Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
1 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 94 – วันนี้ที่รอคอย

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ภายในรถแท็กซี่ คู่รักผักกาดหอมนั่งพิงกันหลับมาในรถด้วยความเหนื่อยล้า

ฮวางโบรู้เริ่มรู้สึกตัวพยายามฝืนลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันไปปลุกฮยอนจุง”ชิลลาง...ถ้าขืนเราหลับกันไม่รู้เรื่องแบบนี้...มีหวังโดนลอกคราบหมดตัวแน่เลยอ่ะ?

”ผมง่วงนอนจริงๆน่ะ ฮาววววว” เขาพูดพร้อมกับหาวออกมาด้วยความง่วง

ที่ห้องพักภายในโรงแรมที่ฮวางโบพักอยู่
ทั้งสองเดินลากสังขารตัวเองเข้าไปอย่างเหน็ดเหนื่อยขาแทบลาก ฮยอนจุงยึนพิงกำแพงและฮวางโบก็ยืนพิงเขาอีกที

”เราสองคนเหนื่อยกันมากจนจะหมดสภาพอยู่แล้ว...เธอว่าตอนนี้เราเข้านอนกันเฉยๆก่อนดีมั้ยอ่ะ?”

เมื่อฮยอนจุงได้ยินเช่นนั้นถึงกับถอนหายใจและส่ายหน้าทันที “ไม่มีทาง ไม่มีทางอย่างแน่นอนฮะ”

ฮวางโบได้ยินเช่นนั้นถึงกับหัวเราะออกมา “หุหุ บางทีหลังจากที่เราได้พักผ่อนแล้วค่อย...”

”นี่คุณคิดอะไรของคุณอยู่เนี่ย เราจะปล่อยให้คืนแรกของพวกเราผ่านไปอย่างง่ายดายได้ยังไงกัน แต่ก่อนอื่น ผมว่าคุณควรไปอาบน้ำก่อนดีกว่าน่ะ”ฮยอนจุงพูดพร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่นก่อนจะปล่อยให้เธอไปอาบน้ำ

”หุหุ ไปอาบก็ได้ ชั้นเองก็เหนียวตัวจะแย่แล้วล่ะ” ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าห้องน้ำไปทันที

ฮยอนจุงพยายามเงี่ยหูฟังเสียงอาบน้ำของเธอ ระหว่างนั้นเขาก็ลงไปนอนเล่นบนเตียงมองดูเพดานไปเรื่อยเปื่อยและพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ผลอยหลับไป แต่แล้วจู่ๆเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับตะโกนเรียก “บูอิน”



”ว่าไงเรียกทำไมกัน” เสียงเธอตอบโต้จากห้องน้ำออกมา

”คุณยังอาบไม่เสร็จอีกเหรอฮะ?”

”ยังเลย ถามทำไมเนี่ย?”

”ผมง่วงแล้วน่ะ”

”ถ้างั้นเธอก็นอนไปก่อนสิ”

ฮยอนจุงยืนลังเลชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูห้องน้ำแล้วพูดกับเธอว่า “เราอาบน้ำด้วยกันดีมั๊ยฮะ”

”นี่ จะบ้าแล้วเหรอไง ฮ้า”

”ยังไงวันนี้เราก็ต้องได้เห็นกันและกันอยู่แล้ว มันไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเราจะอาบน้ำด้วยกันเพื่อประหยัดเวลาและประหยัดน้ำอ่ะ ให้ผมเข้าไปอาบน้ำด้วยน้า?”

”นี่ ถ้าอยากตายก็เข้ามา”

”ฮิฮิ ผมไม่อยากตายในห้องน้ำหรอกน่ะ”ว่าแล้วเขาก็เดินไปดูวิวนอกหน้าต่าง ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออกเขาหันไปมองและเห็นฮวางโบเดินออกมาพร้อมกับผ้าคลุมศีรษะซึ่งเพิ่งจะสระผมเสร็จใหม่ๆยืนอยู่ข้างหลัง


”ชั้นอาบเสร็จแล้วล่ะ เธอเข้าไปอาบได้แล้ว”เธอพยายามพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูชิลๆทั้งที่ความจริงตื่นเต้นแทบแย่

ฮยอนจุงมองดูเธอด้วยแววตาที่ดูเป็นประกายและบอกว่า “ความรู้สึกแบบนี้ มันดูแปลกๆน่ะฮะ”

ฮวางโบหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ยังทำเป็นเก่งเงยหน้าขึ้นมาสบตาสายตาหยาดเยิ้มของเขาอย่างท้าทายและถามกลับไปว่า “อะไรน่ะ”

”ก็ผ้าที่โพกอยู่บนศีรษะของคุณน่ะสิ รูปทรงมันดูแล้วเหมือนกับกองอุนจิเลยอ่ะ”เขากล่าวอย่างติดตลก

”นี่ เพื่อนเล่นเหรอไง หา”เธอตะโกนพร้อมกับดึงผ้าขนหนูออกจากศีรษะและเขวี้ยงลงพื้น

”ฮะฮ่า ตอนนี้เป็นเพื่อน แต่อีกไม่นานก็คงจะเป็น.. “ เขาหัวเราะพร้อมกับเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ
“เป็นอะไรบอกมาน่ะ”หญิงสาวพูดพร้อมๆกับหน้าที่เริ่มแดง
“เป็นเอ่อ...เป็น คนที่รู้ใจไงฮะ”เขาพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย


10 นาทีต่อมา ทั้งคู่ต่างก็นั่งอยู่ที่เตียงของตัวเองซึ่งอยู่ตรงข้ามกัน ฮวางโบค่อยๆทิ้งตัวลงไปนอนพร้อมๆกับหลับตา

”เอ่อ ผมขอ....” ฮยอนจุงถามเบาๆ

หญิงสาวคิดในใจ <เธอก็แค่ลงมือทำมันไปเลยโดยไม่ต้องขออนุญาตชั้นก่อนจะได้มั้ย...’^^>

เขาค่อยๆเขยิบและทิ้งตัวลงบนเตียงของเธอก่อนจะยื่นมือที่ดูสั่นหน่อยๆเข้าไปใกล้ตัวเธอ แต่แล้วก็ทำท่าลังเลและนึกในใจว่า < โอ๊ย นี่มันกำลังจะฆ่าชั้นชัดๆ !!!>

”……………………..”


เขายื่นมือเข้าไปใกล้ๆเธออีกครั้งแต่ยังไม่ทันถึงตัวฮวางโบดีเขาก็หยุดชะงักอีก <ฮ้า ชั้นรู้สึกเหมือนหายใจจะไม่ออก นี่ชั้นเป็นอะไรไป (ว่ะ)เนี่ย !!!>

ฮยอนจุงยิ่งรู้สึกเครียดหนักขึ้นไปอีกเมื่อมองดูฮวางโบซึ่งนอนหลับตาพริ้มรอเขาอยู่บนเตียง....

<โธ่เว้ย กำลังจะได้เดบิวต์กับเขาซักที ทำไมจู่ๆเครื่องเสียงมันถึงได้ไม่ยอมทำงานน่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย...T_T> เขานึกด่าตัวเองในใจด้วยความสับสน และนั่งลังเลอยู่อย่างนั้นอีกพักนึงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแรงแล้วร้องออกมาดังๆว่า

”อ้ากกกส์ นี่มันเสียสติชัดๆ ไอ้ความรู้สึกแบบนี้มันกวนใจชั้นอีกแล้ว”

ฮวางโบค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วถามว่า” อะไรกวนใจเธอเหรอ...?”

“ก็ อาการตื่นเวที ความรู้สึกกระวนกระวายก่อนขึ้นแสดง หรืออาการตื่นตระหนกสุดขีด ไม่ว่ามันจะเรียกว่าอะไรก็ตาม...แต่มันกำลังฆ่าผมอยู่ตอนนี้ฮะ”

”ถ้างั้น คืนนี้เราก็ควรจะนอนพักกันก่อนดีมั้ย...?” ฮวางโบพยายามกลั้นหัวเราะและพูดให้เป็นปกติที่สุด

เขาสูดลมหายใจลึกๆก่อนปฏิเสธทันทีว่า”ได้ไงกัน แต่ผมจะทำยังไงดีเนี่ย? ตอนนี้ผมไม่สามารถจะขยับร่างกายตัวเองได้เลยฮะ”

“กินซางชูดับความตื่นเต้นดีมั๊ย” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง

“โอ้ว บูอิน ขณะที่กำลังจะเปิดอัลบั้มเดบิวต์ คุณยังกล้าเล่ามุขได้เพียงนี้ ผมละเชื่อจิงๆเลย”

“แล้วจะให้ชั้นทำยังไงเดีล่ะ”

”หืมม? มันพอจะมีวิธีอะไรบ้างมั้ยฮะ...?”

