Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2553
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
1 พฤศจิกายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 118- ~( -_-)

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

ภายในห้องครัวของบ้านพักวง SS501
หลังจากทานอาหารมื้อเย็นและล้างจานชามกันเสร็จเรียบร้อย ฮวางโบก็บอกฮยอนจุงเรื่องอาหารอย่างอื่นที่เธอได้เตรียมทำเอาไว้สำหรับเขาและเมมเบอร์ทั้ง 4

”ชั้นทำเนื้ออบเอาไว้ให้พรุ่งนี้เธอจะได้เอามาทานกัน แล้วพวกเธอชอบทานไข่กัน ชั้นก็เลยทำไข่ดำให้เป็นจานเครื่องเคียงด้วยจ้ะ”

”ขอบคุณมากฮะ วันนี้คุณทำได้ดีมากๆเลย”

หญิงสาวเหลือบตามองดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะบอกว่า “ชั้นควรจะกลับได้แล้วล่ะ”

”ไปซิฮะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณที่บ้าน”

”แต่ว่าชั้นเอารถมาเองนะ...?”

”ผมจะขับไปส่งให้ฮะ...”

”แต่เธอจะกลับมาที่นี่ได้ยังไงกันล่ะ? “

”ผมก็แค่...เดินกลับมาไงฮะ”

เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของคุณสามี...

ภายในรถของฮวางโบซึ่งฮยอนจุงกำลังเป็นคนขับไปส่งภรรยาสุดที่รักกลับบ้าน ระหว่างที่นั่งไปนั้นไร้ซึ่งบทสนทนาของคนทั้งคู่

หลังจากเงียบกันไปครู่นึงหญิงสาวก็เอยปากถามขึ้นมาว่า...”เธอรู้รึเปล่าว่า...รายการ WGM ตอนสุดท้ายของพวกเราจะออกอากาศวันพรุ่งนี้น่ะ?”

”งั้นหรือฮะ?”

หญิงสาวชำเลืองมองเขาแล้วถามว่า..”เธอคงไม่มีเวลาว่างพอที่จะดูรายการนี้...ใช่มั้ย?”

”อืม ถ้าออกอากาศปกติผมคงจะดูไม่ได้ เพราะว่าผมคงติดงาน แต่ยังไงผมจะรอดูจากรายการ รี-รันอย่างแน่นอนฮะ”

”หลังจากที่รายการ WGM ของคู่เราจบไปแล้ว...จากที่เธอเคยเป็นคิมฮยอนจุง-ผู้ชายที่แต่งงานแล้ว...ก็ต้องกลายไปเป็นยุนจีฮู ชายหนุ่มที่สวยงามราวกับดอกไม้ใช่มั้ย?”

”ถึงแม้ว่าเราจะเลิกทำรายการนั้นไปแล้ว...ผมก็ยังคงเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว มีความรักที่ยั่งยืน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุข และครองรักนานจนกว่าชีวิตจะหาไม่.”

”............”

”............”

เมื่อความเงียบเข้ามาปกคลุม เธอรู้สึกเริ่มรู้สึกหวาดๆ จึงเอ่ยขึ้นมาว่า ”อืมม..อากาศมันชักหนาวมากจริงๆน่ะ”

”คุณหนาวหรือฮะ?”

”ไม่ใช่จ้ะ...ชั้นหมายถึงอากาศช่วงนี้น่ะ”

”ฮะ เกา-หลี-หนาว-มาก เพราะมันเป็นหน้าหนาวแล้วนี่ฮะ”

”ชั้นควรจะเริ่มตกแต่งหาของมาประดับต้นคริสต์มาสแล้วซิน่ะ...”

”แล้วคุณจะเริ่มทำเมื่อไหร่ฮะ?”

”อืมม...แบบว่า....ช่วงนี้เธอยุ่งมากจริงๆใช่มั้ยหือ?”

”ใช่ฮะ”

”ที่จริงวันนี้ชั้นน่าจะซื้อพวกเครื่องประดับต้นคริสต์มาสติดมือมาบ้าง...แต่ว่าชั้นดันรีบมากไปหน่อย เพราะกลัวว่าพวกเธอจะหัวกันหน่ะ..”

”คุณรู้มั้ยฮะว่าแถวนี้มีร้านหลายร้านที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง?”

หญิงสาวหัวเราะคิกแล้วถามเขากลับไปว่า “งั้นพรุ่งนี้เรามาซื้อของพวกนี้ด้วยกันตั้งแต่เช้าดีมั๊ย?”

