*ขอบคุณ..ที่ผ่านมาให้กำลังใจกัน*
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
3 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
ภูกระดึง...สวรรค์บนดิน

มีคนกล่าวไว้ว่า...(ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกล่าว)

ภูกระดึง..เปรียบได้ดังสวรรค์บนพื้นดิน

อาจจะจริง..เพราะความงามของธรรมชาติที่นี่..ตรึงตา
ตรึงใจ จนอยากหยุดเวลาไว้ ณ ที่แห่งนี้






ตะวานนี้...เราก็ตะกายมาถึงหลังแป เดินชมพืชพรรณกันไปนิดหน่อยแล้ว...
ครั้นแดดร่มลมตก...
ก็ได้เวลาไปดูพระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนคล้อยลับทิวสน...

แต่เนื่องจาก...สารภาพ (รูป) ของแต่ละท่าน
อายุอานามก็หลักสามกันเข้าไปแระ...
ไม่มีแรงเดินไปยั๊นผาโน่นนี่นั่นหรอกครับ...
ก็ไปดูพระอาทิตย์ตกที่ลานพระเมตตา...
ซึ่งก็ห่างจากที่ทำการอุทยานไม่ถึงกิโล...
เดินก็แค่พอเหนื่อยนิดๆ...





ณ บริเวณ รอบๆพระเมตตา...
ก็จะมีพระพุทธรูปเล็กใหญ่...อยู่เรียงราย
คาดว่า...น่าจะมาจากการแก้บน...

เอ่อ...ใครจามาบนอะไรก็คิดหน้าคิดหลังนิสสสสนุงนะ...
เพราะไอ้เวลามาแก้บนเนี่ย...
ต้องตะกายแบกของขึ้นมาอีกรอบนึงเด้อ...



แล้วเวลาที่เรารอคอย ลอยคอ..ก็มาถึง

สุริยเทพค่อยๆ ชักรถ ลับทิวเขา
สาดแสงลำสุดท้ายทอดทับแนวสนที่สลับสล้าง
ทอประกายเป็นสีต่างๆ ตรึงตายิ่งนัก...


(โอ้ว...สำนวนโค-ต-รลิเกเลยหว่ะ)



และเนื่องด้วยเป็นคืนเพ็ญวันพระ...
อันเป็นวันวิสาขบูชา
เหล่าปวงข้าพุทธบริษัทจำกัดมหาชน
ก็จำต้องสักการะพระพุทธปฏิมา อันเป็นตัวแทนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
เพื่อระลึกถึงพระปัญญาคุณ พระกรุณาคุณ และ พระบริสุทธิคุณ

สาธุ..สาธุ...สาธุ...


โอ้ว...ช่างเป็นคนดีกันซะจริง จริ๊งงงงงง...



๐ เพ็ญโสมเพ็ญส่องฟ้า.................เพ็ญใจ
เพ็ญผ่องโพยมไข.....................สว่างแจ้ง
เพ็ญกระจ่างจับฤทัย..................ประจงจิต
เพ็ญประโลมโลกแล้ง............ฉุดฟื้นชุ่มฝัน



วันเพ็ญ..เดือนสิบสอง..น้ำก็นองเต็มตลิ่งติงติ๊ง....


เฮ้ย...มะช่าย...นี่มันเดือนเจ็ด

อ่ะชมจันทร์เสร็จแล้วก็ไปนอนเอาแรง...
รอพบกับพระอาทิตย์ที่จะกลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้..

อากาศในคืนแรกบนยอดภู...
ลมพัดเอื่อย...กับอุณภูมิที่ค่อนข้างเย็น
แต่ไม่ถึงกับหนาวสั่น
ชวนให้หลับฝันหวาน....

แต่...ต้องตื่นมากลางดึก...เพราะกวางมานมาเล็มหญ้าข้างเต้นท์...

