Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
13 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 96 ~ ที่ร้าก ชั้นคิดถึงเธอ~

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


เวลาเช้าตรู่ที่ห้องพักในโรงแรมที่มาเก๊า
คู่ฮันนีมูนซึ่งกำลังเตรียมตัวจะเดินทางกลับเกาหลี ยืนคุยกันอยู่ใกล้ๆประตูห้อง

“เธอไปก่อนเถอะนะ ชั้นว่ามันคงจะไม่ใช่ความคิดที่ดีซักเท่าไหร่ ถ้าเราจะไปที่สนามบินพร้อมกัน “ฮวางโบเอ่ยขึ้นมาก่อน

ฮยอนจุงถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนถามกลับไปว่า “แต่ว่า...คุณไม่คิดบ้างเหรอฮะว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าเราไปที่นั่นด้วยกันน่ะ?”

“ถ้างั้น...เรื่องการแต่งงานลับๆของเรา มันก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไปน่ะสิ”

ฮยอนจุงมองหน้าภรรยาอีกครั้งแล้วตอบไป “ยังไงไม่ช้าไม่นานผู้คนเขาก็คงจะรู้ความจริงอยู่ดีล่ะฮะ”

เธอส่ายหน้าแทนการปฏิเสธความคิดของเขา...

“ก็ได้ฮะ...ตามใจคุณก็แล้วกัน”

“ชั้น...อาจจะไปถึงที่นั่นช้าหน่อยน่ะ”

“หา ทำไมล่ะฮะ?”

“ชั้นจะไปเช็คดูว่า...มันพอจะมีที่นั่งว่างในไฟลท์ถัดจากของเธอรึเปล่าน่ะ”


“.....................”

“การนั่งเครื่องบินกลับไปบนไฟลท์เดียวกันนี่มัน...”น้ำเสียงที่ดูค่อนข้างจะเลลังและกังวล

ฮยอนจุงได้แต่ยืนถอนหายใจโดยไม่พูดอะไร...

ฮวางโบรีบเขย่งตัวขึ้นมาจุ๊บที่ปากของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อเป็นการปลอบใจก่อนบอกว่า “ ไว้ชั้นจะไปเจอเธอที่โซลแล้วกันนะ”

เขายังคงยืนนิ่งทำหน้าเศร้าๆไม่พูดไม่จา...

ฮวางโบเดินไปเปิดประตูแล้วรีบบอกว่า “ไม่เอาน่า..เดี๋ยวเราก็ได้เจอที่โน่นแล้ว”

ฮยอนจุงยังทำท่าลังเลไม่ยอมขยับตัวและยังยืนอยู่หน้าประตูอย่างนั้น...

“เร็วๆเข้า เดี๋ยวก็ไปไม่ทันนะ”

เขามองเธอด้วยสายตาเศร้าๆแสดงความอาลัยอาวรณ์ก่อนดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ๆแล้วประทับจูบอำลาลงบนริมฝีปากเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ตัดใจรีบเดินออกไปจากห้องทันที หลังจากที่เขาเดินหายลับตาไปแล้ว ฮวางโบซึ่งอยู่ในห้องเพียงคนเดียวในตอนนี้ รู้สึกปวดใจกับสภาพตัวเองที่เป็นเจ้าสาวได้แค่ 2 คืนก็ต้องจากกันจนถึงกับต้องยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกตัวเองเอาไว้ <โยโบ ชั้นจะคิดถึงเธอน่ะ>

ที่สนามบินมาเก๊า

ฮยอนจุงพยายามสอดส่ายสายตามองหาฮวางโบในกลุ่มคนที่เดินไปเดินมาในบริเวณเทอร์มินัลของเที่ยวบินระหว่างประเทศ

<นี่คุณจะไปบินไฟลท์อื่นจริงๆหรือฮะ?>

<ผมรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา...เพราะว่าผมทิ้งคุณเอาไว้ข้างหลังอย่างนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว...>

<แล้ววันนี้ผมก็ปล่อยให้คุณดูแลจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้ผมอีกเช่นเคย..>ฮยอนจุงเดินขึ้นเครื่องบินไปด้วยหัวใจที่แสนจะหนักอึ้ง

ภายในเครื่องบิน บริเวณที่นั่งผู้โดยสารชั้นธุรกิจ
เขาเดินไปนั่งประจำที่ของเขาซึ่งเป็นที่นั่งริมหน้าต่าง จากนั้นก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฮวางโบทันที

“หวัดดีฮะ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนน่ะ?”

