Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
15 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 97 ~ รักผมแล้ว ต้องรักบูอินของผมด้วยน่ะ

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ในห้องพักนักแสดง ที่สถานที่จัดงานคอนเสิร์ตและมีตติ้งแฟนคลับของวง SS501
ฮยอนจุงกำลังนั่งให้สไตล์ลิสต์จัดแต่งทรงผมของเขาอยู่ ในขณะที่ฮวางโบก็นั่งท้าวคางมองดูเขาอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากนั้น

“อย่าเอาแต่นั่งเฉยๆอยู่ตรงนั้นสิฮะ มาใกล้ๆนี่ แล้วคอยดูให้ดีๆด้วย” คุณสามีเริ่มออกคำสั่ง

“เธออยากให้ชั้นไปดูด้วยเหรอ?”

“ก็ใช่สิฮะ ตั้งใจเรียนรู้งานให้ดีๆด้วยล่ะ”

เธอนั่งทำปากยื่นใส่เขาโดยไม่ตอบอะไร...

“มาสิฮะ คุณจะได้ทำอย่างอื่นให้ผมได้นอกเหนือจากติดกิ๊บอ่ะ”

ฮวางโบถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามายืนใกล้ๆเขา

สไตล์ลิสต์ยืนอมยิ้มแล้วบอกกับเธอว่า “มันทำไม่ยากเท่าไหร่หรอกค่ะ เพียงแต่ต้องใช้เวลามากหน่อยเท่านั้นเอง...คุณแค่จับผมของเขามาทีละปอยเล็กๆขึ้นมามัดจากนั้นเอากิ๊บดำมาติดเพื่อให้มันอยู่กับที่น่ะค่ะ”

“เธอก็มีช่างฝีมือดีอยู่กับเธอแล้วนี่นา ทำไมต้องให้ชั้นมาดูด้วยเล่า?”

“อ๊ะ ก็คุณเป็นคนบอกผมเองไม่ใช่เหรอว่าคุณชอบให้ผมทำทรงนี้มากที่สุดน่ะ? คุณก็ควรจะต้องมาเรียนรู้ว่ามันทำยังไง ทีหลังคุณจะได้ทำให้ผมได้ไงล่ะฮะ”

“ฮึ”ฮวางโบแกล้งทำไม่สนใจสามีที่เรียกร้องความสนใจ

“เอาให้ชัวร์เลยนะฮะว่าคุณได้เรียนรู้งานเป็นอย่างดี อย่ามาทำให้ผมของผมร่วงหมดหัว เวลาที่คุณทำเองน่ะ”

“หุหุ” เสียงพี่สไตล์ลิสต์หัวเราะเบาๆ

“.................”

สไตล์ลิสต์หันมาพูดกับฮวางโบว่า “ชั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าฮยอนจุงเขาก็มีด้านของความเป็นผู้ชายอยู่มากขนาดนี้น่ะ”

“อ๋อ คุณหมายถึงที่เขาคอยออกคำสั่งให้ทำโน่นทำนี่น่ะเหรอคะ?”

เธอส่งสายตายิ้มๆพร้อมกับพยักหน้าแทนคำตอบ..

<หึ นี่เธอกำลังพยายามแสดงให้ชาวบ้านรู้อยู่ใช่มั้ยว่าเธอแต่งงานแล้วน่ะ? ทำไมจู่ๆถึงทำแบบนี้ล่ะ...^^>

ระหว่างนั้นผู้ดูแลเรื่องเครื่องแต่งกาย ก็เดินเข้ามาพร้อมกับยืนถุงช้อปปิ้งที่มีเสื้อผ้าสำหรับใส่ขึ้นเวทีแสดงของฮยอนจุงให้เขาพร้อมกับบอกว่า หลังจากทำผมเสร็จเรียบร้อยเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนี้ได้เลยนะ

เขายื่นมือไปรับถุงเสื้อผ้ามาและตอบไปว่า “โอเคฮะ “

ฮวางโบค่อยๆลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปที่ประตู...