ชายหนุ่มหัวเราะออกมาพร้อมกับพูดว่า “ผมว่ารอช่วงหัวค่ำตอนที่ผมถ่ายละครเสร็จแล้วเรามาเจอกัน หลังจากนั้นเราก็ไปช๊อบปิ้งด้วยก็ก็ดีน่ะฮะ”

”............”

หลังจากเงียบกันไปอีกพักนึง ไม่นานนักคู่ผักกาดหอมก็มาถึงอพาร์ทเม้นท์ของฮวางโบ

”เดี๋ยวเธอจะเรียกแท็กซี่กลับเลยเหรอ?”

ฮยอนจุงยืนเงียบแทนคำตอบ

”ชั้นว่าเธออาจจะหนาวจนแข็งไปเลยนะถ้ายืนรอเรียกแท็กซี่อยู่ริมถนนแบบนี้น่ะ...”

ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอแล้วพูดว่า...”แล้วถ้าไม่รอที่นี้ ผมควรจะไปรอที่ไหนดีล่ะฮะ?”

”...ฮื้อ...บนถนนล่ะมั้ง?” เธอตอบไปโดยไม่ได้คิด

”คุณช่วยโทรเรียกรถแท็กซี่ให้ผมได้มั้ยฮะ?”

”............” <นี่เขาต้องการอะไรของเขาเนี่ย>

คุณสามีเงยหน้าขึ้นไปมองที่ห้องของเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ว่า “ผมสงสัยจังเลยน้า..ว่า”จินซึ” จะเป็นไงมั่ง มันจะคิดถึงพ่อมั่งหรือเปล่าน้า”

หญิงสาวได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทางโดยไม่ตอบอะไร...<รู้น่ะคิดอะไรอยู่>

แต่ชายหนุ่มยังคงพูดอ้อนต่อไปว่า “ผมหนาวมากเลยนะฮะ..คุณหาอะไรร้อนๆให้ผมดื่มซักหน่อยจะได้มั้ยอ่ะ?”

หญิงสาวหัวเราะออกมาแล้วถามว่า “อะไรที่ร้อนๆ? อย่างพวกช็อคโกแล็ตร้อนใช่มั้ย?”

”ชาข้าวบาร์เลย์ดีกว่าฮะ”

เธอนิ่งเงียบไม่ตอบได้แต่หัวเราะคิกๆ ราวกับรู้ทัน..

คุณสามีเริ่มก้มดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางร้อนรนก่อนจะบอกว่า “เรามีเวลาเหลือไม่มาก”<รีบขึ้นไปบนห้องกันดีกว่านะ ตรงนี้น๊าวหนาวววววว>

”แต่เธอให้สัญญากับท่านประธานเอาไว้แล้วนี่นา...”

”ตราบใดที่ผมกลับไปที่นั่นภายในเที่ยงคืนมันก็ไม่เป็นไรหรอกฮะ...นอกจากนั้นพวกเราก็ไม่ได้ออกมาจากอพารท์เม้นท์พร้อมๆกันด้วย...”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองห้องพักของเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด...

”ให้ผมอยู่ที่นี่...จนกว่าแท็กซี่จะมารับแล้วกันน่ะ...ว่าไงล่ะ...หืมม..?”ฮยอนจุงพยายามใช้มารยาชายร้อยเล่มเกวียนเพื่อให้เธอยอมให้เข้าขึ้นไปรอบนห้อง

และฮวางโบเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ทว่า เธอได้แต่ตอบคำถามอยู่ในใจ <ไม่ใช่ว่าชั้นไม่อยากให้เธอขึ้นไปหรอกนะ...แต่ถ้าชั้นให้เธอเข้ามาในห้องแล้ว...มันจะเป็นเรื่องยากมากๆที่ชั้นจะปล่อยเธอกลับไปน่ะ...>

ฮยอนจุงก้มมองดูนาฬิกาอีกครั้งพร้อมกับส่งเสียงเร่งเร้าว่า “พวกเรามีเวลาไม่มากแล้วน่ะฮะ” (ไปกันเหอะ...ไม่รีบ แต่เวลามีน้อย หวังว่าคุณคงเข้าใจน่ะฮะ)

