Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
10 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 95 ~ Thank You... I am Sorry... I Love You...

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

ริมถนนของมาเก๊า ฮวางโบยังคงอารมณ์เสียกับการที่เขาล้อเธอ และยังคงจ้องเขาอยู่อย่างนั้น
ชายหนุ่มมองหน้าเธอย่างเคร่งเครียด “ช่างเหอะ ตอนนี้ผมอยากรู้ว่า อีกนาแค่ไหนที่คุณจะเรียกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของคุณว่า “นี่ เธอ” ช่วยตอบให้ผมชื่นใจหน่อยได้มั๊ยฮะ”?

ฮวางโบถามด้วยความประหลาดใจ “อะไรน่ะ?

”ถึงแม่ว่าผมจะอ่อนกว่าคุณ แต่การที่คุณเรียกผมว่า “นี่ เธอ”มันดูออกจะพิลึกชอบกลน่ะ”

ฮวางโบรู้สึกประหลาดใจต่อคำพูดของเขา

”ตั้งแต่นี้ไป บูอินต้องเรียกผมว่า “คุณสา-มี”

”อะไรน่ะ พูดอีกทีซิ?” หญิงสาวแผดเสียงดังทันที

”ไหนคุณลองพูดซิ “คุณสา-มี” ชายหนุ่มพยายามสอนภรรยาพูดในสิ่งที่เขาต้องการ

”อะไรเนี่ย เธอเป็นอะไรของเธอกันแน่เนี่ย “

”หา สรุปว่าคุณจะไม่เรียกผมใช่มั๊ยฮะ?”

”คือว่า เอ่อ คุณสา-มี ฟังแล้วมันค่อนข้างจะแปลกๆน่ะ อีกอย่างมันออกจะเปิดเผยเป็นทางการไปหน่อยด้วย” หญิงสาวอธิบายอย่างไม่เต็มเสียงนัก

”เป็นทางการ แล้วไงฮะ?”

”ชั้นขอเรียกเธอว่า ชิลลาง ไม่ได้เหรอ แบบว่า คุณสา-มี มันดูจะ....”

”ก็ได้ฮะ แต่ คุณเรียกผมว่า ชิลลางได้แค่ครั้งเดียวน่ะ”

”หา อะไรน่ะ?”

”ผมบอกว่า คุณเรียกว่า “ชิลลาง” ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น จากนี่ไปผมจะไม่ให้คุณเรียกผมแบบนั้นอีก”

”นี่ เธอ ไม่เอาน่ะ ชั้นจะเรียกเธอแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

”เห็นมั๊ย คุณเรียกผมว่า นี่เธอ อีกแล้วน่ะ ผมบอกคุณแล้วไงว่า ต่อไปนี่ ถ้าคุณเผลอเรียกผมว่า “นี่เธอ” คุณจะต้องเรียกผมว่า คุณสา-มี เท่ากับจำนวนครั้งที่เรียกผม เข้าใจหรือเปล่าฮะ”

”นี่เธอ มันไม่มากไปหน่อยเหรอ”

ฮยอนจุงยกนิ้วขึ้นมานับพึมพำกับตัวเองแล้วตอบไปว่า “คุณเรียกผมแบบนั้น 3 ครั้งแล้วน่ะ งั้น คุณก็ต้องเรียกผมว่า คุณสา-มี 3 ครั้งเหมือนกัน”

”หา แล้วทำไมชั้นต้องทำตามที่เธอบอกด้วยล่ะ!!!!”

”ก็เพราะคุณไม่เล่นตามกติกาไง เหอะน่า”

”ไม่ชั้นไม่ทำตามที่เธอบอกหรอกน่ะ มันไม่ยุติธรรมเลยนี่ ที่เธอจะมาบังคับให้ชั้นทำโน่นทำนี่ตามที่เธอสั่งอ่ะ”

”แล้วถ้าให้คุณเรียกผมว่า “ที่รัก (ลิงค์) ล่ะ คุณโอเคมั๊ย”

ฮวางโบรู้สึกประหลาดใจ “อะไรน่ะ ลิงค์ เหรอ นี่อะไรดลใจให้เธอคิดแบบนั้นเนี่ย?”

”เหอะน่า คุณลองเรียกผมแบบนี้หน่อยสิ แต่ถ้าคุณไม่เรียกน่ะ ผมจะจูบคุณตอนนี้เลยน่ะ”

”นี่ เธอ!!!”

