Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
2 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 79 ~ รู้ไว้ซ่ะ ว่าคนนี้...แฟนช้านนนน

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


*************ตั้งแต่ตอนที่ 77 จะไม่เหมือนในรายการแล้วน่ะค่ะ ดังนั้น โปรดอย่าสับสน****************

ที่สวนสนุกเอเวอร์แลนด์
คู่ผักกาดหอมค่อยๆเดินไปมุ่งหน้าไปขึ้นเครื่องเล่นไวกิ้ง ที่รอบๆบริเวณนั้นจะมีกลุ่มบอดี้การ์ดยืนกันผู้คนอยู่เป็นระยะ

ระหว่างที่เดินฮยอนจุงก็พูดขึ้นมาว่า “ตอนที่เราเล่นไวกิ้งกัน คนที่ร้องเสียงดังกว่าจะต้องยอมให้อีกคนนึงขี่หลังน่ะฮะ”

“ขี่หลังเหรอ” เธอถามเหมือนไม่แน่ใจ

“ใช่ฮะ.”

ฮวางโบเหลียวมองดูรอบๆแล้วถามว่า “มันจะดีเหรอ? แถวนี้คนเยอะมากเลยน่ะ”

“งั้นก้อ...ทำท่าน่ารักดีมั้ยฮะ?”

“แต่ชั้นเคยเห็นเธอทำแล้วนี่นาตอนที่เราไปฟาร์มกัน”

“แต่ว่าผมยังไม่เคยเห็นคุณทำนี่ฮะ”

“แล้วไง ที่จริงเธอคงอยากดูชั้นทำท่าน่ารักมากเลยล่ะสิ..ใช่ป่ะ?”

ฮยอนจุงยิ้มโดยไม่ตอบ

“ก็ได้ สิ่งที่ชั้นต้องทำก็คือ คว้าชัยชนะมาให้ได้!”

“แต่ถึงไง ผมก็เป็นผู้ชาย...ไม่มีทางที่ผมจะแพ้คุณหรอกฮะ!”

ฮวางโบถอนหายใจแล้วพูดเยาะเย้ยเล็กๆว่า “ แต่เธอกลัวนั่นกลัวนี่มากกว่าชั้นอีกน่ะ”

“แต่ว่าบูอิน ก็มีเรื่องที่กลัวด้วยเหมือนกัน!”

“ยังไงก็ไม่มากเท่าเธอหรอกน่า” ฮวางโบข่มด้วยคำพูด

ฮยอนจุงรีบโบกมือเถียงขึ้นทันที “ไม่จริงฮะ ผมรู้ว่ามีเรื่องที่คุณกลัวตั้งเยอะแยะ”

“ หุหุ! จ้ะ เอาเป็นว่าเธอพูดถูกก็แล้วกันน่ะ ที่นี้สบายใจได้หรือยัง”

ที่แถวรอขึ้นไวกิ้ง
ในขณะที่คู่ผักกาดหอมกำลังรอคิวอยู่ สองคนต่างก็เจรจาต่อรองเพิ่มเงื่อนไขและเดิมพันในการแข่งขันอย่างเช่น ห้ามหลับตา และห้ามเอามือแตะที่ราวจับ

ฮยอนจุงเสนอว่า “คนแพ้ต้องยอมเป็นผู้จัดการให้คนที่ชนะหนึ่งวันเต็มๆน่ะฮะ”

ฮวางโบพูดเสียงเหนื่อยๆ “ เป็นผู้จัดการให้ทั้งวัน? เธอไม่คิดว่ามันจะมากเกินไปหน่อยเหรอ? ถ้าขืนเราต่อรองกันแบบนี้ ชั้นว่าในที่สุดเธอคงจะเดิมพันว่าคนแพ้ต้องยอมแต่งงานกับคนที่ชนะแน่นอน”

ฮยอนจุงทำท่าคิดเล็กน้อยก่อนตอบด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ว่า “ว้าว ไอเดียของคุณนี่ไม่เลวเลยน่ะฮะ”.

ฮวางโบทุบที่ไหล่เขาไปหนึ่งอั๊ก “นี่!!”

