Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
30 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 77 ~ เขาอาจจะเป็นผู้ชายที่ไร้อารมณ์ที่สุดในเกาหลีก็ได้น่ะ

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

****ตั้งแต่ตอนที่ 77 จะไม่เหมือนในรายการแล้วน่ะค่ะ ดังนั้น โปรดอย่าสับสน********

วันจันทร์ที่ร้านซาลอนเสริมความงามแห่งหนึ่ง
ฮยอนจุงกำลังนั่งให้สไตล์ลิสต์ตกแต่งผมของเขาอยู่ ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปมองเห็นขวดยาทาเล็บสีต่างๆวางอยู่ที่หน้ากระจก เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบขวดยาทาเล็บแบบใสขึ้นมาดู

สไตล์ลิสต์เห็นเข้าจึงถามว่า “อยากจะลองทาดูบ้างมั้ยค่ะ?”

ฮยอนจุงมองหน้าเธอที่กระจกแล้วถามว่า “ ของพวกนี้มันทายังไงเหรอฮะ?”

เธอถามเขากลับไปว่า “คุณอยากจะรู้วิธีการทำเล็บหรือค่ะ?”

ฮยอนจุงพยักหน้า....

“สำหรับฮวางบูอินหรือค่ะ?

ฮยอนจุงไม่พูดอะไรได้แต่อมยิ้ม.^^

ช่วงกลางคืนของวันเดียวกัน
ฮยอนจุงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับฮวางโบ

“เมื่อคืนวานผมพูดกับพวกเขาไปแล้วฮะ”

”เธอบอกไปว่าไงเหรอ?”

“ผมบอกว่าพวกเราไปที่จอนจูด้วยกัน....”

“.....................”

“และ..ผมกำลังคิดถึงเรื่องการประกาศให้สาธารณชนรับรู้...”

“แล้วผลตอบรับเป็นไงบ้าง?”

“พวกเมมเบอร์...อยากจะให้ผมรอไปก่อน...”

“ใช่จ้ะ...น่าจะรอไปอีกสักพักน่ะ”

“คุณลุงร.ป.ภ.คนนั้น...ผมเดาว่าเขาคงจะไม่ใช่คนประเภทขาเม้าท์...ขอบคุณพระเจ้า”

“.................”

“เพราะว่าผมไม่เห็นมีฟ้าถล่มลงมาใส่เรา...นี่ก็แปลว่าเรารอดตัวได้หวุดหวิดอีกแล้วใช่มั้ยฮะ...?”

“ที่จริงแล้ว.. “ฮวางโบเริ่มเอ่ยปาก

“หืมม ว่าไงหรือฮะ?”

******************************************************************************************************
ตัดตอนที่ฮวางโบเล่าให้เขาฟังเรื่องที่เธอโทรไปที่สำนักงานร.ป.ภ.ของมหาวิทยาลัย

เมื่อได้ยินที่เธอเล่า ฮยอนจุงจึงถามขึ้นมาว่า “ทำไมคุณถึงทำอย่างนั้นล่ะฮะ? เรื่องมันอาจจะแย่ยิ่งกว่าเดิมก็ได้น่ะฮะ!”

“ชั้นคิดว่ามันขึ้นอยู่กับเวลาอย่างเดียวเท่านั้นจริงๆ...”

“................”

ฮวางโบเริ่มอธิบาย “ในตอนแรกชั้นก็อยากจะแค่ลองทดสอบปฏิกริยาของเขาดู แต่แล้วชั้นก็อ้อนวอนขอร้อง และอธิบายให้เขาฟังถึงสถานการณ์ของพวกเราอย่างไม่ปิดบัง...ชั้นบอกเขาไปว่าความสัมพันธ์ของเราจะค่อยๆกลายเป็นที่รับรู้ของคนทั่วไป...แต่พวกเรายังต้องการเวลามากกว่านี้...ชั้นให้สัญญากับเขาว่า ถ้าทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเราเป็นไปด้วยดี พวกเราจะแวะไปเยี่ยมเยียนที่บ้านเพื่อแสดงความขอบคุณเขาอย่างเหมาะสม...”

