Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
30 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 117- บูอินของผมดุจัง.T_T

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ภายในรถของฮวางโบซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังที่พักของวง SS501

หญิงสาวทำหน้าเบ้แล้วร้องออกมาดังๆว่า “อ้ากกส์ ชั้นอยากจะบร้าตาย”

”มีอะไรหรือฮะ?”

เธอเหวี่ยงสายตาใส่คุณสามีก่อนจะย้อนไปว่า “มีอะไรงั้นเหรอ?” <ไม่รู้จริงอ่ะ>

”............”

<ทำไมพวกเราถึงถูกน้องๆจับได้อยู่เรื่อยเลยนะเวลาที่เรา...กัน...?...T_T >เธอวคิดในใจพร้อมกับซุกหน้าลงบนฝ่ามือแล้วส่ายศีรษะไปมาพร้อมกับร้อง “อ๊ากสสส” ด้วยความรู้สึกอายสุดๆ

คุณสามีนั่งมองเธอแล้วหัวเราะชอบใจ

”หึ ตลกมากรึไงกัน?” เธอเบะปากก่อนจะคร่ำครวญต่อไปว่า “พระเจ้า ชั้นอยากจะวิ่งหนีไปให้สุดขอบโลกเลยจริงๆนะ”

ฮยอนจุงยังคงนั่งอมยิ้มมองดูอาการเหวี่ยงของภรรยาไปเงียบๆ...

หญิงสาวยังคงร้องโวยวายเพื่อระบายอารมณ์ต่อไป “ อ๊ากกส์ ชั้นจะทำหน้ายังไงดีเนี่ย”

คุณสามีถึงกับกลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาอย่างดัง “หุหุ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

ที่ห้องพักของวง SS501
ในขณะที่ฮวางโบกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่เงียบๆ ฮยอนจุงก็เดินเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับถามว่า

”คุณอยากจะให้ผมช่วยทำอะไรบ้างมั้ยฮะ?”

เธอชำเลืองมองสามีนึงก่อนจะบอกว่า “เธอออกไปนั่งข้างนอกจะดีกว่าน่ะ ชั้นอยากอยู่ในนี้เงียบๆคนเดียว”

”ทำไมล่ะฮะ?”

”เอ่อ...ออกไปเถอะน่า...ไม่ต้องเข้ามาในนี้หรอกนะ คือว่า ชั้นร้อนอ่ะ”

”ถ้างั้นผมจะเอาไปทำข้างนอกห้องครัวแล้วกันน่ะ เผื่อคุณจะมีอะไรให้ผมช่วยหั่นหรือว่าซอยอีก”

”แต่เธอ...ไม่ชอบพวกของแหลมๆอย่างมีดนี่นา?”

”เดี๋ยวนี้ผมดีขึ้นเยอะแล้วล่ะฮะ...”ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างสดใส “ผมกลายเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิมเพราะว่าผมได้พบกับผู้หญิงคนนึงที่ยอดเยี่ยมมากๆ”

”หุหุ เข้าใจพูดน่ะเธอเนี่ย”

ระหว่างนั้นจุนเบบี้ก็ยื่นหน้าเข้ามาดูในครัวพร้อมกับพูดแซวว่า “อือ-ฮึ แล้วพี่ก็คงจะสำลักความสุขจนแทบจะตายแน่นอน”

หญิงสาวได้ยินก็สะดุ้งโหยงพร้อมกับรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง...

ส่วนลีดเดอร์แสยะยิ้มให้น้องเล็กก่อนจะตอบไปว่า “ใช่เลย...ชั้นหวังว่านายจะมีโอกาสได้รับประสบการณ์ที่ดีๆอย่างนี้กับเขาบ้างน่ะ...”

หญิงสาวรู้สึกอายจนไม่รู้จะทำอย่างไรดีได้แต่หลับตาลงและคิดในใจว่า <นี่เธอคิดอะไรของเธอกันนะ...T_T? >

จุนเบบี้ถามขึ้นมาอีกว่า “พี่ฮะ พี่ว่า...ผมสามารถจะเข้าไปแทนที่พี่ในรายการ WGM ได้มั้ยฮะ?”