“นั่นคุณกำลังจะไปไหนฮะ? “เขาถามทันทีที่เห็นเธอกำลังจะเดินออกไป

“ชั้นจะออกไปอยู่ข้างนอกก่อนตอนที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะจ้ะ”

“แป๊บเดียวก็เปลี่ยนเสร็จแล้ว ไม่กี่นาที คุณก็กลับเข้ามาได้แล้วล่ะ”

“เดี๋ยวชั้นจะไปซื้อเครื่องดื่มที่ตู้อัตโนมัติตรงด้านนอก เธอจะดื่มอะไรดีล่ะ?”

เขากำลังจะอ้าปากพูดว่า “โค้ (ก) “ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจบอกเธอว่า “อะไรก็ได้ ง่ายๆ”

ฮวางโบเดินไปตามโถงทางเดินซึ่งไกลพอสมควรกว่าจะถึงบริเวณล๊อบบี้ ในขณะที่เธอกำลังมองหาตู้หยอดเหรียญอยู่นั้น ก็มองผ่านกำแพงกระจกขนาดใหญ่ว่ามีแฟนคลับสาววัยรุ่นมากมายกำลังยืนต่อแถวรอเพื่อที่จะเข้ามาด้านในงาน เธอจึงก้มลงมองนาฬิกาข้อมือและเห็นว่าเป็นเวลา 17.20 น. จากนั้นเธอจึงรีบดึงฮูดขึ้นมาคลุมศีรษะแล้วรีบเดินไปซื้อเครื่องดื่มที่ตู้ซึ่งเธอพยายามหอบกระป๋องเครื่องดื่มให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วเดินกลับไปที่ด้านหลังของเวที ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังๆมาจากทางด้านนอก แต่เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจความชุลมุนวุ่นวายที่ด้านนอกและเดินต่อไป

เมื่อเธอเดินกลับเข้ามาในห้องพัก ผู้ดูแลเครื่องแต่งกายกำลังตรวจดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าฮยอนจุง เธอจึงเดินแจกจ่ายเครื่องดื่มให้กับทีมงานแต่กลับไม่พอกับจำนวนคนที่มี

“รู้งี้ถือตะกร้ามาซ่ะก็จะดี แล้วอย่างงี้จะถือไปให้ครบทุกคนได้ไงกันเนี่ย”

ฮยอนจุงมองเครื่องดื่มที่อยู่ในมือของฮวางโลก่อนจะถามไปว่า “แล้วของผมอยู่ไหนล่ะฮะ?”

“โทษทีจ้ะ ชั้นกำลังจะเดินกลับไปซื้อมาเพิ่มน่ะ”

สีหน้าของเขาดูผิดหวังทันที จากนั้นเขาก็หันไปถามสไตร์ลิสต์ว่า”ของผมเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยฮะ?”

“โอเคแล้วล่ะ รับรอง หล่อโฮก คอนเฟิรม์”

ฮยอนจุงจึงหันไปบอกเธอว่า “งั้นเราเดินไปซื้อด้วยกันดีกว่าฮะ”

ฮวางโบมองหน้าเขาเงียบๆโดยไม่ตอบ

“ผมควรจะไปซื้อเครื่องดื่มมาให้พวกเมมเบอร์ด้วยฮะ” ว่าแล้วลีดเดอร์ก็หันไปถามอีก 4 หนุ่มซึ่งกำลังยืนให้ฝ่ายดูแลเสื้อผ้าสำรวจความเรียบร้อยกันอยู่ “พวกนายจะดื่มอะไรกันบ้างล่ะ?”

จุนเบบี้ตอบทันทีว่า “ผมเหรอ? เบียร์แล้วกันฮะ”

ฮยอนจุงถอนหายใจออกมาก่อนถามกลับไปว่า “นี่นายยังเมาค้างจากเมือคืนอยู่อีกหรอ?”

“ฮ่ะ จัง – ซี มันต้องถอน หุหุ” เบบี้หัวเราะร่า

“ผมก็ขอเป็นเบียร์เหมือนกันฮะ...โซจู ไม่อาว “คยูจงพูดยิ้มๆ

ลีดเดอร์ได้แต่ยืนฟังนิ่งๆ...