”อ้าว คุณเรียกผมแบบนี้อีกแล้ว สรุปเดี๋ยวน่ะ “ ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นนับนิ้วแล้วตอบไป “สี่ครั้งนะฮะ”

หญิงสาวถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น “มันไม่มากไปหน่อยหรือไง ฮ้า???”

ชายหนุ่มทรุดตัวตามหญิงสาวลงไปด้วย”เร็วสิฮะ เลือกมาเดี๋ยวนี้เลยว่าคุณจะทำอะไร ระหว่างเรียก คุณสา-มี, ลิงค์ (ที่รัก), หรือว่า จะยอมให้ผมจุ๊บ ตอบมาเร็วๆเข้า”

”นี่ แล้วทำไมชั้นต้องทำตามที่เธอบอกด้วยเล่า?”

ชายหนุ่มหันไปจ้องเธออีกครั้ง “ตอนนี้ผมกำลังตั้งใจรอสิ่งที่คุณกำลังจะทำ บูอิน เลือกมาเลยนะฮะ ว่าคุณจะทำอะไร”

”ให้ตายสิ ทำไมเธอต้องบังคับให้ชั้นทำด้วยน่ะ”

”ก็เพราะคุณคือภรรยาของผมไง ตอนนี้ผมกำลังซีเรียสนะฮะ ทำไมฮะ แค่ทำให้สามีสุดที่รักของคุณแค่นี้ แค่ครั้งเดียว คุณจะทำไม่ได้เลยหรือฮะ”

”สรุปว่า ชั้นต้องทำจริงๆใช่มั๊ย?”

ฮยอนจุงผงกศรีษะแล้วตอบว่า “ใช่ฮะ ถ้าคุณไม่ทำผมคงผิดหวังจิงๆ”

”แล้วเธอจะทำยังไงถ้าต้องผิดหวังจิงๆ?”

”ผมก็จะไม่กินข้าว”

”อืม เธอจะทำแบบนั้นเหรอ?”

”แล้วผมก็จะกินแต่อาหารรสจัดๆ ไม่ว่า จะเป็น ส้มตำ ลาบ ก้อย เสือร้องไห้ ต้มโคล้ง หมูมะนาว รถแซ่บทั้งนั้น เอาให้กระเพาะมันพังไปข้างนึงเลย”

ฮวางโบอึ้งนึกไม่ถึงที่เขาจะงัดสิ่งเหล่านี้มาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

”น่านะ ภรรยาสุดเลิฟของผม ได้โปรดทำตามสามีที่หล่อที่สุดในเกาหลีร้องขอเหอะน่ะ” ว่าแล้วเขาก็ดึงฮวางโบขึ้นมา

เมื่อฮวางโบลุกขึ้นยึน เธอลังเลสักครู่แล้วพูดว่า “ตกลงเธออยากให้ชั้นเรียกเธอว่าอะไร หือ?”

”ที่ร้ากกกกกก ฮะ”

ฮวางโบบ่นพึมพำกับตัวเอง “ที่ ร้ากกกกก เหรอ”

ฮยอนจุงได้ที ยกมือขึ้นมาป้องหูตัวเอง “อะไรน่ะ ผมได้ยินไม่ค่อยถนัดเลยอ่ะ !!!“

ฮวางโบได้แต่จ้องแล้วก็ค่อยๆพูดอย่างเขินอาย “ที่ ร้ากกกกกกก”

ฮยอนจุงมองเธออีกครั้งแล้วพูดว่า “คุณช่วยเรียกผมพร้อมๆกับท่าน่ารักไม่ได้เหรอฮะ ทำตอนนี้เลยน่ะ แบบว่า ตะกี้นี้เสียงของคุณเหมือนกับภรรยายที่จู้จี้จุกจิกยังไงชอบกล แบบมันไม่ค่อย “ใจ” อ่ะ?”

”หา เรียกแบบน่ารักเหรอ”

ชายหนุ่มส่งตาหวานหยาดเยิ้มแล้วพูดว่า “แค่ครั้งเดียวก็พอฮ่ะ ได้โปรดน่ะ”

“ก็ได้ ชั้นจะเรียกเธอตามที่เธอขอน่ะ”

”โอเคฮะ”

ฮวางโบสูดลมหายใจลึกๆ

”หุหุ ผมรู้ว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องยากสำหรับ ฮวางโบ ฮเยจุง”

ฮวางโบค่อยๆพูดออกมาอย่างเขินอาย ”ที่-ร้ากกกกกก”

”คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าผมอยากจะขอร้องให้คุณเรียกแบบนี้อีกครั้ง”

”อีกครั้งเหรอ” เธอตะโกนถามทันทีพร้อมบ่นในใจ

”ที่จริงแล้วคุณเรียกผมว่า “นี่เ ธอ”ตั้ง 4 ครั้งน่ะ แต่ถ้าตอนนี้คุณเรียกผม ว่า ที่รัก อีกครั้ง ผมลดให้คุณ ถือว่า เจ๊ากันน่ะ คุณสนใจหรือเปล่า สำหรับโปรโมชั่นแบบนี้”

”ลดให้เหรอ?”

