Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
27 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 116- ก็มันหึงนี่นา ทำไงได้

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****



ภายในร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

จุนเบบี้ ยองแซง และคู่ผักกาดหอมกำลังเดินเข็นรถช็อปปิ้งเข้าไปข้างใน

ฮวางโบหันมาถามหนุ่มๆว่า “พวกเธอมีเมนูอะไรที่อยากจะทานกันเป็นพิเศษรึเปล่าจ๊ะ?”

”ผมอยากกิน Japchae (ผัดวุ้นเส้นเกาหลี) ฮะ! “จุนเบบี้รีบบอกทันที

ฮวางโบถามทันที”ผัดวุ้นเส้น เหรอ?

แต่ลีดเดอร์ขัดคอขึ้นมาว่า ”เฮ้ แค่ทำอาหารที่ง่ายๆก็พอแล้วล่ะ ไม่ต้องไปตามใจเขานักหรอกฮะ”

หญิงสาวหันไปมองหน้าคุณสามีแล้วบอกว่า “มันก็ไม่ต้องใช้เวลาทำนานเท่าไหร่หรอกน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ชั้นทำได้”

ยองแซงพูดเสียงนุ่มๆขึ้นมาว่า “ทำอะไรก็ได้แล้วแต่พี่เถอะฮะ เรื่องกินพวกเราไม่ได้เรื่องมากหรอกฮะ แค่ได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือพี่ทำให้พวกเราก็พอแล้วล่ะฮะ”

”ไม่เอาน่า เธอน่ะเป็นคนที่พวกเราเป็นหนี้บุญคุญมากที่สุดเลยน่ะ คราวที่แล้วเธอช่วยพวกเราไว้ตั้งเยอะ...ถ้าไม่ได้เธอแล้วล่ะก็ แย่เลย...”

แต่แล้วจุนเบบี้ก็เปลี่ยนประเด็นขึ้นมาว่า “พี่สะใภ้ฮะ จำได้มั้ยว่า คราวก่อนที่พี่มาที่บ้านอ่ะ พี่บอกว่าจะสอนพวกเราทำหมูชุบแป้งทอด แต่พี่ก็รีบกลับไปซะก่อน”

หญิงสาวรู้สึกเขินนิดๆเมื่อนึกไปถึงตอนนั้นแต่ก็ตอบไปว่า “.อืมม จำได้สิ”<เหตุการณ์นั้นชั้นไม่ลืมแน่นอน>

”งั้นคราวนี้พี่ช่วยสอนพวกเราด้วยนะฮะ ”น้องเล็กเริ่มอ้อน

”ได้เลยจ้ะ”

ลีดเดอร์พอได้ยินก็เริ่มโวยนิดๆทันที“หมูชุบแป้งทอดเหรอ? ทำไมคุณถึงไม่เคยทำให้ผมทานบ้างเลยล่ะ ได้ไงกันฮะ?”

”เอ๋..นี่ชั้นไม่เคยทำให้เธอกินเลยเหรอ ซักครั้งก็ไม่เคยเลยเหรอ?”

”คุณทำเมนูนี้เมื่อไหร่กันฮะ?”

หญิงสาวตอบอายๆไปว่า “ขอโทษด้วยจ้ะ”<ก็ตอนไปเจอสติกเกอร์จูจุ๊บไงล่ะ>

จุนเบบี้เหลียวมองดูรอบๆแล้วถามขึ้นมาว่า “ที่นี่มันมีมุมให้ชิมอาหารฟรีรึเปล่าน่ะ…?”

