คนเราไม่มีใครล้มเหลว มีแต่ล้มเลิกต่างหาก-There are no failures,only people who have given up-นิรนาม
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2551
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
22 สิงหาคม 2551
 
All Blogs
 

"เมื่อฉันแก่ตัวลง" เป็นบทความที่ดีและน่าอ่านเพื่อเป็นข้อเตือนใจสำหรับลูกๆทุกคน

" เมื่อฉันแก่ตัวลง"



ได้รับเรื่องนี้จากเพื่อน และเห็นว่าน่าจะเป็นข้อเตือนใจสำหรับ

คนที่เป็นลูกทุกคน ทั้งที่อยู่ใกล้พ่อแม่และห่างไกลกับท่าน

เพราะบ่อบครั้งที่เรามักลืม ตระหนักถึงความรักของพ่อแม่ และ

อาจเผลอทำร้ายความรู้สึกของท่านโดยไม่ตั้งใจ


เป็นเรื่องเล่าของลูกผู้ชายชาวจีนคนหนึ่ง ซึ่งเมื่อเติบโตขึ้นต้องมี

ภารกิจเดินทาง และตั้งถิ่นฐานอยู่ไกลจากพ่อแม่ แต่ก็มักติดต่อ

พูดคุยทางโทรศัพท์กับแม่อยู่เสมอ



แม่มักจะบอกเขาว่า "ไม่ต้องห่วงแม่" ไม่ต้องกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ

เพราะจะสิ้นเปลืองเงินทอง ยิ่งพูดก็ยิ่งซ้ำๆซากๆ เขารู้ดีว่า

แม่เริ่มคิดถึงเขามาก


จนกระทั่งปีนึงที่แม่มีอายุครบ 75 เขาจึงตั้งใจจะกลับไปเยี่ยมแม่

โดยตั้งใจว่าจะอยู่ด้วยสัก 1 เดือน ขอเป็นเพื่อนแม่เพียงอย่างเดียว



พอบอกข่าวนี้ให้แม่ทราบ แม้จะมีเวลาอีกตั้ง 2 เดือนเศษ แม่ก็เริ่ม

เตรียมตัวในการกลับมาเยี่ยมบ้านของลูก แม่ดึงเอาสมุดบันทึกมาจด

สิ่งที่ต้องตระเตรียม แม่เตรียมรายการอาหารที่ลูกชอบ รื้อเอาผ้าห่มที่ลูก

เคยชอบห่มมาปะชุนใหม่ สำหรับคนอายุ 75 เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย


พอลูกกลับถึงบ้าน ตอนอยู่บนเครื่องบิน เคยตั้งใจว่าจะขอกอดแม่

ให้ชื่นใจสักครั้ง แต่พอมาเห็นแม่ แม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผอมแห้ง

หน้าตาเหี่ยวย่น ช่างไม่เหมือนแม่ คนก่อนหน้านี้เลย



แม่ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเตรียมอาหารที่ลูกเคยชอบ โดยที่หาทราบไม่ว่า

ลูกไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นแล้ว และเพราะแม่ตาไม่ค่อยดี รสชาติ

อาหารจึงแย่มากๆ บางจานก็เค็มจัด บางจานก็จืดสนิท ผ้าห่มที่แม่อุตส่าห์

เตรียมให้ ทั้งหนาทั้งหยาบ ไม่สบายกายเลย แม่หารู้ไม่ว่า เดี๋ยวนี้ลูก

นอนห้องแอร์ และใช้ผ้าห่มขนแกะแล้ว แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร

เพราะเขาตั้งใจจะกลับมาเป็นเพื่อแม่จริงๆ


สองสามวันแรก แม่ยุ่งอยู่กับเรื่องจิปาถะ จนไม่มีเวลาพักผ่อน

พอเริ่มได้พัก แม่ก็เริ่มพูดมาก สอนโน่นสอนนี่ พูดแต่ปรัชญาเก่าๆ

ซึ่งปรัชญาเหล่านั้น 10 กว่าปีก่อนก็เคยพูดแล้ว พอลูกบอกให้ฟังว่า

ปรัชญาเหล่านั้นไม่ทันสมัยแล้ว แม่ก็เริ่มนิ่งเงียบ และเศร้าซึม



เหตุการณ์เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ เขาพบว่าสุขภาพแม่แย่ลง โดยเฉพาะสายตา