”ถ้างั้น...”

“ว่าไงฮะ?”

เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดว่า “ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน”

เขานั่งเงียบคอตกท่าทางหดหู่สุดชีวิต...

ฮวางโบมองดูเขาอยู่ครู่นึงก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแล้วบอกไปว่า ”ตอนนี้เราต่างก็เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ชั้นคิดว่าก่อนอื่นเราควรจะนอนก่อนเหอะน่ะ”

”ไม่มีทางฮะ การเข้านอนเฉยๆมันเป็นไปไม่ได้สำหรับคืนนี้อยู่แล้ว” เขายืนกรานเสียงแข็ง

”ถ้างั้นเราจะทำอะไรอย่างได้อีกเหรอ? วันนี้เราเหนื่อยกันมาทั้งวันจนแทบจะเป็นศพเดินได้อยู่แล้ว แล้วถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป คืนนี้มันก็คงหมดไปอย่างไม่ทันรู้ตัวน่ะ”

”อ้ากกส์ ให้ตายสิ”น้ำเสียงของเขาเริ่มหงุดหงิด

”เหอะน่า น่าน่ะ นอนพักกันก่อนเถอะ มานี่สิเร็วเข้า” เธอพูดพลางเอามือตบๆลงบนเตียงข้างๆตัวเธอ

เขาทำท่าลังเลก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆเธอ ”จริงๆน่ะ นี่มันไม่ใช่เวลาที่เราจะทำแบบนี้เลยน่ะ คือผมหมายถึง คืนแรกมันควรที่จะ เอ่อ....”

”ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เราก็แค่...ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเท่านั้น” เธอตอบเขายิ้มๆ

”อ้ากกส์ ให้ตายสิ บูอิน เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่เนี่ย” <ทำไมร่างกายผมมันไม่ยอมทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำใจแทบขาดอยู่แล้วนะ?>

ฮวางโบพยายามกลั้นหัวเราะ…

”ก่อนหน้านี้ผมมั่นใจมากเลยว่า การเดบิวต์ในวันแรกมันจะต้องประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้นเพราะอย่างน้อยต้องไม่ต่ำกว่าเจ็ดเพลง แต่ตอนนี้ แม้แต่ซิงเกิลแรกผมก็ยัง...” เขาพูดพลางประคองศีรษะของเธอให้เข้ามาอยู่ใกล้ตัวเขามากขึ้น

”หุหุ ฮ่า ฮ่า “ เธอหัวเราะดังๆพร้อมกับซุกหน้าลงไปที่สีข้างของฮยอนจุง

เขายิ้มเขินๆ “เฮ้ หยุดขำได้แล้วน่ะ ผมนะ..รู้สึกเสียเซลฟ์สุดๆเลยอ่ะตอนนี้...

แต่เธอยังคงขำไม่หยุด ฮ่าฮ่าฮ่า หุหุหุ ฮวางโบพยายามจะกลั้นหัวเราะด้วยการยกมือขึ้นมาปิดปากแต่ไหล่ของเธอยังคงสั่น

”อย่าทำแบบนั้นสิฮะ หยุดหัวเราะได้แล้ว นี่ขนาดยังไม่ได้โปรโมตหรือวางแผนคุณถึงกับหัวเราะผมแบบนี้”

เธอซุกหน้าลงที่แผ่นอกกว้างของเขาแล้วหัวเราะต่อแบบกลั้นไม่อยู่ “หุหุ...อือ..หุหุ..”

“จริงๆนะ! นี่มัน..”พูดยังไม่ทันจบจู่ๆเขาก็เริ่มรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเธอที่มาปะทะบนหน้าอกที่เปลือยเปล่าของเขา เพียงแค่นั้นหัวใจของฮยอนจุงก็เริ่มเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ฮวางโบยังไม่รู้ตัว มือของเธอจับอยู่ที่สาบเสื้อชุดนอนของเขาและยังคงหัวเราะต่อไป หุหุ

ฮยอนจุงนอนนิ่งฟังเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตึกตัก ตึกตัก

ในที่สุดเธอก็หยุดหัวเราะสำเร็จและพยายามตั้งสติพูดกับเขาว่า “ชั้นขอโทษนะ...ชั้นไม่ตั้งใจหัวเราะเรื่องที่เธอ...”ระหว่างที่พูดก็ผงกศีรษะขึ้นมาจะมองหน้าเขา แต่แล้ว
เธอก็ต้องเจอกับสายตาที่เร่าร้อนของฮยอนจุงซึ่งจ้องมองเธอด้วยความปรารถนา...