ลีดเดอร์พยักเพยิดบอกน้องเล็กไปว่า “โน่นไง...อยู่ตรงนั้นเพียบเลย”

แต่ยองแซงไวกว่าเดินนำหน้าไปเรียบร้อย ตอนนี้เขากำลังยืนรออยู่ตรงหน้าบูธที่ปรุงอาหารให้ชิมฟรีแล้ว เบบี้เห็นก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปต่อแถวแจมทันที

ฮวางโบเห็นสองหนุ่มกำลังง่วนอยู่กับการชิมอาหารอย่างจริงจังจึงเดินเข้าไปสบทบแล้วพูดแซวว่า “ใจเย็นๆหน่อยนะจ๊ะหนุ่มๆ ของพวกนี้เขามีไว้ให้สำหรับแค่ชิมนะ ไม่ได้ให้กินจนอิ่ม พวกเธอเป็นไอดอลนะอย่าลืมไปซะล่ะ”

จุนเบบี้ซึ่งชิมอาหารหมดไปอย่างนึงแล้วแต่ยังรู้สึกว่าอยากจะชิมอีก “นี่มีอย่างอื่นอีกมั้ยเนี่ย?” เขาหันไปมองดูรอบๆ “ อ้อ นั่นไง” แล้วก็รีบแจ้นไปต่อคิวที่บูธชิมอาหารอีกอันซึ่งอยู่ใกล้ๆ ส่วนยองแซงที่ไม่พูดไม่จาก็รีบเดินตามหลังเบบี้ไปติดๆ

ฮวางโบเห็นท่าทางยองแซงก็แอบขำ “ยองแซงท่าทางดูเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดเลยเนอะ“

ลีดเดอร์ตอบทันทีว่า “ยองแซงของเราปกตินอกจากร้องเพลงแล้ว...ปากของเขาก็มีไว้สำหรับกินอย่างเดียวฮะ”

”แต่ถึงไง...เขาก็สามารถจะพูดจามีวาทศิลป์ได้ดีเลยทีเดียว...แล้วยังก็เป็นคนช่างคิด”

”ใช่ฮะ...เขาเป็นรูมเมทกับผมมานานมาก นั่นก็เป็นปัญหาที่ทำให้ผมน่ะ มีภาระที่ต้องคอยวุ่นวายเลี้ยงดูเขาให้เติบโตขึ้นมาเป็นคนเก่งคนดี แล้วให้คุณมายืนชมเขาต่อหน้าผมนี้ไง”

”หุหุ จ้า เชื่อแล้วล่ะ”

”เราจะไปซื้ออะไรกันก่อนดีฮะ?”

”ไปดูผักกันก่อนแล้วกันน่ะ...เอ..แต่ว่าเธอไม่อยู่กับพวกเขาไปก่อนล่ะ? เดี๋ยวชั้นไปหยิบของซัก 2-3 อย่างแล้วจะรีบกลับมารอเธอตรงนี้ โอเคมั๊ย”
Hyunjoong: Why do I have to stuck with them even at here? We haven't got much time...
”ทำไมผมจะต้องคอยตามติดพวกนั้น แม้แต่อยู่ในซุปเปอร์ด้วยล่ะฮะ อีกอย่างพวกเขาก็โตพอที่ไม่มีใครจะลักพาตัวเขาได้หรอกฮะ? และที่สำคัญพวกเรายิ่งไม่ค่อยจะมีเวลาอยู่แล้วด้วย”

”งั้นก็ตามใจเธอแล้วกัน” หญิงสาวบอกเขายิ้มๆ

คู่ผักกาดหอมกำลังยืนเลือกผักกันอยู่ที่แผนกผักและผลไม้

หญิงสาวถามคุณสามีเบาๆว่า “ช่วงนี้เธอได้ดูแลตัวเองดีรึเปล่า? เธอคงไม่ได้งดอาหารเช้าใช่มั้ย?”

”ใช่ฮะ ที่จริงช่วงนี้ผมก็เริ่มไปออกกำลังฝึกซ้อมร่างกายที่ฟิตเน็ตบ้างแล้ว...ดังนั้นมันจะยิ่งลำบากมากขึ้นสำหรับผมถ้าผมไม่ได้กินอาหารตามเวลา....”