ฮยอนจุงหัวเราะคิก “ แล้ว...เขาตอบคุณว่ายังไงเหรอฮะ?”

ฮวางโบหัวเราะออกมาก่อนตอบว่า “เขาบอกชั้นว่า..เมื่อพวกเรามีลูกด้วยกันแล้ว ค่อยแวะมาเยี่ยมเขาที่บ้าน แต่ต้องหลังจากที่พวกเราแวะไปที่บ้านของคุณยายที่หมู่บ้านบูแรมิแล้วน่ะ...”

ฮยอนจุงสะดุ้งโหยง “ อะไรน่ะฮะ? ที่แท้เขาก็เป็นแฟนพันธุ์แท้ของพวกเราเหรอเนี่ย?”

ฮวางโบรีบตอบ “หุหุ! เขาบอกว่าเขากำลังเชียร์คู่ของเราอยู่...ถ้าชั้นรู้น่ะ..ชั้นคงจะแจกลายเซ็นต์ให้เขาไปตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันที่จอนจูน่ะ”

ฮยอนจุงยิ้มอย่างพอใจ “เห็นมั้ยฮะ...? ผมรู้ว่าต้องมีคนบางกลุ่มที่รู้สีกยินดีและมีความสุขไปกับพวกเราด้วย!”

“ใช่จ้ะ...ชั้นรู้สึก...ขอบคุณมากๆเลย...”

เข้าตรู่ของวันอังคาร ซึ่งเป็นวันถ่ายทำรายการ WGM
คู่ผักกาดหอมกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยกันในบ้าน...

ฮวางโบพูดขึ้นมาว่า “วันนี้พวกเราจะไปสวนสนุกกันเหรอ?”

“ใช่ฮะ”

“แล้วมันจะเช้าเกินไปรึเปล่าถ้าออกไปตั้งแต่ตอนนี้น่ะ?”

“ตอนนี้เลยเหรอ? ผมคิดว่ามันคงยังไม่เปิดหรอกฮะ...!”

“งั้น...เราจะทำอะไรกันดีล่ะกับช่วงที่เรานั่งรอเวลากันอยู่นี่?”

ฮยอนจุงยิ้มกว้างก่อนจะบอกเธอว่า “รอแป๊บน่ะฮะ”

ฮยอนจุงเดินเข้าไปในห้องนอน จากนั้นก็มีเสียงดังขลุกขลักก่อนที่เขาจะเดินกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่นโดยที่ถือตะกร้าใบเล็กติดมือมาด้วย

“นั่นอะไรน่ะ?”

ฮยอนจุงนั่งลงข้างหน้าเธอ “ผมมีบางอย่างที่ผมเคยสัญญากับคุณเอาไว้ในคราวที่แล้วไงฮะ...”

ฮวางโบก้มลงมองในตะกร้าแล้วหัวเราะออกมา “ นี่มัน..หุหุ! นี่เธอจะทำให้ชั้นจริงๆน่ะเหรอ?”

ฮยอนจุงยิ้มอย่างจริงใจ “ ใช่ฮะ”..

ย้อนกลับไปตอนทัวร์มด ที่บ้านพักชายทะเลที่เกาะอันมยอนโด
หลังจากที่คู่ผักกาดผลัดกันนวดจนเสร็จเรียบร้อย สองคนก็กลับมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทางอึดอัดตามสไตล์ ระหว่างนั้นฮยอนจุงก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนเล็บเท้าของฮวางโบ

ฮยอนจุงก้มลงไปมองใกล้ๆ “ โอ๊ะ?”

ฮวางโบรู้สึกประหม่าพยายามขยับเท้าหลบให้พ้นสายตาของเขา “ นี่เธอ อย่าไปมองมันสิ...”