บางครั้งเขาพยายามชวนแม่ไปกินอาหารนอกบ้าน แม่ก็บอกอาหารข้าง

นอกไม่สะอาด เมื่อเขาบอกแม่ว่าจะหาคนรับใช้มาช่วยแม่สักคน

แม่ก็โวยวายว่า แม่เองยังสามารถทำงานได้ เขาเลยพูดไม่ออก

พอเขาจะออกไปช็อปปิ้ง แม่ก็จะตามไปด้วย ทำเอาวันนั้น

ทั้งวันไม่ได้ซื้ออะไรเลย


เมื่อเขาคุยกับเพื่อนในเรื่องทันสมัย แม่ก็หาว่าพวกเขาเพี้ยน เขาก็เริ่ม

บอกแม่อย่างไม่ค่อยเกรงใจว่า แม่นี่มันสมัยใหม่แล้ว แม่ก็ต้องหัดมอง

โลกในแง่ใหม่ๆบ้าง ช่วงครึ่งเดือนหลังที่อยู่กับแม่ เขาเริ่มขัดแม่มากขึ้น

เรื่อยๆ และรู้สึกรำคาญเพิ่มมากขึ้น แต่แม่ลูกเขาก็ไม่เคยทะเลาะกันนะ

พอเขาขัดแม่ แม่ก็หยุดกึกลง ไม่พูดไม่จา นัยน์ตามีแววเหม่อลอย

โรคซึมเศร้าแบบคนแก่ของแม่ชักหนักขึ้นเรื่อยๆ



ได้เวลาที่เขาจะเดินทางกลับ แม่ดึงกล่องกระดาษกล่องหนึ่งออกมา

ในนั้นเป็นข่าวหนังสือพิมพ์ที่แม่ตัดเก็บไว้ ในช่วงที่เขาไม่อยู่

แม่เริ่มสนใจข่าวสารบ้านเมือง ทุกครั้งที่มีข่าวตึงเครียดในจังหวัดนั้นๆ

แม่จะต้องตัดข่าวเก็บไว้ ตั้งใจจะมอบให้เขา ตอนที่เขากลับมา แม่พูด

อยู่เสมอว่า อยู่ไกลบ้านต้องระวังตัวให้มากๆ


แม่ดึงเอาปึกกระดาษข่าวนั้นออกมาอย่างยากลำบาก วางใส่ในมือเขา

เหมือนของวิเศษชิ้นหนึ่ง มันหนักมาก เขาเริ่มรู้สึกลำบากใจ เพราะเขา

ไม่อยากนำกลับไป มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เขารู้ว่าแม่เก็บมันด้วย

ความยากลำบาก แม่สายตาไม่ค่อยดี ต้องใช้แว่นขยายอ่านได้วันละ 2

หน้าก็เก่งแล้ว นี่ยังตัดเก็บได้ขนาดนี้



ทันใดนั้น มีข่าวแผ่นหนึ่งปลิวหลุดลงมา แม่รีบเอื้อมไปหยิบ แต่แทนที่

แม่จะเก็บเข้ากองเดิม แม่กลับพับเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเอง เขารู้สึกเอะใจ

เลยถามว่า "แม่ นั่นกระดาษอะไร ขอผมดูหน่อยนะ" แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

จึงล้วงออกมาวางบนข่าวปึกนั้น แล้วหุนหันเข้าครัวไปทำกับข้าวทันที


เขาหยิบแผ่นข่าวนั้นขึ้นมาดู มันเป็นบทความบทหนึ่งชื่อว่า

"เมื่อฉันแก่ตัวลง" ตัดจากหนังสือพิมพ์เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2004

เป็นช่วงที่เขาเริ่มเถียงกับแม่ถี่มากขึ้นทุกที บทความนี้คัดมาจาก

นิตยสารฉับหนึ่งของแม็กซิโก ฉบับเดือนพฤศจิกายน

เขาอ่านบทความนั้น รวดเดียวจบทันที



เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น

ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

ตอนฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง

ตอนฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า

ขอให้คิดถึงตอนแรกๆ ที่ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง

ตอนฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆที่เธอรู้สึกเบื่อ

ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน

ตอนเธอยังเล็กๆ ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆซากๆ

ที่เธอชอบฟังจนหลับไป

ตอนฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลย

ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆ ฉันต้องทั้งออดอ้อน

ทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม



ตอนฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆ อย่าหัวเราะเยาะฉัน

จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทน ตอบคำถาม "ทำไม ทำไม"

ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม



ตอนฉันเหนื่อยล้า จนเดินต่อไม่ไหว

ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน

เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดิน

ในตอนที่เธอยังเล็กๆ



หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่

ให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้ว

กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก

ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว



ตอนเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ

ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉัน

ให้เหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอ

ตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ

ตอนนั้นฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต

ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉัน เดินไปให้สุดเส้นทาง

ให้ความรัก และอดทนต่อฉัน

ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ

ในรอยยิ้มของฉัน มีแต่ความรัก

อันหาที่สิ้นสุดมิได้ของฉัน ที่มีให้กับเธอ



สุดท้าย เท่าที่ทราบ ลูกชายก็ตัดสินใจไม่ขนสัมภาระบางอย่างกลับไป

แต่ขนหนังสือพิมพ์ที่แม่เขาตัดไว้ให้ทั้งหมดไปด้วย



ทุกคนทราบ ทุกคนรู้ดี ทุกคนเห็นด้วย พ่อแม่รักเรา

แต่จะสักกี่คน ที่สามารถดูแลท่านได้ดีเสมือนหนึ่งที่

ท่านได้ให้เรา หรือกระทำต่อท่านให้ดีกว่าที่เราได้รับ



ขอให้ลูกกตัญญูทุกคน โชคดีมีความสุขตลอดไป




ที่มา : Fw Mail




 

Create Date : 22 สิงหาคม 2551
13 comments
Last Update : 22 สิงหาคม 2551 15:06:54 น.
Counter : 455 Pageviews.

 

สวัสดีคะ แวะมาทักทาย

 

โดย: หน่อยอิง 22 สิงหาคม 2551 15:06:07 น.  

 


อ่านแล้วรู้สึกผิดจังเลยค่ะ..

เฮ้อ...

 

โดย: VELEZ 22 สิงหาคม 2551 15:50:47 น.  

 

มันน่าคิดเนอะ
//mv-musiconline.blogspot.com/

 

โดย: boyblackcat 22 สิงหาคม 2551 16:04:35 น.  

 

พ่อแม่ทำเพื่อลูกได้ทุกอย่าง

แต่สำหรับลูก แค่อย่างเดียว..บางครั้งก็ยังรีรอที่จะทำให้พ่อแม่

อ่านแล้วซึ้งจังเลยค่ะ

 

โดย: แค่คนหนึ่งคน 22 สิงหาคม 2551 16:11:26 น.  

 

ซึ้งค่ะ

 

โดย: อัญญ่าAnyamany 22 สิงหาคม 2551 16:34:39 น.  

 

อ่านแล้วรู้สึกว่า..
เรายังเอาแต่ใจตัวเองกับแม่เหลือเกิน

ต้องปรับตัวครั้งใหญ่ซะแล้วค่ะ..

ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

 

โดย: ColaGirl 22 สิงหาคม 2551 19:31:25 น.  

 

ซึ้งจังเลยค๊า

 

โดย: Borken 23 สิงหาคม 2551 3:29:13 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

 

โดย: Borken 26 สิงหาคม 2551 1:20:16 น.  

 



สวัสดีค่ะ คุณ จขบ สบายดีมั้ยค่ะ
เป็นบทความที่ดีมากๆค่ะ ไม่มีใครรักและหวังดีกับเราเท่าพ่อแม่ค่ะ

 

โดย: จอยค่ะ (ayopolie ) 12 กันยายน 2551 9:24:46 น.  

 

อ่านแล้วน้ำตาไหล คิดถึงแม่จังเลย นึกออกด้วยซ้ำว่า แม่ตัวผอมๆ มือสั่นๆ ยืนมองหน้าลูกด้วยความรัก และห่วงใย เฮ้อ นะ พูดไม่ออก

 

โดย: SomGui 10 ตุลาคม 2551 6:57:16 น.  

 

อย่าง อิน เลยอ่ะครับ

 

โดย: everything on 3 พฤศจิกายน 2551 9:02:53 น.  

 

ดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วซึ้ง

 

โดย: yu IP: 202.29.83.65 18 มีนาคม 2552 18:22:46 น.  

 

อ่านแล้วซึ้งมากเลย

 

โดย: mutualek 29 กรกฎาคม 2552 6:53:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


MissyAui
Location :
xxx Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]










Google



Friends' blogs
[Add MissyAui's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.