ฮยอนจุงแกล้งทำเป็นเจ็บ “ โอ๊ย บูอินคุณรังแกผมแบบนี้ แฟนคลับกำลังมองดูอยู่น่ะ”

“ใครจะไปรู้? จริงๆพวกเขาอาจจะชอบก็ได้น่ะ...มีอะไรที่เขาไม่ชอบมากไปกว่านี้มั๊ย หา?

“งั้นเราก็ควรจะลองหาคำตอบกันดูน่ะ คุณเห็นด้วยกับผมมั๊ย?

“เธอว่าอะไรน่ะ?”

“ผมเปลี่ยนกติกาใหม่ล่ะ คราวนี้ คนแพ้ต้องจุ๊บคนที่ชนะน่ะ” สายตาของเขายังเจ้าเล่ห์ไม่เลิก

“นี่ ตลกพอหรือยัง หา !!!!”

ฮยอนจุงยังคงพูดต่อไป “เรามาดูปฏิกิริยาของพวกเขากันดีกว่า ว่าแบบไหนที่เขาไม่ชอบมากที่สุด? คุณทำร้ายร่างกายผมหรือว่าเวลาที่เราถูกเนื้อต้องตัวกัน...^^”

ฮวางโบรีบพูดขึ้นมาทันที “ชั้นว่าเขาต้องไม่ชอบทั้งสองอย่างน่ะแหละ! ถามจริง นี่เธอกำลังพยายามจะฝังชั้นทั้งเป็นอยู่ใช่มั้ย?”

ฮยอนจุงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดต่อไปว่า “ ผมอยากรู้จริงๆน่ะฮะ...ผมยังไม่เคยเห็นปฏิกริยาแบบซึ่งๆหน้าตอนที่รายการของเราออกอากาศเลยอ่ะ”

ฮวางโบพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ “ไม่เอาน่ะ ชั้นไม่อยากดู แล้วชั้นก็ทำไม่ได้ด้วย!”

“งั้น เอาเป็นว่าถ้าผมชนะคราวนี้...เราค่อยมาเดิมพันแบบที่คุยกันตอนที่เล่นเครื่องเล่นอันต่อไปก็แล้วกันฮะ”

“ว่าไงน่ะ?” <ยังไงวันนี้เธอก็จะจุ๊บๆให้ได้ใช่มั้ยเนี่ย? >

ฮยอนจุงยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมเธอต่อ “ถ้าบูอินชนะ เราจะไม่พูดถึงเรื่องการเดิมพันด้วยการจุ๊บกันอีก แต่ถ้าผมชนะ เดิมพันในการแข่งขันครั้งต่อไป ไม่ว่าจะเป็นเล่นเครื่องเล่น หรือเล่นเกมส์อย่างอื่น คนที่แพ้ต้องจุ๊บคนที่ชนะ...แบบนี้ โอ รึยังฮะ”

ฮวางโบจ้องหน้านิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้...

“หืมม ว่าไงล่ะฮะ?”

“นี่เธอต้องการทำแบบนั้นจริงๆเหรอ?”

“ใช่ฮะ”

ฮวางโบจ้องหน้าเขาแต่สักครู่ก็ยอมแพ้ พูดไปว่า “ ก็ได้...เฮ้อ เธอนี่มันดื้อจริงๆเลยน่ะ”

ฮยอนจุงยิ้มกว้างเมื่อในที่สุดเธอก็ยอมตกลง...

ไม่นานนักก็ถึงคิวเล่นไวกิ้งของคู่ผักกาดหอม ทั้งสองเดินขึ้นไปนั่งที่แถวหลังสุด ในตอนแรกที่ไวกิ้งเริ่มแกว่งช้าๆทั้งคู่ก็ยังดูชิลๆกันดี แต่พอชักแกว่งแรงขึ้นเรื่อยๆ ฮวางโบก็เริ่มนั่งหลับตาปี๋และรู้สึกเวียนหัวจนเกือบจะลืมตัวร้องกรี๊ดออกมา

“อ๊ากส..” ฮวางโบกรีดร้องด้วยความกลัว

“เอ๊ะ นั่นใช่เสียงกรี๊ดของคุณรึเปล่าฮะ?” ฮยอนจุงเริ่มจับผิดเธอทันที

เธอยังปากแข็งรีบตอบไปว่า “ไม่ใช่ชั้นซ่ะหน่อย!”