ฮยอนจุงตอบทันที “ใช่ฮะ ผมจะลดให้เฉพาะวันนี้ และเดี๋ยวนี้เท่านั้นน่ะ ถ้าช้า อด-หมด-กัน ว่าไงฮะ”

”หุหุ เธอทำเหมือนขายของในทีวีตอนตี 3 เลยน่ะ”

”แต่มีข้อแม้ว่า เวลาที่คุณเรียกผม คุณก็ต้องทำท่าน่ารักด้วยน่ะ”

”โอ๊ว ทำไมเธอถึงมาขอให้ชั้นทำในสิ่งที่เป็นไม่ได้ด้วยล่ะ หือ?”

”อะไรที่เรียกว่า เป็นไปไม่ได้ ฮะ ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะทำไม่ได้หรอกฮะ เพราะผมคงไม่บังคับให้ภรรยาสุดที่รักของตัวเองทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้หรอกฮะ ยกเว้นว่า ภรรยาคนนั้น จะดื้อและไม่ยอมทำตังหากล่ะ” ว่าแล้วฮยอนจุงก็ลงไปนั่งกับพื้น

”นี่ เธอ เธอไม่ควรจะลงไปนั่งกับพื้นแบบนั้นน่ะ”

ฮยอนจุงชูมือขึ้นทันทีแล้วพูดว่า “ 5 ครั้งน่ะฮะ เพราะฉะนั้นคุณต้องเรียกผมว่า “ที่ร้ากกกกกก”รวมเบ็ดเสร็จ 5 ครั้ง ห้ามโกงน่ะฮะ”


”แต่มะตะกี้เธอบอกว่า ถ้าชั้นยอมทำ 1 ครั้งเธอก็จะลดให้ชั้นไม่ใช่เหรอ”

ฮยอนจุงคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด”ก็ได้ฮะ ถือว่าวันนี้ เป็นวันลดราคาแห่งชาติ ดังนั้นผมก็จะลดให้แล้วกันฮะ”

”หุหุ ขอบใจน่ะ” ฮวางโบหัวเราะด้วยความชอบใจ

”เร็วสิฮะ รีบพูดเข้า ตอนนี้เวลาของพวกเรามีน้อยเต็มทีแล้วนะฮะ”


”อย่าลืมน่ะ ว่าคุณต้องทำท่าน่ารักด้วย หากเสแสร้งนะ คุณต้องทำท่าน่ารักด้วยความจริงใจ ถ้าคุณแกล้งทำ คุณจะต้องทำสองครั้งนะฮะ ข้อหา ไม่ซื่อสัตย์ต่อสามีตัวเอง โอเคมั๊ยฮะ”

ฮวางโบฉุกคิดพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้างั้น เราควรจะไปหาที่สงบๆทำกันที่อื่นเหอะน่ะ ที่นี่มันค่อนข้างจะมีคนพลุกพล่านอ่ะ”

”ไม่ฮะ คุณไม่ได้รับสิทธิ์นั้น คุณต้องทำมันตรงนี้ คุณหลอกผมไม่ได้อีกแล้วฮะ”

เมื่อรู้ว่า อุบายของเธอไม่ได้ผล ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้แล้ว “แต่ว่าตรงนี้มีคนตั้งมากมายแล้วก็....”

”ถูก...แต่พวกเขาไม่เข้าใจภาษาเกาหลีหรอกฮะ ดังนั้นคุณสบายใจได้”


”เร็วสิฮะ ตอนนี้ผมชักหิวแร้วน่ะ?”

”ทำท่าน่ารักเหรอ?”

”ใช่ฮะ ท่าน่ารัก”

”เธออาจจะอ๊วกแตกก็ได้น่ะ?”

”จริงเหรอฮะ?”