<หา! นี่เขาหายตื่นเวทีแล้วเหรอเนี่ย>

”…………………..”


”พวกเราก็แค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ” เขาพูดพึมพำแล้วก็ก้มลงไปจูบที่หน้าผากเธออย่างแผ่วเบา ส่วนเธอเองก็หลับตารับการจูบของเขา

เขาค่อยๆลูบไล้ใบหน้าของเธอด้วยมือของเขาอย่างช้าๆ...เริ่มจากจมูกที่เป็นสันได้รูปของเธอแล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากบอบบางสีชมพูระเรื่อชวนจุมพิต”คุณช่างสวย น่ารัก...”

ฮวางโบได้แต่นอนนิ่งกัดริมฝีปากที่เริ่มสั่นระริกของเธอ...
เธอรู้สึกได้ว่าริมฝีปากชื้นๆของเขากำลังสัมผัสที่ปลายจมูกของเธอและค่อยๆเลื่อนลงต่ำไปด้านล่างอย่างช้าๆ…

เขาค่อยๆประคองใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอมราวกับของมีค่า ริมฝีปากของเขาค่อยๆสัมผัสไปทั่วร่างกายของเธออย่างแผ่วเบาราวกับขนนก...หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ ริมฝีปากของเธอเผยอน้อยๆโดยไม่ทันรู้ตัว เธอลืมตาขึ้นมาและจ้องมองไปที่ดวงตาของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความไว้เนื่อเชื่อใจ และความปรารถนาที่มีต่อกัน

หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสุข ในขณะที่ฮยอนจุงกำลังมอบจุมพิตที่ดูดดื่มให้กับเธอซึ่งนำพาทั้งคู่ไปสู่บทเริ่มต้นของคืนแรกอันแสนหฤหรรษ์ของพวกเขา...

รุ่งเช้าแสงสีทองสาดส่องเข้าในห้อง ชายหนุ่มยังคงนอนโอบเอวคอดของภรรยาหมาดๆของเขาไว้ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมานิดๆ เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วเริ่มบิดขี้เกียจ และเริ่มรู้สึกถึงไออุ่นจากใครบางคนที่นอนอยู่ข้างๆ เขาหันไปมองเธอและยิ้มอย่างมีความสุข
และเห็นว่าภรรยายังคงนอนหลับสนิทอยู่ในวงแขนของเขา ชายหนุ่มขยี้ตาพยายามที่จะสลัดความง่วงของตัวเองออกไป แล้วก้มลงมองดูเธอซึ่งกำลังหลับไหลอยู่ราวกับทารกไร้เดียงสา ด้วยสายตาที่อ่อนโยนก่อนจะค่อยๆใช้นิ้วของเขาไล้ไปทั่วไปหน้าของเธออย่างทะนุถนอม

“และใครที่คุณว่าเป็นเด็กกันฮะ...? “ เขาพูดพึมพำพร้อมๆกับก้มลงไปจูบที่แก้มของเธอเบาๆ

ในขณะนั้นเอง เธอเริ่มขยับตัวและริมฝีปากก็เผยอน้อยๆ พึมพำว่า “อืมมมม…”

หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นฮวางโบในท่าทางอย่างนั้น...และอดใจไม่ไหวต้องก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอที่ดูเหมือนจะเชิญชวนเขาโดยที่ไม่รู้ตัว

ฮวางโบเริ่มได้สติ เมื่อจุมพิตยามเช้าของสามีหมาดๆเริ่มจะล้ำลึกมากขึ้น เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาและมองเห็นเขาอยู่ตรงหน้าก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

”สวัสดีตอนเช้า เมื่อคืนหลับสบายดีมั๊ยฮะ?”

”แล้วเธอล่ะ?” เธอยิ้มอายๆก่อนจะถามเขากลับไปบ้าง

ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยแววตายิ้มๆอย่างไม่วางตา...