“นี่คุณพยายามกลั้นมันเอาไว้มากเกินไปรึเปล่า ร้องออกมาบ้างก็ได้ เดี๋ยวจะแย่ไม่รู้ด้วยน้า? “

“ไม่มีทางหรอกย่ะ!” เธอตอบด้วยความมั่นใจ

ในขณะที่พยายามจะแกล้งเธอ ฮยอนจุงเองก็อาการหนักไม่แพ้กัน ตาของเขาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตื่นเต้น และต้องพยายามกัดริมฝีปากเอาไว้อย่างแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงร้องหลุดลอดออกมา...และเมื่อไวกิ้งส์แกว่งขึ้นไปจนถึงระดับสูงสุดและแกว่งกลับลงมาอย่างเร็วราวกับจรวดตอร์ปิโด

ฮวางโบพยายามสุดชีวิตที่จะไม่กรี๊ดออกมา “ อึมมมมม...”

“กริ๊ดออกมาเลยสิฮะ” เขาพยายามกล่อมให้เธอยอมแพ้

“ไม่~~~~.....”

“อั้นไว้อย่างนั้น คุณอาจจะหัวใจวายก็ได้น่ะ! กริ๊ดออกมาเถอะน่า” ฮยอนจุงยังไม่ละความพยายาม

ขณะนี้ไวกิ้งส์แกว่งกลับขึ้นมาตั้งเป็น 90 องศา เป็นรอบที่สอง แต่คราวนี้ ขาลงยิ่งแกว่งลงเร็วกว่าเดิม

ในที่สุดฮวางโบก็กลั้นไม่อยู่ต้องร้องออกมาก่อนที่หัวใจจะวายไปซะก่อน “อ้ากกกกกกกก! ~~~”

ฮยอนจุงได้ยินก็ร้องตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ “ไชโยโห่ฮิ้ว ผมชนะแล้ว~~~!

หลังจากลงจากไวกิ้ง
ฮยอนจุงก็ช่วยพยุงฮวางโบที่เดินโซเซเพื่อไปนั่งพักที่ม้านั่งยาวแถวๆนั้น

เขาเห็นท่าไม่ดีเลยพูดว่า “เรานั่งพักกันซักห้า...”

แต่พูดไม่ทันจบเธอก็แทรกขึ้นมาว่า “วันนี้เราพอกันแค่นี้ได้มั้ยอ่ะ...?”

“ได้ฮะ แต่ว่าหลังจากที่เราเล่นอีกอย่างหนึ่งเป็นรอบสุดท้ายก่อน...”

“นี่เราต้องเล่นต่ออีกเหรอเนี่ย?”

เขายังยืนยันหนักแน่น “ใช่ฮะ”

“พระเจ้า เธอนี่มันดื้อรั้นสุดๆเลยน่ะ”

“พวกเราต้องไปให้ถึงเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ฮ่ะ “

“นี่ตกลงว่า ตอนนี้เธอแค่ทำตัวดื้อดึงเฉยๆ หรือว่าวิญญาณแห่งการอยากเอาชนะมันสิงอยู่กันแน่ ฮึ?”

เขาตอบหน้าตายๆไปว่า “ทั้งสองอย่างฮะ..”

ฮวางโบยกมือขึ้นมากุมศีรษะแล้วบ่นดังๆว่า “ ชั้นรู้สึกเวียนหัวมากเลยน่ะนี่ T_T”

เขาเห็นอาการของเธอก็รู้สึกสงสาร ยื่นมือไปตบที่หลังของเธอเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ

“..................”

“คุณไหวรึเปล่าฮะ? โหด มันส์ ฮาเกินไปมั้ยฮ่ะ?”

ฮวางโบนิ่งเงียบ

“งั้น เรามาเล่นเกมเป่ายิ้งฉุบตรงขั้นบันไดตรงโน้นแทนก็แล้วกัน คนที่ลงไปถึงบันไดขั้นสุดท้ายข้างล่างก่อนจะเป็นผู้ชนะ “

ฮวางโบฝืนยิ้มก่อนถามไปว่า “ นี่เธออยากจะทำแบบนั้นจริงๆหรือ...?”