ฮยอนจุงไม่สนใจที่เธอพูด ถือวิสาสะเอามือจับเท้าเธอให้อยู่นิ่งๆ แล้วบอกว่า “ เดี๋ยวสิฮะ! รูปพวกนี้”

เธอรีบตอบอย่างอายๆไปว่า “เล็บที่ชั้นเพนท์เอาไว้..มันนานเกินไปแล้ว บางแห่งสีมันก็เลยลอกออกมาน่ะ...”

“พวกมันดูเหมือนรูปที่วาดเอาไว้เลยน่ะฮะ”...

“ไม่ใช่หรอก สีมันลอกน่ะจ้ะ...ชั้นรู้สึกอายเหมือนกันที่ปล่อยให้เป็นแบบนี้....เธออย่าไปมองมันเลยน่ะ”

ฮยอนจุงยังยังคงจ้องที่เล็บเธออย่างพินิจพิเคราะห์

“ที่จริงชั้นควรจะไปที่ร้านให้เขาทำใหม่ได้แล้ว...แต่ยังไม่มีเวลาเลยน่ะ”

“จริงเหรอฮะ? งั้นคราวหน้า...ผมจะทำเล็บแล้วก็เรื่องอื่นๆให้คุณก็แล้วกัน”

ฮวางโบเซอร์ไพร์สสุดๆที่เขาเสนอจะทำให้เอง “ พูดจริงหรือ?”

“จริงสิฮะ”

กลับมา ณ ปัจจุบัน

ฮวางโบถามด้วยความแปลกใจว่า “เธอจะทำให้ชั้นจริงๆหรือเนี่ย?”

“ใช่ฮะ นี่ผมลงทุนซื้อของพวกนี้มาเองเลยน่ะฮะ”

“จริงอ่ะ นี่เธอไม่ได้แกล้งพูดตลกอยู่ใช่มั้ย?”

“จริงสิฮะ ผมยังไปเข้าคอร์สพิเศษวิธีการทำเล็บมาจากเจ้าของซาลอนร้านประจำของผมด้วยน่ะ”

“หุหุ! โอ๊ย เธอนี่ ปกติเธอก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว...และนี่ยังไปเข้าคอร์สเรียนทำเล็บ...”

“แหม...ก็เพราะว่าบูอินเป็นคนที่มีค่าสำหรับผมนี่ฮะ...”

“ฮ่าฮ่าฮ่า.. พระเจ้า เธอกำลังจะฆ่าชั้น...ด้วยการพูดอะไรที่มันเลี่ยนๆแบบนั้นออกมาน่ะ...”

“คุณพร้อมรึยังฮะ ที่จะก้าวเข้ามาสู่โลกของศิลปินเพ้นท์เล็บตัวพ่อที่ชื่อ”คิมฮยอนจุง” ?”

“หุหุ! จ้า ชั้นกำลังรอคอยและคาดหวังเป็นอย่างมากเลยนาะ!”

หลังจากที่เขาเอาผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นหมาดๆมาห่อมือของฮวางโบเอาไว้สักครู่หนึ่ง ฮยอนจุงก็เริ่มนวดที่มือของเธอเบาๆ

“ว้าว นี่มันเหมือนกับการทำเล็บระดับโปรฯเลยนะเนี่ย...”

“เราทำแบบสไตล์ยุโรปฮะ” แล้วก็แกล้งพูดแบบสำเนียงคนไทย “ เราไม่รับเงินวอน ขอเป็นเงินยูโรเท่านั้นฮะ”

“หุหุ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า. “ เธออดขำสำเนียงภาษาไทยของเขาไม่ได้

ในขณะที่ฮวางโบแอบชำเลืองมองพวกทีมงานถ่ายทำที่อยู่รอบๆด้วยความกังวล ฮยอนจุงกำลังตั้งอกตั้งใจทาเล็บมือและเล็บเท้าของเธอด้วยยาทาเล็บสีขาว ระหว่างนั้นเท้าของเธอกระตุกเป็นระยะๆเพราะรู้สึกจั๊กจี้ หลังจากที่เขาก็ทาเล็บให้เธอสำเร็จเรียบร้อย ฮยอนจุงก็นั่งอมยิ้มดูผลงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ

“โอเคฮะ เตรียมตัวสำหรับฃ๊อตเด็ด!”