เสียงกึ๊ด...กึ๊ด....เลยแอบดูมันกินดินเนอร์ท่ามกลางแสงจันทร์...
ฝูงใหญ่มาก... นับได้ราว ๒๐ ตัว...
ไม่ได้ชักภาพมาให้ชม...แบบว่างัวเงีย
เมาขี้ตา...ควานหากล้องและอุปกรณ์ไม่เจอ..



อ่ะ..แล้วก็หลับต่อ...
ตื่นอีกที ตีสี่ของเช้าวันใหม่...
ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่นกัน...




เวิ้งฟ้าเหนือผานกแอ่น...
ยามเช้าก่อนสุริยเทพจะชักรถพาดผ่าน...
หากมาคนเดียว...บรรยากาศยังงี้...
ชวนเหงาเหมือนกันนะเนี่ย....




ลำแสงสิทองผ่องอำไพ..ค่อยๆฉาบทาฟ้าหม่น
แสงเหลือบเหลืองค่อยๆลามเลียปุยเมฆบนฟากฟ้า
เปล่งประกายเป็นสีแปลกตา...ชวนหลงใหล...
เคลิ้มไปได้เหมือนกันนะเนี่ย...




ทะเลหมอกที่ทอดร่างปกคลุมผืนป่า...
มองดูคล้ายผืนผ้าห่ม..ที่โอบอุ้มขุนเขาให้ได้รับอุ่นไอ...


โอ้ว...บรรยากาศ..ช่างลงกระติก...
เอ๊ย...โรแมนติกเสียนี่กระไร...
น่าพาคนรักมาชื่นชมความงาม...แล้วถีบตกผาไปจริงๆเล๊ยยยยยยย.....



เคยถามตัวเองไม๊ครับ...
ว่านานเท่าไหร่แล้ว....
ที่ไม่ได้เห็นแสงแรกของวัน
นานเท่าไหร่แล้ว..ที่ไม่เห็นอาทิตย์ดวงกลมโต
ค่อยๆเยี่ยมกรายผ่านโค้งฟ้าเบิกอรุณของวันใหม่

การเดินทางรอนแรมลำบากลำบน
เพื่อมาเห็นสิ่งที่คุณเห็นอยู่ทุกวี่วัน....
หากแต่...ต่างกันที่สถานที่ และสิ่งแวดล้อม


สิ่งนั้นแหละ...ที่ทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไป..เมื่อมองสิ่งที่คุณ...คุ้นเคย...

ฟ้าที่นี่...ไม่ได้ต่างจากฟ้าที่บ้านคุณ...
พระอาทิตย์ที่นี่...มันก็ดวงเดียวกับที่คุณเห็นทุกวัน
แต่....ต่างกันตรงความรู้สึก....
ที่ต้องแลกมาด้วยความอ่อนล้าทางกาย...
เพื่อเติมเต็มความเอิบอิ่มทางใจ....



(...โอ้ววววว.....ลิเกอีกแล้วกรู....)




เต็มอิ่มกับพระอาทิตย์ยามเช้ากันแล้ว...
ก็เดินกลับไปรับประทานอาหารเช้ากัน...
ระหว่างทางก็แวะนมัสการพระพุทธรูป..กันที่ลานพระแก้วซะก่อน..เอาฤกษ์เอาชัย
ก่อนไปกินข้าวเช้า



เสร็จจากการหาอาหางลงท้องมื้อเช้า...
ก็ถึงคราวเดินชมธรรมชาติ...


เนื่องจากทริปนี้..คุณจู..เป็นสุภาพสตรีเพียงท่านเดียวในคณะ....
จึงเห็นสมควรให้คุณจู...เข้าป่าปิดไปชื่นชมธรรมชาติอันงดงาม...
ซึ่งหลายท่านกล่าวขานจนเป็นตำนาน...
ว่ามาภูกระดึง ต้องเข้าป่าปิดให้ได้...

ส่วนคุณพุชาย...
เรี่ยวแรงมีน้อย...ก็เดินเล่นอยู่แถวนั้นแหละ.


จากการเดินวนไปวนหมาเหมือนกระต่ายน้อยในกรงทอง...
สายตาก็สอดส่ายหาพรรณไม้...
ก็ได้มาอีกเล็กน้อย...