“ชั้นอยู่บนเครื่องบินแล้วจ้า”เสียงฮวางโบตอบกลับมาเบาๆจากปลายสาย

“เครื่องบิน? ลำไหนฮะ?”

“ก็ลำที่จะบินกลับโซลไงล่ะ”

“นก-แอร์ เหรอฮะ”

“อืม ใช่ นี่จะมุขไปถึงไหนน่ะ เธอนี่”

“โอเค โอเค ผมล้อเล่นน่า ”พอได้ยินที่เธอบอก หน้าตาของเขาก็ดูแช่มชื่นขึ้นมาในทันทีพร้อมๆก็ลุกขึ้นยืนหันไปมองดูรอบๆ

“คุณนั่งอยู่ตรงไหนเหรอฮะ?”

“คนละส่วนกับของเธอจ้ะ ชั้นอยู่ที่ชั้นประหยัดน่ะ...”

เขาพูดพลางเดินออกมาจากแถวที่นั่งแล้วมองไปทางด้านหลังแล้วถามต่อไปว่า “คุณนั่งอยู่ทางด้านซ้ายหรือว่าด้านขวาฮะ?”

เธอสูดลมหายใจลึกๆก่อนพูดเสียงดุๆว่า “กลับไปนั่งที่เลยนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว! “

ฮยอนจุงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ทำตามที่เธอบอก

“นี่เธอกำลังจะเดินมาตรงนี้ใช่มั้ย หือ?”

“ผมกำลังเดินไปหาคุณฮะ อันที่จริงผมก็ไม่อยากขัดใจคุณหรอก แต่ทำไมได้ หัวใจผมมันเรียกร้องนี่ฮะ...”

“ชั้นว่าเธอคงซ้อมบทในแกล้งจุ๊บฯมากไปใช่มั๊ย ถึงได้เลี่ยนขนาดนี้ ไปเลยน่ะ กลับไปที่นั่งของเธอเลยน่ะ ได้โปรด”

เขาเริ่มลังเลเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ้อนวอนของเธอ...

“เธอน่าจะรู้สึกขอบคุณน่ะ ที่อย่างน้อยเราก็ได้บินไฟลท์เดียวกัน”

ฮยอนจุงทำหน้าผิดหวังเมื่อได้ยิน...

“เพราะว่าเรานั่งกันคนละส่วนกัน..หวังว่าคงจะไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเราน่ะ.” หญิงสาวพูดไปพร้อมๆกับหันไปมองดูผู้โดยสารที่อยู่รอบๆ

“โอเคฮะ“ เขาตอบพลางหันหลังเดินกลับไป


“อืมม ตอนนี้ชั้นพูดสายกับเธอไม่ได้แล้วล่ะ ถ้ามีอะไรก็ส่งข้อความมาหาชั้นแทนก็แล้วกันน่ะ”

“ฮะ”

“ชั้นวางสายก่อนนะ”

“ฮะ ผมคิดถึงคุณน่ะฮะ”

“อืม ชั้นก็เหมือนกัน”

ที่สนามบินอินชอน เกาหลี
หลังจากเครื่องบินลงจอดเรียบร้อย ฮยอนจุงลงมาจากเครื่องก่อนและเมื่อผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาแล้ว แทนที่จะเดินไปที่ทางออกเขากลับไปยืนรออยู่ในแถวใกล้ๆกับทางออก ในตอนนี้เขาสวมแว่นกันแดดอันใหญ่พร้อมหมวกใบเก่งเพื่อปกปิดอำพรางของตัวเองเอาไว้

“ไปกันเถอะ” เสียงพี่ผู้จัดการตะโกนเรียก

”เดี๋ยวฮะพี่ แป๊บนึง”

“มีอะไรเหรอ?” พี่ผู้จัดการถามด้วยความแปลกใจ

“ผมต้องรอใครบางคนก่อนฮะ”.

ผู้จัดการทำหน้างงและขมวดคิ้วก่อนพูดย้ำว่า “เราไปกันตอนนี้แหละ ทำไมต้องรอใครด้วย”

เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนตอบไปว่า “ผมทำไม่ได้...ผมไม่สามารถจะทำแบบนั้นต่อไปได้อีกแล้วที่จะต้องทิ้งเธอไว้ข้างหลังคนเดียวแบบนั้นน่ะ...