”ชั้นว่าท่านประธานคงจะรู้สึกตื่นเต้นตกใจจนแทบเสียสติไปเลยล่ะ”ลีดเดอร์ออกความเห็น

”แล้วพี่สะใภ้ล่ะฮะ คิดว่าไงบ้าง?”

”จ้ะ.เธอถามว่าไงนะ?”

”ทำไมพี่ไม่ทำรายการ WGM ต่อ แล้วให้ผมไปคู่กับพี่แทนล่ะฮะ? ไม่เห็นจำเป็นเลย ที่พี่จะต้องออกจากรายการนี้อ่ะ”

”ว่าไงน่ะ?” ฮวางโบรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของน้องเล็ก

เมื่อลีดเดอร์ได้ยินก็อึ้งไปพักนึงก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามีดทำครัวบนโต๊ะขึ้นมา...”นี่นาย โอ้โห ทำกันซึ่งๆหน้าเลยเหรอ...”<ไม่ใช่ตีท้ายครัวธรรมดาๆน่ะเจ้านี่...มันตีแสกหน้ากันจะๆในครัวเลยนี่หว่า>

เบบี้เห็นท่าทางเอาจริงของลีดเดอร์ก็เริ่มแหยงๆ ถอยหลังกรูดๆออกมา.”ไม่เอาน่า..พี่ฮะ ผมก็แค่ อา-ล้อ-เล่งงงง...ขำๆน่า”

”ใครบอกนายกันว่าชั้นอนุญาตให้มาพูดล้อเล่นกับพี่สะใภ้ได้น่ะ..หา..?” <ไม่เคยตายใช่มั้ย>

หญิงสาวทำหน้านิ่วและรีบเตือนว่า “ระวังหน่อยนะ! เดี๋ยวพลาดขึ้นมา เลือดตกยางออกกันจริงๆเข้าล่ะ แย่เลย!!!”

ลีดเดอร์ก้มลงมองมีดเล่มใหญ่ที่ถืออยู่ในมือก่อนจะวางลงโต๊ะ “มีดนี่มันหนักไปหน่อย...ไม่ค่อยถนัดมือเลยแฮะ”

เบบี้วิ่งจู๊ดกลับไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับร้องโวยว่า “โอ๊ย...พี่นี่บ้าสุดๆเลยอ่ะ”

ลีดเดอร์กวาดตามองรอบครัวเพื่อหาอาวุธคู่ใจจนในที่สุดก็หยิบส้อมขึ้นมา “อันนี้ล่ะเหมาะมือเลย จับถนัดหน่อย เป้าหมายไม่พลาด”

ฮวางโบตาโตเท่าไข่ห่านแล้วรีบถามทันทีว่า “นี่เธอกำลังจะทำอะไรเนี่ย?”

ฮยอนจุงไม่ตอบ แต่เดินถือส้อม ย่างสามขุมตรงเข้าไปหาน้องเล็กซึ่งหลบอยู่ในห้องนั่งเล่น “มานี่เลย มาให้ชั้นจัดการซะดีๆ !!!”

น้องเล็กเมื่อเห็นเข้าก็รีบกระโดดข้ามเก้าอี้ยาวไปนั่งแอบอยู่ด้านหลังพร้อมกับตะโกนขอความช่วยเหลือ “ช่วยผมด้วยฮะ !!!”

ขณะเดียวกันยองแซงพอได้ยินเสียงโวยวายจึงเดินออกมาจากห้องนอน..”ทำไม...มีอะไรกันเหรอ...?” แล้วเขาก็ได้เห็นว่าลีดเดอร์กำลังใช้ส้อมในมือจู่โจมน้องเล็กเบบี้อย่างดุเดือด...”ไอ้เจ้านี่...มันหมาบ้าไม่เลิกจริงๆ...!”

ฮวางโบยืนดูตัวสั่นด้วยความตกใจสุดๆ “โอ พระเจ้า” เธอหันมาบอกยองแซงว่า “เธอช่วยห้ามพวกเขาทีสิ”

แต่อดีตรูมเมทกลับพูดว่า “ปล่อยพวกเขาไว้อย่างงี้เถอะฮะ...ผมเดาว่าเดี๋ยวเขาก็เลิกกันไปเองแหละหลังจากที่สติของเขากลับเข้าร่างแล้ว”

หญิงสาวทำท่าช็อคเมื่อได้ยินคำตอบ “อะไรเนี่ย?”

