Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
16 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 85 -. สุขกันเถอะเรา เศร้าไปทำไม.^^. ~

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

ช่วงดึกของคืนนั้น ที่เมียงดง
2-3 ชั่วโมงผ่านไป คู่ผักกาดหอมใช้เวลาเดินเล่นดูของที่ตลาดนัดตอนกลางคืน พวกเขาซื้อกิ๊บติดผมราคาถูกสำหรับใช้ด้วยกัน 2 คน แล้วก็ไปเล่นเกมที่วิดีโอเกมเซ็นเตอร์ มาจนถึงตอนนี้การเดทของพวกเขาก็ราบรื่นไปด้วยดียังไม่มีใครจำพวกเขาได้เลยซักคน ซึ่งมันทำให้ฮยอนจุงแอบรู้สึกผิดหวังอยู่เล็กๆ หลังจากเดินเล่นกันมาพักใหญ่จึงชักเริ่มหิว สองคนจึงมาซื้อของกินรองท้องกันที่รถเข็นขายอาหารที่อยู่บริเวณนั้น

ฮยอนจุงชี้ไปที่ไก่หมักซ๊อสรสแซ่บแบบเสียบไม้ที่อยู่บนเตาแล้วบอกว่า “ ผมเอานี่แล้วกันฮะ”

“งั้นชั้นเอา...”

“คุณ ก็กินแบบผมด้วยสิฮะ”

ฮวางโบแย้งว่า “แต่ชั้นว่ามันจะเผ็ดเกินไปน่ะ”

“ใช่ฮะ มันถึงได้อร่อยไงล่ะฮะ”

เธอเงียบไม่ตอบอะไร...

สักครู่เขาถึงนึกขึ้นมาได้ “อา ! คุณทานอาหารรสจัดมากๆไม่ได้นี่นา ผมลืมไป”

“ชั้นก็แค่ไม่ค่อยกินของแบบนี้น่ะแต่ไม่ใช่กินไม่ได้หรอกนะ”

“งั้นคุณก็กิน ฟิชเค้กแล้วกันน่ะ”

ระหว่างที่ฮยอนจุงเดินกินไก่เสียบไม้อย่างเอร็ดอร่อย ฮวางโบซึ่งเดินอยู่ข้างๆเขาได้แต่มองด้วยสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย

“นี่ ชั้นว่าเธออ่ะ ชอบกินอาหารที่มันเผ็ดๆมากเกินไปน่ะ”

“หา ว่าไงนะฮะ?”

“เธอน่ะชอบกินอาหารรสจัดเกินไป เค็มเกินไป และพวกของหวานๆแบบนี้ แถมยังชอบดื่มแต่โค๊กอีกด้วย”

“ก็ผมไม่ชอบอาหารที่มันจืดชืดนี่ฮะ”

“แต่มันไม่ดีต่อสุขภาพของเธอเลยน่ะ ที่ชอบกินแต่ของพวกนั้นบ่อยๆอ่ะ”

“ร่างกายของผมมีระบบเผาผลาญที่พิเศษกว่าคนอื่นฮะ ดังนั้นผมไม่เป็นไรหรอก อย่าห่วงไปเลยฮ่ะ”

“หึ มันไม่มีระบบพิเศษอะไรอย่างที่เธอว่าหรอกนะ ตอนนี้เธอยังอายุน้อยอยู่ดังนั้นเธออาจจะยังไม่เห็นผลร้ายของมันในตอนนี้ แต่ในที่สุดแล้ว มันก็จะทำลายสุขภาพของเธอ”

“ไม่หนุกเลยฮะ เวลาที่คุณทำตัวเคร่งครัดเกินไปหรับคนที่ชอบกินอาหารสุขภาพแบบนั้น...ผมเดาว่ามันโอเค ถ้าคุณชอบที่จะกินมัน”

ฮวางโบมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เป็นกังวล

ฮยอนจุงยังพูดต่อไปว่า “แต่มันจะกลายเป็นเรื่องที่ทรมานตัวเอง ถ้าคุณต้องกินของที่ดีต่อสุขภาพอย่างเดียวทุกๆวัน”

“ชั้นไม่ได้บอกให้เธอกินแต่อาหารเพื่อสุขภาพทุกๆวันซะหน่อย แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ การเลือกกินอาหารของเธอมันช่างแย่เอามากๆเลยน่ะ”

“เราสองคนนี่แตกต่างกันสุดขั้วเลยน่ะฮะ”

“อะไรน่ะ?”