พวกเขาอดนึกถึงการเดบิวสต์เมื่อคืนนี้อย่างอิ่มเอมและหอมหวาน คิดไปเธอก็ยิ่งเขินไม่กล้าสบตา...
ชายหนุ่มมองหน้าภรรยาหมาดๆอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆโน้มศีรษะลงจุมพิตเธออีกครั้ง หญิงสาวดูจะเกร็งๆในทีแรกแต่เมื่อสามีสุดที่รักมอบจุมจิตที่แสนหวานและดูดดื่มให้กับเธอ
“อย่าสิ ชั้นง่วงน่ะ”
“นี่มันเช้าแล้วนะ ตื่นไปอาบน้ำเถอะ” ชายหนุ่มผู้ตื่นก่อนภรรยายังคงออดอ้อนอยู่อย่างนั้น
“เธอเพิ่งให้ชั้นนอนเองน่ะ ตอนนี้ชั้นง่วง แล้วก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ” เธอพูดในขณะที่ตายังปิดอยู่
“แต่ผมจะไม่เจอคุณอีกเป็นอาทิตย์น่ะฮะ คุณไม่คิดถึงผมเหรอ”เขาออดอ้อนเหมือนเด็กเอาแต่ใจ
“ก็ใช่ แต่เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกตั้งวันนึงน่ะ”ปากหนาเลื่อนมาปิดริมฝีปากเธอขณะที่ยังพูดอยู่ เธอส่งเสียงประท้วงไม่มีแม้แต่แรงจะขัดขืน เธอหลับตาพริ้มรับจูบอย่างเต็มใจ และในที่สุดชายหนุ่มก็ค่อยๆทิ้งตัวลงอย่างช้าๆ และ ค่อยๆปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเรียกร้องกันอีกครั้ง

ช่วงสายของวันเดียวกัน ในตัวเมืองมาเก๊า คู่แต่งงานหมาดๆออกมาเดินเล่นเหมือนกับคู่รักทั่วๆไปที่มาเดทกัน
”ผมจำได้ว่าคุณเคยเขียนในสัญญารักของเราไว้ว่าถ้ามีเวลาคุณอยากไปกระโดดบันจี้จั๊มพ์กับผม ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราไปเล่นด้วยกันดีมั๊ยฮะ?”

”เธออยากโดดบันจี้จั้มพ์จริงๆเหรอ?”

”ไม่ฮะ”

”อ้าว แล้วทำไมเธอถึง?”

”เพราะว่ามันคือบางอย่างที่คุณอยากจะทำมันไงฮะ”

เธอยิ้มแล้วบอกไปว่า “ไม่เป็นไร ชั้นก็ไม่ค่อยอยากจะเล่นซักเท่าไหร่หรอก”

”ขอบคุณพระเจ้า ผมกลัวจริงๆน่ะฮะ ถ้าคุณต้องการจะทำแบบนั้นจริงๆ”

”ทำไมเธอถึงไม่พูดออกมาเลยว่าไม่อยากเล่นล่ะ?”

”ก็เพราะผมกลัวคุณจะว่าผมไม่แมนพอนะสิฮะ ถ้าผมพูดแบบนั้นออกไป...”

ฮวางโบพ่นลมหายใจออกมาก่อนบอกเขาว่า” การจะทำตัวสมเป็นลูกผู้ชายหรือว่าดูแมนอ่ะนะ...มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องแบบนั้นหรอก...”

”จริงเหรอฮะ”

”จริงสิ”

”ถ้างั้นอะไรที่ทำให้ผมดูสมเป็นลูกผู้ชายหรือฮะ?

”เธอไม่รู้จริงๆนะหรือ”

”ผมหรือฮะ?”

”ก็เธอเคยบอกชั้นมาก่อนหน้านี้”

”ผมพูดเหรอ ผมพูดว่าอะไรไปน้า?”

”ไม่เป็นไรหรอกไม่ว่าเธอจะรู้คำตอบหรือไม่ก็ตาม...ไม่ว่ายังไง สำหรับชั้นแล้ว เธอเป็นคนที่มีความเป็นลูกผู้ชายมากที่สุดเลยล่ะ”

”คุณหมายถึงแบบนั้นจริงๆเหรอ”

”ช่าย” หยิงสาวยิ้มให้อย่างสดใส

เขาหันไปมองหน้าเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

”นี่เธอยิ้มทำไมเนี่ย?”