ฮวางโบมีลังเลเล็กน้อยแต่ก็อดเป็นห่วงความรู้สึกของสามีไม่ได้ จึงตัดสินใจเดินนำหน้าไปที่ลิฟท์เพื่อขึ้นไปที่พัก
เมื่อขึ้นมาถึงหน้าประตูห้องพัก ประตูหน้าห้องก็ถูกเตะให้เปิดออกอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นมาแล้วอุ้มตรงดิ่งไปที่ห้องนอน

”อ้ากกก เดี๋ยวเราก็หกล้มหัวคะมำกันทั้งคู่หรอก”หญิงสาวร้องเตือนเมื่อเห็นท่าทางรีบเร่งทำเวลาของเขา

ในที่สุดเขาก็อุ้มเธอมาจนถึงเตียงและล้มตัวลงไปบนนั้นพร้อมๆกัน “ถึงเส้นชัยแล้วฮะ !!!”<ขอรางวัลผมด่วนจี๋เลย>

เธอยิ้มอย่างสดใสก่อนจะเอื้อมมือเพื่อโน้มใบหน้าของชายผู้เป็นที่รักให้เข้ามาใกล้ๆเธอ

“ชั้นคิดถึงเธอน่ะ เธอคิดถึงชั้นมั๊ย”

“คิดถึงซิฮะ คิดถึงมากด้วย แต่ว่า ...ผมจะทำยังไงได้ ในเมื่อ...”

“อืม ชั้นเข้าใจจ๊ะ ถึงเธอจะไม่พูดออกมาแต่ชั้นก็รู้ว่า เธอก็คิดถึงชั้น เราต่างก็คิดถึงกัน แต่ที่เราต้องปิดบังไว้
เพราะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม” ฮวางโบเข้าใจความรู้สึกของตนและสามีดี

“ฮะ ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ดังนั้น ขอให้บูอินคิดไว้เสมอน่ะฮะว่า คุณคือผู้หญิงคนสุดท้ายของผมที่ผมจะรัก ถึงแม้ในบางครั้งผมจะไม่สามารถแสดงความรัก ความคิดถึงต่อหน้าผู้อื่นได้ ทั้งๆที่ใจอยากจะทำ แต่ผมเชื่อว่า ..คุณรู้ทุกอย่าง”

“จ๊ะ ชั้น รู้ ชั้นเข้าใจ อย่าห่วงไปเลยน่ะ”

“ขอบคุณที่เชื่อใจผมฮะ” เขาพูดด้วยหัวใจที่พองโต สิ้นเสียงเขาก็รวบร่างบางให้ลอยจากพื้น พร้อมกับหมุนเป็นวงกลม ก่อนจะพรมจูบไปทั่วดวงหน้าหวานของเธอ พร้อมกับแลกเปลี่ยนความอบอุ่นของกันและกันกับช่วงเวลาอันมีค่าของทั้งสองแม้จะมีอยู่เพียงน้อยนิด

แล้วเวลาแห่งความสุขยามค่ำคืนอันแสนสั้นก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้ฮยอนจุงและฮวางโบต่างมายืนมองหน้าด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่ที่บริเวณประตูห้อง

เธอจุมพิตที่ริมฝีปากของเขาเพื่ออำลาก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ...”นี่เป็นเหตุผลที่ชั้นไม่อยากให้เธอเข้ามาในนี้...เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ยากยิ่งสำหรับชั้นที่จะส่งเธอกลับไป...”

ฮยอนจุงพูดด้วยเสียงเศร้าๆว่า “เรามาพยายามทำตัวให้ชินกับเรื่องแบบนี้ก็แล้วกันนะฮะ.”<สำหรับผมที่ต้องฝืนปล่อยทิ้งให้คุณต้องอยู่ตัวคนเดียว...และสำหรับคุณซึ่งต้องฝืนยอมปล่อยให้ผมไป..>

”ดูแลตัวเองให้ดีๆน่ะ หากว่าเมื่อใดก็ตาที่เธอท้อหรือเหนื่อย ขอให้เธอนึกถึงชั้น ชั้นจะเป็นทุกอย่างให้เธอ” น้ำเสียงสั่นเครือของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอพยายามอดกลั้นมากที่สุด การที่รักใครสักคน อยากอยู่กับคนที่รัก แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ต้องยอมปล่อยเขาไปเพื่อหน้าที่การงาน ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ยากแต่ก็ต้องพยายามผ่านพ้นมันให้ไป

”ฮะ คุณก็เช่นกันนะ เมื่อใดที่คุณคิดถึงผม ขอให้คุณดูดาวเหนือ นั่นคือตัวแทนของผมที่คอยมองคุณอยู่เสมอ ไม่ว่าจะกลางวันและกลางคืน ผมจะยังคงอยู่อย่างนั้นตลอดไป ราตรีสวัสดิ์น่ะฮะ ที่รักของผม ”

แล้วทั้งคู่ก็มอบจูบอำลาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ให้แก่กันอีกครั้ง..ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดใจเดินออกจากห้องไป

คืนวันต่อมา ฮวางโบกำลังคุยโทรศัพท์กับคุณสามีว่า “เธอได้ดูรึเปล่า?”

