Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
14 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 69 ~ คนเลือดกรุ๊ปเอ..มักเป็นเช่นนี้

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

ที่บ้านพักชายทะเล ชั้น 1

ในขณะฮยอนจุงและฮวางโบกำลังนอนหลับอยู่บนเก้าอี้ยาวคนละตัว คราวน์เจกับอินยองก็กลับเข้ามาในห้องหลังจากออกไปเดินเล่นกันพักใหญ่

คราวน์เจมองดูคู่ผักกาดหอม “ โอ! พวกเขากำลังหลับกันอยู่นี่”

อินยองยักไหล่แล้วพูดตอบไปว่า ..ใช่ค่ะ..ตอนนี้เขาหลับอยู่...

คราวเจก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ “ เรายังมีเวลาเหลืออีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มถ่ายทำอีกนะ...เธออยากจะงีบพักแบบพวกเขาบ้างมั้ย?”

”อินยองแย้งขึ้นทันที”แต่เหลือเก้าอี้ยาวแค่ตัวเดียวเองน่ะคะ” ยิ้มอายๆแล้วพูดต่อ “ ชั้นเดาว่ามันคงจะมากเกินไปถ้าจะขอให้เธอลงไปนอนที่พื้นห้อง?”

คราวเจทำหน้ายุ่งๆ “พื้นมันแข็งเกินไปที่จะนอนน่ะ? หรือว่าเราควรจะเข้าไปนอนในห้องดี?”

”แล้วถ้าเกิดชั้นหลับลึกจนตื่นไม่ทันเวลาจะทำยังไงล่ะ”

”อืม..จริงของเธอน่ะ...แต่เก้าอี้ตัวนี้มันไม่มีที่พิงน่ะ...เราจะนั่งเอนหลังกันตรงนี้ก็คงไม่ได้”.

ในขณะที่คู่มดกำลังถกกันเรื่องเก้าอี้ ฮวางโบก็ลืมตาขึ้นมาแล้วถามว่า “พวกเธออยากจะเปลี่ยนเก้าอี้กับชั้นมั้ยล่ะ? ตัวที่ชั้นนอนมันมีทิ่พิงด้วยน่ะ”

”อ้าว..พี่ไม่ได้หลับหรอกเหรอค่ะ?”

ฮวางโบลุกขึ้นมานั่งทันที “ใช่จ้ะ...เธอมานอนตัวนี้ล่ะกัน”.

พูดยังไม่ทันขาดคำ ฮยอนจุงก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วรีบบอกว่า “ไม่ต้องหรอกฮะ พวกพี่ใช้ตัวนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมจะย้ายไปเอง”

”โอ เธอก็ไม่ได้หลับเหมือนกัน? ตกลงเธอไม่ได้หลับกันเลยเหรอเนี่ย? “

ฮยอนจุงรีบลุกขึ้นไปนอนที่เก้าอี้นวมตัวที่ไม่มีพนักซึ่งอยู่ใกล้กับระเบียง แล้วตอบแบบหน้าตายๆว่า “ผมเพิ่งจะตื่นเมื่อกี้เองฮะ”

คราวน์เจพูดแบบเกรงใจหน่อยๆว่า “นายไม่ต้องเปลี่ยนให้พี่ก็ได้”

ส่วนฮวางโบหลังจากลุกขึ้นมานั่งก็ไม่พูดไม่จาเหม่อไปข้างหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่...