พอตะวันลงแลง...
ก็ได้เวลาแห่งความงามอีกครั้ง...
ขึ้นภูคราวนี้...
ไม่ได้โผล่หน้าไปผาหล่มสักเลยครับพี่น้อง...
เหมือนมาไม่ถึงเลยเนอะ...




แสงสีมันงดงามจับตาจริงๆ



จากนั้นก็รับประทานอาหารเย็น
อิ่มหนำสำราญเบิกบานใจกันแล้ว
ก็กลับมานอนพักเอาแรง
เพื่อพรุ่งนี้เช้าจะเดินลงภูกัน...

ช่วงเวลาแห่งความสุข..มันแสนสั้นเจงๆ




อรุณเบิกฟ้า...นกกาโบยบิน....
เช้าแล้วครับพี่น้อง...
ได้เวลาลงแล้วสิ...
แต่...ยังก่อน...
เราไปเก็บบรรยากาศยามเช้ากันอีกซักรอบ...

นี่เป็นบรรยากาศยามเช้ารอบอ่างเก็บน้ำ...
สวยไม่แพ้ผานกแอ่นเลยเชียว





อ่ะ...ซึมซับบรรยากาศเต็มอิ่มแล้วก็กลับมากินข้าวเช้า
เตรียมเก็บข้าวของ
ลงภู....ต้องจากกันซะแล้ว...
ไม่อยากกลับเลยจริงๆ....



ขาลงเดินชิวๆ...ไม่เหนื่อยเหมือนขาขึ้น
แบกข้าวแบกของกันได้อย่างสบายๆ...

ลงมาถึงข้างล่าง
ก็อาบน้ำอาบท่าเตรียมเดินทางกลับ...
ระหว่างนี้..มิตรภาพดีๆก็ค่อยๆผลิบาน...




มิตรภาพ...ก่อตัวจากรอยยิ้ม...
ที่ส่งมอบไมตรีให้กัน
ก่อเกิดเป็นคำเจรจา...ทักทายด้วยความเป็นมิตร

ทุกรอยยิ้มที่มอบออกไป...ก็จะได้รอยิ้มตอบกลับมา

เมืองไทย..ยังคงเป็นสยามเมืองยิ้ม...
แม้ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายนานับประการ...
คนไทย...ก็ยังมีรอยยิ้ม...และน้ำใจไมตรีเสมอ



การเดินทาง...เริ่มต้นเมื่อคุณ..ก้าวขาออกจากบ้าน...
แต่...การเดินทางไม่ได้สิ้นสุด...เมื่อเท้าคุณกลับถึงที่พำนัก....


มิตรไมตรี...ได้เริ่มก่อตัวขึ้น...เมื่อคุณยิ้ม...
และมันสานต่อเป็นความรู้จัก...พูดคุย..และทักทาย...


การเดินทางนอกจากความงามของธรรมชาติ จากที่ที่คุณไปพบเห็น
คุณยังได้พบกับความเป็นเพื่อน...ที่คอยคุณอยู่ด้วย...

และนั่น...ทำให้คุณ...ไม่ได้จบการเดินทางเพียงแค่คุณกลับบ้าน

เพราะคุณได้ก่อมิตรภาพ..ให้งอกเงยขึ้นด้วยความงดงามของจิตใจแล้ว...


ภูกระดึง...ยังเปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ดึงดูดใจ
ให้ได้ป่ายปีนขึ้นไปสัมผัสอยู่เสมอ
อย่าถาม...ว่าทำไมถึงต้องทรมานร่างกายตัวเอง ขึ้นไปกินอยู่อย่างลำบาก

เพราะนั่น...เท่ากับว่าคุณได้ปิดกั้นการรับรู้ความงาม
ของธรรมชาติ...ที่ถูกสรรสร้างและรอให้คุณขึ้นไปสัมผัส...
เพียงหอบเอาความหวัง..และกำลังใจที่เต็มเปี่ยมขึ้นไป...
บนนั้น...มีความงามเหมือนสวรรค์บนดิน....
และมิตรภาพจากเพื่อนใหม่...คอยคุณอยู่...