“ผมบอกคุณแล้วไงฮะ ว่ามันเป็นเป้าหมายของเราที่ต้องไปให้ถึง!”

ฮวางโบพูดต่อทันที ”ชึ่งมันคือสิ่งที่เธอเป็นคิดเอง เออเองอยู่คนเดียว”

“คุณก็ยอมทำตามผมหน่อยไม่ได้หรือไงฮะ? วันนี้ทำไมคุณขี้บ่นจัง”...

“เฮ้อ เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีมั้ย...”

ฮยอนจุงลุกขึ้นยืนทันที “โอเคฮะ ผมก็ชักหิวแล้วเหมือนกัน “ ว่าแล้วก็ลงไปนั่งลงแล้วพูดว่า “คุณเหนื่อยใช่มั้ยฮะ ขี่หลังผมไปก็แล้วกัน”

ฮวางโบถึงกับประหลาดใจ “ นี่เธอ..ทำไมถึงใจดีแบบนี้ล่ะ”

“ผมจะแบกคุณไปจนถึงตรงโน้นเลยฮะ”

“ตรงโน้นเลยเหรอ? มันจะไกลเกินไปรึเปล่าน่ะ?”

“คราวที่แล้วผมยังแบกคุณเดินขึ้นบันไดได้เลย จำไม่ได้หรือฮะ...”

ฮวางโบลังเลอยู่ชั่วครู่...

“ขึ้นมาสิฮะ เร็วๆเข้า เดี๋ยวผมเปลี่ยนใจน่ะ”

จากนั้น ฮวางโบก็ค่อยๆขึ้นไปคร่อมบนหลังของฮยอนจุงแล้วพูดพึมพำว่า “ เธอ...ผอมลงไปกว่าคราวที่แล้วมากเลยน่ะ”

เขาสวนกลับมาทันทีว่า “ อูววว และคุณก็หนักขึ้นกว่าคราวที่แล้วด้วยใช่มั้ยฮะ?”

เธอทุบไปที่ไหล่หนึ่งที “ นี่แน่ะ ปากดีนัก”

เขายิ้มสดใสแล้วบอกว่า “เกาะให้แน่นๆน่ะ”

“ชั้นก็อยากจะทำอย่างนั้นน่ะ...แต่ว่ามีคนกำลังมองพวกเราอยู่เต็มไปหมดเลยอ่ะ...”

“แต่ถ้าคุณไม่เกาะให้แน่นๆ ผมจะเดินลำบากมากเลย ขยับตัวคุณเข้ามาใกล้ๆอีกสิฮะ”

เธอเปลียนจากจับที่ไหล่ไปโอบรอบคอเขาแทน “ ก็ได้ ชั้นไม่แคร์สื่ออะไรแล้วล่ะ.”

2 ชั่วโมงต่อมาหลังจากพักกินข้าว
คู่ผักกาดหอมกลับมาเล่นเกมเป่ายิ้งฉุบกัน โดยที่คนชนะในแต่ละตาจะได้ลงบันไดไป 1 ขั้น และตอนนี้ฮยอนจุงเหลืออีก 2 ขั้นก็จะชนะ แต่ฮวางโบเหลืออีก 3 ขั้น

“เย้เย ผมชนะ! “เขาร้องด้วยความดีใจพร้อมๆกับกระโดดลงไปอีกขั้น

ฮวางโบได้แต่บ่นอุบอิบว่า “ให้ตายเหอะ ทำไมชั้นถึงได้แพ้อยู่เรื่อยเลยน่ะ?”

“เหลืออีกตาเดียวแล้ว มาเลยฮะ ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

คราวนี้มือของฮยอนจุงออกช้ากว่าเธอนิดนึง และฮวางโบเป็นฝ่ายชนะ

ฮวางโบกระโดดลงไป 1 ขั้นแล้วบอกเขาว่า “ เกมมันยังไม่จบง่ายๆหรอกน่า!”

ฮยอนจุงยิ้มอย่างผู้มีหวัง “ไม่เป็นไรฮะ ยังไงผมก็ยังนำคุณ 1 ขั้นอยู่ดี”

“คราวนี้ชั้นจะเป็นคนพูดเอง ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

แล้วฮวางโบก็ชนะติดกันเป็นครั้งที่ 2

เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “เห็นมั้ย ตอนนี้เราเสมอกันแล้ว! ”

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรหรอกฮะ เกมมันยังไม่จบ อย่าเพิ่งด่วนสรุป...”