อินยองเห็นจึงรีบบอกว่า “พี่ค่ะ...ถ้าพี่ยังง่วงอยู่ ก็นอนต่อเถอะค่ะ ชั้นไม่กวนแล้วล่ะ”

” จ้ะ” ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

หลังจากนั้นทั้ง 4 คนก็งีบหลับกันอย่างเงียบสงบภายในห้องนั่งเล่น

แต่ไม่นานนัก ฮวางโบก็ลุกขึ้นมาแล้วแอบปลีกตัวออกไปจากบ้านพักโดยไม่บอกใคร

ที่ด้านนอกของบ้านพัก
ฮวางโบกำลังพยายามโทรศัพท์หาใครบางคนอยู่

”ฮัลโหล?” เสียงของอึนมีดังขึ้นที่ปลายสาย

”ชั้นเองค่ะ ฮวางโบ”

”โอ หวัดดีค่ะ”

”ชั้นขอพบคุณซักครู่นึงจะได้มั้ยค่ะ?

”ตอนนี้เลยหรือค่ะ? มีเรื่องอะไรรึเปล่า? “

”ชั้นอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากคุณน่ะค่ะ”

ภายในรถแวนของพีดีรายการ WGM

อึนมีเริ่มพูดขึ้นก่อน ”เอ่อ...คุณพีดีค่ะ”

”ว่าไงครับ?” พีดีตอบทันที

”ชั้นมีอะไรบางอย่างที่ต้องคุยกับคุณสักครู่น่ะค่ะ”

พีดีได้แต่ทำหน้างงๆ “.................. ?”

ช่วงกลางคืน ที่โต๊ะปิคนิคซึ่งอยู่ด้านนอกบ้าน

หลังจากการถ่ายทำซึ่งคู่รักได้กิจกรรมต่างๆที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยได้จบลง บรรดาคู่แต่งงานทั้ง 4 คู่ก็มารวมตัวกันอยู่ที่ด้านนอกเพื่อถ่ายซีนทานอาหารค่ำด้วยกัน มีก็เพียงฮวางโบคนเดียวที่หายไป

ฮวานฮีหันมาถามฮยอนจุงว่า “ทำไมนายถึงอยู่คนเดียวล่ะ ภรรยานายหายไปไหนเหรอ?”

”ฮวางบูอินกำลังออกไปถ่ายมิวสิควิดีโอของเธออยู่น่ะฮะ” <โอ๊ะ ภรรยา ชั้นเขินน่ะเนี่ย>..

อินยองพูดแทรกขึ้นมาว่า “พี่เขาบอกว่าจะรีบกลับมาน่ะค่ะ” แล้วก็หันไปถามฮยอนจุง “นี่เขายังมาไม่ถึงอีกเหรอ?”

”เธอบอกว่า...ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างทางฮะ”

หลังจากนั้นไม่นานนัก ฮวางโบก็กลับมาถึงสถานที่ถ่ายทำ

ฮวางโบรีบกล่าวขอโทษนักแสดงคนอื่นๆและทีมงาน “ชั้นต้องขอโทษจริงๆน่ะ ชั้นรู้ว่าอาหารค่ำวันนี้มันก็ช้าไปพอสมควรแล้ว”

คราวน์เจรีบพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อทุกคนก็มากันพร้อมแล้ว เรามากินกันเลยดีกว่า! ผมหิวจะแย่อยู่แล้วล่ะ”

เมนูอาหารค่ำวันนี้เป็นบาร์บีคิวกุ้งและหอยตลับตัวใหญ่
ฮยอนจุงวุ่นวายอยู่หน้าเตาในการปิ้งอาหารทะเล ในขณะที่ฮวางโบทำหน้าที่เป็นคนยกมาเสริฟ์ที่โต๊ะปิคนิค



แม้กระทั่งตอนที่กลับมานั่งที่โต๊ะแล้ว ฮยอนจุงก็ยังคงไม่พูดไม่จาก้มหน้าก้มตาแกะเปลือกกุ้งอย่างเดียว อินยองซึ่งกำลังเปิดประเด็นพูดคุยบนโต๊ะอาหารเกี่ยวกับความประทับใจที่คู่แต่งงานแต่ละคู่มีต่อกัน และพอมาถึงคิวของคู่ผักกาดหอมเธอจึงหันมาถามว่า

”แล้วเธอล่ะฮยอนจุง? ตอนนี้เธอก็อยู่กับผู้หญิงที่อายุมากกว่ามาได้พักใหญ่แล้วน่ะ”

ฮยอนจุงยังคงเพ่งสมาธิอยู่กับการแกะกุ้ง “หา? ผมหรือฮะ?”