“นี่นาย! คิมฮยอนจุง” พี่ผู้จัดการตะโกนลั่นก่อนจะรู้สึกตัวค่อยๆลดเสียงลงจนเกือบกระซิบ

“สิ่งที่นายกำลังทำอยู่เนี่ย...มันไม่ได้เป็นเรื่องดีสำหรับเธอด้วยเหมือนกัน..นายรู้รึเปล่า หา”

“...................”

“ชั้นพูดจริงๆนะ นายไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในอนาคต...แล้วนายจะทำยังไงถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาต่อจากนี้ แล้วเป็นเรื่องที่นายไม่สามารถจะจัดการกับมันได้น่ะ ฮึ?”

ฮยอนจุงกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกขัดแย้งในตัวเอง

“มันไม่เป็นไรหรอกนะถ้าผู้ชายอย่างนายจะมีช่วงเวลาโลดโผนในอดีตน่ะ...แต่สำหรับผู้หญิงแล้ว เธอจะต้องก้มหน้ารับผลการกระทำในอดีตของเธอไปจนตลอดชีวิตนะ”ผู้จัดการพูดด้วยความฉุนเฉียว

“...................”

“พวกเราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกน่ะ เพราะฉะนั้น เร็วเข้า ไปกันได้แล้ว “พี่ผู้จัดการเร่งเร้าให้เขารีบเดินออกไป

ฮยอนจุงไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย แค่เงยหน้าขึ้นมากวาดตามองดูผู้คนที่เดินมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้า...

“ให้ไวเลย เร็วเข้า“ พี่ผู้จัดการพูดพลางเอามามือฉุดแขนของเขา

แต่เขายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงและพูดว่า “พี่ไปก่อนก็ได้ฮะ”

“นี่ นาย”

“พวกเราไม่ใช่อดีตของกันและกันฮะ”<เราเป็นทั้งปัจจุบันและอนาคตของกันและกันในอีกหลายสิบปีต่อไปข้างหน้าต่างหาก ผมจะต้องรับผิดชอบเธอไปตราบจนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของผม>

“เฮ้อ”<เวิ่นเว้ออะไรของนายเนี่ย>พี่ผู้จัดการบ่นปอดแปด

“พี่ก็รู้ใช่มั้ยฮะว่าผมมันดื้อรั้นขนาดไหน? แม้แต่ท่านประธานก็ไม่สามารถจะหยุดผมได้...” ฮยอนจุงพูดแต่สายตามหันไปมองหาสิ่งสำคัญบางอย่าง

พี่ผู้จัดการได้แต่ก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจดังๆอีกครั้ง...

“อ๊ะ ผมเห็นเธอแล้วฮะ ตกลงพี่จะไปด้วยกันกับพวกเรามั้ยฮะ?”

พี่ผู้จัดการยืนอึ้งๆไปครู่นึงก่อนตอบว่า “นี่นาย ชั้นไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ อยากจะทำอะไรก็เชิญ...”

ฮยอนจุงได้ยินก็แอบแสยะยิ้มชอบใจ “งั้นผมก็จะไปหาเธอ” <(เข้าทางเลยเรา>

หลังจากไปรับกระเป๋าเดินทางที่สายพาน ฮวางโบก็เดินมุ่งหน้ามาที่ประตูทางออก ฮยอนจุงอาศัยขาที่ยาวของเขาจ้ำพรวดๆไปไม่เท่าไหร่ก็เดินตามเธอทัน จนในที่สุดเขาก็มาเดินอยู่ข้างๆเธอ

ฮวางโบไม่รู้ตัวเลยจนกระทั่งเธอหันหน้ามาแล้วสบสายตาที่มีแววยิ้มๆของเขาเข้าพอดี..

เขาส่งยิ้มให้เธอน้อยๆโดยไม่ได้พูดอะไร...เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจและสดชื่นขึ้นมาทันตา...

ทั้งสองคนค่อยๆเดินออกมาแบบไม่รีบร้อน มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครจำพวกเขาได้เนื่องจากต่างคนต่างก็สวมแว่นกันแดดอันใหญ่สวมหมวกเพื่อพรางตัวเอาไว้

“วันนี้คุณมีธุระหรือว่าติดงานอะไรรึเปล่าฮะ?”