“โอเค ตาสุดท้ายแล้วน่ะ ค้อน กรรไกร กระดาษ!”

และในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายชนะเกมนี้!

ฮวางโบกระโดดขึ้นลงด้วยความดีใจและตะโกนออกมาดังๆ “ฮู้วว ฮู้วว ชั้นชนะ! ชั้นชนะแล้ว เย้เย้!”

แต่ฮยอนจุงไม่ได้แสดงท่าทางเสียใจที่แพ้แม้แต่น้อย กลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วพูดขึ้นมาว่า “คุณต้องดีใจมากเลยใช่มั้ยฮะที่เอาชนะผมได้น่ะ...”

ฮวางโบยังคงดีใจโดยไม่ทันสังเกตท่าทางของเขา “ใช่เล้ววววว การเป็นผู้ชนะนี่มันวิเศษมากๆเลย เย้เย”

เขาถอนหายใจออกมาแล้วมองดูเธอโดยไม่พูดอะไร

มาถึงตอนนี้ฮวางโบสติเริ่มกลับคืน และชักสงสัยท่าทางของฮยอนจุงที่ยืนยอมรับพ่ายแพ้อย่างสงบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เอ่อ ฮยอนจุงจ๊ะ..?”

เขาแกล้งทำท่าถอนหายใจออกมาอย่างแรง “ ฮ้าาาา ในเมื่อผมเป็นฝ่ายที่แพ้...”

เธอมองตาเขาปริบๆ...

“ผมก็ต้องเป็นฝ่ายที่โดนทำโทษ ผมไม่อยากแพ้เลยจริงๆ ให้ตายสิ” เขาพูดและทำหน้าเศร้าๆแต่สายตาร่าเริงแกมเจ้าเล่ห์

พอได้ยินคำว่า “ทำโทษ” เท่านั้น เธอก็สะดุ้งโหยง...<หา!!!! แย่แล้ว ลืมไปเลยน่ะ!!>

เขายังพูดต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์สุดๆว่า “ในเมื่อเรายังไม่ได้ตัดสินใจกันว่าจะจุ๊บตรงไหนดี ผมก็น่าจะเป็นคนเลือกเองได้ใช่มั้ยฮะ?”

ฮวางโบซึ่งตอนนี้ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้าแล้ว “อะ ไร ? ที่...ที่ไหน เหรอ...? “

“แหม..ตอนนั้นคู่พี่แอนดี้กับโซลบิก็เคยทำแบบนั้นในตอนของพวกเขาเลย...มันก็น่าจะโอเคที่ผมจะทำแบบนั้นบ้างใช่มั้ยฮะ?”

ฮวางโบยืนอึ้งๆ พูดไม่ออก “นี่เธอ”

“ว่าไงฮะ คนแพ้อย่าขี้โกงสิฮะ ?”<คนขี้โกงต้องออกไปอยู่นอกประเทศน่ะ>

“นี่เธอ...ในสายตาของคนอื่นเธอเป็น คิมฮยอนจุง ที่แสนจะบริสุทธ์ไร้เดียงสาน่ะ ช่วยกรุณาทำตัวให้สมกับภาพลักษณ์ของเธอหน่อยน่ะ.”

“สำหรับผู้ชายแล้ว ไม่เห็นมันจะดีตรงไหนเลยที่จะมีภาพลักษณ์อย่างนั้น? ตอนนี้ผมต้องการจะเปลี่ยนคอนเซ็ปท์ของตัวเองแล้วล่ะฮะ”



“…………………….”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมว่าคุณกำลังจะเป็นลมไปแน่ๆเลยถ้าผมพูดอะไรต่อไปมากกว่านี้”

เธอหันไปมองเขาอีกครั้ง...

“โอเคฮะ อย่ากังวลไปเลย ผมจะไม่ทำมันต่อหน้าคนอื่นหรอกน่ะ ถึงแม้จะโดนบังคับก็ตาม...”

ฮวางโบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ ฮ้าาา ค่อยยังชั่วหน่อย”

“งั้นตอนนี้ ผมก็ต้องจุ๊บที่แก้มคุณแล้วสิน่ะ? โอเคมั้ย พร้อมหรือยัง?”

เธอมองไปที่ฝูงชนที่ยืนอยู่รอบๆ “แต่ว่า...แถวนี้มีคนอยู่เยอะมากเลยน่ะ...?”

“คุณจะไม่เห็นพวกเขาหรอกฮะ ถ้าคุณหลับตาซะ”

“นี่เธอ มันไม่ใช่ว่าพวกเขาจะหายตัวไปซะหน่อย ถ้าชั้นหลับตาน่ะ...”

“ผมสามารถทำให้ตัวเองเชื่อว่าเป็นแบบนั้นได้ฮะ คุณน่าจะรู้จักผมดี?”

“นี่...วันนี้ชั้นว่า เธอดูแรงเกินไปรึเปล่าเนี่ย”...

“ผมเดาว่า..ผมไม่มีอะไรจะเสียมากไปกว่านี้แล้วล่ะฮะ...”

ฮวางโบมองไปที่อึนมีซึ่งยืนอยู่ห่างไปไม่กี่ฟุตด้วยแววตาที่ดูกังวล แต่อึนมีกลับมองด้วยท่าทางสงบนิ่งไม่มีปฏิกริยาใดๆ

ฮวางโบถอนหายใจเฮือกใหญ่

“มาสิฮะ เร็วๆเข้า” ฮยอนจุงกวักมือเรียก

“ทำไมเธอต้องเร่งชั้นด้วยเล่า? ในเมื่อเธอเป็นคนที่ต้องลงมือไม่ใช่เหรอ?”

ฮยอนจุงยืนงง...?

“เธอเป็นฝ่ายที่ต้องจุ๊บไงล่ะ มาสิ เร็วๆเข้าลงมือได้แล้ว”

“โอ๊ะ ใช่สินะ โอเค งั้นผมจะจุ๊บล่ะน่ะ.”..

ในขณะที่ฮยอนจุงขยับเข้ามาใกล้ๆหน้าของฮวางโบให้มากขึ้น เสียงกระซิบกระซาบจากผู้คนที่ยืนดูก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ บางคนถึงกับกรีดร้องออกมา

ตอนนี้ฮวางโบกำลังยืนหลับตาอยู่ และริมฝีปากของเขาก็จวนเจียนจะสัมผัสที่แก้มของเธอ ทันใดนั้นก็มีเสียงพูดขึ้นมาดังๆว่า

” นี่ คิมฮยอนจุง ฮวางบูอินเป็นของชั้นน่ะ! “

ฮยอนจุงสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยิน รีบหันไปมองตามทิศทางที่ได้ยินเสียงตะโกน “อะไรน่ะ?”

ฮวางโบก็รู้สึกตกใจเช่นกัน....

รอบๆบริเวณนั้นมีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงโห่ และเสียงผู้คนตะโกนเชียร์ว่า “จุ๊บเลย” “จุ๊บเลย” “จุ๊บเลย” แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงตะโกนสวนขึ้นมาอีกแบบนึงว่า “ไม่ได้นะ คิมฮยอนจุง ไอ้บ้าเอ๊ย!!! ฮวางโบเป็นของชั้น !!!!”

ฮยอนจุงรู้สึกแปลกใจและไม่พอใจสุดๆ ตะโกนโต้ตอบไปว่า “นี่นายล้อชั้นเล่นรึไง? เธอเป็นของใครนายไม่รู้เลยเหรอ?”

ในที่สุดลมหึงก็ขึ้นหน้าฮยอนจุงจนเก็บอาการไม่อยู่ เขาจ้องไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงตะโกนอยู่ครู่นึง และหันไปมองฮวางโบพร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ๆ และจัดการจุ๊บที่ปากเธอโชว์ให้เห็นกันแบบจะๆและเน้นๆ!


ฮวางโบยืนตัวแข็งทื่อเพราะช็อคกับปฏิบัติการจุ๊บแบบสายฟ้าแล่บ

เสียงผู้คนร้องอุทานอื้ออึงด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น “ อ้ากกกกกกกกก โอ พระเจ้า !!!!!!!!!!!”