ลีดเดอร์ยังแกว่งส้อมไปมาพยายามจะจิ้มใส่เบบี้ซึ่งคอยหลบซ้ายทีขวาทีอย่างว่องไว

ยองแซงส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “นี่พวกนาย...นายกำลังจะทำให้โซฟาของเราทะลุเป็นรูน่ะ! แล้วเดี๋ยวพวกเราก็จะโดนเฉ่งกันอีกตามเคย !!!”

ระหว่างนั้นเอง จองมินก็กลับมาถึงบ้านพอดี เขายืนตะลึงมองดูการวิ่งไล่ล่าระหว่างพี่ใหญ่กับน้องเล็กอยู่ครู่นึง ก่อนจะค่อยๆสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วตะโกนออกมาสุดเสียงว่า

”เฮ้ยยยยยย พวกนาย 2 คนน่ะ เงียบๆกันได้แล้ว !!!!” ดูเหมือนว่าเขาจะลืมตัวว่าตัวเขาเองนั่นล่ะที่ดังอยู่คนเดียว

ฮวางโบถึงกับสะดุ้งหันไปมองด้วยความตกใจ...สองหนุ่มยืนตะลึงตัวแข็งเพราะตกใจกับพลังเสียง 120 เดซิเบล18 หลอดของม้ามิน

”นายอยากให้พวกเราโดนไล่ให้ไปอยู่ที่อื่นอีกแล้วเหรอ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...หา !! “ เขายังตะโกนราวกับยังไม่รู้ตัวว่าเสียงดังอยู่คนเดียว

ยองแซงเดินส่ายหน้าน้อยๆกลับเข้าห้องไปพร้อมๆพูดพึมพำว่า “แค่นี้ก็หมดเรื่อง” <ได้ม้ามาจัดการ ทุกอย่างสบายหายห่วง>

จองมินคว้าหมอนจากเก้าอี้ยาวขึ้นมาแล้วพุ่งตรงเข้าไปหาสองพี่น้องจอมป่วน.”นาย ไอ้ปีศาจจอมอาละวาด !”

ลีดเดอร์รีบยกแขนขึ้นมาสกัดการโจมตีด้วยหมอนของม้ามินทันที “เฮ้...อะไรกันเนี่ย”

ส่วนเบบี้ซึ่งกำลังหมดแรงจากการต่อสู้กับลีดเดอร์ “แฮ่ก แฮ่ก ชั้นไม่ไหวแล้วอ่ะ” เขารีบยกมือขึ้นมาทำท่าไฮไฟว์กับม้ามินทันที “เปลี่ยนตัวดีกว่า!”

”เฮ้ยนี่ พวกนาย!! 2 รุม 1 แบบนี้ได้ไงกัน มันไม่แฟร์นี่หว่า!!” ลีดเดอร์เริ่มโวย

จุนเบบี้ตอบว่า “ผมจะขอพักแป๊บนึงก่อนฮะ โอย...ลีดเดอร์นี่พลังช้างสารจริงๆ เวลาที่ของขึ้นโมโหสุดๆเนี่ย”

ม้ามินใช้หมอนผลักลีดเดอร์แล้วอบรมต่อไปว่า “นายไม่รู้รึไงว่าคนที่อยู่ห้องข้างล่าง เขาจะขึ้นมาโวยพวกเราเวลาที่นายวิ่งพล่านเสียงดังแบบนี้น่ะ? นี่ชั้นต้องคอยบอกนายอย่างนี้มากี่ครั้งแล้ว?”

ฮยอนจุงรีบถอยห่างออกมาจากเฮีย (ระ)เบียบและทรุดตัวลงบนโซฟา “แต่ชั้นมีเหตุผลที่ทำอย่างนั้นนะ! นายลองถามเจ้าบ้านั่นดูสิ!!”

”ไม่จำเป็นต้องถามหรอก นายคิดว่าชั้นไม่รู้รึไง?”