ฮยอนจุงลุกขึ้นไปจับมือของภรรยาและเดินเข้าไปใกล้ถังขยะที่อยู่บริเวณนั้น

”ตอนนี้ คุณทำได้แล้วล่ะ ผมเตรียมตัวจะอ๊วกแล้วล่ะ”

”โอ๊ะ อะไรเนี่ย ชั้นอยากจะบ้าตาย”

”ไม่ใช่เรื่องง่ายน่ะที่อยู่ดีๆ คุณต้องทำเรื่องที่คุณคิดว่าไม่น่าจะทำได้ หรือทำไปแล้วเพิ่งนึกได้ว่า ทำไปได้ไง แต่ท้ายสุด คุณก็ทำเพื่อคนที่คุณรัก นั่นก็คือผม ไงฮะ “ ฮยอนจุงหันไปลูบผมฮวางโบอีกคร้งก่อนจะพูดต่อไป “เร็วๆสิฮะ เราจะได้ไปกินข้าวด้วยกันเร็วๆ”

ฮวางโบถึงกับสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดพร้อมกับค่อยๆพูดออกมา “คุณ.....”

ฮยอนจุงยืนเขียร์อย่างขาดใจและพูดว่า “ทำท่าน่ารักด้วยฮะ!!”

ฮวางโบสบตาสามีของเธออีกครั้งด้วยความเขินอาย “ที่ร้ากกกก”

”น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเลยอ่ะ ถ้างั้น ทำอีกครั้งน่ะ” ฮยอนจุงส่งเสียงออกคำสั่งทันที

ฮวางโบได้ยินเช่นนั้นถึงกับกัดริมฝีปากจากนั้นก็เริ่มต้นพูดอีกครั้ง “ที่-ร้ากกกกกกก”

ฮยอนจุงรู้สึกตื่นเต้นและเหมือนรู้สึกกระดุกกระดิกไปไหนไม่ได้ด้วยความปลื้มใจ “อ๊า คุณช่วยทำอีกครั้งจะได้มั๊ยฮะ ได้โปรด!!!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวถึงกับปฏิเสธเสียงแข็งทันที “ไม่มีทาง ได้คืบ ก็จะเอาศอก เชื่อเล้ยย~~”
********************************************************
โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 95 ตอนที่ 2

ภายในห้องโดยสารในรถแท๊กซี่

”ที่ที่เราจะไปกัน เขาเรียกว่า Macao Tower"”ใช่ฮะ ตึกระฟ้าสูง 61 ชั้น ผมเคยได้ยินเขาพูดกันว่า มันคือ "Sky Walk."

ฮวางโบอดสงสัยไม่ได้ "Sky Walk” เหรอ เธอหมายถึงว่า เราจะสามารถจะเดินย่ำไปบนฟ้าได้เหรอ?”

”หุหุ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงฮะ เท่าที่ผมได้ยินมา เขาบอกว่า ที่นี่มีกีฬาที่น่าท้าทายอยู่อย่างหนึ่งที่วัยรุ่นอย่างเราๆชอบมาก มันคือการเดินชมเมืองมาเก๊าได้โดยรอบ แต่ที่ไม่ธรรมดาก็เพราะสามารถชมเมืองมาเก๊าแบบพาโนราม่าแบบเอ้าท์เดอร์ หรือว่าจะเลือกปีนขึ้นบนจุดสูงสุดของหอคอย “Mast Climb” และกิจกรรมอื่นๆอีกมากมายหลายอย่างให้เราได้เลือกหวาดเสียวกันเลยทีเดียวน่ะ คุณสนใจหรือเปล่าฮะ?”

”หือ เราทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

”ผมไม่ได้บอกว่าเราสามารถจะทำแบบนั้นได้นะฮะ ผมแค่บอกว่า ยังไงซ่ะเราก็ควรลองดู”

”แต่ว่าตรงนั้นเป็นสถานท่องเที่ยวที่คนมาเที่ยวเยอะ ชั้นกลัวว่า....”

”ใช่ฮะ ผมได้ยินว่าที่นั่นคนมักจะมาเที่ยวกันเยอะ”

”แล้วถ้าให้ชั้นเดาน่ะชั้นว่าต้องเป็นสถานที่คนเกาหลีคงชอบไปที่นั่นเยอะด้วย”

ฮยอนจุงจ้องหน้าภรรยาก่อนจะถามว่า “ถ้างั้นเราควรจะมองข้ามมันไปไหม”

”ร้านอาหารร้านนั้น ที่เราทานอาหารเที่ยงด้วยกัน”

”ใช่ฮะ”

”เธอก็คงคิดว่ามีคนเกาหลีด้วยใช่มั๊ย?”