“นี่ยังมีต่ออีกเหรอ?”

“แน่นอนฮะ “ ตอบเสร็จเขาก็เอามือจับเท้าฮวางโบไว้แน่น

เธอรู้สึกประหม่ารีบถามว่า “ นี่เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ?”

“อยู่นิ่งๆน่ะฮะ นี่มันคือไฮไลท์ของงานเลย!”

“เธอคิดจะทำอะไรของเธอน่ะ?”

“เดี๋ยวคุณก็เห็นเองล่ะฮะ ตอนนี้อย่าทำให้ผมวอกแว่กเพราะว่าผมต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดเพื่องานนี้โดยเฉพาะ!.

ฮวางโบขมวดคิ้ว “นี่เธอ จริงๆเล้ย”

“ผมแค่จะเพนท์มันลงบนเล็บหัวแม่เท้าคุณเท่านั้นฮะ อยู่นิ่งๆนะ”

ฮวางโบทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มศีรษะลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเป็นสีแดงระเรื่อของเธอ...

ส่วนหลังจากฮยอนจุงใช้เวลาพักใหญ่วุ่นวายอยู่กับการใช้แปรงทาเล็บอันจิ๋ววาดอะไรบางอย่างลงบนเล็บ ในที่สุดก็พูดขึ้นมาว่า “เสร็จแล้วฮะ! ห้ามคุณลบมันออกด้วยน่ะ!”

ฮวางโบก้มลงมองเล็บหัวแม่เท้าของตัวเองด้วยท่าทางกังวล “เธอทำอะไรเอาไว้น่ะ?”

ฮยอนจุงยิ้มโดยไม่ตอบอะไร...

เธอก้มลงไปมองใกล้ๆอีกครั้งแล้วถามว่า “นี่มันอะไรน่ะ?”

สิ่งที่เขาเพนท์ลงไปก็คืออักษรย่อคำว่า “HJ’s”

“มันคือตราประทับเพื่อแสดงถึงอาณาเขตของผม! เพื่อแสดงว่าคุณคือสมบัติของคิมฮยอนจุงไงฮะ!”

เธอถึงกับอึ้งแล้วร้องออกมา “โอ้ว พระเจ้า นี่เธอ แล้วชั้นจะออกไปข้างนอกแบบนี้ได้ยังไง!”

“นั่นคือเหตุผลที่ผมถึงเพ้นท์ให้คุณแค่เล็บหัวแม่เท้าไงฮะ มันจะได้ไม่ดูสะดุดตา จนเป็นที่น่าสงสัยเกินไป”

“โอ เธอนี่มันเหลือเชื่อจริงๆเลยน่ะ!”

“อย่าได้คิดที่จะลบมันออกเชียวนะฮะ! ถ้าขืนคุณทำล่ะก็ ผมจะเพนท์ที่เล็บมือของคุณแทน!”

ฮวางโบบ่นพึมพำว่า ”ก็ได้”...แต่ตากลับดูเป็นประกายแวววาว ก่อนจะถามเขาว่า “ เธออยากให้ชั้นเพนท์เล็บให้เธอบ้างมั้ยน่ะ?”

“หา คุณว่าอะไรน่ะฮะ?”

“ไหนๆเธอก็จ่ายเงินซื้อของพวกนี้มาแล้ว มันน่าเสียดายออกนะที่ปล่อยให้เหลือทิ้งน่ะ ชั้นจะเพนท์ให้เธอด้วยแล้วกัน!”