”ไปฝึกซ้อมที่ฟิตเน็ต? แบบไหนเหรอ? “ เธอถามในขณะที่เดินต่อไปแผนกเนื้อสัตว์

ผมต้องการจะบิวท์หุ่นของผมให้มันกระชับขึ้นแล้วก็ให้กล้ามเนื้อมันออกมาดูดีจริงๆน่ะฮะ ดังนั้นผมก็เลยไปที่ฟิตเน็ตน่ะฮะ ผมเคยได้ยินว่า ผู้ชายจะดูเซ็กซี่ยิ่งขึ้นถ้าเขามีซิกส์แพคที่แข็งแรงน่ะฮะ”

”บิวท์หุ่นให้กระชับ? “

”ใช่ฮะ..ร่างกายผมมันอ่อนแอลงตั้งแต่ผมหยุดไปออกกำลังที่ฟิตเน็ตเพราะว่าตอนนั้นผมยุ่งมากจนไม่มีเวลา...”

”อะไรนะ? นี่เธอมีฉากที่ต้องโชว์หุ่นของเธอในละคร F4 ด้วยเหรอ?”


”คุณว่าไงนะฮะ?”

”เธอก็รู่ใช่มั้ย...แบบว่า..ฉากอาบน้ำใต้ฝักบัวอะไรแบบนั้นอ่ะ? ชั้นเคยได้ยินมาว่านักแสดงชายบางคนมักจะกังวลกับฉากแบบนี้...”

”ใครกันหรือฮะ นักแสดงชายคนนั้น?” ชายหนุ่มเริ่มถามเสียงเข้ม

”ก็นักแสดงชายไง”

เขาเหลือบตาลงต่ำแล้วถามย้ำไปอีกว่า “คนไหนกันฮะ ช่วยระบุหน่อย?”

หญิงสาวทำท่าครุ่นคิด “อืมมม ใครกันน้า? ละครเดี๋ยวนี้มันก็มีฉากอาบน้ำเต็มไปหมดเลยน่ะ”

คุณสามีขี้หึงหรี่ตามองเธอแล้วบอกว่า “บอกชื่อของคนที่มันเพิ่งผุดขึ้นมาในสมองของคุณออกมาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ”

หญิงสาวจ้องหน้าคุณสามีแล้วตอบไปว่า “คิมฮยอนจุง...”

”หุ่นของใครกันฮะที่คุณนึกถึง? นอกเหนือจากผม..”

หญิงวางได้แต่ส่งยิ้มกว้างให้เขาโดยไม่ตอบอะไร....<ลมหึงระลอกใหญ่ท่าจะมาอีกแล้วอ่ะ ไม่น่าพูดขึ้นมาเลยชั้น>

”คุณยังไม่ได้ตอบผลเลยน่ะฮะ ว่าคุณกำลังคิดถึงใครอยู่ฮะ?” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกทาง....

แต่คุณสามีหันหน้าตามเธอไปแล้วถามว่า “ทำไมคุณถึงกำลังพยายามหลบตาผมอยู่ล่ะฮะ มีอะไรปิดบังหรือเปล่า?”

”นี่ คนอื่นกำลังมองพวกเราอยู่น่ะ เก็บอาการหน่อยสิ”

ฮยอนจุงหันไปมองรอบๆ.ก่อนจะยอมหยุดซักไซร้

เธอหันไปพูดกับพนักงานขายเนื้อว่า..”ช่วยหยิบเนื้อหมูสไลด์บางๆให้ชั้นซักหน่อยค่ะ”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่ชั้นวางขายของพวกชุดจานชามกระเบื้อง

ฮยอนจุงมองดูถ้วยกระเบื้องที่อยู่ชั้นวางแล้วถามขึ้นมาว่า “คุณชอบลายไหนฮะ?”