“คุณเป็นคนที่ทำตัวอยู่ในกรอบมีวินัยสุดๆ ในขณะที่ผมจะออกแนวรักอิสระเสรีฟรีสไตล์”

“มันก็จริงนะที่ว่าชั้นเป็นคนที่มีวินัยมากกว่าเธอ แต่ว่าเธอ...มัน..เฮ้อ...เอางี้ดีกว่านะ ชั้นอยากจะขอร้องเธออย่างนึง”

“ขอร้องหรือฮะ?”

“ใช่จ้ะ”

ฮยอนจุงถามตะกุกตะกักไปว่า “มันคืออะไรฮะ?”

“หลังจากเธอกินของที่ซื้อมาในวันนี้หมดแล้ว เธอต้องเลิกกินอาหารรสจัดจ้านเกินไป”

“หลังจากผมกินนี่หมดหรือฮะ?”

“ใช่จ้ะ เพราะว่าชั้นคงแย่งของที่เธอกำลังกินอยู่ไปทิ้งไม่ได้...”

ฮยอนจุงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ “อืมม...อาหารรสจัดเกินไป?”

“ก็ อาหารที่มันเค็มเกินไป เผ็ดเกินไปแล้วก็หวานเกินไปด้วยน่ะ”

“ถ้างั้น ที่เหลือให้ผมกินได้ก็มีแค่อาหารจืดชืดไร้รสชาติอย่างงั้นหรือฮะ?”

“ชั้นไม่พูดอย่างนั้นซะหน่อย นี่เธอกำลังพยายามทำเป็นพูดเล่นลิ้นทั้งๆที่เธอรู้อยู่แล้วว่าชั้นหมายความว่ายังไงใช่มั้ย?”

“งั้น...ของที่รสไม่จัดมากก็โอเค กินได้ใช่มั้ยฮะ?”

“ช่าย”

ฮยอนจุงร่าเริงขึ้นมาทันที “ได้เลยฮะ”

ฮวางโบหรี่ตามองเขาแล้วถามว่า “เอ ทำไมถึงรับปากง่ายดายขนาดนี้ล่ะ...”

ฮยอนจุงตอบหน้าตายๆไปว่า “คุณไม่ชอบแบบนั้นหรือฮะ? “

“…………………” ง่ายไปก็ไม่ดีงั้นเหรอ ฮวางโบคิดในขณะนั้น ฮวางโบส่ายหน้า

“งั้นก็...” พูดจบฮยอนจุงก็ตีหน้าเศร้าเหมือนจะร้องไห้แล้วเริ่มสวมวิญญาณรุ่นพี่จีฮู

“ไม่ ไม่จริง คุณบังคับผมมากเกินไป แล้วนี่มันก็มากเกินไปแล้วน่ะ” ว่าแล้วก็วิ่งไปที่กำแพงซึ่งอยู่ใกล้ๆ ทำท่าสะอึกสะอื้น

“ ทำไมคุณถึงได้พรากเอาความสุขในชีวิตของผมไป? ฮือ ฮือ...มันคือเหตุผลเดียวของการมีชีวิตอยู่ของผมเลยน่ะฮะ...T_T”

ฮยอนจุงยืนก้มหน้าซบกำแพงทำท่าเหมือนร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเสียใจสุดๆ ส่วนฮวางโบได้แต่ยืนตกตะลึงอึ้งกิมกี่มองดูเขา ขณะเดียวกันนั้นผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็เริ่มหันมามองพวกเขา ฮวางโบเริ่มประหม่าจากสายตาที่จ้องมองมาจึงรีบเดินเข้ามาอยู่ใกล้ๆเขา