ลีดเดอร์เริ่มมีน้ำโหอีกรอบตะโกนท้าไปว่า “พูดม้าๆอย่างนี้ ต้องเจอกันหน่อย” ก่อนจะโยนส้อมในมือทิ้งไปแล้วเริ่มยกขาขึ้นมาทำท่าเตะอากาศ “ไอ้ม้ามิน นายตายแน่!!!”

ม้ามินล้มตัวลงไปนอนที่พื้นแล้วเริ่มยกขาขึ้นมาระดมลูกถีบเหวี่ยงไปรอบๆตัว “เข้ามาเลย ชั้นพร้อมแล้ว!!!

ฮวางโบยืนดูคู่ต่อสู้คู่ใหม่อย่างงงๆ...แล้วก้มลงไปหยิบส้อมแล้วหันไปถามน้องเล็กซึ่งกำลังมองดูการต่อสู้แบบตาไม่กระพริบว่า “นี่พวกเขา...เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดกันหรือไงน่ะ?”

เบบี้ซึ่งยังดูการต่อสู้อย่างติดพันได้แต่พยักหน้าหงึกๆแทนคำตอบ..

หญิงสาวมองส้อมในมือแล้วถามว่า “ไอ้นี่ก็ด้วยเหรอ?”

”ก็...เป็นบางครั้ง แล้วแต่อะไรอยู่ใกล้มือ แล้วก็คู่ต่อสู้นั้นๆด้วยฮะ”

”โอพระเจ้า...แล้วไม่มีใครเคยโดนส้อมจิ้มจนหน้าตาแหกกันมั่งหรือเนี่ย?”

”หุหุ..และที่มันตลกสุดๆก็คือ...พี่ฮยอนจุงเขาจะทำเป็นเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาจิ้มใส่อากาศ แต่ไม่เคยโดนใครเลยฮะ...ผมว่าพี่เขาทำแบบนี้จนชำนาญแล้วล่ะฮะ”

ฮวางโบถามกลับไปด้วยความประหลาดใจและแปลกใจสุดๆ “แต่ถ้าวันนึงเขาเกิดพลาดขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง? โอย..เขานี่สุดยอดแห่งความเหลือเชื่อจริงๆเลย” ว่าแล้วเธอก็เดินกลับเข้าไปในครัวปล่อยให้เบบี้นั่งดูสองหนุ่มประลองลูกเตะกันต่อไป

“พี่สะไภ้ก็ถามแปลก ถ้าพลาดเลือดตกยางออก ก็ไปหาหมอซิฮะ งานนี้แอนตาซิลไม่จ่ายหรอกฮะ ทะเลาะกันโดยไม่มีเหตุผล เฮ้อ” จุนเบบี้ได้แต่ตอบไปอย่างเหนื่อยหน่าย

แต่จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงคุณสามีร้องออกมาดังๆ “อ้ากกกกกกกก”

เธอสะดุ้งสุดตัว “เสียงของใครนั่น?”แล้วรีบวิ่งหน้าตาตื่นกลับมาที่ห้องนั่งเล่นทันที “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

”ผมถูกเจ้าม้าบ้ามันกัดเอาฮะ” คุณสามีซึ่งมีน้ำตาคลอรีบฟ้องพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมาให้ดู

ส่วนจองมินซึ่งมีเหงื่อโชกเต็มหน้าพูดขึ้นมาทันทีว่า “ยอมรับมาซะดีๆว่า นายแพ้แล้ว”

”ฝันไปเหอะ” ลีดเดอร์ยังไม่ยอมง่ายๆ

ฮวางโบชักเริ่มฉุนหน่อยๆที่สองหนุ่มตีกันไม่ยอมเลิกซักที “อ๊า ชั้นอยากจะ...” <ใช้วิชาเทควันโดแล้วจับพวกเธอทุ่มกับพื้นทีละคนจริงจริ๊ง)

ชายหนุ่มหันหน้าไปพูดอ้อนภรรยาต่ออีกว่า “ผมเจ็บจังเลยฮะ”

แต่เธอกลับเหวี่ยงสายตาใส่เขาแทนคำปลอบพร้อมกับหันหลังจะเดินหนีไป “ก็สมควรจะโดนแล้วล่ะ” <ซ่าดีนัก!!>