”ใช่จ้ะ เธอชอบมันมั้ย?”

<แน่นอนอยู่แล้ว! ^^> “ฮะ...มันก็ไม่ได้แย่อะไร”

ฮวางโบได้ยินก็นึกในใจว่า <เธอแค่พูดว่าเธอชอบมันก็ได้น่ะ...การตอบว่ามันไม่ได้แย่..นี่มันออกจะ...^^>

”แล้วมีอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกดีมากที่สุดเกี่ยวกับตัวพี่ฮวางโบน่ะ?”

”อย่างแรกเลยก็คือ...เธอทำอาหารเก่ง และ”.<มันมีหลายอย่างเกินไปที่ผมจะพูดออกมาน่ะ>

อินยองรีบเสริมให้ว่า “และเพราะพี่เขาดูแลเธอดีใช่มั้ยล่ะ?”



เขาพยักหน้า “ใช่ฮะ” จากนั้นก็ทำเนียนยื่นส้อมที่มีกุ้งพร้อมน้ำจิ้มเข้าไปใกล้ๆปากของฮวางโบ

ฮวางโบกำลังจะอ้าปากกินกุ้งที่เขากำลังป้อนให้ แต่เหมือนนึกขึ้นมาได้เลยรีบมองไปรอบๆแล้วถามว่า “นี่ให้ชั้นกินใช่มั้ยน่ะ?”

มาร์โคมองคู่ผักกาดหอมด้วยความอิจฉา พูดโพล่งออกมาว่า “ว้าว พวกคุณสองคนนี่ดูดีจริงๆเลยนะเวลาอยู่ด้วยกัน” แอบชำเลืองมองดัมบิแล้วเริ่มแกะเปลือกกุ้งบ้าง

ฮยอนจุงเริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่อตกเป็นเป้าสายตาของทุกๆคน รีบพูดแก้เขินไปว่า “ฮะ...ผมอยากจะเช็คดูว่ามันสุกแล้วรึยัง” แล้วก็มองฮวางโบด้วยแววตาซึ้งปนขี้เล่น

เธอชำเลืองดูหน้าเขานิดๆ แต่ก็ยอมกินกุ้งเข้าไปโดยดี

ฮยอนจุงหันไปบอกมาร์โคว่า “มันสุกแล้วล่ะ กินได้เลยฮะ”

ฮวางโบได้ยินก็ก้มหน้าลงหัวเราะคิกๆ

อินยองยังคงเปิดประเด็นคู่ผักกาดต่อไปว่า “ฮยอนจุงเคยพูดว่าพี่ฮวางโบเปรียบเสมือนกับหอมหัวใหญ่”

เขางงสุดๆ <หอมหัวใหญ่เหรอ? ชั้นไปพูดตอนไหนกัน...?> แล้วก็หันไปมองหน้าฮวางโบ “??????”

ฮวางโบได้แต่ยักไหล่เหมือนกับจะตอบว่า <ไม่รู้เหมือนกัน ตอนไหนเหรอ ?>

”ยิ่งเธอปอกเปลือกมันลึกเข้าไปเท่าไหร่” อินยองยังคงพูดต่อ

ฮยอนจุงยิ้มแล้วตอบว่า “เธอก็จะขาวสะอาดบริสุทธิ์มากขึ้น?”

ฮวางโบชำเลืองมองเขา “ขาวมากขึ้นเหรอ?” <นี่เธอเคยเห็นผิวเปลือยเปล่าของชั้นตอนไหนไม่ทราบ ฮึ?!!> แล้วก็พูดต่อ “เธอหมายถึงหัวใจของชั้นน่ะเหรอ?”