ฮยอนจุงยังคงทำท่าสะอึกสะอื้นไม่เลิก “โอ้ว โค๊กที่รักของชั้น ชั้นรักเธอมากจริงๆน่ะ นี่มันเกิดวิกฤติอะไรขึ้นกับเราสองกันเนี่ย....ฮือ..ฮือ...โฮ ชั้นจำเป็นต้องทิ้งเธอไปจริงๆเหรอเนี่ย โค๊กจ๋า จุงลาก่อน ฮือฮือ T_T”

ฮวางโบเหลียวไปมองรอบๆท่ทางกระสับกระส่ายแล้วพูดว่า “นี่ คนอื่นเขากำลังมองพวกเราอยู่นะ หยุดเล่นได้แล้ว!”

ฮยอนจุงได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมา ทำให้เห็นว่าดวงตาของเขามีคราบน้ำตาติดอยู่ “มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในตอนนี้หรอกฮะ...ผมต้องขอใช้เวลาบอกลาโค้กสุดที่รักของผมก่อน.ฮือฮือ กระซิก กระซิก”

ฮวางโบยืนงงเป็นไก่ตาแตกกับบทโศกของเขา “โอ พระเจ้า นี่เธอร้องไห้จริงๆหรือเนี่ย?”

“อ่ะ นี่ฮะ คุณช่วยถือไว้หน่อย จะได้สมบทบาท” ว่าแล้วก็ยื่นไม้เสียบไก่ที่เขากินจนเรียบแล้วส่งให้เธอ

“ถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งไม่รักโค้ก ผมจะเดินไปบอกกับไทยน้ำทิพย์ว่า ถ้า...ไม่รักโค้ก เกลียดโค้ก ก็ขอให้เลิกกินโค้กซ่ะ ฮือฮือ” ฮยอนจุงยังคงแพล่มต่อไป

ฮวางโบเอื้อมมือไปรับไม้มาจากเขาอย่างงงๆ

เมื่อส่งไม้เสียบไก่ให้เธอเรียบร้อย ฮยอนจุงก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องไห้เสียงดังขึ้นกว่าเดิม “ว้าาา นี่มันเจ็บปวดเกินไปแล้ว!!! ผมรู้สึกราวกับว่าแขนและขามันกำลังจะแยกออกจากร่างกายของผมแล้ว ฮือฮือ กระซิก กระซิก”

ฮวางโบยืนตะลึงทำตาโตเป็นไข่ห่านแล้วร้องห้ามเขาว่า “นี่เธอ หยุดเดี๋ยวนี้เลย เธอจะมาซ้อมการแสดงของเธอตรงนี้ไม่ได้น่ะ”

ฮวางโบรู้สึกอับอายสุดชีวิตจากสายตาแสดงความอยากรู้อยากเห็นของคนเดินผ่านไปมามากมาย แต่ฮยอนจุงยังคงแสดงบทละครอำลาอาลัยโคล่าของเขาต่อไปโดยการร้องไห้สะอึกสะอื้นซบหน้ากับกำแพง

ในที่สุดเธอก็ทนต่อไปไม่ไหวร้องออกมาว่า “พระเจ้า นี่มันน่าอายสุดๆ..ชั้นอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้วล่ะT_T”

จากนั้นฮวางโบก็ก้มหน้างุดๆวิ่งเข้าไปในร้าน 7-11 ที่อยู่ใกล้ๆเพื่อหลบหน้าผู้คน ฮยอนจุงซึ่งตอนนี้ถูกเธอชิ่งหนีไปแล้ว จู่ๆต่อมความอายของเขาก็เริ่มทำงานขึ้นมา หลังจากหยุดร้องไห้เขาก็ยืนนิ่งเอามือพิงกำแพงครู่นึง ก่อนจะก็วิ่งแจ้นตามเธอเข้าไปในร้าน