จบการเดินทางครั้งนี้...ด้วยความประทับใจ

ขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น...และดำเนินไปอย่างเรียบง่ายบนยอดภู...


ขอบคุณมิตรภาพที่ก่อเกิดตั้งแต่เริ่มเดินทาง จวบจนกระทั้งสิ้นสุด
ปลายทางแห่งที่หมายของแต่ละคนแม้ต่างกัน...
แต่ไม่ต่างใจ..ที่รักเมืองไทยเมือนกัน...
(เกี่ยวอะไรว๊าเนี่ย)



พบกันใหม่ทริปหน้า...ถ้ามีโอกาส



ฝากความคิดถึงกวาง หมาป่า..หมาไน หมูป่า..และช้างทุกตัวบนภูกระดึง

โอกาสหน้าถ้ามีคงได้เจอกันอีกนะ...


Create Date : 03 มิถุนายน 2553
Last Update : 3 มิถุนายน 2553 10:27:34 น. 17 comments
Counter : 1451 Pageviews.

 
ห่วย แล้วใครจะกล้าเป็นคนรักของพี่ค่ะ พอชื่นชมสมใจแล้วถีบตกผา


โดย: เจิ้น จอแบน IP: 124.122.160.157 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:11:14:05 น.  

 
งามนะเนี่ย แต่ไม่กล้าไปหน้าฝน หนุกัวทาก

จะว่าไปก้ไม่อยากไปอีกเท่าไหร่หรอก กัวเข้าสึก

ตรงผานกแ่อ่น ทำไมฟ้ามันโล่งโจ่งมองเห็นข้างล่างขนาดนั้นเลย

อิจฉานางที่นั่งอยู่ตรงนั้นจัง




โดย: ซซ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:11:18:31 น.  

 


โดย: สาวพิษณุโลก** วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:01:36 น.  

 
สิ่งนั้นแหละ...ที่ทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไป..เมื่อมองสิ่งที่คุณ...คุ้นเคย...

ฟ้าที่นี่...ไม่ได้ต่างจากฟ้าที่บ้านคุณ...
พระอาทิตย์ที่นี่...มันก็ดวงเดียวกับที่คุณเห็นทุกวัน
แต่....ต่างกันตรงความรู้สึก....
ที่ต้องแลกมาด้วยความอ่อนล้าทางกาย...
เพื่อเติมเต็มความเอิบอิ่มทางใจ....



(...โอ้ววววว.....ลิเกอีกแล้วกรู....)

สรุปจบท้ายได้สวยงามในความรู้สึก
เดินทางมาตามสาย
มาดูภาพสวยมากมายที่บ้านนี้
อารมณ์ดีมีมุมมองต่อชีวิตที่ละมุนในความรู้สึก

ไปแระ เพราะชีวิตคือการเดินทาง
หวัดดีนะ เอ๊ คนอายุสิบแปดหายปายหนาย

แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:13:31 น.  

 
ภาพสวยทุกภาพเลยค่ะ
โอ๋เป็นคนเมืองเลยแท้ๆ ไม่เคยไปเลยอ่ะ เสียดาย


โดย: แม่นิทาน วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:28:57 น.  

 
สวยมาก ๆ ..

บรรยากาศดีมาก ๆ ..

รูปถา่ย.. สวยมาก ๆ ..

มีความสุขจัง ได้แวะมา blog นี้


โดย: poongie วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:32:29 น.  

 
โห copy มาทั้งดุ้น

ภาพแรกงามเชียะ ดอกไม้ก็สวยหมดเลย

ว่าแต่มีซำกกกอดด้วยเหรอเนี่ย


โดย: butbbj วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:55:15 น.  