เมื่อเห็นภรรยาไม่สนใจคุณสามีเริ่มใส่มารยามากขึ้นร้องครวญคราง “อูย...นิ้วผมเลือดออกด้วยอ่ะ”

ในที่สุดก็ได้ผลหญิงสาวหยุดชะงักแล้วรีบหันกลับมาถามด้วยความเป็นห่วงทันทีว่า “จริงเหรอ? ไหนขอดูหน่อยซิ”

ชายหนุ่มรีบยกนิ้วขึ้นมาโชว์แผลทันที “นี่ไงฮะ? ผลงานเจ้าม้าบ้า”

ฮวางโบรีบเดินเข้ามาดูใกล้ๆ แล้วอุทานออกมาเมื่อเห็นนิ้วอาบเลือดของคุณสามี “โอ๊ะ ตายล่ะ” จากนั้นก็หันไปเหวี่ยงม้ามินทันทีว่า “เฮ้ เธอนี่เล่นแรงเกินไปแล้วน่ะ...!”

จองมินตอบกลับมาอย่างเคืองๆว่า “เฮอะ...นี่มันไม่แฟร์เลยนะฮะ..พี่รู้มั้ยว่า..ผมน่ะเกือบจะกลายเป็นขันทีเพราะลูกถีบจากลีดเดอร์อ่ะ”

”หา เธอว่าอะไรน่ะ?”

ม้ามินพูดต่อไปว่า “นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมชายหนุ่มที่ไม่มีสาวอยู่ข้างกายถึงสมควรจะไปตายซ่ะ ถ้ามันใช้การไม่ได้ แต่เฮ้อ..”ทำไมพี่ถึงถึงได้...” <เข้าข้างสามีออกหน้าออกตาซะขนาดนี้...ไม่ได้เห็นใจ..มินน้อยของผมเล้ย>

ลีดเดอร์ได้ทีก็แลบลิ้นเยาะเย้ยม้ามินเป็นการแก้แค้น “แบร่ อิชชี่ชั้นล่ะซิท่า”

ฮวางโบหน้านิ่วก่อนจะถามย้ำกลับไปว่า “เรื่องลูกถีบเมื่อกี้ เธอพูดเว่อร์เกินเหตุไปรึเปล่าน่ะ?”

”ผมเปล่าเวอร์เลยนะ หรือว่าพี่สะไภ้จะดูมั๊ยล่ะ ผมจะเปิดของกลางให้ดู !!” ม้ามินตะโกนสุดเสียง

”โอ้ว ไม่ต้องหรอก ว่าแต่ทำไมชั้นถึงไม่ได้ยินเสียงเธอร้องโวยวายอะไรเลยล่ะ?”

”เสียงร้องก่อนหน้านี้มันป็นเสียงของผมเองนะฮะ” จองมินรีบตอบทันที

”เธอว่าไงน่ะ?”

”ก็ลีดเดอร์เขารีบแหกปากร้องตามกลบเสียงผมไปจนหมดอ่ะ...”

เธอหันหน้าไปถามคุณสามีจอมเจ้าเล่ห์ทันที “จริงรึเปล่าน่ะ?”

แต่ชายหนุ่มกลับตีหน้าซื่อเล่าความเท็จอย่างไร้เดียงสา “เปล่านะฮะ ที่ผมร้องก็เพราะว่าผมกำลังถูกม้ากัด มันเจ็บมากๆเลยน่ะะ”

”ไม่จริงอ่ะ ลีดเดอร์พูดโกหกชัดๆเลย” จองมินผู้น่าสงสารเถียงไม่เลิก

ฮวางโบได้แต่มองคู่กรณีทั้งสองด้วยความเคลือบแคลงใจ...แต่เมื่อมองดูที่นิ้วของคุณสามีอีกครั้งเธอก็พูดออกมาว่า....”ยังไงก็ตาม...เขาก็บาดเจ็บจริงๆน่ะ”

จองมินเริ่มทนไม่ไหว. “งั้นเดี๋ยวผมเปิดให้ดูเลยล่ะกัน จะได้เห็นว่ามันบอบช้ำมากมายแค่ไหน?” พูดไปมือก็เริ่มทำท่าจะปลดกระดุมกางเกง

ลีดเดอร์เห็นท่าทางของม้ามินก็สะดุ้งโหยงแล้วโวยทันทีว่า “เฮ้ย ทำไมไอ้บ้านี่” <บังอาจจะโชว์ม้าน้อยของแกต่อหน้าเมียช้านนนเหรอ หา!!!!> จากนั้นก็หันรีหันขวางมองหาอาวุธคู่กาย “ไหนมันไปไหนแล้ว?”