ในขณะที่ฮวางโบกำลังยืนนิ่งอยู่ระหว่างแถวของหิ้งวางสินค้าด้านในของร้าน เขาก็เดินเข้ามาในร้านและมองหาฮวางโบ เมื่อเขามองเห็นฮวางโบ ก็รีบวิ่งเข้าไปยืนข้างๆราวกับหลินปิงตามหาหลินฮุ่ยโดยแท้

ฮยอนจุงบ่นพึมพำว่า “ทำไมคุณถึงทิ้งให้ผมอยู่ตรงนั้นคนเดียวล่ะฮะ คุณทำแบบนั้นได้ไงเนี่ย?”

ฮวางโบถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนตอบไปว่า “รู้ตัวมั้ยว่า เธอกำลังพยายามทดสอบขีดจำกัดความอดทนของชั้นอยู่”

ฮยอนจุงเหลียวมองออกไปข้างนอกร้าน จึงเห็นว่ามีคนกำลังจ้องมองดูพวกเขาทางกระจกหน้าร้านอย่างสนอกสนใจ

ฮยอนจุงทำหน้ายุ่งแล้วบ่นว่า “คนบางคนนี่ต้องมีเวลาว่างเหลือเฟือแน่ๆเลย ทำไมพวกเขาถึงต้องมาสนใจเรื่องของคนอื่นมากเกินไปด้วยฮะ?”

ฮวางโบตอบเขาด้วยท่าทางฉุนหน่อยๆว่า “ก็เธอนั่นแหละตัวดีที่เป็นต้นเหตุ!”

ฮยอนจุงตอบเสียงอ่อยๆว่า “ผมเลือกที่แสดงผิดไปหน่อยฮะ แหะแหะ”

ฮวางโบหันไปมองรอบๆด้วยท่าทางกังวลก่อนพูดว่า “ใช่เลย...ที่นี่มันสว่างเกินไปจนใครๆก็เห็น...”

“นี่ถ้าเราไปที่แดฮัคโลกันล่ะก็....”


“...?? “ <อะไรของเธอกันเนี่ย>

ฮยอนจุงพูดต่อไปว่า” เพราะที่นั่นจะมีพวกการแสดงข้างถนนอยู่เพียบ อย่างพวกละครใบ้...การแสดงละครของผมคงจะไม่เป็นที่สะดุดตาของคนแถวนั้นซักเท่าไหร่ เอางี้แล้วกันฮะ คราวหน้าเราไปที่แดฮัคโลกันดีกว่า”

“นี่เธอยังอยากจะทำแบบนั้นอีกเหรอ?”

ฮยอนจุงยิ้มพร้อมยักคิ้วข้างเดียวแทนคำตอบ...^^

หลังจากคุยกันเสร็จ คู่ผักกาดหอมก็เดินไปเลือกเครื่องดื่มแล้วเดินมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่อยู่ด้านหน้าร้าน 7-11

แคชเชียร์เรียกค่าเสียหายทันที “ทั้งหมด 2000 วอนค่ะ”

ฮยอนจุงล้วงแบงค์ 5000 วอนส่งให้แคชเชียร์

“ขอบคุณค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มด้วยมั๊ยค่ะ”

“ไม่ฮะ พวกเราอิ่มแล้วฮะ”

หลังจากรับเงินทอนเรียบร้อย เขาก็กล่าวว่า”ขอให้เป็นคืนที่ดีสำหรับพวกคุณน่ะฮะ อ้อ แร้วก็..ขอบคุณทุกอย่าง หากในอนาคตคุณทำมิชชั่นทุกอย่างเพื่อบูอินของผมในวันเกิด”

แคชเชียร์ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยปากว่า “เอ่อ..ขอโทษน่ะค่ะ...คือว่า...”

คู่ผักกาดหอมซึ่งกำลังจะก้าวขาออกไปจากร้านหยุดชะงักกึกเมื่อได้ยิน

ฮยอนจุงหันมาถามด้วยน้ำเสียงกังวลหน่อยๆว่า “ว่าไงครับ..?”

