคุยกันเองว่า ไม่พร้อมอย่ามีเลย ลำบาก

ต้องเงินเดือนเท่าไร ต้องมีเงินเก็บเท่าไร ต้องใช้เท่าไรถึงจะพอกันนะ เด็กคนหนึ่งที่จะเติบโตมาอย่างเราๆ

ตั้งแต่ตั้งท้องก็เป็นเงินเป็นทองไปเสียทุกๆอย่าง คิดไปถึงพ่อแม่ตัวเอง เงินเดือนราชการก็น้อยแสนน้อย พ่อเราถงึได้เป็นหนี้หัวบานจนแก่

การเป็นพ่อเป็นแม่คนต้องเสียสละมากๆจากที่เราเห็น

โดยเฉพาะคนเป็นแม่ ต้องเสียสละเหลือเกิน

เรายังไม่พร้อมจะเสียสละขนาดนั้น และที่สำคัญ ใครจะมาเป็นพ่อพันธ์ที่ดีกับเราได้ เรายังหาไม่เจอ

ตอนนี้เรามีความคิดใหม่ๆกับเรื่องความรักเยอะ จะว่าคุณโจ มณฑาณี เปลี่ยนทัศนคติความรักของเราไปเลยเหมือนกัน

เอาคร่าวๆ การที่เรามีความรักที่ผิดพลาดมา มันเกิดจากอะไร ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ ใครเป็นคนผิด ผู้ชายงั้นเหรอ เพราะมันไม่รักดี เราดีขนาดนี้ ยังทิ้งเราไป เป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ

แล้วเราละ เราไม่ผิดเลยอย่างงั้นเหรอ ทำไมเราแสนดีขนาดนั้นเค้ายังทิ้งเราไป

ทำไมเราถึงรักเค้าเหลือเกิน พอไม่มีเค้าแล้วเราจะเป็นจะตาย เจ็บปวดไม่จบไม่สิ้น ไม่ยอมตัดใจสักที ไม่ยอมเลิกคิดถึงเค้า ไม่จบไม่สิ้น

มันเป็นเรื่องปมในใจค่ะ

มันจะยาวไป ไปเขียนต่อวันพรุ่งนี้ดีกว่า รำคาญผู้หญิงข้างๆด้วย ไม่มีอารมณ์เขียนต่อ ....ชักจะบูดค่ะ

ดึกแล้ว ต้องไปนอนแล้ว วันนี้ตลอนทั้งวัน






Create Date : 18 ตุลาคม 2551
Last Update : 18 ตุลาคม 2551 23:13:28 น. 0 comments
Counter : 438 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุโระโกะ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add คุโระโกะ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.