”ผมเดาว่ามันโอเคน่ะฮะ...”

”อะไรน่ะ?”

”ผมค่อนข้างจะตื่นเต้นเพราะว่า มันคือการเดบิวต์ครั้งแรกของผม...”

”………..”ใบหน้าของเธอเริ่มแดงกล่ำเพราะความเขิน

ชายหนุ่มมองเธอด้วยความภูมิใจ “ผมคือลูกผู้ชายตัวจริง”

”นี่.เธอพูดถึงเรื่องอะไรกัน?”

”คราวหน้าถ้าเรามีโอกาส...กันอีก” เขาพูดพร้อมๆกับเอามือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอ

”เธอหมายถึงการออกอัลบั้มเหรอ....”

”โอ้ว ดีเลย ผมเดาว่าเราคงไม่มีวิธีอื่นแล้วล่ะ...ผมคงจะต้องไปพบพี่ผู้จัดการที่สนามบินพรุ่งนี้แล้วล่ะ มันดูไม่เป็นลูกผู้ชาย...ถ้าจะปล่อยให้ภรรยาสุดที่รักต้องนอนเหงาอยู่คนเดียว...”

เธอจ้องหน้าเขาด้วยความงงสุดขีด...

”ผมหวังว่ามันคงจะดียิ่งกว่าเมื่อวานนี้น่ะ รับรอง คอนเฟริม์ ^^”

”นี่เธอพูดถึงเรื่องอะไรกันเนี่ย...”

”หุหุ” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนที่ 95 - เป็นเมีย (เรา) ต้องอดทน

หมายเหตุจากยาย

หวังใจว่าทุกคนคงจะแฮปปี้เอนดิ้งนะคะ จบจากตอนทีไปเราจะไปเจอกันอีกทีวันจันทร์นะคะ ช่วงนี้ติดภารกิจและขอลาพักร้อนนะคะ
ยาย(นาจา)



Create Date : 01 กันยายน 2553
Last Update : 1 กันยายน 2553 14:37:17 น. 7 comments
Counter : 557 Pageviews.

 
ในที่สุดจุงได้เดบิวไปหลายรอบแล้ว ฮ่าๆๆๆ


โดย: snooker IP: 125.24.1.148 วันที่: 1 กันยายน 2553 เวลา:18:30:19 น.  

 
อย่างน้อยต้องไม่ต่ำกว่าเจ็ดเพลง........... ยายอ่า ขำแทบตกเก้าอี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

จุง ยินดีด้วยน๊า


โดย: ตอง IP: 223.205.201.148 วันที่: 1 กันยายน 2553 เวลา:19:05:52 น.  

 
ในที่สุดก็ได้เดบิวต์แล้ว ยินดีด้วยนะ


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.19.60 วันที่: 1 กันยายน 2553 เวลา:20:08:45 น.  

 
ลุ้น น่าดูเลย ยายจะไปไหนค่ะ


โดย: lakjingjang IP: 206.53.152.40 วันที่: 1 กันยายน 2553 เวลา:22:45:41 น.  

 
ขอบคุณยายมากนะคะ หลายวันเข้ามาอ่านที่ ก็ได้อ่านไปหลายตอนเลย แฮปปี้มากๆค่ะ สรุปทั้ง 2 คนก็สมหวังสักที คนอ่านลุ้นหลายตอนเลยค่ะ ที่ยายว่าไม่อยู่นี้
จะไปมิทติ่งโบใช่ไหมละ^^


โดย: luck IP: 58.136.48.58 วันที่: 2 กันยายน 2553 เวลา:7:24:41 น.  

 
เดบิวต์ = ? อิอิ


โดย: sasaranger IP: 58.11.66.23 วันที่: 2 กันยายน 2553 เวลา:16:18:45 น.  

 
^///^ อิอิ

ขอบคุณยายและทุกๆคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฟิคเรื่องนี้นะคะ
อ่านแล้วได้แต่ทำหน้าแบบนี้ละ ^________^ มีความสุขสุดๆ หวังว่าจะเกิดขึ้นจริงกับทั้งคู่นะคะ



โดย: jane IP: 125.26.33.247 วันที่: 3 กันยายน 2553 เวลา:16:22:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.