แคชเชียร์สาวยิ้มให้ทั้งคู่ด้วยท่าทางสำนึกผิดหน่อยๆแล้วพูดว่า “ชั้นต้องขอโทษพวกคุณจริงๆน่ะค่ะ”

“ฮะ?:”

จากนั้นเธอก็หยิบกระดาษโน๊ตขึ้นมาแล้วถามว่า “ชั้นขอลายเซ็นต์ของคุณเป็นที่ละลึกจะได้มั้ยค่ะ...?”

“ลายเซ็นต์เหรอ?”

“ใช่ค่ะ ทั้งสองคนเลยนะคะ...ได้โปรดกรุณาด้วยค่ะ”

ฮวางโบหลับตาลงทันทีเมือได้ยินพร้อมกับนึกในใจว่า..<ถูกจับได้ สมใจนึก บางลำพูแล้วลิน่ะ>

ฮยอนจุงพูดอย่างสงบว่า “ได้ฮะ” ก่อนจะหันไปบอกเธอว่า “มาเซ็นต์ให้หน่อยซิฮะ!”

ฮวางโบจ้องหน้าเขาครู่นึงก่อนจะเดินมาที่เคาน์เตอร์ เธอส่งยิ้มแบบเขินๆให้แคชเชียร์ผู้โชคดีคนนั้นก่อนทักไปว่า “สวัสดีค่ะ”

แคชเชียร์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนตอบว่า “สวัสดีค่ะ”

“คุณอยากจะให้ชั้นเซ็นต์ตรงไหนค่ะ?”

“เดี๋ยวน่ะค่ะ” แคชเชียร์สาวเกิดเปลี่ยนใจหยิบเอากระดาษ A4 จากใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาส่งให้แทน “ช่วยกรุณาเซ็นต์บนนี้ด้วยน่ะค่ะ”

“แผ่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรือค่ะ?”

“ทีแรก ชั้นกะจะงัดฝาบ้านค่ะ แต่บังเอิญว่าไม่สะดวก จึงหยิบได้แค่กระดาษเอสี่ หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไรน่ะค่ะ” แคชเชียร์สาวเอ่ย

“ค่ะ ให้ชั้นเซ็นต์บนนี้เหรอค่ะ” ฮวางโบพูดแต่สายตายังไม่ละจากกระดาษที่แคชเชียร์สาวยื่นให้

“ใช่ค่ะ เพื่อเป็นเกียรต์เป็นศรีแก่บ้านซางซูของเรา กรุณาเซ็นต์บนแผ่นเดียวกันด้วยน่ะค่ะ”

“ด้วยกันหรือครับ?” ฮยอนจุงชิงพูดก่อนจะหันไปบอกฮวางโบว่า “ งั้นผมจะเซ็นต์ให้ก่อนแล้วกันน่ะ”

“ไม่เอาน่ะ ให้ชั้นก่อนสิ”

“ทำไมล่ะฮะ? ผมเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นช้างเท้าหน้า ผมควรจะเป็นคนที่เซ็นต์ก่อนสิ”

“หึ ต้องให้รุ่นพี่ก่อนสิถึงจะถูก”

“นี่คุณไม่เข้าใจบ้างเลยหรือฮะ? คุณคิดว่าที่เธอขอให้พวกเราเซ็นต์ด้วยกันเนี่ยเพราะว่าเราเป็นรุ่นพี่กับรุ่นน้องงั้นเหรอ? มันเป็นเพราะเราคือคู่รักตะหาก.”

“งั้น มันมีกฎที่ไหนกันเหรอ ที่บอกว่าผู้ชายต้องได้สิทธิก่อนน่ะ?”

“นี่คุณเป็นอะไรของคุณฮะ? ทำไมถึงทำตัวดื้อดึงกับเรื่องเล็กน้อยๆแค่นี้ด้วยล่ะฮ่ะ?”