”ใช่ฮะ..หัวใจของคุณ...หุหุ! .และก็เห็นอายุที่มากกว่าเปลือกซึ่งล้อมรอบมันอยู่ด้วย”

<หา!!> ฮวางโบรีบหันไปมองเขาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับมีด

<อุ๊บส์ ผมว่าผมคงพูดอะไรที่มันตรงเกินไปอีกแล้วใช่มั้ยฮะ!> แล้วก็รีบแก้ตัวทันทีว่า “ผมล้อเล่น..แค่ขำๆนะฮะ...อย่าเพิ่งโกรธไปเลยน่ะ” เขายื่นมือไปนวดที่ไหล่ให้เธออย่างเอาอกเอาใจ

“ชั้นว่าเธอน่าจะไปเอาชุดปฐมพยาบาลมาให้ชั้นจะดีกว่าน่ะ”...

”หา?”

”ก็เธอเคยบอกไว้ว่าเธอจะหายามาให้ชั้นเวลาที่ชั้นไม่สบายไม่ใช่เหรอ...? ตอนนี้ชั้นได้รับบาดเจ็บอยู่น่ะ”

เขาพยายามสังเกตสีหน้าของฮวางโบ “จริงเหรอฮะ?”

“.................. ?”

หลังจากมื้อค่ำ คู่รักแต่ละคู่ก็แยกย้ายกันไปใช้เวลาส่วนตัว

คู่ผักกาดหอมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในห้องนั่งเล่นด้วยกัน แต่ไม่มีใครปริปากพูดขึ้นมาซักคำ

ฮยอนจุงกำลังนั่งกังวลและครุ่นคิดอยู่ในใจ <(นี่คุณโกรธผมอยู่หรือฮะ>

ฮวางโบก็กำลังนึกไปถึงอีกเรื่อง <กล้องพวกนั้นมัน...ทำให้ชั้นหายใจไม่ออก> แล้วก็ถอนหายใจ

ในที่สุดฮยอนจุงก็ถามขึ้นมาว่า “บูอิน...บางทีอาจจะกำลังโมโหผมอยู่ใช่มั้ยฮะ...เรื่องที่ผมพูดตอนเรากินอาหารค่ำกัน?”

“หา? เธอว่าไงน่ะ?”

”ผมแค่ล้อคุณเล่นน่ะ”

”ชั้นรู้”

”แต่ว่าตาของคุณ...ก่อนหน้านี้ดูเหมือนโกรธจริงๆน่ะฮะ”

เธอหันไปจ้องหน้าเขาแล้วถามว่า “แล้วตอนนี้ล่ะ?”

”ตอนนี้เหรอฮะ...ไม่แล้วล่ะ”

”ไม่หรอกน่ะ..ชั้นไม่ได้โกรธเลย”

”แต่คุณก็ยังดูอารมณ์ไม่ค่อยดี”

”มันก็ไม่ใข่ว่าชั้นจะรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้ยินมันหรอกน่ะ”

”ถ้างั้น...คุณก็ยังโกรธอยู่น่ะสิฮะ...?”

เธอถอนหายใจ ”มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะไปโมโหน่ะ ถ้าชั้นไม่สามารถแก้ไขอะไรได้? แล้วก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะไม่รู้จักนิสัยของเธอน่ะ...เพียงแต่ว่าหัวใจของชั้นมันยังไม่แข็งแกร่งเพียงพอ”.



เขาได้ยินเช่นนั้นรู้สึกหดหู่จนบอกไม่ถูก “.................. ”

”แต่...ชั้นไม่คิดว่าพวกเรจะเอาเรื่องนี้กลับมาคิดอีกน่ะ”

”คุณพูดถูกแล้วล่ะฮะ”

เธอมองไปที่กล้องด้วยท่าทางครุ่นคิด

”ว่าแต่...”

”หืมม?”