เขาตอบเธอด้วยท่าทางระมัดระวังตัว “ไม่ต้องหรอกฮะ”

เธอยิ้มแล้วพูดยืนยันหนักแน่นว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่า มานี่สิ ชั้นจะเพนท์ให้ครบทุกเล็บเลย “

ฮยอนจุงรีบเอามือแอบไว้ข้างหลังพร้อมกับปฏิเสธเสียงแข็งว่า “ไม่ฮะ! เล็บของผมแบบนี้มันโอแล้ว”

ฮวางโบพยายามกลั้นหัวเราะแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้เขา “มานี่ เร็วๆเข้าสิ ชั้นจะทำให้”

“คุณกำลังจะทำอะไรหรือฮะ? “ เขาถามเธอด้วยแววตาที่ดูหวาดกลัว ถอยหลังครูดๆจนไปชนเก้าอี้ยาวและล้มลงไปนอนยาวอยู่บนนั้น...

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”ฮวางโบขำกับท่าทางของเขา

ในตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือของฮยอนจุงก็ดังขึ้น เขาจึงรีบลุกขึ้นมาเพื่อไปรับสาย

“ฮัลโหล..”.

หลังจากคุยโทรศัพท์ไปได้ 2-3 ประโยค เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองพีดีแล้วถามว่า

“พวกเรายังมีเวลาอีกนานเท่าไหร่ฮะก่อนที่จะต้องเดินทางไปที่สวนสนุก?”

พีดีงงแต่ก็ตอบไปว่า “ เราน่าจะออกไปซักประมาณเที่ยงน่ะ”

“โอเคฮะ” เขาพูดบอกกับคนที่ปลายสายว่า “อืมม พวกนายแวะมาได้”

ฮวางโบได้ยินเลยถามไปว่า “ใครจะมาเหรอ?”

“คยูจงกับฮยองจุนฮะ”

ฮวางโบทำตาโตด้วยความแปลกใจ “ ทำไมล่ะ?”

เขาตอบอย่างเฉยเมยว่า “ไม่รู้เหมือนกันฮะ”

ฮวางโบรีบเดินไปที่ห้องครัว “ชั้นไปดูหน่อยดีกว่าว่ามีอาหารอะไรให้พวกเขาทานได้บ้าง”


20 นาทีต่อมา
จุนเบบี้กับคยูจงก็มาถึงบ้านของคู่ผักกาดหอม ฮยอนจุงเดินไปเปิดประตูรับ 2 หนุ่ม

จุนเบบี้มองดูรอบๆห้อง แล้วพูดว่า “บ้านใหม่ที่พี่ย้ายมา หน้าตาเป็นอย่างนี้เองเหรอ?”

คยูจงว่า “ที่นี่มัน...ดูเล็กกว่าที่เก่าที่พวกเราเคยไปน่ะ...”

ระหว่างนั้นฮวางโบก็เดินมาจากห้องครัวเพื่อกล่าวทักท้าย”น้องเขย สวัสดีจ้ะ”

จุนเบบี้ยิ้มกว้างแล้วรีบตอบไปว่า “หวัดดีฮะ พี่สะใภ้”

ส่วนคยูจงทักตอบเธอแบบอายๆว่า “สวัสดีฮะ”

“ยินดีต้อนรับจ้ะ พวกเธอน่าจะมาเยี่ยมเราให้เร็วกว่านี้ สักพักใหญ่แล้วใช่มั้ยที่กิจกรรมโปรโมทที่ญี่ปุ่นของพวกเธอจบไปแล้วน่ะ...”

คยูจงเหลียวไปมองหน้าฮยอนจุงก่อนจะตอบว่า “พวกเราก็อยากแวะมาหาพี่เหมือนกันฮะ”

จุนเบบี้เสริมทันทีว่า “ แต่พี่ฮยอนจุงเขาไม่ยอมบอกที่อยู่พวกเราเลยอ่ะ”

ฮยอนจุงได้ยินก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ว่าแต่ วันนี้พวกนายมาที่นี่กันทำไมน่ะ?”