“ก็ ชั้นมีมุมเฉพาะเวลาที่ชั้นเซ็นต์นี่นา”

“ผมก็เหมือนกัน”

“นี่เธอจะเซ็นต์ดีดี หรือจะเซ็นต์ทั้งน้ำตา?”

ฮยอนจุงจ้องหน้าเธอก่อนจะพูดออกมาดังๆว่า “ ถ้างั้น ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

ฮวางโบออกค้อนไปโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินเขาพูด และฮยอนจุงเป็นฝ่ายชนะ

ฮวางโบยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ บอกเขาทันทีว่า” ต้องชนะ 2 ใน 3 สิ อย่ามั่ว!”

ฮยอนจุงพูดทันที “ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

คราวนี้ฮวางโบเป็นฝ่ายชนะบ้าง

ฮยอนจุงสูดลมหายใจลึกๆก่อนพูดอีกรอบ ..”.ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

และในที่สุดฮวางโบก็ชนะจนได้

ฮวางโบทำท่ายิ้มเยาะก่อนบอกว่า “ทำไมเธอไม่กระเถิบไปหน่อยล่ะ ชั้นจะได้เซ็นต์ได้ถนัดไม้ถนัดมือหน่อย?”

ฮยอนจุงหลีกทางให้เธอพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ ประหนึ่งเปียแชร์ไม่ได้

แคชเชียร์สาวยืนที่ดูทั้งคู่เป่ายิ้งฉุบ พยายามยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ ก่อนจะยื่นกระดาษและปากกาส่งให้ฮวางโบ

ฮวางโบยิ้มหวานก่อนพูดกับเธอว่า “ขอชื่อคุณด้วยค่ะ”

“ปารค์-นา-จา ค่ะ” แคชเชียร์สาวบอกชื่อไป

“โอ๊ะ ชื่อเพราะน่ะค่ะ “ ฮวางโบสะดุดกับชื่อนี้ แต่ก็เซ็นต์ลายเซ็นต์พร้อมกับข้อความสั้นๆลงบนมุมซ้ายบนของกระดาษแผ่นนั้น

“สำหรับ ปารค์-นา-จา สุขสดชื่น สมหวัง จงเป็นของคุณน่ะค่ะ//ฮวางโบ ฮเยจุง”ฮวางโบเซ็นต์เรียบร้อยก็ยื่นกระดาษให้ฮยอนจุงเซ็นต์ต่อ

“อ่ะ ตาเธอแล้ว”

ฮยอนจุงซึ่งยืนกอดอกหน้าตาบอกบุญไม่รับ อ่านข้อความที่ฮวางโบเขียนก่อนหน้านี้ แล้วจ้องมองกระดาษอยู่ครู่นึงก่อนที่สีหน้าของเขาจะค่อยๆเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็จัดการพลิกกระดาษกลับหัวกลับหาง เซ็นต์ชื่อพร้อมข้อความของเขาไว้ที่มุมซ้ายบนเช่นกัน

“สำหรับ ปารค์-นา-จา คนเก่ง คนดี สวยวัน สวยคืนน่ะฮะ// คิมฮยอนจุง” เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วยื่นกระดาษคืนให้แคชเชียร์

“นี่ฮะ”

แคชเชียร์ยิ้มด้วยความดีใจ “ขอบคุณมากเลยน่ะค่ะ ขอให้ความรักของพวกคุณจงเป็นนิรันดร์น่ะค่ะ”

ฮวางโบโค้งศรีษะขอบคุณ จากนั้นก็เหวี่ยงสายตาใส่ฮยอนจุงโดยไม่พูดอะไร

ฮยอนจุงยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะก่อนบอกว่า “ไปกันเถอะฮะ ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล”

จากนั้นคู่ผักกาดหอมก็เดินออกมาที่ถนน แต่ก็ต้องยืนด้วยความรู้สึกอึดอัดเพราะว่ายังมีฝูงชนแถวนั้นที่กำลังมองดูพวกเขาอยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฮวางโบหลบสายตาลงมองที่พื้นแล้วบ่นว่า “นี่เป็นเพราะเธอที่ซ้อมละครไม่รู้จักเวล่ำเวลา”

“ตี 2 ฮ่ะ ผมดูเวลาไว้ก่อนที่จะซ้อมแล้วล่ะฮะ ฮ่า ฮ่า”

“อะไรของเธอเนี่ย”

ฮยอนจุงยังทำตัวเนียนๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ ไม่เอาน่า พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยนี่นา...”