”ทำไมวันนี้คุณถึงนุ่งแต่กระโปรงสั้นๆตลอดเลยล่ะฮะ?” เขาก้มลงมองท่อนขาเรียวของเธอด้วยแววตาที่ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

”อ๊า~~~” เธอสังเกตสีหน้าของฮยอนจุงแล้วถามว่า “เธอไม่ชอบเหรอ?”

”ใช่ฮะ..ไม่ชอบเลยยย~~~”

”ชั้นต้องใส่มันเพื่อถ่ายมิวสิควิดีโอเพลงใหม่ของชั้นน่ะ...แล้วยังไม่มีเวลาที่จะเปลี่ยนชุด”

เขาลอบถอนหายใจ

”ทำไมเธอถึงได้...ไม่ชอบกระโปรงสั้นมากมายขนาดนี้ได้ล่ะ? เธอรู้สึกอึดอัดกับมันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

”ต้องถามด้วยหรือฮะ? ผมน่ะไม่รู้ว่าจะเอาตาไปมองตรงไหนดีแล้ว”

”แต่ว่า..ชั้นก็อยากจะใส่อะไรที่มันดูสวยบ้างน่ะ”

”ถึงแม้คุณจะใส่อะไรที่มันยาวกว่านี้ คุณก็ยังสวยได้ฮะ”

เธอยิ้มอย่างสดใสทันที “จริงเหรอ?”

เขาได้แต่นั่งนิ่งคิดไปด้วยความขัดใจ <ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพยายามจะทำอะไร...ถึงแม้คุณจะแต่งตัวแบบนั้นแต่คุณก็จะไม่ยอมให้ผมแตะต้องตัวคุณอยู่ดี>

ฮวางโบได้แต่นั่งสังเกตสีหน้าของเขาอยู่เงียบๆ

เขามองหน้าเธอแล้วถามว่า “อยากให้ผมนวดให้คุณมั้ยฮะ?”

”นวดเหรอ?”

เขาเอื้อมไปจับมือของฮวางโบ”ส่งมือมาให้ผมสิฮะ”

หัวใจเริ่มเต้นแรงเมื่อรู้สึกถึงมือของฮยอนจุงที่สัมผัสมือของเธออยู่ “นี่เธอกำลังพยายามจะทำอะไรน่ะ?”

ฮยอนจุงกดลงไปแรงๆตามจุดบนฝ่ามือของเธอแล้วพูดว่า “ ผมเรียนมาจากเมืองไทยฮะ ผมคนพัทยา”

”เมืองไทยเหรอ?”

”ใช่ฮะ...จำได้มั้ยที่ผมไปมาคราวที่แล้วน่ะ?”

”โอ~”

”ที่นั่นน่ะมีชื่อเสียงเรื่องการนวดมากเลยน่ะ”

เธอถึงกับอึ้ง

ระหว่างที่นวดให้เธอก็แกล้งพูดเลียนแบบสำเนียงคนไทย “พวกเรารับเป็นเงินวอนครับ”

”หุหุฮ่าฮ่าฮ่า”

”อา..คุณต้องลองแบบนี้ด้วยฮะ จะได้ครบสูตร!”

”ลองอะไรเหรอ?”

เขาฉุดมือเธอให้ลุกขึ้นมา “มานี่ฮะ...นอนตรงพื้นเลยฮะ”

”อะไรนะ? ที่พื้นเหรอ? “ <นี่เธอกำลังพยายามจะทำอะไรอีกน่ะ?>

”ใช่ฮะ คุณต้องมานอนที่พื้นถึงจะทำได้” เขาก้มลงมองกระโปรงที่สั้นจู๋ของฮวางโบ “ รอเดี๋ยวนะฮะ! “ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องนอนหยิบหมอนกับผ้าห่มออกมา

“ โอเคฮะ คุณนอนลงได้แล้วล่ะ”

“จริงเหรอ? เธอจะทำมันจริงๆน่ะเหรอ?”