”ชั้นเหรอ? ลายนั้นไงมันดูน่ารักๆน่ะ”

เขายืนเลือกแก้วนั้นอยู่สองสามใบตรงนั้น

เธอหันไปถามเขายิ้มๆบ้างว่า ...”ไหนเลือกอันที่เธอชอบซิ”

หลังจากกวาดตาสำรวจดูเขาก็ชี้ให้เธอดู “นี่ไงฮะ อันนี้”


”อันนี้เหรอ?” เธอพูดพลางกับหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ

”ใช่ฮะ.” เขาตอบแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบถ้วยอีกใบนึงขึ้นมา “และอันนี้...สำหรับคุณฮะ”

หญิงสาวแกล้งทำท่าซาบซึ้งสุดขีด “ว้าว เธอนี่ช่างมีน้ำใจนึกถึงชั้นเสมอเลยน่ะ”

”ไม่ต้องมาทำพูดดีเลย ผมยังไม่ลืมเรื่องที่เพิ่งจะถามคุณไปน่ะ” เขาเริ่มเหวี่ยงอีกรอบแล้ววางถ้วยกลับไปไว้ที่เดิมทันที

เธอหลับตาลงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิดว่า “ขอโทษน่ะ”

”วันนี้...คุณทำตัวไม่น่ารักใช่มั้ยฮะ?”

”ใช่จ้ะ”

”ไหนบอกผมมาซิว่าคุณทำความผิดอะไร”

หญิงสาวถามด้วยความประหลาดใจ “อะไรน่ะ?” <ชั้นกลายเป็นจำเลยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน>

“บอกผมมาสิฮะ ว่าคุณทำอะไรผิด” สามีหนุ่มยังคงซักไซร้ต่อไป

แต่เธอกลับค้อนใส่เขาซะงั้น

”คุณจะไม่ยอมพูดอย่างงั้นหรือฮะ?”

เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนตอบไปว่า “ผู้หญิงคนนี้ได้พูดจาดูแคลนในความปราถนาดีของชิลลางที่แสนดีของเธอ...ชั้นได้กระทำความผิดทีร้ายแรงลงไป...ขอโทษด้วยจ้ะ”

”ไม่ใช่อันนั้นฮะ”

”มันยังมีอย่างอื่นด้วยเหรอ?”

”ใครกันฮะที่คุณกำลังนึกถึงเมื่อก่อนหน้านี้? บอกมาเดี๋ยวนี้เลยฮะ”

หญิงสาวทำหน้างงไม่รับมุข “ใครเหรอ? นี่เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่น่ะ?”

”ก็ฉากนู้ด...เปลือยกายอาบน้ำอะไรแบบนั้นอ่ะ...ผู้ชายคนไหนที่คุณกำลังนึกถึง? “คุณสามีชี้หึงเริ่มโวยเสียงดังขึ้น

หญิงสาวเริ่มรู้สึกประหม่ากับสายตาคนรอบข้าง หันไปมองรอบๆแล้วเรีบเตือนสติเขา “นี่ เธอ”

“นี่เธอ ? คุณเรียกผมแบบนี้อีกแล้วน่ะ ได้ไงเนี่ย?”

หญิงสาวหลับตาลงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “อาา เดี๋ยวนี้เธอทำตัวเป็นสามีได้เต็มรูปแบบแล้วจริงๆนะเนี่ย... “

”ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนประเด็นเลยนะฮะ บอกผมมาเลย...เร็วเข้าฮะ”

หญิงสาวก้มศีรษะลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเป็นสีแดงระเรื่อก่อนตอบไปว่า “เธออยากจะให้ชั้นพูดอะไรเหรอ...?” แล้วก็รีบเข็นรถเดินไปข้างหน้า

”โอ ดูสิฮะ? แม้แต่หน้าตาของคุณมันยังฟ้องเลยอ่ะ แก้มคุณแดงแจ๋เลยรู้ตัวรึเปล่า”

”ระวังตัวหน่อยสิ คนอื่นกำลังมองพวกเราอยู่นะ”

ชายหนุ่มเหลียวมองดูรอบๆแล้วบอกว่า “ผมก็กำลังระวังอย่างดีแล้วฮะ ว่าแต่...ทำไมคุณถึงบอกผมไม่ได้ล่ะ..ว่าคนๆนั้นคือใคร?”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบว่า “ จะมีใครได้อีกล่ะ...ก็เธอนั่นแหละ”

”อะไรนะฮะ?”