“ตารางชั้นว่างจนถึงพรุ่งนี้น่ะจ้ะ”

“งั้น...ไปกับผมก็แล้วกันนะฮะ”

“ไปไหนเหรอ?”

“ตอนนี้ผมต้องตรงไปสตูดิโอที่ซ้อมสำหรับงานมีทติ้งนะฮะ วันนี้คุณเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ผมได้ตลอดทั้งวันเลยนะฮะ...”

“แต่ชั้นยังไม่ได้รื้อข้าวของสัมภาระอะไรเลยนะ?”

“เอาไว้คุณค่อยทำหลังจากนั้นก็ได้นี่ฮะ...ผมรู้ว่าตอนนี้คุณคงจะเพลียไม่ใช่น้อย...แต่ผมก็เพลียเหมือนกันนะ..คุณลองคิดซะว่าเป็นการทำหน้าที่ภรรยาที่ดี คอยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้สามีสุดเลิฟของคุณแล้วกันนะฮะ...”

ฮวางโบสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆโดยไม่ตอบอะไร

“ผมหวังว่า...”

“..................”

“ผมสามารถจะอยู่ใกล้ๆคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้...”

“...................”

“เพราะว่าพวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว....” เขาพูดด้วยสายตาบ่งบอกถึงความภูมิใจ

เธอนิ่งฟังและส่งยิ้มจางๆให้เขา


ที่ Olympic Fencing Gymnasium ในโซล ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานมีตติ้งแฟนคลับของวง SS501
ในขณะที่ฮยอนจุงกับฮวางโบเดินมาถึงเวทีกลาง บรรดาเมมเบอร์ทั้ง 4 ซึ่งรวมตัวกันอยู่บริเวณด้านล่างของเวทีต่างก็ทำหน้าเหมือนถูกผีหลอกเมื่อเห็นทั้งคู่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมๆกัน

“มีอะไรเหรอ?“ ลีดเดอร์เอ่ยทักทายน้องๆที่นั่งหน้าเหวอกันอยู่

จุนเบบี้รีบส่งยิ้มหวานให้เขา คยูจงซึ่งมีทางประหม่าอย่างเห็นได้ชัดรีบหลบสายตาทันที ในขณะที่จองมินทำปากยื่นหน่อยๆ ในขณะที่จ้องหน้าทั้งคู่โดยไม่พูดอะไร ส่วนยองแซงหันหลังให้พวกเขาดื้อๆ

ลีดเดอร์เริ่มโวยนิดๆเมื่อเห็นท่าทางของน้องๆ “นี่พวกนายไม่คิดจะทักทายพี่สะใภ้กันเลยรึไง?”

เมมเบอร์ทั้ง 4 จึงส่งเสียงทักทายด้วยท่าทางเคอะเขิน “สวัสดีฮะ พี่ไภ้”

ฮวางโบซึ่งทำหน้าไม่ค่อยจะถูก หลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะกลั้นใจทักกลับไปว่า... หวัดดีจ้ะทุกคน...เป็นยังไงกันบ้าง?”

ไม่นานนัก คู่ผักกาดหอมก็มานั่งล้อมวงกินของว่างกับน้องๆอยู่ที่พื้น

จองมินลังเลก่อนจะเอ่ยปากถามเป็นคนแรกว่า..”เอ๊ะ มีอะไรรึเปล่าฮะ..พวกพี่ถึงได้มาที่นี่ด้วยกันน่ะ..?”

“อ๋อ วันนี้พี่เขาจะมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ชั้นหนึ่งวันน่ะ”

“ผู้จัดการเหรอ?” จองมินถามด้วยความตกใจ

“อืม ก็วันนี้พี่สะใภ้เขาไม่มีงานน่ะ ชั้นก็เลยจัดการให้เธอมาเป็นผู้จัดการให้ชั้นซะเลย เพราะว่าชั้นอิจฉาที่เธอว่างงานเดี๋ยวจะสบายเกินน่ะ...”

“โอ ดีจังเลยนะฮะ”...คยูจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม

แต่แล้วจุนเบบี้ก็เปิดประเด็นร้อนขึ้นมา “ว่าแต่ พวกพี่ไปเจอกันที่ไหนหรือฮะ ก่อนจะมาที่นี่น่ะ?”