“ชั้นขอเป็นน้ำส้มก็แล้วกันนะ แต่อันที่จริงอยากกินน้ำแครอทมากกว่า”จองมินว่า

ส่วนยองแซงพูดเสียงเรียบๆว่า “ชั้นขอโค๊กแล้วกันน่ะ”

ลีดเดอร์หันไปมองหน้าเธอแล้วเริ่มแสดงบทสามีอีกครั้ง “คุณได้ยินแล้วใช่มั้ยฮะ? เพราะผมลืมไปหมดแล้วอ่ะว่าเขาจะเอาอะไรกันบ้าง แบบว่า ความจำสั้น แต่รักฉันยาว ประมาณนั้น ดังนั้นคุณช่วยจำให้ดีๆด้วยน่ะฮะ”

ฮวางโบได้แต่ส่ายหน้ากับมุขเลี่ยนๆและการออกคำสั่ง.


คู่ผักกาดหอมเดินออกไปซื้อเครื่องดื่มที่ตู้อัตโนมัติด้วยกัน ระหว่างทาง ฮวางโบก็พูดขึ้นมาว่า

“เพราะชั้นเป็นผู้จัดการที่ไม่ได้เรื่อง...ชั้นจึงทำให้ซุปเปอร์สตาร์ของชั้นต้องเดินออกซื้อน้ำเอง..”.


“เพราะว่า..ผมเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่ใจกว้างและมีน้ำใจต่างหากล่ะฮะ ผมจึงไม่โกรธผู้จัดการของผม”

เธอถอนหายใจเบาๆแล้วบอกเขาว่า “ชั้นว่าน่ะ ถ้าเธอเดินออกไปตอนนี้ เธอจะต้องถูกแฟนคลับมะรุมมะตุ้มแน่ๆเลยอ่ะ..”

“................”ฮยอนจุงมองหน้าเธอด้วยความแปลกใจ

“ชั้นจัดการเองได้น่า เธอควรกลับไปรอที่ห้องพักเถอะน่ะ”

“ไม่ฮะ ผมจะไปกับคุณ” เขายืนกรานหนักแน่น

“................”

“เดี๋ยวพอเสร็จจากนี้...”ฮยอนจุงพูดขึ้น

“................”

“คุณต้องไปดูผมแสดงด้วยน่ะ”

“จ้ะ ชั้นจะไปส่องเธอที่ด้านหลังเวทีก็แล้วกันน่ะ เพราะถ้าขืนชั้นออกไปอยู่ข้างหน้า.พวกเขาคงจะไม่ปลื้มเท่าไหร่นักหรอก”
ฮยอนจุงนิ่งไม่หืออือ

“ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นหรอกนะ...ชั้นโอเคจ้ะ”.เธอพูดพลางลูบแผ่นหลังของเขา

“แต่ผมไม่โอเคนี่ฮะ”

“.................”

“มันไม่ใช่เพราะว่าคุณมีงานยุ่งเกินไปที่จะมาดูผม...แต่มันกลายเป็นว่าถึงแม้คุณจะมาอยู่ตรงนี้แล้ว...คุณก็ยังไม่สามารถไปดูผมแสดงบนเวที...ผมรับไม่ได้ฮะ...ผมจะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว...ได้โปรดทำมัน...เพื่อผมด้วยเถอะนะฮะ”

“................”