”ผมว่าน่าจะมีน่ะฮะ”

”แล้วเธอคิดว่าเขาจำพวกเราได้มั๊ย?”

”มันก็ไม่ใช่ว่าจะมีคนเกาหลีจำพวกเราได้หมดหรอกน่ะ”

”พวกเรามาที่นี่ไม่มีใครจำเราได้ จะดีกว่ามั๊ยถ้าจะไม่มีใครจำพวกเราได้เลยอ่ะ”

”แน่นอนฮะ”


ที่มาเก๊าทาวเวอร์ ทั้งสองยังเดินเล่นอยูบนชั้น 58 ของตึก ทั้งสองพยายามเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคาร

”ว้าว หนาวจังเลยอ่ะ”

ฮยอนจุงได้ทีสวมกอดฮวางโบจากทางด้านหลังแล้วพูดว่า”ใช่ฮะ ที่นี่ค่อนข้างจะร้อนกว่าที่เกาหลี นี่ขนาดแค่เดือนพฤศจิกา น่ะฮะ”

”ดูสิ ตรงนั้นอ่ะ คนพวกนั้น” ฮวางโบพูดพลางชี้ไปที่คนกลุ่มหนึ่ง

ฮยอนจุงหันไปมองตามที่ภรรยาบอก” ผมเดาว่า นั่นคงจะเป็นทางเชื่อมน่ะฮะ”

”ดูแล้วตลกดีเนอะ”

”คุณอยากตา-หลกกว่านี้มั๊ย?”

ทั้งคู่พากันเดินไปตรงทางเชื่อมระหว่างตึก

ฮวางโบหันไปถามฮยอนจุง” แล้วพวกเขาจะเดินไปโดยที่ไม่ต้องใช้เครื่องป้องกันตัวอะไรเลยเหรอ คือชั้นหมายถึงสลิงน่ะ?”

”คุณอยากจะลองดูมั๊ยฮะ?”

”…………………..”

”เอ่อ เรามาพนันกันมั๊ยฮะ ว่าใครจะอยู่บนนั้นได้นานกว่ากัน”

ฮวางโบมองหน้าฮยอนจุงอีกครั้ง “อืม เธอว่า...”


“ไงฮะ?”

“ชั้นได้ยินว่าวิวที่นี่มันเหมือนกับเราได้เห็นทิวทัศน์ของมาเก๊าเป็นแบบพานอรามาเลยน่ะ ชั้นว่า มันเป็นช่วงเวลาที่วิเศษ ถ้างั้นเราก็ควรมาใช้เวลาตรงนี้ ด้วยการดูวิวอย่างเดียวเถอะน่ะ”

“แต่ผมอยากลองอะไรที่มันแปลกและท้าทายนี่ฮะ”

“นี่ อย่าแม้แต่จะคิดน่ะ”

“คือผมอยากจะ”

ฮวางโบเอื้อมมือไปแตะที่มือของเขาเบาๆ “อย่าทำแบบนั้นเลยน่ะ”

“ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยได้ยินว่าใครตายเพราะมันเลยน่ะ”

“นี่ ชั้นบอกแล้วว่า ว่า ไม่”

“ก็ได้ ผมตามใจภรรยา เพราะผมรักภรรยา ภรรยาของผมเป็นคนดีที่สุดในโลกเล้ยย”

ที่โรงแรม
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮวางโบนั่งเป่าผมอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง 2-3 นาทีต่อมาฮยอนจุงก็อาบน้ำเสร็จและเดินมาเธอ ซึ่งในขณะนั้นหัวใจของเธอก็เริ่มเต้นแรงอีกครั้งในขณะที่มือยังคงถือไดร์เป่าผมอยู่อย่างนั้น


ฮยอนจุงเดินเข้ามาใกล้และพูดว่า “ผมก็อยากเป่าผมเหมือนกันฮะ”

ฮวางโบลุกขึ้นในฮยอนจุงทันทีและพูดว่า “ถ้างั้น ก็นั่งลงสิ ชั้นจะเป่าผมให้เธอน่ะ”

ฮยอนจุงมองหน้าภรรยาสักครู่แล้วตอบว่า “ไม่ฮะ ผมอยากไดร์ให้คุณมากกว่า มาสิฮะ ผมจะเป่าให้”

“ชั้นเป่าเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ มานี่มา ชั้นจะเป่าให้เธอเองน่ะ”

ฮยอนจุงจ้องตาเธออีกชั่วครู่ แล้วก็เดินไปนั่งบนเตียงและพูดว่า “คุณไม่ต้องทำให้ผมหรอกฮะ คุณคงต้องเหนื่อยแน่ๆเลย”

ฮวางโบยิ้มหวานให้พร้อมๆกับเป่าผมให้เขา

“………………….”