เธอพูดต่อด้วยความเขินสุดขีดว่า “ก็เธอเป็นคนเดียวที่ชั้นเคยได้เห็น...หุ่นตอนที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยน่ะ...ทำไมเธอถึงต้องคอยถามย้ำอยู่ตลอดเวลาเลยนะ…?”

”อ้าว ผมเองน่ะเหรอ โอ๊ะ ผมลืมไปสนิทเลย? คุณสามีเริ่มอามณ์ดีขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน


”เธอไม่รู้รึไง”

ชายหนุ่มรู้สึกปลื้มกับคำตอบของภรรยา ได้แต่ยืนฉีกยิ้มราวกับคนบ้า...

หญิงสาวมองค้อนคุณสามีแต่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา “ชิ หึงไม่ดูอะไร จริงๆเล้ย”...

ชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มกริ่มปลื้มไม่เลิก...

ฮวางโบเห็นท่าทางของเขาก็เริ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตัดพ้อหน่อยๆ “แล้วเธอไม่คิดว่าชั้นจะมีอะไรที่อยากจะต่อว่าเธอบ้างรึไง”

คุณสามียังคงอยู่ในโหมดแฮปปี้สุดๆ “หืมม..มีเหรอฮะ ว่ามา?”

เธอเอ่ยถามขึ้นบ้าง ”แล้วเจ้าหญิงสโนว์ไวท์เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ...?”

ชายหนุ่มทำหน้างง “สโนว์ไวท์เหรอ ใครหว่า?”

”เธอก็รู้จักคนคนนี้นี่นา...สโนว์ไวท์ของละคร F4 น่ะ..คนที่ผิวเนียนละเอียดแล้วก็ขาวโอโม่สุดๆอ่ะ”

”คุณหมายถึง พี่กูเฮซอนหรือฮะ?”

เธอเมินหน้าไปอีกทางแล้วพูดต่อไปว่า “ชั้นเคยได้ยินมาว่า ผิวของเธอขาวมากๆเลย?...เฮ้อ นี่ชั้นกำลังพูดอะไรอยู่น่ะเนี่ย?ฟังดูเหมือนชั้นเป็นพวกมีปมด้อยทางด้านสีผิวอย่างนั้นเลยอ่ะ”


คุณสามีรีบพูดเอาใจทันทีว่า “พวกนักแสดงทั้งชายและหญิงที่ผิวขาวๆน่ะมีตั้งเยอะตั้งแยะ...คุณลองคิดแบบนี้ดูสิฮะ” เขายิ้มก่อนจะพูดต่อไปว่า “คุณน่ะมีคุณค่าเพราะเป็นของหายาก! เหมือนกับไข่มุกดำแบบนั้นไงฮะ หายากออก”

หญิงสาวหน้าแดงเมื่อได้ยินคำพูดของเขา...

”ช่างมันเถอะฮะ”<ผมไม่สามารถจะเอาคุณไปเปรียบเทียบกับพวกก้อนหินแข็งๆดำๆได้หรอกฮะ..>

”แล้วชั้นก็ยังได้ยินว่า ในละครที่เธอเล่น มีฉากจูจุ๊บเยอะมากด้วย ใช่หรือเปล่า?”

”หา?”

หญิงสาวยิ้มเขินๆแล้วรีบพูดว่า “ช่างมันเถอะน่ะ เราเปลี่ยนเรื่องเหอะ”

ชายหนุ่มยืนนิ่งพยายามคิดว่าเธออยู่ในอารมณ์ไหน

”กูเฮซอนมีผิวที่ขาวมากจริงๆ..แม้แต่ชั้นยังต้องยอมรับเลยว่า..ผิวของเธอน่ะขาวใสจริงๆน่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะคิกแล้วบอกว่า “ที่จริงแล้ว มันอาจจะกลายเป็นเรื่องตลกได้น่ะฮะ เพราะผิวของเธอผมคอนเฟริม์ว่าขาวใสจริงๆ”

”เธอว่ามันตลกงั้นเหรอ?”