ฮวางโบซึ่งนั่งหน้าแดงด้วยความอายถามกลับไปว่า “เธอมองหาอะไรเหรอ?”

ลีดเดอร์ไม่รอช้าวิ่งกลับไปที่ห้องครัวคว้าส้อมอันใหม่มา แล้ววิ่งเข้าใส่ม้ามินอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้ม้ามิน ที่นี้นายได้เป็นขันทีสมใจแน่ อ๊ากกกก!!”

ม้ามินเห็นท่าไม่ดีรีบหยิบหมอนมาบังตัวเองไว้พร้อมกับขู่ว่า “อย่าเข้ามานะเฟ้ย”

หญิงสาวมองดูคู่กัดแล้วทำหน้าเอือมระอาก่อนจะบ่นออกมาว่า “ชั้นนึกว่าพวกเธอจะเหมือนกับหมาน้อยหิวโซกินไม่เลือก...แต่จริงๆแล้วเหมือนหมาบ้ามากกว่าน่ะ”.

เธอส่ายหน้าด้วยความระอาก่อนหันหลังกลับไปที่ห้องครัว แต่แล้วก็ชะงักกึกอีกครั้งเมื่อคิดอะไรได้บางอย่าง

หญิงสาวยกมือขึ้นป้องปากแล้วตะโกนอย่างดังขึ้นมาว่า “หยุดเดี๋ยวนี้เลยน้า ทั้งสองคน !!!!!”

สองหนุ่มยืนตะลึงแข็งทื่อเมื่อได้ยินน้ำเสียงดุๆราวกับเสียงคำรามของแม่เสือสาว

”ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเธอทำตัวเป็นเด็กๆกันถึงขนาดนี้ นี่ถ้าหน้าตาแหกขึ้นมาจะทำยังไงกันหา???? “ ระหว่างที่พูดก็เดินไปริบส้อมมาจากมือฮยอนจุง “ส้อมเนี่ยก็มีไว้สำหรับกินอาหาร ไม่ใช่เอามาเป็นอาวุธสู้กัน...เข้าใจมั้ย??? โตจนจะเป็นพ่อคนได้แล้วยังเล่นเป็นเด็กๆไปได้ “ เธอเริ่มอบรมคุณสามีเป็นลำดับแรก

”หา..?” <ไม่เข้าข้างผมแล้วเหรอฮะ..บูอิน>

หญิงสาวหันหน้ามาเล่นงานม้ามินเป็นรายต่อไป “ส่วนเธอ...”

”ว่าไงฮะ?” ม้ามินรีบพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเกรงๆ

”ลีดเดอร์เขาอายุมากกว่าเธอหนึ่งปี เขาอาวุโสกว่าเธอ ยังไงก็ต้องถือว่าเขาก็เป็นพี่ใช่มั้ย?”

”ก็ใช่”

”งั้นทำไมเธอถึงได้ใช้คำพูดคำจาไม่ให้เกียรติพี่เขาอยู่ตลอดเลยล่ะ?”

”ว่าไงนะฮะ?” <อย่าเอ็ดเกินไปซิฮะ ผมอายปารก์นาจาว่าที่ภรรยาในอนาคตของผมน่ะ>

”วิธีการพูดของเธอมันดูสนิทสนมกันจนไม่รู้ว่าใครเป็นพี่เป็นน้อง นั่นเขาเป็นพี่เธอน่ะ แล้วเธอกล้าดียังไงถึงได้พูดจาแบบนั้นกับพี่เขา หืม ตอบมาซิ? !!”

ม้ามินถึงกับนั่งเงียบอุบไม่มีมีปากมีเสียงเมื่อเจอเทศน์ชุดใหญ่จากพี่สะใภ้...!!