“อะไรน่ะฮะ? “คยูจงว่า

“ทำไมพวกนายถึงมาที่นี่กันแต่เช้าขนาดนี้ได้?” ฮยอนจุงถามน้ำเสียงตึงเครียด

ฮวางโบเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่เขาแล้วพูดปรามๆว่า “ นี่ ทำไมเธอถึงใจร้ายกับน้องๆแบบนี้ล่ะ นี่พวกเขามาเยี่ยมเราน่ะ เขามาเยี่ยมยังทำเสียงดุใส่พวกเขาอีก...?”

จุนเบบี้รีบตอบไปว่า “พวกเราก็แค่...อยากจะมาดูบ้านใหม่ของพี่กัน...”

“อะไรน่ะ?” ฮยอนจุงถามเหมือนไม่เชื่อที่ได้ยิน

คยูจงรีบแก้ตัวว่า “ไม่ใช่ฮะ...ที่จริงเราอยากจะแวะมาทักทาย พี่สะใภ้”

ฮยอนจุงเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังมากขึ้น”พี่สะใภ้งั้นเหรอ?”

ฮวางโบพยายามจะช่วยแก้สถานการณ์เลยรีบพูดขึ้นมาว่า “ทำไมพวกเธอไม่ไปนั่งกันที่โซฟากันก่อนล่ะ...อืมม แล้วนี่ทานอาหารเช้ากันมารึยัง?”

จุนเบบี้ชำเลืองมองลีดเดอร์หน่อยๆก่อนตอบว่า “ยังเลยฮะ”

คยูจงว่า “พวกเราตรงมาที่นี่ทันทีหลังจากตื่นนอนเลยฮะ.” หันมองหน้าลีดเดอร์ก่อนถามฮวางโบว่า “ พี่สะใภ้พอจะมีอะไรที่ง่ายๆให้พวกเราทานกันบ้างมั้ยฮะ?”

ลีดเดอร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วหันมาพูดกับเธอว่า “นี่เรามีอาหารอะไรเหลือๆอยู่บ้างมั้ยฮะ? คุณช่วยให้พวกเขากินๆเข้าไปแล้วจะได้กลับไปซะที”

ฮวางโบรู้สึกช็อคกับท่าทางและคำพูดของเขา “เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”

คยูจงได้แต่นั่งนิ่ง...

จุนเบบี้ว่า “ผมเดาว่าพี่เขาคงไม่ปลื้มเท่าไหร่นักที่เห็นหน้าพวกเรา”

ฮวางโบถามอย่างงงๆว่า “ทำไมล่ะ?”

คยูจงทำหน้าเศร้าโดยไม่พูดอะไรออกมา...

ฮยอนจุงเหลือบตาลงมองพื้นก่อนจะพูดว่า “พวกนายกินเสร็จก็รีบกลับบ้านไปเลยน่ะ...ที่มากันที่นี่ก็เพราะอยากมากินข้าวเช้ากันไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ใช่ฮะ” คยูจงรีบปฏิเสธ

“งั้นพวกนายมาทำไมกันเหรอ? วันนี้พวกเรายุ่งมากนะ อีกเดี๋ยวก็ต้องไปที่ยองอินกันแล้วน่ะ”

จุนเบบี้ได้ยินก็รีบถามอย่างตื่นเต้นว่า “พวกพี่ไปที่ยองอินกัน หมู่บ้านวัฒนธรรม ว่าแต่ไปกันทำไมฮะ?...” แต่แล้วก็โพล่งขึ้นมาว่า “หา! หรือว่า จะแต่งงานแบบตามพิธีโบราณของเกาหลี? “

คยูจงได้ยินก็รีบตีหลังเพื่อจุนเบบี้เพื่อเตือนสติ...

ฮยอนจุงว่า “ ไม่ใช่หมู่บ้านวัฒนธรรมหรอก พวกเรากำลังจะไปที่สวนสนุกเอเวอร์แลนด์กันน่ะ.”