“………………….”

ฮยอนจุงมองภาพของเธอสะท้อนเงากระจกที่อยุ่ตรงหน้า ฮวางโบรู้สึกเขินที่สายตาของเธอเช่นกัน ตอนนี้เสียงหัวใจของเขาและเธอเต้นแรงอีกแล้ว บรรยากาศภายในห้องนั้นนิ่งสงบมีเพียงเสียงดังของไดร์เป่าผมเท่านั้น
ฮยอนจุงเอามือลูบผมของตัวเอง “ผมคิดว่ามันแห้งแล้วล่ะฮะ”

“แต่มันยังชื้นๆอยู่น่ะ”

ฮยอนจุงหันไปมองฮวางโบที่ตอนนั้นใบหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาแล้ว


ฮยอนจุงเอื้อมจับปลายผมของเธอ”ผมของคุณก็ยังเปียกอยู่น่ะ นั่งสิ เดี๋ยวผมจะจะเป่าให้คุณเหมือนกัน” ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรหรอกน่ะ”


ฮยอนจุงไม่พูดพล่ามทำเพลงเขาจัดแจงดึงเธอลงมานั่งและหยิบไดร์ออกจากมือเธอพร้อมกับพูดว่า “ผมเคยคิดอยากจะทำแบบนี้น่ะ” เขาค่อยๆแปรงขึ้นมาหวีให้เธออย่างเบามือ ฮวางโบรู้สึกเขินจัดจนต้องก้มหน้าลงเพื่อซ่อนบังความเขินอาย


“เอ่อ ขอโทษครับ คุณผู้หญิง ศรีษะของคุณก้มต่ำไป รบกวนคุณผู้หญิงช่วยเงยขึ้นมาหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ” ฮยอนจุงพูดแหย่เธอ

“หุหุ” ว่าแล้วเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา


ระหว่างที่เป่าผมให้เธอเขาพูดขึ้นว่า “ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ที่ผมได้เห็นผมของบูอิน ผมอยากทำแบบนี้ให้คุณจริงๆน่ะฮะ”

ฮวางโบรู้สึกเขินจนเก็บอาการไว้แทบไม่อยู่

“โอเค ตอนนี้ผมคุณแห้งแล้วฮ่ะ แล้วตอนนี้....” ว่าแล้วเขาก็มองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่มอีกครั้ง

ฮวางโบรู้สึกได้ว่าใจเต้นแรงอีกแล้ว <นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย>

“มันอยู่ที่ไหนเนี่ย” ชายหนุ่มใช้สายตาค้นหาอะไรบางอย่าง

“เธอมองหาอะไรเหรอ?”

“กิ๊บติดผมฮะ”

“กิ๊บเหรอ?”

“ผมอยากจะติดกิ๊ปให้คุณแบบนี้ฮะ”

เธอพยายามปัดป้องหัวของตัวเอง “อะไรเนี่ย?”

“คุณไม่ได้เอากิปติดผมมาเลยซักตัวหรือฮะ?”

หญิงสาวถึงกับหัวเราะออกมาทันที “ไม่จ๊ะ ชั้นไม่ได้เอามา”

“แย่จัง ผมอยากจะติดให้คุณบ้าง คุณจำไม่ได้เหรอ ว่าคุณเคยติดกิ๊ปให้ผมเหมือนกัน”

อวางโบถึงกับปล่อยก๊ากออกมาทันที “นี่ เธอ”

“อุ๊ปส หุหุ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ ทั้งสองถึงกับปล่อยก๊ากออกมาพร้อมๆกัน ฮวางโบมองหน้าฮยอนจุง พยายามที่จะหยุดหัวเราะและจ้องไปที่เขา ส่วนฮยอนจุงเองก็หยุดแล้วยิ้มให้เธอเช่นกัน ฮวางโบรู้สึกเขินอีกแล้วที่สามีส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้ ฮยอนจุงมองหน้าเธอแล้วค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ เข้าไปใกล้แล้วค่อยๆจูบที่หน้าผากของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ซึ่งตอนนี้นอวางโบรู้สึกจนแทบไม่อยากหายใจ