”คุณรู้มั๊ยฮะ ตอนผมถ่ายฉากที่ต้องเล่นกับตัวละครกึมจันดีสองต่อสอง หลังจากที่เราแสดงกันไปได้สักพักนึง...ผมก็รู้สึกตัวว่าผมกำลังนับเส้นเลือดฝอยที่อยู่บนใบหน้าของเธอได้”


”.................”

”เพราะว่าพวกเราเมีฉากที่ต้องแสดงด้วยกันเยฮะมาก...ผมคิดว่าตอนนี้ผมสามารถจะวาดแผนที่ได้แล้วล่ะฮะ”

”แผนที่ไหนเหรอ?”

”แผนที่ของเส้นเลือดไงล่ะฮะ คุณรู้มั้ย? เวลาที่คุณมองดูแผนที่ คุณจะเห็นแม่น้ำสายเล็กๆหรือว่าลำคลอง...แต่ยังไง เธอคงไม่ต้องกังวลเรื่องความแห้งแล้งบนใบหน้าของเธอ...เพราะว่ามีแม่น้ำอยู่หลายสายอยู่บนนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

<นี่มันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?>หญิงสาวคิดในใจก่อนจะเริ่มเดินต่อไป

ชายหนุ่มเข็นรถเดินตามเธอมาแล้วถามว่า “ เราจะซื้ออะไรต่ออีกฮะ?”

หญิงสาวไม่ตอบแต่ถามขึ้นมาว่า “แล้วใครสวยกว่ากันน่ะ? ระหว่างกูเฮซอน กับ ฮันแชยอง?”

”ไม่รู้เหมือนกันฮะ”

”ชั้นเดาว่าเธอคงจะตัดสินใจเลือกได้ลำบาก เพราะว่าทั้งสองคนต่างก็สวยด้วยกันทั้งคู่ใช่มั้ย?”

”ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องเลือกนี่ฮะ”

<นี่ชั้นกำลังทำตัวโง่ๆอยู่ใช่มั้ยเนี่ย !>

ชายหนุ่มสังเกตสีหน้าของภรรยาก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจว่า “นี่คุณ...กำลังหึงผมอยู่หรือฮะ?”

”อะไรน่ะ?” <รู้ได้ไงเนี่ย>

”ไม่เอาน่า อย่าเป็นแบบนี้สิฮะ...พวกเขาไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับผมเลย”

หญิงสาวแกล้งทำเป็นพูดยิ้มๆไปว่า “นี่เธอกำลังพูดอะไรนะ? ชั้นหึงเธอเมื่อไหร่กัน?”

ชายหนุ่มได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆ <ก็เมื่อกี้ไงฮะ ซักถามซะขนาดนั้น ไม่เรียกหึงจะเรียกว่าอะไรน่ะ>

”แล้วเธอเคยทำอะไรที่ชั้นต้องหึงบ้างรึเปล่าล่ะ?”

”อะไรน่ะฮะ?”

เธอเริ่มรู้ตัวก็เลยหยุดพูดไป...

”................”

ที่ลานจอดรถ
ฮวางโบเดินหน้าตึงกลับมาที่รถของเธอ หลังจากโยนถุงช็อปปิ้งใส่ท้ายรถ เธอก็มานั่งประจำที่คนขับ ฮยอนจุงซึ่งยืนมองดูเธออยู่เงียบๆ เมื่อเห็นหญิงสาวสตาร์ทเครื่องรถก็ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

”เดี๋ยวก่อนสิฮะ”

ชายหนุ่มรีบเข็นรถไปเก็บ แล้วรีบวิ่งกลับมาที่รถ ขณะนั้นหญิงสาวพยายามจะถอยรถเพื่อขับออกไป แต่เขาไปยืนขวางทางรถเอาไว้ สีหน้าของเธอในตอนนั้นดูเรียบเฉยในระหว่างที่ชายหนุ่มเหวี่ยงสายตาใส่เธอ ก่อนที่จะเดินมานั่งที่ด้านหน้ารถคู่กับเธอ

ฮวางโบว่า “เธอขับตามชั้นไปก็ได้นี่นา เธอมานั่งเนี่ยแล้วน้องๆเขาจะกลับยังไง”


”นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฮะ?”