หญิงสาวเหวี่ยงสายตาใส่ทั้งสองหนุ่มแล้วพูดเสียงดุๆต่อไปว่า “ทั้งสองคนไปล้างมือให้เรียบร้อยก่อนจะกินข้าวด้วยนะ ถ้าไม่อย่างงั้นล่ะก็ ชั้นจะให้กินแต่กิมจิกับสาหร่ายเท่านั้น !”

ฮยอนจุงทำหน้าเศร้าก่อนจะเอ่ยปากเรียก...”บูอิน”< ทำไมวันนี้คุณดุณดุจังฮะ>

หญิงสาวจิกสายตาไปที่คุณสามีโดยไม่พูดอะไร...

ฮยอนจุงรีบถอยห่างออกมาแต่ก็พยายามอ้อนต่อไปว่า ”ผมเจ็บนิ้วจังเลยฮะ”

”สำหรับคนที่บาดเจ็บนะ ชั้นเห็นว่ามือของเธอสามารถใช้งานได้ดียังเอาส้อมไปเที่ยวไล่จิ้มคนอื่นได้น่ะ...ชั้นไม่เห็นว่ามีอะไรที่ต้องน่าเห็นห่วง”

คุณสามีเริ่มอารมณ์บูด..”คุณกำลังพูดกับผมราวกับว่าผมเป็นเด็กเล็กๆ”

”แล้วใครกันล่ะที่ทำตัวเป็นเด็กน่ะ? เธอเสียสติไปแล้วเหรอ? ทำไมถึงได้เที่ยวเอาส้อมไปไล่จิ้มคนอื่นอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้น?”

ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วพูดเสียงอ่อยๆว่า “บูอิน...คุณน่ากลัวจังฮะ...T_T”

“นี่เธอไม่เคยไปโรงเรียนชั้นอนุบาลรึไงกัน? เธอไม่รู้หรือว่าส้อมน่ะมีไว้สำหรับทำอะไร?

คุณสามีทำหน้าไร้เดียงสาตอบกลับไปว่า “ผมไม่เคยเรียนชั้นอนุบาลฮะ”

หญิงสาวส่งสายตาเพชรฆาตให้เขาก่อนจะพูดว่า “เธอคงจะภูมิใจมากเลยสินะ”

”ผมไม่ได้ภูมิใจกับมันแต่ว่าผมก็ไม่ได้รู้สึกอับอายด้วยเช่นกันฮะ”

”งั้นเธอจะบอกว่าเธอไม่ได้รู้สึกละอายกับเรื่องส้อมที่เธอทำบ้าๆลงไปวันนี้ใช่มั้ย?”

เขาถอยหลังห่างจากเธอออกมาอีกนิดก่อนจะพูดว่า” ขอโทษฮะ”

หญิงสาวได้ยินก็หันหลังเดินกลับไปที่ครัวพร้อมกับบ่นพึมพำว่า “ไหนล่ะที่บอกว่ากลัวของแหลมๆของมีคม? ขอเถอะนะ...อย่ามาทำให้ชั้นขำหน่อยเลยน่ะ มันไม่ตลกเลย”

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกต์ ตอนต่อไป



Create Date : 30 ตุลาคม 2553
Last Update : 30 ตุลาคม 2553 9:14:45 น. 3 comments
Counter : 692 Pageviews.

 
โบดุจังคะยายนาจา
(อ้อนยายบ้างไรบ้าง)
วันนี้อ่านหลายตอนรวดขอบคุณคะ


โดย: prongpawin IP: 183.89.67.250 วันที่: 30 ตุลาคม 2553 เวลา:11:51:23 น.  

 
ตอนนี้ฮาได้ใจจริงงงจริงครับยาย ยายรักษาสุขภาพด้วยนะครับ พักผ่อนบ้างนะครับ ขอบคุณสำหรับฟิตดีๆๆๆ ครับ


โดย: hunny IP: 124.120.42.76 วันที่: 31 ตุลาคม 2553 เวลา:0:55:47 น.  

 
อร๊ากกกกก ใครเป็นว่าที่ภรรยาของมินนี่ ยายมาเคลียร์เด๋วนี้เลย ฮ่าๆๆๆๆ
ขอบคุณค่ะ


โดย: ตอง IP: 223.207.27.168 วันที่: 3 พฤศจิกายน 2553 เวลา:20:21:46 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.