ทั้งสองคนต่างเดินเอามือล้วงกระเป๋าก้มหน้างุดๆคู่กันไป แต่เมื่อมีคนเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็ยิ่งเริ่มกังวลมากขึ้น ฮวางโบจึงรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ส่วนฮยอนจุงซึ่งเดินตามหลังก็เร่งสปีดให้เร็วตามเธอเช่นกัน แต่กลุ่มคนที่ตามพวกเขามาเงียบๆก็ยังคงเร่งฝีเท้าตามติดเป็นเงา

“ฮ้า” ฮวางโบเมื่อรู้สึกว่ามีคนตามก็ยิ่งเดินให้เร็วขึ้นไปอีก

ฮยอนจุงซึ่งเดินตามเธอจนทันแล้วได้แต่บอกตัวเองในใจว่า <เย็นไว้ก่อน โยม ใจเย็นๆไว้>

ตอนนี้มีบางคนที่จ้องมองพวกเขาอย่างไม่เกรงใจแล้ว และทันใดนั้นเองก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาว่า

”นี่มัน คิมฮยอนจุง กับฮวางโบนี่หว่า!”

ฮวางโบหลับตาลงคิดในใจว่า <ใครก็ได้ ช่วยทำให้ชั้นหายตัวได้ที>

แต่ฮยอนจุงกลับฉวยข้อมือเธอไว้แน่นแล้วตะโกนว่า “เย็นไม่ไหวแล้วล่ะ บูอิน เผ่นกันเหอะ โกยไว้ก่อนพ่อสอนไว้!!!!”

ฮยอนจุงวิ่ง4x100 แบบเต็มสปีดโดยที่มือยังจับเธอไว้แน่น ผู้คนที่วิ่งตามส่งเสียงกรีดร้องไล่หลัง คู่ผักกาดซึ่งตอนนี้โกยหน้าตั้งผ่านถนนมาไม่รู้กี่สาย วิ่งไปหอบไปขณะที่หันมาพูดกัน

“ผมคิดว่าเราคงจะต้องตายแน่ๆ...ถ้าถูกเขาจับตัวได้น่ะ !!!!”

“นี่มันเสียสติไปแล้วรึเปล่า พวกเรากำลังทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ยย? “ ขณะที่วิ่งก็เอามือข้างนึงดึงหมวกให้ลงมาปิดหน้าเอาไว้ ”อ้ากกกกกกกกกกกกกกก”

ในที่สุดพวกเขาก็ใช้สปีดการวิ่งระดับนักกีฬาทีมชาติ สลัดหนีฝูงชนที่ไล่ตามมาสำเร็จ ตอนนี้สองคนมายืนแอบอยู่ในตรอกแคบๆแห่งนึง ต่างคนต่างหอบแฮ่กๆด้วยความเหนื่อยสุดๆ

“ฮ้า ฮ้า ฮ้า” ฮวางโบซึ่งหายใจแทบไม่ค่อยจะทันแล้วพูดขึ้นมาว่า “พวกเรา...ฝึกซ้อมกันมากพอแล้วล่ะ...ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ไปอยู่ที่...แทนึง(หมู่บ้านนักกีฬา)ก็ตาม”

ฮยอนจุงตอบกลับไปขณะที่หายใจหอบๆอยู่ว่า “ถ้าเราได้ไปวิ่ง...ในสนามแข่งกันจริงๆ....พวกเราน่าจะปล่อยให้พวกแฟนคลับวิ่งตามหลังมาด้วย...ฮ้า...หรือว่าฝูงหมาบ้าก็ได้..ผมว่าพวกเราต้องทำลาย...สถิติโลก...ได้ชัวร์ๆเลยฮะ..ฮ้า ฮ้า”

ฮวางโบยืนเอาศีรษะพิงกำแพงแล้วก็หัวเราะคิกออกมา “กร๊าก นี่พวกเรามาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้เนี่ย?”