<หา! ตายล่ะ> ฮวางโบสะดุ้งเฮือก

<หา ว่าไงนะ? >ลีดเดอร์นึกในใจว่า ไอ้เจ้านี่นอกจากสายตาดี แล้วยังขี้สงสัยอีก(ว่ะ)

“ผมได้ยินมาว่าพี่ตรงมาจากสนามบินเลยไม่ใช่หรือฮะ” จุนเบบี้หัวเราะคิกแล้วพูดต่อไปว่า “จริงๆนะฮะ พวกพี่คงไม่ได้กลับมาจากมาเก๊าด้วยกันใช่มั้ยเนี่ย?”

ฮวางโบได้แต่นั่งอึ้งพูดไม่ออก...ลีดเดอร์นั่งนิ่งกระพริบตาปริบๆเมื่อถูกเด็กจับได้...

ยองแซงขมวดคิ้วทำท่าสงสัยเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่....

คยูจงทำตาโตเป็นไข่ห่านแล้วหันไปจ้องหน้าลีดเดอร์เหมือนไม่อยากจะเชื่อ

ส่วนม้ามินอ้าปากค้าง ในขณะที่มองหน้าของฮยอนจุงและฮวางโบสลับไปมาก่อนจะร้องออกมาดังๆว่า “โอ..พระเจ้า..”

จุนเบบี้หลังจากอึ้งไปพักนึง ตาเริ่มโตเป็นไข่ห่านและพูดตะกุกตะกักออกมาว่า “อืมมม..ผมก็...แค่...คิดว่า..มันเป็นเรื่อง..พูดเล่นขำๆ...เท่านั้น....”

ฮวางโบซึ่งกำลังรู้สึกอายน้องๆสุดขีด ยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วก้มศีรษะลงซุกที่ตักตัวเอง “ ฮือ” <ชั้นอยากจะแทรกแผ่นดินหนีลงไปตอนนี้เลยอ่ะ>

ส่วนลีดเดอร์ชำเลืองมองดูเธอก่อนจะพูดกับเมมเบอร์ทำท่ายักไหล่แบบนักการเมืองว่า “เรื่องนี้ไม่มีความเห็น”

ม้ามินตะลึงสุดขีดอุทานออกมาอีกว่า “โอ แม่จ้าว” <กลับมาจากมาเก๊าด้วยกันจริงๆอ่ะ แร้วพวกนายได้เอ่อ เด..เด..เฮ้ย ชั้นคิดอะไรว่ะเนี่ย>

ยองแซงที่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรมาตลอดถึงกับหันหน้าหนีไปอีกทาง...คยูจงนั่งทำหน้าไม่ถูกเพราะมีความรู้สึกมากมายหลายอย่างที่สับสนปนเปกัน ทั้งแปลกใจ เศร้าใจ และ สับสน...

น้องเล็กเด็กช่างสงสัยยังถามต่อไปว่า “พี่ฮยอนจุง ไม่มีความเห็น หมายความว่ายังไงหรือฮะ...?”

จองมินเริ่มทนไม่ไหวตะโกนใส่หน้าเบบี้ไปว่า “ทำไมนายต้องไปตอแยเซ้าซี้เขาอยู่ได้นะ? มันก็ทำให้พวกเรารู้สึกอายเหมือนกันนะ!”

แต่เบบี้ก็ยังไม่เลิก หันไปกระซิบกระซาบกับคยูจงว่า “ไม่มีความเห็นแปลว่า..พวกเขาไปอยู่ด้วยกันที่...ใช่ป่ะ?”

คยูจงกระทุ้งศอกใส่น้องเล็กเบาๆก่อนจะพูดเตือนเบาๆว่า “นี่นาย พอได้แล้ว”

ลีดเดอร์พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พวกนายเป็นอะไรกัน หา? แล้วมันจะอะไรนักหนา ถ้าพวกเรากลับมาจากมาเก๊าด้วยกันจริงๆน่ะ?”

“นี่พี่กำลังบอกพวกเราอยู่ใช่มั้ยฮะ ว่าพวกพี่กลับมาจากที่โน่นพร้อมกันจริงๆอ่ะ? “เบบี้ถามย้ำ

จองมินยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องออกมาว่า “โอ นายนี่มัน บ้าสิ้นดีแลยนะ”

คยูจงนั่งก้มหน้ามองพื้นไม่พูดไม่จา...

ส่วนฮวางโบนึกในใจว่า โอ๊ย ชั้นมาทำอะไรที่นี่เนี่ย? ไม่น่าเลย T_T แล้วก็รีบลุกขึ้นยืน

ฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วถามว่า “มีอะไรหรือฮะ? “

เธอไม่ตอบแต่เหวี่ยงสายตาใส่เขาอย่างแรงก่อนจะรีบเดินออกไปจากบริเวณเวทีการแสดง...