”ผมไม่ได้ดูตอนที่ออกอากาศครั้งแรกน่ะ....แต่ผมได้ดูจากรี-รันฮะ..”

”เธอคิดว่าไงบ้างล่ะ ชอบรึเปล่า?”

”อะไรนะฮะ?”

”เธอชอบวิธีที่เขาตัดต่อเทปของพวกเราที่ไปออกอากาศรึเปล่า?”

”เฮ้อ..ถ้าเรื่องนี้โปรดิวเซอร์มาถามผมแล้วล่ะก็...ผมจะไม่มีทางตัดต่อให้ออกมาแบบนั้นแน่ๆ...”

หญิงสาวหัวเราะคิกแล้วถามไปว่า “แล้วเธอคิดจะทำออกมาแบบไหนเหรอชั้นอยากรู้จัง?”

“พวกเขาตัดต่อคำพูดของผม”จนมันออกมาดูแปลกๆอ่ะ...”

”หา เธอว่าไงน่ะ?”

”ผมหมายถึงว่า...สิ่งที่ผมพูดไปผมไม่ได้หมายความให้เป็นอย่างนั้น...แต่แล้วพวกเขากลับไปใส่ซับไตเติ้ลให้มันออกมาดูมากเกินไปหน่อย...”

”หุหุ...แล้วเธอว่า เราควรจะไปต่อว่าเขาดีมั้ย?”

”เพื่ออะไรหรือฮะ? ยังไงรายการมันก็จบไปแล้ว...และพวกเราเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเพราะว่าเราไม่ได้ไปถ่ายทำที่สตูดิโอกับพวกเขาด้วย...”

”ฮาาา...พวกเราถูกลอบแทงข้างหลังหลายครั้งด้วยเหมือนกันนะตอนที่ไปถ่ายทำที่สตูดิโอน่ะ”

”ใช่เลยฮะ...ผมเดาว่าพวกเขาคงคิดว่ามันจะดูน่าสนใจมากกว่าที่ตัดต่อออกมาแบบนั้น? แต่ผมว่ามันประหลาดสุดๆเลยอ่ะ”

”แหม..มันก็เป็นคอนเซ็ปท์ของรายการอ่ะนะ..พวกเราก็ไม่มีสิทธิจะไปทำอะไรได้หรอก...เราก็เป็นเหมือนแค่นักแสดงในรายการเท่านั้น!”

”แต่สำหรับผมมันไม่ใช่การแสดงเลยนะฮะ ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียว!”

หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนตอบไปว่า “ชั้นรู้แล้วจ้า”

”แล้วคุณรู้สึกยังไงบ้างฮะ?”

”หา ชั้นเหรอ?”

“ชั้นว่า ตอนจบมันเป็นอะไรที่ประทับใจมาก ไม่ว่าจะเป็นคำพูด ความรู้สึก ของพวกเรา”

“ใช่ฮะ คุณรู้มั๊ย ผมล่เหนื่อยมากมาย แต่เพื่อให้มันเป็นตำนานกับการมาขึ้นเขาของพวกเรา ผมจึงอยากให้เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตฮะ”

“ช่าย แต่เธอรู้มั๊ย ชั้นว่า แฟนคลับก็คงต้องมีร้องไห้กันบ้างล่ะน่ะ อย่างน้อย มันเป็นความรู้สึกสุดท้ายที่แสดงความรู้สึกของพวกเราออกมาได้หมด ใช่มั๊ย”

“แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆน่ะ”

“ชั้นรู้จ๊ะ แต่ว่าตอนนี้...พวกเราไม่มีอะไรที่จะต้องทำหรือว่าเกี่ยวข้องกับ...รายการ WGM อีกต่อไปแล้วนี่นา...”
<แต่ถ้าในอนาคตมีคู่มันหวาน เราก็ควรจะเชียร์ให้พวกเขาสมหวังเหมือนคู่ของเราน่ะ โอเคป่ะ>

”พวกเราก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่ได้คงอยู่ตลอดไป...แต่ยังไง..ชั้นก็รู้สึกขอบคุณรายการนี้มากเลยนะ...”