“แต่มาคิดๆดูแล้ว ผมว่ามันก็มันส์ดีน่ะฮะ. คุณว่ามันส์มั้ย?”

ฮวางโบยิ้มกลับไปให้เขาแล้วตอบว่า “ใช่จ้ะ สนุกมากมาย...^^ ขอบอก”

ฮยอนจุงยิ้มจนตาหยีแล้วพูดต่อไปว่า. “คราวหน้าเรามาทำแบบนี้กันอีกน่ะ”

“ได้เลย จัดไป.”

ฮยอนจุงจ้องมองเธอด้วยแววตายิ้มๆ ก่อนที่จะก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธอ... ในค่ำคืนนั้นตรอกเล็กๆมืดๆแห่งนี้ ได้ปรากฏเงาจางๆของคนสองคนที่กำลังมอบจุมพิตให้กันอย่างดื่มด่ำด้วยความรักละมุน ลุ้นละไม ^^

โปรดติดตามคุ่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนที่ 86






Create Date : 16 สิงหาคม 2553
Last Update : 16 สิงหาคม 2553 22:27:32 น. 7 comments
Counter : 591 Pageviews.

 
ยาย !!!! มุขเพียบเลยนะตอนนี้ แถมมีขอบคุณเรื่องวันเกิดโบอีกตามสถานการณ์จริงๆ แถมยังมีพนักงาน 7-11 อีก เนียนเลยนะค่ะคุณนายปาร์ค  ว่าแต่ เริ่มจะสับสนระหว่างมุขกับฟิคแล้วอ่ะ งงนิดหน่อย กิกิ (ช่วงนี้อย่าหักโหมนะ ภารกิจเยอะ) สู้ๆๆ


โดย: คิมยองบิ IP: 182.232.224.148 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:0:39:40 น.  

 
ยายจ๋า ลุ้นตลอด มุขกระจาย เก็บกันไม่ทันเลยทีเดียว
พักผ่อนเยอะๆนะ เดี๋ยวไม่สบายอีก
ขอบคุณจ้า


โดย: ปรานต์ IP: 58.9.149.121 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:9:31:35 น.  

 
ขอบคุณค่ะยายปาร์คนาจา ฮี่ๆๆๆๆๆ


โดย: ตอง IP: 110.49.192.195 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:13:46:51 น.  

 
คุณปาร์คนาจา ประจำ 7-11 สาขาไหนจ๊ะ จะไปอุดหนุน..

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 124.122.172.188 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:18:55:45 น.  

 
น่ารักมั่กๆเลยจ้ายาย ^o^ มีดารารับเชิญด้วย park naja 555 เย้คอมเจ๊งคุยกับยายไม่ได้ เลยเมนท์ยายทางมือถือลำบากนิดหน่อยแต่เพื่อยายสู้ๆๆๆ ^____^"


โดย: มินมิน IP: 202.91.18.201, 64.255.180.155 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:21:30:42 น.  

 
สาขาใหญ่จร้า ใกล้รัชดา


โดย: ยาย(นาจา) IP: 202.149.97.68 วันที่: 18 สิงหาคม 2553 เวลา:18:11:37 น.  

 
คุณนายปาร์ค คะ
เนียน จริงๆ
สนุกมากค่ะ ป้ารดาสับสนแล้ว
อันไหนมุก อันไหนแปล
แต่ยังไงก็สนุกค่ะ
ป้ารดา


โดย: ป้ารดา IP: 115.87.38.98 วันที่: 22 สิงหาคม 2553 เวลา:22:17:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.