ชายหนุ่มค่อยๆดึงร่างของเธอเข้ามาแนบไว้แน่นพร้อมกับคิดในใจว่า < ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ผมจะได้กอดคุณได้แบบนี้อีก >

หญิงสาวค่อยๆโอบไปที่เอวของเขา ในขณะที่ฮยอนจุงรู้สึกหมดหวัง
เขาค่อยๆดันล่างของเธอล้มลงเตียง เขามองหน้าเธอพร้อมกับคิดในใจว่า <ผมไม่รู้ว่าจะพูดกับคุณกับคุณว่าอะไร คนที่ตอนนี้เป็นภรรยาสุดที่รักของผม นอกจากคำว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องรอผมน่ะ และเมื่อถึงวันนั้น วันเวลาที่เหมาะสมมาถึง วันนั้นผมจะไม่ทิ้งคุณให้ห่างไปไหนอีก>

ฮวางโบเองก็รู้สึกเศร้าไม่แพ้กัน เธอคิดในใจว่า “ฉันคิดว่าตอนนี้ชั้นรู้แล้วว่าการที่จะมีชีวิตอยู่ตามลำพังได้โดยอาศัยความรักเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจ ให้มีชีวิตอยู่เพื่อเขาคนนี้”

ชายหนุ่มมองตาของหญิงสาวด้วยความรักความเสน่หา ทั้งคู่ต่างถ่ายถอดความรักความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ต้องจากกันผ่านสายตาของพวกเขา ฮยอนจุงเอื้อมมือจับคางฮวางโบและพูดว่า “ผม-รัก-คุณ”

ฮวางโบเองก็ตอบเช่นกัน “ชั้นก็เหมือนกัน ชั้น-รัก-เธอ”

ทั้งสองจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ผมอยู่ตรงนี้แล้ว...งั้น...ก็กอดผมแน่น ๆ สิครับ"

หญิงสาวคลายอ้อมกอดออก....แต่ทว่ากลับพลิกตัวร่างสบหน้าช้า ๆ

"ได้สิ”

ไม่ช้า...หญิงสาวเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าตัวเองลงจุมพิตบางเบาที่ครุกรุ่นไปด้วยไอรัก

"ชั้นรักเธอ ฮยอนจุง"

ฮยอนจุงส่งผ่านความรู้สึก 'รัก' ต่อคนเบื้องหน้าด้วยจุมพิตตอบอย่างหอมหวานเนิ่นนาน.... เพียงคืนเดียว...ก็แทบจะขาดใจ เค้ารู้ตัวเองว่าชีวิตนี้ขาดคนที่ชื่อ ฮวางโบ ฮเยจุงคนนี้ไม่ได้แน่

อ้อมกอดแน่นกระชับจุมพิตเริ่มรุกเร้าและเร้าร้อนขึ้นเพียงชั่วขณะ ความต้องการ ความโหยหาซึ่งกันและกัน
ความรัก ความอาทร ความรู้สึกต่าง ๆ นา ๆ บอกเล่าผ่านจุมพิตและการแสดงความรักที่เขาทั้งสองจะไม่มีวันลืมเลยชั่วชีวิตนี้

"อื้ม...อ่ะ..."

ฮยอนจุงพูดเสียงอู้อี้ “ผมรักคุณนะ”

ชายหนุมยังคงพร่ำบอกไม่ว่างเว้น...อ้อมกอดกระชับแน่นบ่งบอกถึงความห่วงแหน ก่อนจะพูดต่อไป

“คุณรู้หรือเปล่า ว่าผมรู้สึกขอบคุณ และ รู้สึกขอโทษมากแค่ไหน ที่ผม...”

ฮวางโบรีบปิดปากฮยอนจุงไม่ให้พูดอะไรมากไปกว่านี้ จากนั้นเธอก็พูดว่า “ชั้นก็รู้สึกขอบคุณเหมือนที่เธออยากจะขอบคุณชั้นเช่นกัน และขอบคุณคำขอโทษของเธอ เพราะชั้นเองก็อยากจะขอโทษเธอเช่นกัน” เธอพูดพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากแดงอีกครั้งพร้อมๆกับน้ำตาของเธอที่หลั่งรินออกมาอย่างช้าๆ

น้ำตาลูกผุ้ชายที่ชื่อ คิมฮยอนจุง ไหลลงไปปะทะใบหน้าของหญิงสาว และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผม-รัก-คุณ”

