พฤศจิกายน 2555

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
 
 
28 พฤศจิกายน 2555
รักแท้มีอยู่จริง
สวัสดีอีกครั้งหลังจากที่หายไปนาน บอกตรงๆว่าตอนแรกก็ไม่รู้จะเขียนเกี่ยวกับอะไรดี นึกมาหลายวัน
สุดท้ายก็กลับมานึกได้ว่ามีเรื่องที่เราเจอบ่อยที่สุด(นอกจากผี)ก็มีเรื่องของความรักนี่แหละ ที่เจอแทบทุกวัน เอาล่ะเรามาเริ่มกันเลยดีกว่า
    ต้องออกตัวก่อนว่าเมื่อก่อนเราเป็นคนที่ไม่ค่อยจะเชื่อในรักแท้ว่ามีอยู่จริง ยิ่งในสมัยนี้แล้วด้วยจากที่ได้ยิน ได้รับรู้มาทำให้เชื่อว่ารักแท้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรซะอีก แต่มีคนใกล้ตัวอยู่คู่หนึ่งที่ำให้เราได้รู้ว่า รักแท้มันมีอยู่จริง คนคู่นั้นก็คือ ตากะยายเราเอง
     ตากะยายเราเป็นชาวบ้านธรรมดา ยายมาจากครอบครัวที่ถือได้ว่าร่ำรวยกว่าชาวบ้านแถวนั้น ส่วนตาีฐานะด้อยกว่า พูดง่ายๆก็คือเป็นคนจน แต่ทวดก็มองเห็นว่าตาเป็นคนดี จึงได้ยกลูกสาวให้ แล้วตา ก็ทำให้ทวดเห็นว่าทวดคิดไม่ผิดจริงๆ
ั้งู่แต่งงานกัน แล้วก็มีลูก 7 คน (แม่เราเป็นคนที่ 3 ) มันก็ดูเหมือนเป็นครอบครัวธรรมดา ไม่เห็นแสดงว่ารักแท้มีอยู่จริงตรงไหน เดี๋ยวเราเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แล้วค่อยบอกเราละกันว่าเค้าเรียกว่ารักแท้หรือเราแค่คิดไปเอง
ยายเราเป็นคนอายุ 85ที่แข็งแรงมาก ไม่เคยป่วยหนัก ไม่มีโรคประจำตัว เป็นอย่างมากก็แค่ไข้หวัด หรือท้องเสีย มีอยู่วันนึงยายเราไม่สบาย ปาเราที่อยู่กะยายก็โทรมาบอกให้เราแม่เราไปรับ อแม่เราไปรับก็พาไปโรงพยาบาลที่แรกตรวจเป็นชั่วโมง ก็ไม่เจออะไร เค้าว่าเป็นอะไรที่ปอดเนี่ยล่ะ ก็เลยตัดสินใจให้เค้าทำใบส่งตัวไปโรงพยาบาลที่สอง พอไปถึงเค้าก็พาเข้าห้องฉุกเฉินเลย พอตรวจสักพัก หมอเดินออกมาบอกว่ายายเราหัวใจเต้นผิดจังหวะ แล้วก็มีน้ำท่วมปอด เค้าจะรักษาด้วยการช๊อตไฟฟ้า หมอก็อธิบายผลดีผลเสีย แต่ถึงตอนนั้นยังไงก็ต้องยอมเพราะอยากให้ยายหาย พออีกสักพัก หมอก็เดินออกมาบอกว่าหมอรักษาด้วยการช๊อตไฟฟ้าแล้วสองครั้ง แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น ความดันลดลงทำอะไรไม่ได้ เลยจะขอเจาะที่คอเพื่อที่จะส่งเครื่องมือเข้าไปวัดระดับน้ำในปอดเพื่อวัดค่าที่แน่นอน จะได้ให้ยาได้ถูก อะไรประมาณนี้ พอทำเสร็จ ก็ออกมาบอกว่ายายเก่งมาก ถ้าเป็นคนอื่นเค้าไปนานละ เพราะเพิ่งตรวจพบว่าหัวใจด้านหน้าของยายตายไปห้องนึงและกะกำลังจะตายอีกห้อง ให้ญาติเตรียมใจไว้ เพราะคนไข้พร้อมที่จะไปเมื่อไหร่ก็ได้ ให้เรียกญาติพี่น้องมาได้เลย บอกตามตรง ณ วินาทีนั้น เราซึ่งเป็นคนเดียวที่(พยายาม)มีสติอยู่ แทบจะล้มทั้งยืน แม่เรา น้าๆ พี่ๆ ร้องกันเป็นแถว ไอเราก็อยากจะร้อง แต่กลัวไม่มีใครฟังหมอรู้เรื่อง เลยต้องฝืนไว้ วันรุ่งขึ้นป้าๆ น้าๆท้งหลายก็มากันพร้อมหน้ารวมทั้งยายๆ(น้องของยาย) วันนั้นเป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ทำให้เราเห็นว่าหัวเราะทั้งน้ำตาเป็นไง ยายๆเรานั่งคุยกะป้า หน้าห้องไอซียู ตอนแรกก็หัวเรากันดีๆ หันมาอีกทีน้ำตาไหลแล้วก็นั่งร้องกัน