”ฮะ..เร็วเข้าสิฮะ”

เธอค่อยๆนอนคว่ำหน้าลงบนพื้นแบบไม่ค่อยเต็มใจ <จริงๆน่ะ...พวกเรากำลังอยู่ต่อหน้ากล้องแล้วก็ทีมงานด้วย!!!>

ฮยอนจุงรีบเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอ ก่อนที่ตัวเขาเองจะนั่งคร่อมลงไปบนตัวฮวางโบซึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่

เธอหันหน้ากลับมาโวย “นี่เธอ จะทำอะไรของเธอน่ะ?”

”คุณกำลังเกร็งมากเกินไป ผ่อนคลายหน่อยสิฮะ!”

<จะไปผ่อนคลายได้ยังไงกันล่ะ ก็เธอเล่นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวชั้นเนี่ยนะ??!!!> “ชั้นกำลังพยายามอยู่”

“ตัวคุณมันเกร็งมากเลย ผ่อนคลายอีกหน่อยสิฮะ”

”ชั้นทำแล้วน่ะ~~”

เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ แล้วพูดว่า ” วิ้ว~~~”

”วิ้ว~~” เธอพูดตาม

”โอเคฮะ อยู่นิ่งๆน่ะ” แล้วก็ใช้นิ้วมือกดลงอย่างแรงๆบนกลางหลังของฮวางโบ

”โอ๊ะ! ชั้นว่าชั้นได้ยินเสียงกระดูกมันลั่นเลยน่ะ!”<กระดูกมันลั่นดังไปถึงกรุงเทพฯเลยน่ะเนี่ย โอย>

”นั่นแปลว่ามันได้ผลฮะ” พูดเสร็จก็เลื่อนมือต่ำลงไปแล้วกดอีกครั้ง

”อา..ชั้นได้ยินเสียงอีกแล้วล่ะ!” <เธอช่วยหยุดแค่ตรงนั้นจะได้มั้ย...? ถ้าขืนเธอยังเลื่อนมือต่ำลงไปกว่านั้นอีกล่ะก็...T_T>

ฮยอนจุงกำลังจะตั้งท่าจะเลื่อนมือลงต่อแต่แล้วก็หยุดไว้แค่นั้น “โอเคฮะ คุณลุกขึ้นมาได้แล้วล่ะ”

เธอหันหน้ามาถาม “เสร็จแล้วเหรอ? แค่นี้เองอ่ะนะ?”

เขาจ้องหน้าเธอแบบกวนๆ <คุณยังต้องการอะไรอีกเหรอฮะ...? คุณต้องการให้ผมลงต่ำกว่านั้นเป็นการถาวรเลยมั้ยฮะ?>

เธอสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาที่มองจิกมาที่เธอ รีบลุกขึ้นมานั่งทันที “โอเคจ้ะ”

”คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั้ยฮะ?”

“จ้ะ”

เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ยาว “ เห็นมั้ยฮะ ผมบอกแล้ว”

เธอยิ้มแบบไม่ค่อยจริงใจ แล้วบอกเขาว่า “มา ชั้นจะนวดให้เธอบ้างน่ะ”

”คุณ จะนวดให้ผมด้วยเหรอฮะ?”

เธอจับตัวฮยอนจุงให้หันหน้าไปอีกทางนึง “จ้ะ นี่เธอต้องนั่งแบบนี้น่ะ”

เขาเริ่มรู้สึกกังวล “คุณกำลังพยายามจะทำอะไรฮะ?”

เธอดึงแขนของเขามาทางด้านหลังอย่างแรง “นี่จะช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อไหล่ของเธอน่ะ..ผ่อนคลายหน่อยสิ!”