จุนเบบี้ยังซักต่อไปว่า “เอเวอร์แลนด์? ไปเดทกันหรือฮะ?”

ฮยอนจุงพยายามซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ก่อนตอบหน้าตายๆว่า “ใช่แล้วล่ะ”

ระหว่างที่จุนเบบี้ชวนลีดเดอร์คุยอยู่นั้น คยูจงก็ค่อยๆลุกขึ้นจากโซฟาแล้วย่องไปที่ห้องครัวอย่างเงียบๆ

จุนเบบี้ชำเลืองมองคยูจงก่อนจะกลับมามองลีดเดอร์แล้วพูดต่อทันทีว่า “โห มันคงต้องสนุกมากแน่ๆเลย...แล้วนี่พี่จะไปเล่นรถไฟเหาะตีลังกาด้วยรึเปล่าฮะ?”

เขาตอบอย่างชิลๆว่า “แน่นอนอยู่แล้ว นายจะไปที่นั่นทำไม ถ้าไม่ไปเล่นรถไฟเหาะน่ะ...?”

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ในห้องครัว

ฮวางโบหันกลับมาเมื่อเห็นคยูจงเดินเข้ามาในครัวแล้วบอกเขาว่า “ชั้นกำลังทำแซนด์วิดจวนจะเสร็จแล้วล่ะจ้ะ รออีกแป๊บนึงน่ะ”

คยูจงยืนยิ้มก่อนตอบว่า “ไม่เป็นไรฮะ” จากนั้นก็สอดอะไรบางอย่างเข้าไปในตู้วางของในครัวแล้วกระซิบบอกเธอเบาๆว่า “พี่อวางโบ กรุณาอ่าน...ตอนที่อยู่คนเดียวน่ะฮะ...

ฮวางโบรู้สึกสับสน หันไปมองหน้าคยูจงอย่างงงๆ เหมือนอยากจะถามว่า <นี่มันอะไรกันเหรอ? >

แต่คยูจงไม่ยอมสบตาเธอแล้วรีบเดินกลับออกมาจากห้องครัวทันที...

เธอเปิดตู้ก็พบว่ามีจดหมายฉบับนึงอยู่ในนั้น จึงรีบหยิบขึ้นมาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง

ฮยอนจุงเพิ่งสังเกตเห็นว่าคยูจงอยู่แถวห้องครัวก็รีบโวยทันทีว่า “นาย ไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?”

คยูจงตื่นเต้นเพราะกลัวถูกจับได้ตอบตะกุกตะกักไปว่า “ผมเหรอฮะ? ..เอ่อ..มาหา..น้ำดื่มเย็นๆน่ะฮะ...”

“ไม่ต้องไปวุ่นวายกวนใจบูอินเลยนะ เดี๋ยวชั้นจะจัดการให้เอง..”พูดจบก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องครัวทันที

“โอเคฮะ” แล้วก็รีบเดินกลับมานั่งลงข้างจุนเบบี้

จุนเบบี้ขยับปากถามโดยไม่มีเสียงเป็นคำพูดว่า <นายให้เธอไปแล้วรึยัง?...>

คยูจงไม่ตอบแต่ชำเลืองมองไปที่ครัวแล้วพยักหน้าหงึกๆ

ไม่นานนักฮวางโบก็ยกถาดที่มีแซนด์วิชวางอยู่เต็มมาวางตรงหน้าสองหนุ่ม

“ทานกันหน่อยน่ะ จะได้ไม่หิว” ฮวางโบเอ่ยปากเรียกน้องเขย

จุนเบบี้ยิ้มจนปากแทบฉีกก่อนตอบว่า “ขอบคุณมากฮะ พี่สะใภ้”

คยูจงยิ้มก่อนพูดชมว่า “ดูน่ากินมากเลยฮะ”

ลีดเดอร์รีบทวงเธอทันทีว่า “แล้วไหนของผมล่ะฮะ?”