”ก็เราเอารถมาสองคัน...และนั่นมันรถของเธอด้วย เธอก็มีกุญแจอยู่ไม่ใช่เหรอ”.

ชายหนุ่มจ้องหน้าเธอแล้วพูดแบบเริ่มมีอารมณ์ว่า “คุณเป็นคนถามผมเองนะ? ที่ผมทำไปทั้งหมดก็แค่ตอบคำถามของคุณเท่านั้น ทำไมคุณต้องงอนผมด้วยล่ะฮะ”

”.............”

”ชั้นไม่ได้งอนน่ะ ที่ชั้นจะไปที่นั่นก่อน ก็เพราะจะได้เตรียมอาหารเย็นให้พวกเธอไง เมื่อเธอกับน้องๆไปถึงจะได้กินได้เลยไง เข้าใจที่ชั้นพูดหรือเปล่า”

ฮยอนจุงขณะนั้นเริ่มเดือดปุดๆแล้ว “มันก็ใช่ฮะ ในละครมันมีฉากจูบอยู่ 2-3 ฉาก! แต่ยังไง มันเป็นเป็นแค่งานเท่านั้น! คุณไม่เข้าใจหรือฮะ?”

หญิงสาวไม่ตอบกลับหันหน้าหนีไปอีกทาง...

”..........”

”..........”

ชายหนุ่มสุดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะพูดออกมาว่า “ไม่เอาน่า อย่าเป็นแบบนี้สิฮะ เรื่องต่างๆมันก็ยุ่งยากสำหรับผมมากพออยู่แล้ว...”

เธอนิ่งไม่ตอบ <ชั้นเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้หรอกนะ.>

”ผมพยายามฝืนตัวเองให้ตั้งใจทำงาน เพราะแม้ว่าจะคิดถึงคุณแทบตายก็ตาม ผมก็เร่งทำมันให้เสร็จ แล้วนี่คุณมาอารมณ์เสียเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ คุณไม่เสียดายเวลาที่พวกเรามีเพียงน้อยนิดหรือฮะ”

หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบแต่มีสีหน้าที่แสดงความเสียใจ

”..........”

<ผมขอโทษฮะ..ที่ทำให้คุณรู้สึกเหงา...และทำให้คุณต้องมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก.>ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้และกอดเธอเอาไว้อย่างแนบแน่น

เธอสาวถอนหายใจออกมาหลายรอบก่อนจะพูดกับเขาว่า.”ชั้นขอโทษ.ชั้นรู้จ้ะ และก็เข้าใจเธอทุกอย่าง”.

”..........”

หญิงสาวหลับตาลงก่อนจะพูดต่อไปว่า “แต่ถึงไง...ชั้นก็ไม่ชอบเลยที่เป็นแบบนี้”

ชายหนุ่มรู้สึกเศร้าเมื่อได้ยินภรรยาสุดที่รักพูด เขาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆเพื่อปลอบประโลม...

”ชั้นไม่ชอบเลยที่...ที่เธอจะต้องไปมองผู้หญิงคนอื่น...และเธอจะต้องพูดคุยกับเขา เข้าฉากกับเขา ดีน่ะที่ไม่มีบทแต่งงานหรือไปฮันนีมูน ไม่งั้น ไม่ใช่ชั้นคนเดียวหรอกน่ะ ที่จะนอยด์ แฟนคลับของเธอก็คงต้องนอยด์ไปเป็นแถวๆแน่”.

ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมา...

”แล้วที่สำคัญน่ะ ชั้นกลัวว่า เมื่อเธอได้ใกล้ชิดกับเขา เหมือนกับที่เธอเคยได้ใกล้ชิดกับชั้น...เธออาจจะเริ่ม...”