”เพราะว่าคุณใช้แบบวิธีดั้งเดิม..มันเลยแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด...ผมรู้สึกได้เลยว่ามีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านมาเพียงแค่คุณแตะผมเท่านั้น” <สายไฟฟ้าแรงสูงจนผมขนลุกไปหมดแล้ว>

“ต่อไปถึงจะเป็นของจริงล่ะน่ะ”

เขาหันหน้ามาถามทันที “มันคืออะไรหรือฮะ?”

”อยู่นิ่งๆสิ...แล้วก็พยายามผ่อนคลาย” เธอเอามือข้างนึงจับที่คางของเขาไว้อย่างแน่น

เขาสะดุ้งเฮือก “คุณกำลังจะทำอะไรผมฮะ?”

”เพราะว่าเมื่อกี้เธอช่วยดัดหลังให้ชั้น...เดี๋ยวชั้นจะช่วยคลายเส้นที่คอให้เธอเป็นการตอบแทนไงล่ะ”

<หา!!! หรือว่าคุณคิดจะ...?> เริ่มเครียดขึ้นมาทันที

”อย่าเกร็งสิ เธออาจจะเจ็บตัวได้น่ะถ้าเธอไม่ปล่อยตัวตามสบายน่ะ”

เขาผงะด้วยความตกใจ “เจ็บตัวหรือฮะ?”

”ถ้าเธอทำมันไม่ถูกวิธีน่ะ.”..

”คุณแน่ใจนะฮะว่ากำลังทำอะไรอยู่?”

”ชั้นน่ะมืออาชีพเลยน่ะ”

เขานั่งกระสับกระส่ายสายตาวอกแวกและไม่มั่นใจ

เธอยิ้มแล้วออกคำสั่งว่า “ อยู่นิ่งๆน่ะ”

ฮวางโบขยับมือสองข้างของเธอไปในทิศทางตรงข้ามกัน แล้วบิดคอฮยอนจุงอย่างรวดเร็ว จนได้ยินเสียงดังกร็อบ!

เขาตาเหลือกด้วยความตกใจ” โอ๊ะ!”..

“เดี๋ยวก่อน ชั้นยังทำไม่เสร็จเลย!” เธอยังจับคางของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เขาได้แต่นั่งทำตาปริบๆรอรับกรรม

”อย่าเกร็งนะ ไม่งั้นเธออาจจะเจ็บตัวอีกก็ได้!”

”งั้นคุณ ก็ไม่ต้องทำมันก็ได้นี่ฮะ”

เธอไม่ฟังเสียงจับคอของเขาบิดไปอีกด้านนึงอย่างรวดเร็ว

พูดไม่ออกได้แต่นั่งงง “.............”

หลังจากดัดคอให้เขาเสร็จฮวางโบก็ดึงมือของฮยอนจุงมาจับเอาไว้ “หันมานี่เลย ตอนนี้ชั้นต้องดัดนิ้วให้เธอต่ออีกน่ะ”

เธอค่อยๆดัดนิ้วให้เขาจนมีเสียงดังก๊อกไล่ไปทีละนิ้วจนครบ

ฮยอนจุงทำหน้าตาเหยเกด้วยความเจ็บปวด ชำเลืองมองฮวางโบแล้วถามว่า “ตอนนี้...คุณกำลังตั้งใจทำมันเพื่อผมจริงๆหรือฮะ..?”

เธอยิ้มแล้วแกล้งถามกลับไปว่า “แล้วถ้าตอบว่าไม่ใช่ล่ะ...?”

<นี่คุณกำลังแก้แค้นเรื่องที่ผมพูดตอนที่กินอาหารค่ำอยู่รึเปล่าฮะ?> “ผมรู้สึกว่า...ผมกำลังโดนคุณหลอกน่ะ”

”ทำไมล่ะ?...เธอกำลังรู้สึกสำนึกผิดหรือว่าอะไรเหรอ?”

”ก็ไม่เชิงหรอกฮะ”

เธอเบือนหน้าไปอีกทางแล้วพูดว่า “ ชินเอเคยพูดว่า..”