“ชั้นก็รักเธอเหมือนกัน” ฮวางโบตอบพร้อมหลับตาลงทั้งน้ำตา

ในคืนนั้น ทั้งสองใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่าที่สุด เวลาแห่งการเรียนรู้ เวลาที่ทั้งสองมีความสุขร่วมกัน เวลาที่มีอย่างจำกัด เวลาที่จะทำให้สองเราผูกพันธ์กันยิ่งขึ้น ในเวลาเช่นนี้ทั้งสองไม่คิดสนอะไรอีกแล้ว...แค่เพียงได้อยู่กับคนตรงหน้าก็มีความสุขล้นเหลือ แต่ในเวลาเดียวกัน การลาจาก ซึ่งต่างไม่มีใครต้องการให้เป็นแบบนั้นเลย ทั้งสองคนรู้สึกเสียใจต่อชะตากรรมความรักที่พวกเขาจะต้องเผชิญอยู่ในขณะนี้ ทั้งคู่นอนสวมกอดถ่ายทอดความรักที่มีให้กันอยู่อย่างนั้น ด้วยไม่รู้วาเมื่อไรถึงจะได้มีวันดีดีแบบนี้อีก และดูเหมือนว่า การดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของพวกเขานั้นได้สิ้นสุดแล้ว มันช่างน่าเศร้าจริงๆ T_T

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ตอนที่ 96 ที่ร้ากกก ชั้นคิดถึงเธอ”

สวัสดีคะ กลับมาปฏิบัติภารกิจเหมือนเดิมแร้วนะคะ จากนีั้ไปจะเริ่มส่งหนังสือและเสื้อที่ตกหล่น ส่วนที่มีเพิ่มเติมขึ้นมา คือเขียนเรื่อง นิราศฮวางโบ ที่เล่าถึงประสบการณ์ที่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งงานมีทของโบ หวังว่าคงจะสนุกถูกใจนะคะ

ยาย(นาจา)



Create Date : 10 กันยายน 2553
Last Update : 10 กันยายน 2553 17:16:35 น. 6 comments
Counter : 603 Pageviews.

 
ว้าว ยายกลับมาแล้ว
สู้สู้นะยาย
ขอบคุณยายมากจ้ะ
ขอบคุณที่ยายมีกำลังใจล้นเหลือ
กลับมาเป็นยายคนเดิม
ฟิคซึ้งมากเลบ
ชอบมากค่ะ


โดย: joy&yoo IP: 117.47.27.110 วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:21:12:30 น.  

 
เอร้ยยยย หวานซึ้งมาก...

จุงเป็นสามีที่จะไม่ทำให้โบเบื่อแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

ขอบคุณค่ะ

ยายจ๋า กอดโบ อุ่นม้ายยยยยยยย


โดย: ตอง IP: 180.183.175.110 วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:21:38:10 น.  

 
ยายจ๋า...ขอบคุณมากๆเลยน้า คอมมินยังเจ๊งอยู่เลยเหมือนนินจา ดีใจกับยายจริงๆที่เจอนางฟ้าตัวเป็นๆ...อิอิอิ รักและเป็นกำลังใจให้ยายเสมอน้าาา ^o^ ยายนาจาสู้ๆๆๆ


โดย: มินมิน IP: 202.91.19.201, 64.255.180.134 วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:22:02:08 น.  

 
พี่นาจา เข้มแข็งจัง ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ ดีใจที่พี่ไม่เป็นไร รออ่านเรื่องราวที่พี่ได้ใกล้ชิดกับโบนะคะ


โดย: มดแดง IP: 58.10.71.170 วันที่: 11 กันยายน 2553 เวลา:9:29:01 น.  

 
และแล้วยายก็กลับ ขอบคุณยายและทีมงานทุกคนมากๆคะ อ่านแล้วมีความสุข เป็นกำลังใจให้ยายและทีมงานทุกคนคะสู้ๆนะคะ หวังใจว่าทั้วสองคนจะมีวันนี้เหมือนใฟิคในเร็ววันนะคะ


โดย: เจน IP: 119.31.115.158 วันที่: 12 กันยายน 2553 เวลา:12:15:29 น.  

 
ขอบคุณทุกกำลังจัยเน้อ ขอโทษที่ทำให้รอฟิคนาน


โดย: ยาย(นาจา) (นักรักจัยโยเย ) วันที่: 13 กันยายน 2553 เวลา:9:45:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.