“มันไม่มีความจำเป็นที่คุณจะต้องกลัวหรือว่าระมัดระวังตัวมากจนเกินไป...มันเป็นเรื่องที่ไม่มีสาระสำคัญที่จะไปคำนึงถึงโดยไม่จำเป็น...ได้โปรดไปดูผมในฐานะ...ภรรยาสุดที่รัก...นี่สามีของคุณกำลังขอร้องคุณอยู่นะฮะ”

“แต่เมมเบอร์คนอื่นๆเขาอาจจะเดือดร้อนจากการกระทำของพวกเราก็ได้น่ะ”

“พวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะมาเจ้าคิดเจ้าแค้นกับเรื่องแบบนี้หรอกฮะ..ยังไงทุกคนก็รู้เรื่องของพวกเราอยู่แล้ว...มันดูไม่มีเหตุผลที่เราจะทำตัวระวังเกินเหตุต่อหน้าพวกแฟนคลับ”

“แต่การที่เธอรู้เรื่องบางอย่างอยู่แล้ว กับการที่เธอได้เห็นสิ่งนั้นต่อหน้าต่อตาของเธอเองน่ะมันเป็นคนละเรื่องเดียวกันเลยนะ...”

“ผมคิดว่าการแสดงทีท่าเพื่อให้คนบางคนรับรู้ว่าเรื่องมันเป็นอย่างไรไปเลยในตอนนี้...มันก็น่าจะถือได้ว่าเราให้ความสำคัญกับเขานะฮะ...อย่างที่คุณเคยพูดว่า...แฟนคลับของผมเป็นฐานสำคัญเป็นแรงผลักดันทำให้ผมกลายมาเป็นคิมฮยอนจุงในทุกวันนี้...นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงเป็นสิ่งมีค่าสำหรับผม.... ผมอยากจะแนะนำคุณให้พวกเขาได้รู้จักก่อน...แต่ผมก็ไม่เคยสามารถทำได้...ดังนั้นผมจึงรู้สึกผิดต่อคุณและต่อแฟนคลับด้วย”

ระหว่างที่เขาพูดเธอรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดที่ซึ้งกินใจของเขา..

“ถึงแม้ว่ามันดูจะช้าไปหน่อย...แต่ในที่สุดผมก็มีโอกาสที่จะแนะนำคุณอย่างเป็นทางการในวันนี้...”

ฮวางโบจ้องตาเขาด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง

“ผมเคยให้สัญญากับคุณว่าผมจะไม่พูดเรื่องที่เราแต่งงานกัน...ดังนั้นได้โปรดอย่าห้ามไม่ให้ผมบอกแฟนคลับว่า คุณคือคนสำคัญของผม...และคุณก็จะต้องไปอยู่ที่นั่นด้วยกันกับผมนะฮะ”

เธอสูดลมหายใจลึกๆก่อนถามกลับไปว่า “แล้วมันจะไม่เป็นไรเหรอ ที่เธอจะทำแบบนี้โดยที่บริษัทต้นสังกัดของเธอไม่รู้เรื่องด้วยน่ะ…?”

“เรื่องนั้น...ผมสามารถจัดการได้ฮะ”


ที่บริเวณล็อบบี้ หน้าตู้หยอดแหรียญ
ในขณะที่ฮยอนจุงกำลังหยอดเหรียญเพื่อซื้อเครื่องดื่มเพิ่มไปเรื่อยๆนั้น เสียงกรี๊ดจากด้านนอกก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

ฮวางโบว่า “นี่มันไม่ใช่น้ำที่พวกเขาสั่งนี่นา อะไรเนี่ย น้ำเก็กฮวย น้ำมะตูม น้ำกระเจี๊ยบ โอ้ว..”.

“ช่างเถอะฮะ เราซื้ออะไรไปก็ให้พวกเขากินอย่างนั้นแหละ...พวกเขาไม่มีสิทธิมาบ่นอยู่แล้ว”

“ฮื้อ...ถ้างั้นเธอไปถามพวกเขาให้เมื่อยตุ้มทำไมเนี่ย?”

“ผมก็แค่อยากจะอวดว่าพวกเรากำลังจะไปซื้อเครื่องดื่มมาให้ก็เท่านั้นเองฮะ”

เธอทำปากยื่นก่อนบอกไปว่า”พวกเขาน่าจะรู้สึกดีนะ ถ้าเธอเลี้ยงเครื่องดื่มพวกเขาโดยไม่ต้องพูดย้ำเพื่อจะเอาหน้าอย่างนั้นน่ะ”

“โอ๊ย..พวกเขาไม่เคยรู้จักหรอกฮะ ไอ้การรู้สึกสำนึกขอบคุณอะไรแบบนั้นน่ะ ไม่ว่าคุณจะให้เขาด้วยวิธีไหนก็ตาม...รู้สึกซาบซึ้งเหรอฮะ? ฝันไปเหอะ?”