“อ้าว แล้วที่ชั้นทำมามันไม่พอหรอกเหรอ? เธอแบ่งกับพวกเขาก็ได้นี่นา”

เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดๆ “ทำไมถึงให้ผมกินอาหารแบบเดียวกับพวกเขาล่ะฮะ? ของผมต้องพิเศษไม่เหมือนคนอื่นสิฮะ?”

ฮวางโบตกตะลึงเมื่อได้ยิน “อะไรน่ะ?”

“ใครที่สำคัญกว่ากันฮะ? สามีของคุณหรือว่า เจ้าพวกนี้?”

เธอพูดไม่ออกได้แต่จ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม...

หลังจากวีนเธอเสร็จเขาก็หันมาเล่นงานน้องๆต่อ “ พวกนายกินแซนด์วิดเสร็จ ก็รีบไสหัวกลับไปได้แล้วน่ะ”

ฮวางโบรู้สึกประหลาดใจสุดๆถามเขาอีกครั้งว่า “ทำไมเธอถึงได้พูดจาใจร้ายกับพวกน้องๆขนาดนี้ล่ะ?”

เขาตอบแบบไม่ใส่ใจว่า “การถ่ายทำของเรามันจะล่าช้าไปก็เพราะเจ้าพวกนี้นะฮะ...ตอนนี้เราก็ยุ่งกันมากพอแล้ว”

ฮวางโบกระซิบถามคยูจงว่า “มันมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่?”

จุนเบบี้รีบตอบว่า “พี่เขาก็แค่หัวเสียเพราะว่าพวกเราไม่ยอมให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการน่ะฮะ”

“จริงเหรอ? แล้วมันคืออะไรล่ะ?”

ฮยอนจุงนั่งทำหน้าตายไม่พูดอะไร...

จุนเบบี้พูดต่อไปว่า “โอ๊ย บางทีพี่เขาอาจจะเป็นผู้ชายที่ไร้อารมณ์ที่สุดในเกาหลีก็ได้น่ะ”

ฮยอนจุงเหวี่ยงสายตามองจุนเบบี้อย่างขุ่นเคือง...

จุนเบบี้เห็นก็สะดุ้งกลัวจนตัวสั่น “อ๊ากซ ผมจะตายมั้ยเนี่ย”

ฮวางโบถามด้วยความสับสนว่า “ตกลงพวกเธอมีเรื่องอะไรกันแน่?”

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 78 - เดทของเรา...หมดกัน..T_T




Create Date : 30 กรกฎาคม 2553
Last Update : 30 กรกฎาคม 2553 19:29:59 น. 4 comments
Counter : 671 Pageviews.

 
จุงกี้เลี่ยนได้อีกนะยาย น่าสงสารน้องๆนะโดนจุงเหวี่ยง น่ารักดีจ้ะยาย ขอบคุณยายนาจามากๆเน้อ....ยายสู้ๆๆ


โดย: มินมิน IP: 125.25.30.211 วันที่: 30 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:57:21 น.  

 
ขอบคุณสำหรับที่ผ่อนคลาย พักพิงใจอย่างดีนะคะ ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไป


โดย: kimyoungbi IP: 182.232.150.149 วันที่: 31 กรกฎาคม 2553 เวลา:0:31:50 น.  

 
“อย่าได้คิดที่จะลบมันออกเชียวนะฮะ! ถ้าขืนคุณทำล่ะก็ ผมจะเพนท์ที่เล็บมือของคุณแทน!”

จุงเนี่ยท่าทางอยากประกาศจนล้นอกนะเนี่ย....เฮ้อ....ก็คนมันกำลังตกหลุมรักนี่เนอะ...อกมันจะแตก


โดย: joy&yoo IP: 222.123.242.163 วันที่: 1 สิงหาคม 2553 เวลา:15:12:35 น.  

 
อิตาจุงนี่ใครเข้าใกล้บูอินไม่ได้เลยนะ


ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 115.87.76.38 วันที่: 3 สิงหาคม 2553 เวลา:18:56:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.