 
บล็อกนี้เนื้อหาสาระเพียบเลยนะพี่
ชอบเกือบทุกภาพเลย
แต่ไม่ได้หมายความว่าภาพที่ไม่ชอบไม่สวย
เพียงแต่ไม่ชอบ อิอิ


โดย: มัยดีนาห์ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:13:42:32 น.  

 
กำลังเหนื่อยกับงานอยู่เลย

เปิดมาเจอภาพสวยๆ บ้านนี้แล้ว สบายตา สบายใจจังครับ

ขอบคุณจริงๆ


โดย: ขึ้นเป้ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:15:29:38 น.  

 
กะว่าจะไปพิชิตมันอีกซักที.....ถ้าไม่แซยิดซะก่อน.....พับผ่าซิเอ้าสหาย.....ขอไปฟิตซ้อมก่อนนะ....


โดย: ม้าห้อ (cm-2500 ) วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:17:23:54 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับบีแอล

ชอบภาพแรก
กับประโยคปิดท้าย
ใช่เลยครับ

แค่ยิ้มให้กัน

ทำไมไม่ยิ้ม
ฆ่ากันทำไม ?








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:7:17:57 น.  

 
เมื่อไรจะรีวิวโปสฯ อีกง่ะ อยากเห็นสภาพอันนั้น อิอิ


โดย: อาบูด IP: 202.47.230.58 วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:12:55:53 น.  

 
ภาพสวยทุกมุมทุกช็อต
ไปภูกระดึงช่วงนอกเทศกาลนี่น่าอิจฉาเนอะ คนคงน้อยน่าดู

แต่มีอาหารกินดี อยู่ดีหรือเปล่าไม่รู้

ขาลงนี่แบกของลงแบกกันเองเลยเหลือ โห แมนมากๆเลย

มิตรภาพระหว่างทางนี่น่ารักจริงๆ คนไทยแบบเดิมกลับมาแล้ว ^_^
ครั้งสุดท้ายที่ขึ้นภูนี่ น้องกวางคงชินกับคนมากจริงๆ
เธอเล่นมานอนหลับใต้ฟลายชีทที่กางไว้หน้าเต้นท์ซะงั้น
สงสัยมาหาที่หลบแดดช่วงกลางวัน

พอกลับมาเจอเธอ เธอยังนอนหลับตาพริ้มหน้าเต็นท์ไม่ยอมลุก
เลยเข้าไปนอนกอดเธอซะเลย

อ่านมาจนจะจบ ที่ภูกระดึงเค้ามีช้างตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย (ไต่ภูขึ้นไปยังไงหว่า ??)
สุดท้าย ผ่านมาบอกว่า ได้รับ PC กท-คฐ แล้ว
อู้ววว์ … เท่ห์มากกก อิจฉาคนนั่งรถไฟ
(อยากพาวัวไปนั่งมั่งวุ้ย)


โดย: Shallow Grave วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:14:58:57 น.  

 
ภาพสวยมากครับ

ภูกระดึงนี่มีเสน่ห์จริงๆ


โดย: กาแฟเย็นใส่นมเยอะๆ วันที่: 6 มิถุนายน 2553 เวลา:0:07:05 น.  

 
ภาพสวยมากครับ...


โดย: bee_koki วันที่: 6 มิถุนายน 2553 เวลา:1:37:11 น.  

 
>


แวะมาทักทายในวันทำงาน ..



โดย: หน่อยอิง วันที่: 7 มิถุนายน 2553 เวลา:10:00:48 น.  

 


โดย: ซซ วันที่: 7 มิถุนายน 2553 เวลา:14:13:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
นายรถซุง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




หัวใจดวงน้อย
ที่คอยจะมอบความรัก
ให้กับใครซักคน..หมดหัวใจ

(โอ้ว..น้ำเน่าคอด..คอด..)


* ข้อควรระวัง *

เจ้าของบ้านสันดานเสีย
ไม่ค่อยชอบตอบบล๊อกนะครับ


start 8 Dec.08
free counters คุณชลอ ครับผม

Friends' blogs
[Add นายรถซุง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.