“ฮึ...อะไรของเธอเนี่ย”

ในระหว่างนั้นที่กำแพงกระจกก็มีเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับสาวๆมากมายที่ยืนเบียดเสียดจนแทบจะติดกระจก ฮวางโบมองดูพร้อมกับถอนหายใจออกเบาๆ

หลังจากซื้อเครื่องดื่มได้ครบจำนวนที่ต้องการแล้ว ฮยอนจุงก็เอื้อมไปรับกระป๋องเครื่องดื่มมากกว่าครึ่งที่เธอกำลังกอดเอาไว้แนบอกมาถือไว้แล้วบอกเธอว่า “ไปกันเถอะฮะ”

เธอไม่ตอบอะไรได้แต่เดินก้มหน้ามุ่งไปทางด้านหลังเวที...

เขากำลังจะก้าวขาเดินตามเธอไปแต่แล้วก็เปลี่ยนใจเดินเข้าไปใกล้ๆกำแพงกระจกแทน...

จากนั้นเขาก็บรรจงส่งยิ้มกระชากใจสาวให้แฟนคลับที่ยืนกรี๊ดอยู่ด้านนอก...

เท่านั้นไม่พอเขายังโบกมือให้ทั้งๆที่ในมือมีกระป๋องเครื่องดื่มอยู่ด้วย พร้อมกล่าวทักทายว่า “ว่าไงสาวๆ!”

ฮวางโบได้ยินก็หันกลับมาดู เมื่อเห็นเธอก็ได้แต่แต่ส่ายศีรษะน้อยๆพร้อมกับยิ้มออกมา...

“บูอิน. ~~”.

“ว่าไง?”

“อย่าหยิ่งสิฮะ โบกมือทักทายพวกเขาหน่อย”

“T_T” <นี่เธอกำลังคิดจะทำอะไรเนี่ย>

“พวกเขาอยากจะเห็นคุณด้วยนะ ว่าไงฮะ?”

“ที่พวกเขามาที่นี่ เพราะเขาอยากจะมาดูเธอตะหากไม่ใช่ชั้นซะหน่อย”

“ผมมั่นใจว่าต้องมีบางคนในกลุ่มแฟนคลับที่ต้องการจะมาดูคุณ มันเป็นหน้าที่ของคุณที่จะต้องแสดงความชื่นชมและขอบคุณถึงแม้จะเพียงคนๆเดียวที่อยู่ตรงนั้นก็ตามนะฮะ”

“..............”

“เร็วเข้าสิฮะ”

เธอทำท่าลังเลอยู่ครู่นึงก่อนจะเดินกลับมาหาฮยอนจุง

บรรดาแฟนคลับที่อยู่ด้านนอกยิ่งดูเริ่มคลั่งมากขึ้นไปอีก เสียงกรี๊ดยิ่งดังจนฟังอะไรแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าที่แสดงอารมณ์ต่างๆกันของคนที่จ้องมองเข้ามาด้านใน มีทั้งขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจหน่อยๆ หรือใบหน้าที่แสดงความเกลียดชังอย่างแรงและชัดเจน แต่ก็ยังมีบางคนที่มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างสดใสอยู่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น

ฮวางโบมีความรู้สึกที่สับสนปนเปในระหว่างที่เธอมองดูใบหน้าหลากหลายอารมณ์เหล่านั้น เธอรู้สึกทั้งประหลาดใจ เจ็บปวด และรู้สึกอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาดในเวลาเดียวกัน

“ทำไมคุณไม่ลองโบกมือทักทายพวกเขาหน่อยล่ะฮะ?”