”ชินเอ?”

”จ้ะ..เธอบอกว่าคนเลือดกรุ๊ปเอน่ะมักจะเป็นพวกแค้นฝังหุ่น”

”แค้นฝังหุ่นเหรอ? เลือดกรุ๊ปเอ? “ เขาถามเธอก่อนจะหันไปมองหน้าเธอ <คุณก็กรุ๊ปเอนี่นา?> “ตกลงนี่คือการแก้แค้นใช่มั้ยฮะ?”

เธอยิ้มอย่างผู้มีชัย “ทำไมเหรอ? มีอะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจหรือเปล่า?”

เขาเหวี่ยงสายตาใส่เธอแล้วพูดว่า “โอ ไม่เป็นไรฮะ ไว้ผมค่อยชดใช้ให้คุณวันหลังก็ได้ วันพระไม่ได้มีหนเดียวฮะ” <คราวหน้าคุณไม่รอดผมแน่ ผมรับรองได้>

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 70

หมายเหตุ
ในบ้านซางชูตอนนี้เวปมีปัญหาคาดว่าคืนนี้ไม่ก็พรุ่งนี้ใช้ได้น่ะค่ะ
ยาย(นาจา)






Create Date : 14 กรกฎาคม 2553
Last Update : 14 กรกฎาคม 2553 21:08:38 น. 7 comments
Counter : 628 Pageviews.

 
ขอเป็นที่ 1 ฮิๆๆ


โดย: แป๋ว IP: 124.121.38.159 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:06:17 น.  

 
เหมือนจะไม่มีอะไร แต่หวานกันตลอดเลยนะคู่นี้ อิอิ อ่านไปยิ้มไป
แต่เชื่อนะคะว่าคนเลือดกรุ๊ปเอ แค้นฝังหุ่น เพราะก็กรุ๊ปเอเหมือนกัน

ปล. วันนี้เหมือนย้อนกลับมาบรรยากาศเก่าเลย ห่างหายไปนาน


โดย: pim_bk IP: 58.64.108.207 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:22:23 น.  

 
สนุกและน่ารักเหมือนเดิม^^

ขอบคุณค่ะ


โดย: เป้ IP: 58.8.25.111 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:27:48 น.  

 
ตอนนี้ไม่น่าเชื่อเลยว่าจุงจะโดนโบแก้แค้น โดยไม่รู้ตัวอ่ะ สงสัยตอนหน้าต้องสนุกแน่ๆ อยากอ่านเร็วๆจัง คิดว่าต้องมีฮาแน่ๆเลย ...

ขอบคุณค่ะยายสนุกมากๆ จะรออ่านตอนต่อไปนะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ


โดย: Jai > FC.Joongbo IP: 110.49.193.162 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:43:02 น.  

 
ฟิคตอนนี้มีการแก้เผ็ดกันด้วย น่ารักดีจ้ายาย เหมือนย้อนกลับไปดูตอนทัวร์มดอีกรอบแต่เพิ่มเบื้องหลังด้วย5555 อยากให้เป็นเหมือนฟิคจังเลยเน้อ ขอบคุณยายมากๆเลยค่า ยายสู้ๆๆๆ


โดย: มินมิน IP: 125.25.244.182 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:49:57 น.  

 
ที่ไหนๆ พี่แป๋วก็ที่หนึ่งนะเนี่ย

หวานไม่เผื่อแผ่ใครเลยอ่ะคู่นี้อ่ะ

หุหุ โบเอาคืนบ้างแล้ว แต่ไม่รู้จะโดนจุงเอาคืนหนักกว่าไหมเนี่ย


โดย: แพร IP: 58.64.108.207 วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:51:21 น.  

 
ตอนโบบิดคอนี้จุงกลัวจริงๆนะเนี้ย

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 124.121.209.130 วันที่: 15 กรกฎาคม 2553 เวลา:18:24:24 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.