ฮวางโบทำอะไรไม่ถูก ได้ยืนแค่หลับตา และคิดในใจว่า <เขาทำมันจริงๆด้วย! แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะคราวนี้? T_T กำ>

ฮยอนจุงค่อยๆถอนริมฝีปากขึ้นมาแล้วพูดอย่างสบายใจว่า “เป็นไงล่ะ ให้มันรู้ซ่ะมั่ง ว่าเธอแฟนใคร ฮ่าฮ่า ที่นี้รู้รึยัง? “

ฮวางโบยืนถอนหายใจและจ้องหน้าฮยอนจุงโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะยังคงอึ้งอยู่

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 80 -ผมคือลูกผู้ชายที่ชื่อ คิมฮยอนจุง





Create Date : 02 สิงหาคม 2553
Last Update : 2 สิงหาคม 2553 20:33:05 น. 8 comments
Counter : 652 Pageviews.

 
ยาย...ฟิคตอนนี้น่ารักมั่กๆ ยายแปลได้ยอดเยี่ยม จุงกี้นี่เจ้าเลห์ได้อีกนะนี่ โบจ๋าตามไม่ทันเลย (555ยายมีมุขจ๊าบๆในฟิคด้วย) ขอบคุณยายนาจามากๆเลย ยายสู้ๆ


โดย: มินมิน IP: 125.25.28.247 วันที่: 2 สิงหาคม 2553 เวลา:21:18:09 น.  

 
ิมินมิน // มุขจ๊าบๆ ใช่มุขขี้โกงหรือเปล่าค่ะ


โดย: ยาย(นาจา) IP: 58.8.151.252 วันที่: 2 สิงหาคม 2553 เวลา:21:33:04 น.  

 
ขอบคุณสำหรับฟิตนะครับยายนาจา ตอนนี้จุงเจ้าเลห์มากกกก แถมขึ้หึงมากด้วยสงสัยอยากแสดงออกแย้วว่าคนนี้ของข้าห้ามใครมามองแน่นนน เลย ขอบคุณยายนะค่ะที่แปลฟิตสนุกมาให้อ่านนะค่ะ แต่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับยาย แล้วจะรอตอนต่อไปครับ


โดย: hunny IP: 124.120.39.26 วันที่: 2 สิงหาคม 2553 เวลา:21:53:34 น.  

 
กรั่กๆๆๆๆๆๆ จุ๊บปาก กรั่กๆๆๆๆๆๆ


ขอบคุณค่ะยาย


โดย: ตอง IP: 117.47.210.16 วันที่: 2 สิงหาคม 2553 เวลา:22:35:16 น.  

 
หุหุ อะไรจะแร๊งส์ขนาดนั้น ลมหึงถึงกับจุ๊บเลยเหรอ อิอิ เหอะๆๆ ไมถึฃยิ้มไม่หุบอย่างงี้นี่ ยายทำไมถึงเป็นเแบบนี้ รีบๆมาบอกนะ


โดย: คิมยองบิ IP: 110.49.146.70 วันที่: 3 สิงหาคม 2553 เวลา:0:22:05 น.  

 
ว๊าว..น่ารักมากอะ
นี่คิมฮยอนจุง ฮวางบูอินเป็นของชั้นนะ!
ให้มันรู้ซะมั่งว่า ฮวางโบก็มีแฟนคลับเหมือนกันนะยะ

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 115.87.76.38 วันที่: 3 สิงหาคม 2553 เวลา:19:16:39 น.  

 
ยาย(นาจา)ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ
น่ารักจริง ๆ เลย


โดย: ปรานต์ IP: 58.9.68.197 วันที่: 3 สิงหาคม 2553 เวลา:21:47:19 น.  

 
อ๊าาาา ตอนนี้น่ารักมากเลย ถูกใจคนอ่านมากเลยคะ มันต้องได้อย่างนี้สิ จุงของพวกเรา แสดงออกให้เต็มทีเลยยยยย
ว่าแต่เสียงนั้นเป็นของใครที่ห้ามจุง อยากรู้จังเลยค่ะ ขอบคุณยายมากนะค่ะ


โดย: luck IP: 58.136.48.144 วันที่: 4 สิงหาคม 2553 เวลา:7:25:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.