น้ำตาเริ่มไหลรินในขณะที่เธอยกมือขึ้นโบกพร้อมกับส่งยิ้มจางๆให้พวกเขาและพูดทักทายไปว่า “หวัดดีจ้ะ”

“ทำได้ดีมากฮะ” คุณสามีรีบกล่าวชมเพื่อให้กำลังใจเธอทันที

เธอพยายามซ่อนรอยน้ำตาไม่ให้เขาเห็น และรีบหันหลังเดินกลับไป

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะที่กระจกดังๆ จนทำให้เธอต้องหันไปกลับมองแว่บนึง และตอนนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงเรียก

”พี่สาว พี่สาวคะ”

” พี่ฮวางโบ นี่พวกเราเองค่ะ” เธอได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากอีกด้านของกระจกลอดเข้ามาเบาๆ

ฮวางโบหยุดชะงักทันที แล้วค่อยๆหันกลับมามอง ก็พบสองใบหน้าที่คุ้นๆแนบอยู่ที่กำแพงกระจก อินซุนกับกาอึลกำลังส่งยิ้มอย่างสดใสให้เธอพร้อมกับส่งเสียงเชียร์

เธอรู้สึกช็อคนิดๆเมื่อได้เห็นหน้าอดีตสองสาวแสบนักวาดตัวยง...”พวกเธอ..หรือเนี่ย.?”

“คุณรู้จักพวกเขาด้วยเหรอฮะ?” ฮยอนจุงถามด้วยความประหลาดใจ

อินซุนตะโกนว่า “พี่สาวคะ พี่สุดยอดไปเลยค่ะ! พี่สาวเท่ห์ที่สุดเลยค่ะ!!”

เธอส่งยิ้มให้ด้วยความซาบซึ้ง...

กาอึลตะโกนบ้างว่า “พี่สาวคะ ชั้นอยากเจอพี่มากเลยค่ะ”

“ว้าว คุณก็มีแฟนคลับอยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกันนะฮะ...!”

ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณมากนะ...ทั้งสองคน...”

ฮยอนจุงยืนมองดูหน้าของเธอสลับไปมากับใบหน้าของสองสาวแฟนคลับอินซุนและกาอึล แล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ในขณะที่ฮวางโบพยายามหันหน้าหนีไม่ให้เขาเห็นน้ำตาที่กำลังเริ่มไหลออกมาด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 98




Create Date : 15 กันยายน 2553
Last Update : 15 กันยายน 2553 21:27:46 น. 3 comments
Counter : 590 Pageviews.

 
วันนี้เหนี่อยสุดเลยยย แต่กลับมาได้อ่านฟิตยายแย้วหายเหนี่อยเลย ขอบคุณนะค่ะยาย จุงนี่คงอยากประกาศแย้วใช่ไม่ว่าโบนี่นะภรรยาข้า 5555 อย่างไรก็รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ ดีใจจังได้เป็นคนแรก 5555


โดย: hunny IP: 124.122.103.246 วันที่: 15 กันยายน 2553 เวลา:21:50:31 น.  

 
ขอบคุณค่ะยาย

สำหรับตอนนี้ ซึ้งจัง น้ำตาซึม

เหมือนโบกำลังได้รับอยู่ตอนนี้

จุงโบ ไฟท์ติ้ง


โดย: JOONG LUV BO IP: 115.87.87.68 วันที่: 15 กันยายน 2553 เวลา:22:18:50 น.  

 
ขอบคุณคะยาย
อ่านแล้วหายเหนื่อย
หลังจากนั่งหน้าเป็นตู๊สอยู่ ก็ยิ้มหน้าบาน หายเครียดเลย
ชิลลางของพวกเรา เอ้ย ของบูอินนี่แคร์ความรู้สึกบูอินและแฟนคลับมากเลยนะ
อ่านแล้วคิดถึงตอนที่จุงพูดกับแฟนคลับก่อนที่จะจูบ หลังแข่งโอลิมปิกอ่ะ
เป็นลูกผู้ชายมากกกกกกก


โดย: เจน IP: 125.26.32.244 วันที่: 16 กันยายน 2553 เวลา:16:50:35 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.