”คุณพูดถูกฮะ”

”ชั้นเดาว่า...จากนี้ไป...ชั้นจะได้เห็นหน้าเธอจากละคร F4 …อย่างนั้นใช่มั้ย?”

”นี่คุณจะทำตัวเป็นแค่แฟนคลับของผมหรือไงกันฮะ? ทำไมถึงคิดว่าคุณจะสามารถเห็นหน้าผมได้แค่จากจอทีวีเท่านั้นล่ะฮะ?”

”หุหุ...ก็เพราะเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลาที่จะมาเจอชั้นน่ะสิ....”

”คุณคิดถึงผมบ้างมั้ยอ่ะ?”

”คิดถึงสิ” <มากเลยล่ะ>

”คุณอยากจะไปออกกำลังกายที่ฟิตเน็ตด้วยกันมั้ยล่ะ?

”ไปออกกำลังเหรอ?”

”ใช่ฮะ...ที่ฟิตเนสที่ผมเป็นสมาชิกอยู่น่ะ”

”จริงหลอ?”

”แต่ว่า..”.

”ว่าไง?”

”คุณต้องจ่ายค่าสมาชิกของคุณเองนะฮะ...”

”อะไรนะ?” หญิงสาวทำปากยื่นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูผิดหวัง

”อืมม...พวกเรายังไม่ได้ไปเปิดบัญชีธนาคารร่วมกันใช่มั้ยฮะ? ช่วงนี้ผมถังแตกนิดหน่อยอ่ะ...ก็เลย...”

”ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นได้ล่ะ?”

<ก็ผมต้องรีบเก็บเงินอย่างเร่งด่วน...เพื่อเอาไปซื้อบ้านของเราไงฮะ...> “ ได้โปรด...อย่าเสียใจจนเกินไปถ้าผมไม่สามารถจะดูแลเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ให้กับคุณได้..เพราะว่าตอนนี้ผมกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่มันค่อนข้างจะเป็นงานช้างอยู่ฮะ...”

”แต่ว่า...ชั้นรู้สึกผิดหวังไปเรียบร้อยแล้วอ่ะ”

”ไม่เอาน่า...คุณคือฮวางบูอิน ผู้หญิงที่มีหัวจิตหัวใจราวกับทองคำ...ผมจะชดเชยคืนให้คุณทุกสิ่งทุกอย่างในภายหลังก็แล้วกันนะฮะ”

”แล้วเธอจะชดเชยให้ชั้นด้วยอะไรเหรอ?”

”ก็ในวันข้างหน้าผมจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ทำมาหาเลี้ยงภรรยาและลูกอีก 4 โดยที่คุณไม่ต้องทำงานอีกต่อไปไงฮะ...แหม..อย่าทำเป็นคนที่มองการณ์ใกล้นักสิฮะ...”


”นี่เธอจะทำอย่างที่พูดจริงๆน่ะเหรอ?”

”แน่นอนอยู่แล้วฮะ...นี่คุณคิดว่าผมจะคอยเกาะคุณกินไปตลอดงั้นหรือฮะ...บูอิน?”

”ไม่ใช่อย่างนั้นจ้ะ...แต่ชั้นรู้ว่าความทะเยอทะยานภายในใจของผู้ชายที่ชื่อคิมฮยอนจุงมันคือ...”

”อย่าห่วงไปเลยฮะ...ผมจะไม่ทำให้คุณต้องอดตายเป็นอันขาด....”

”หืออ...แค่นั้นเองน่ะหรือ?”

”ใช่ฮะ..”.

”โอ..เธอนี่...น้ำตาชั้นกำลังจะไหลพรากออกมาเลยนะเนี่ย...ขอเวลาให้ชั้นร้องไห้คนเดียวเงียบๆสักครู่จะได้มั้ย”

ชายหนุ่มทำเสียงลมพ่นออกทางจมูกก่อนจะพูดว่า...”คุณไม่ต้องมาทำเป็นนอกเรื่องเลยนะฮะ ที่ผมกำลังทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวผมเองด้วย”

หญิงสาวหัวเราะคิก “เธอว่าไงนะ?”

”ผมจะได้สามารถกำจัดเพื่อนผู้ชายบางคนของคุณออกไปซะได้ ถ้าคุณไม่ได้ออกไปข้างนอกบ่อยๆน่ะ..เฮ้อ..คุณรู้จักผู้ชายมากมายหลายคนเกินไป..”