“คุณกำลังจะไปไหนน่ะ? “

“ชั้นขอไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ “เธอหันมาตอบเขาหลังจากปล่อยมือที่กำลังขยี้ผมศีรษะตัวเองอยู่

ฮยอนจุงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยขึ้นมาทันทีว่า “โยโบ อย่าออกไปนานนักนะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด รีบกลับเข้าเร็วๆนะฮะ”

“โอ๊ย เธอกำลังจะทำให้ชั้นเป็นบ้าไปจริงๆแล้วนะเนี่ย!!!” เธอบ่นออกมาพร้อมๆจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเพชรฆาต

แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ส่งยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้เธอแถมยังโบกมือให้พร้อมกับพูดแกล้งแหย่ว่า “ผมไม่อยากห่างจากคุณไปแม้ซักนาที หรือวินาทีฮะ”

เมมเบอร์ทั้ง 4 เจอประโยคสุดเลี่ยนของลีดเดอร์เข้าไป แต่ละคนทำท่ายกมือขึ้นมาปิดปากเหมือนอยากจะอาเจียนออกมาซะให้ได้ ส่วนฮวางโบยืนตัวสั่นด้วยความอายและยกกำปั้นขึ้นมาชูเหมือนจะบอกเขาว่า<คืนนี้ เธอตายแน่> มีเพียงฮยอนจุงที่นั่งยิ้มปลื้มสีหน้ามีความสุขสุดๆอยู่เพียงคนเดียว

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 97 – คุณก็มีแฟนคลับอยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน

หมายเหตุจากยาย

หวังใจว่าหลายคนคงได้ดูรายการเรียลลิตี้ตอนที่เขามาถ่ายที่บ้านน่ะคะ รู้สึกเหมือนที่ยายเป็นหรือเปล่า แบบตื่นเต้น ถึงแม้ไฟจะไม่ค่อยสว่างแต่ยังคงเห็นหน้ายายได้ลางๆใช่มั๊ยค่ะ เพื่อให้ได้อารมณ์มากว่านี้ ขอแนะนำให้อ่านนิราศเคริฟ์ด้วยก็จะดีนะคะ

ยาย(นาจา)




Create Date : 13 กันยายน 2553
Last Update : 13 กันยายน 2553 20:04:57 น. 5 comments
Counter : 565 Pageviews.

 
จุงแกเลี่ยนได้อีก อ่านแล้วหุบยิ้มไม่ลงเลยจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ

ขอบคุณค่ะยาย


โดย: ตอง IP: 110.49.71.45 วันที่: 14 กันยายน 2553 เวลา:13:02:35 น.  

 
ขอบคุณคะยาย

อ่านแล้วมีแต่หน้านี้^______^ กับหน้านี้ ^/////^ อ่ะ มีความสุข


โดย: เจน IP: 125.26.34.220 วันที่: 14 กันยายน 2553 เวลา:15:00:49 น.  

 
5555พี่นาจาฟิคตอนนี้นึกหน้าหนุ่มแล้วขำอ่ะโดยเฉพาะเบบี้ม้ามินของพี่พ่อหมีอีก พ่อนาคน้อยคงเก็บอาการจนแก้มป่องกว่าเดิมแน่ๆ555อ่านตอนนี้ค่อย
เรียกวิญญาณมดแดงกลับมาหน่อยอึ้งและเอ๋อไปหลายวัน ขอบคุณค่ะ


โดย: มดแดง IP: 58.10.71.77 วันที่: 14 กันยายน 2553 เวลา:15:18:11 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะยาย...เพราะว่าอ่านไปยิ้มไป...ว่าแต่ว่ายายโพสนิราศเคริฟ์ไว้ที่ไหนอ่ะคะ..อิ๋วหาไม่เจอ


โดย: อิ๋ว IP: 110.49.193.211 วันที่: 14 กันยายน 2553 เวลา:19:23:48 น.  

 
มาโพสบอกว่ิาเจอนิราศแล้ว...แฮะๆๆอิ๋วตาไม่ค่อยดี


โดย: อิ๋ว IP: 110.49.193.211 วันที่: 14 กันยายน 2553 เวลา:19:42:34 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.