แต่พูดยังไม่ทันจบ ฮยอนจุงก็จัดการปิดปากเธอด้วยริมฝีปากอุ่นๆของเขา

<ชั้นขอโทษที่ทำตัวงอแงเหมือนกับเด็กๆ....>

<คุณนี่ไร้เดียงสาจริงๆเลยน่ะ! รู้มั๊ย ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะเหมือนกับคุณได้หรอกฮะ เชื่อใจผมสิฮะ>

จากนั้นจุมพิตของทั้งสองก็เริ่มดูดดื่มมากขึ้น กลายเป็นจุมพิตที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยอารมณ์ปราถนา ชายหนุ่มโอบเอวบางของหญิงสาวให้แนบชิดเขามากขึ้นไปอีก

<ช่วงเวลาที่ชั้นรอจะเจอหน้าเธอชั้นแทบจะขาดใจตาย ชั้นคิดถึงเธอมากจริงๆน่ะ>

<ซารางเฮ...ผมรักคุณ..คุณคือผู้หญิงคนเดียวของผมเท่านั้น...>

ในขณะที่จุมพิตของเธอและเขากำลังล้ำลึกมากขึ้นเรื่อยๆ จนทั้งคู่ต่างตกอยู่ในภวังค์โลกส่วนตัวโดยไม่ได้นึกถึงสิ่งอื่นใดรอบข้าง...แต่แล้วก็มีเสียงดัง “ปัง ปังปัง!!” ขึ้นมา จนทำให้คู่รักในรถถึงกับสะดุ้งตกใจและเริ่มมีสติกลับคืนมา

ฮวางโบเป็นคนที่หันไปมองที่กระจกรถแล้วเห็นว่ายองแซงกับจุนเบบี้กำลังยืนจ้องมองพวกเธออยู่

ภาพที่เธอเห็นในตอนนั้นคือ ยองแซงยืนกอดอกและมองด้วยสายตาที่แสดงความขุ่นเคือง ส่วนจุนเบบี้ซึ่งตอนนี้หน้าแดงก่ำและรีบหลบสายตาหนีไปอีกทางทันที

เธอรู้สึกอายสุดขีดรีบก้มหน้าลงไปซุกอยู่กับพวงมาลัย <(โอ้ว! เล่นแกล้งจุ๊บเวอร์ชั่นจุงโบให้น้องๆดูอีกแล้วชั้น)

ส่วนฮยอนจุงซึ่งมีสีหน้าที่ดูผิดหวัง...ต่อว่าออกมาดังๆว่า “ทำไมไอ้พวกบ้านี่ถึงได้...!” <มาขัดจังหวะได้ (ว่ะ) เซ็ง(โว้ย) >

โปรดติตตามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนต่อไป

หมายเหตุ ทำไมยองแซงกะเบบี้ต้องมาขัดจังหวะด้วยน่ะ เด็กๆพวกนี้ ไม่มีแฟนมั่งก็ให้รู้ไป เฮ้อ

หมายเหตุ 2 – หารูปโบที่จู๊บกะจุงไม่ได้ งั้นเอาอันนี้ไปก่อนล่ะกันน่ะ (เคสนี้ไม่น่าห่วงเท่าจุงกับยอ-จาคนนั้น)

ยาย(นาจา)



Create Date : 27 ตุลาคม 2553
Last Update : 27 ตุลาคม 2553 17:02:14 น. 2 comments
Counter : 893 Pageviews.

 
ขอบคุณนะครับยายต่างหึงกันและกันน่ารักดีครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ สู้สู้สู้ ปล. รูปนี้ปวดตับเล็กน้อยถึงปานกลางครับแต่ก็ OKkkkk ครับ


โดย: hunny IP: 124.120.38.9 วันที่: 27 ตุลาคม 2553 เวลา:19:47:01 น.  

 
ยายสู้ๆๆ ขอบคุณค่ะ
ปล. สงสัยยองแซงจะเขิลแต่แกล้งทำหน้าไม่พอใจ สงสารแต่เบบี้อ่ะ อ่อนต่อโลก อิอิ ^x^


โดย: เจน IP: 125.26.34.97 วันที่: 29 ตุลาคม 2553 เวลา:16:09:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.