เราก็ได้แต่ปลอบคนนั้นทีคนนี้ที สรุปว่าวันแรกผ่านไปยายเราก็ยังไม่ฟื้น ลูกๆหลาๆมาเยี่ยมกันเต็มไม่มีใครยอมกลับบ้านสักคน ทุกคนแย่งกันเฝ้า จนต้องตกลงกัน ว่าใครจะเฝ้าตอนไหน อะไรยังไง ต้องไล่กันถึงจะกลับบ้านไป วันที่สอง ยายฟื้นขึ้นมาบอกว่าจะกลับบ้านอย่างเดียว ทั้งๆที่ไม่มีแรง หมอก็ยังบอกเหมือนเดิมว่า ให้ทำใจ เตรียมใจไว้ เพราะอาการยังไม่ดีขึ้น ระหว่างนั้นน้องๆยายก็เข้าไปสวดมนต์ให้ยายฟังบ้าง ชวนคุยบ้าง แต่คุยได้ไม่นานเพราะยายจะเหนื่อย พอวันที่สาม ยายเริ่มพูดได้นานขึ้น แล้วก็บอกว่าจะกลับบ้านละ ใครไปเยี่ยมยายจะบอกตลอดว่าจะกลับบ้าน เป็นห่วงตา เราเลยบอกว่าถ้าเป็นห่วงตา ยายก็ต้องรีบหายนะจะได้กลับบ้านเร็วๆ วันที่สี่ ยายอาการดีขึ้นมากจนหมอยังแปลกใจเอาสายที่เจอะคอออก พอตอนบ่ายก็ย้ายออกจากไอซียูมาห้องธรรมดา อยู่ได้คืนนึง วันที่ห้าก็ออกจากโรงพยาบาล แม่บอกว่ายายอยากกลับบ้านเป็นห่วงตา เพราะแบบนี้เลยทำให้ยายฟื้นตัวเร็ว หมอบอกกำลังใจยายดีมากๆ
ส่วนตาเรา ไม่มีใครบอกแกว่ายายเป็นอะไรบอกแค่ว่ายายไม่สบายหมอให้นอนรอดูอาการ เพราะว่าตาเราไม่ค่อยสบายบวกกับก่อนหน้านั้นเดือนนึง ตาเราเริ่มป่วยเป็นอัลไซเมอร์ จำอะไรไม่ค่อยได้ จำพี่เรา(ลูกของป้า)ที่อยู่บ้านเดียวกันและจอหน้ากันทุกวันไม่ได้ ป้าเราเล่าให้ฟังว่าตอนที่ยายไปคืนแรก ตาแอบไปร้องไห้หลังบ้าน แล้วป้าเราเห็น ป้าเราน้ำตาซึมแล้วโทรมาเล่าให้แม่ฟังว่าเป็นแบบนี้ทุกคืน วันที่ยายอยู่โรงพยาบาล ตาเราจะถามป้าตลอดว่ายายไปไหน เมื่อไหร่จะกลับ แล้วก็ตอนกลางคืนไม่ยอมนอน เดินไปเดินมา ไม่พูดไม่จา น้ำตาซึมตลอด จนยายกลับบ้านมาบ้านแล้วก็หาย ตอนนี้ทุกคืนก่อนนอน ตาจะเข้าไปคอยนวดให้ยาย นวดแบบตาคือ จับขาบีบเบาๆสองสามที ข้างซ้ายที ขวาที แล้วก็ไปนอน(แยกที่นอนกัน เพราะป้าๆเราจะได้ดูแลได้สะดวก)ทำแบบนั้นทุกคืน ช่วงแรก ยายเราต้องนอนตลอด ลุกบ้างตอนเข้าห้องน้ำ ทำอะไรก็ต้องช้าๆ เพราะยายจะเหนื่อยง่าย หมอ บอกให้ต้องระวัง ตาก็จะนั่งเฝ้าตลอด ไม่ค่อยไปไหน ทุกวันนี้ยายอาการดีขึ้น นี่แม่เราก็เพิ่งไปรับยายพาไปหาหมอ ตรวจดูอาการ หมอบอกว่าอาการยายดีขึ้นมาก ไม่ค่อยมีไรน่าเป็นห่วงแล้ว
จากเรื่องนี้ทำให้เราเชื่อเลยว่ารักแท้มีอยู่จริง และพลังแห่งรักก็สามารถรักษาทุกสิ่งให้ดีขึ้นได้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะได้พบกับรักแท้เหมือนตากะยายเรา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เจอ บางคนตามหามาทั้งชีวิตยังไม่เจอ
ถ้าใครได้พบแล้วเราก็อยากให้คุณรักษามันเอาไว้ให้ดีๆ เพราะคุณเป็นคนที่โชคดีมากๆเลย




Create Date : 28 พฤศจิกายน 2555
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2555 18:50:09 น.
Counter : 508 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Valentine's Month



My Boo
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



"I'lL Do My Best"