”เฮ้..นี่ชั้นไปทำอะไรแบบนั้นเมื่อไหร่…?

”นี่คุณกำลังพยายามปฏิเสธงั้นหรือฮะ?”

”ชั้นหมายถึงว่า...ชั้นรู้จักผู้ชายก็หลายคนอยู่นะ...แต่ว่าพวกเขาก็แค่...”

”แค่อะไรหรือฮะ...?”

”..ทั้งหมดก็เป็น..เพื่อนๆกัน..แล้วก็รุ่นน้อง...”

”แล้วผมล่ะฮะ...ก็เคยเป็นหนึ่งในรุ่นน้องของคุณเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

”..แต่กรณีของเธอ...มันแตกต่างไปจากคนอื่นนิดนึงนี่นา...”

”คุณหมายถึงตั้งแต่แรกเริ่มเลยหรือฮะ?

”ก็ไม่เชิงหรอกนะ...”

”เห็นมั้ยล่ะฮะ...คุณเชื่อใจใครไม่ได้หรอกน่ะ..ไม่ว่าเพื่อนหรือว่ารุ่นน้องก็ตาม พวกอาจจะคิดกับคุณเป็นอย่างอื่นได้น่ะ...!”


“นี่เธอ” (คุยกันดีๆ หึงไปไหนอีกแล้วน่ะเนี่ย)

”นี่คุณเรียกผมแบบนั้นอีกแล้วน่ะ!”

หญิงสาวบ่นพึมพำว่า “ก็เพราะเธอกำลังทำตัวไม่แฟร์อยู่นี่นา”

”ผมกำลังสงสัยอยู่ว่าจริงๆแล้วใครกันแน่ระหว่างเราที่กำลังทำตัวไม่แฟร์น่ะ?”

”หือ” <อาการทำตัวเป็นสามีกำเริบอีกแล้วสิ...แย่แล้วชั้น>

โปรดติดตามคุ่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนต่อไป



Create Date : 01 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2553 22:21:49 น. 5 comments
Counter : 509 Pageviews.

 
น่ารักจริงงงงงเลยไม่ต้องมีคำบรรยาย.. ขอบคุณนะครับยาย สำหรับฟิตดีๆๆ รักษาสุขภาพด้วยนะครับอากาศเปลี่ยนแปลงแย้วนะครับ สู้สู้สู้ (พักผ่อนบ้างนะครับ)


โดย: hunny IP: 124.120.35.175 วันที่: 1 พฤศจิกายน 2553 เวลา:23:48:14 น.  

 
ฟิคตอนนี้ ไม่มีชื่อเหรอค่ะยาย ลักษณ์ช่วยตั้งให้ว่า ก็มันหึงนี่น่า ทำไงได้(ภาค2) แหมคุยกันไปเรื่อยเปืี่อยสุดท้าย จุงก็กลับหึงขึ้นมาซะงั้น ท่าทางจะเป็นผู้ชายที่ขี้หึงมากๆๆ ขอบคุณยายนะค่ะสำหรับฟิคอีกเช่นเคย


โดย: luck IP: 58.136.48.117 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2553 เวลา:11:02:21 น.  

 
ขอบคุณนะยาย ยาขนานวิเศษหลังจากทำงาน

คุณคือผู้หญิงคนสุดท้ายของผมที่ผมจะรัก
ชอบคำพูดนี้จัง หวังว่าคงจะเป็นจริงเร็วๆ

เสนอ ตั้งชื่อตอนว่า ก็คนมันรัก



โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.10.48 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:37:27 น.  

 
ขอบคุณนะยาย ยาขนานวิเศษหลังจากทำงาน

คุณคือผู้หญิงคนสุดท้ายของผมที่ผมจะรัก
ชอบคำพูดนี้จัง หวังว่าคงจะเป็นจริงเร็วๆ

เสนอ ตั้งชื่อตอนว่า ก็คนมันรัก



โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.10.48 วันที่: 2 พฤศจิกายน 2553 เวลา:21:37:35 น.  

 
ขอบคุณคะยาย มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน ^___^

ปล. น้ำท่วม อากาศเริ่มเย็นลง ขอให้ยายและทุกๆคน ที่รักจุงโบ รักษาสุขภาพดีๆนะคะ ด้วยความห่วงใยจากใจจุงโบ


โดย: เจน IP: 113.53.86.94 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2553 เวลา:13:42:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.