Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
10 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 67 - ถึงจะบ้า ก็บ้ารักน่ะฮะ (Crazy for you)

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****



หาด Kkotjee เกาะอันมยอนโด
คู่ผักกาดต่างยืนหันหลังให้กันและกำลังใช้กิ่งไม้ขีดเขียนอะไรบางอย่างบนพื้นทราย เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็มายืนดูผลงานของแต่ละคนพร้อมๆกัน

ฮยอนจุงก้มลงมองดูสิ่งที่ฮวางโบเขียนไว้ “คุณเขียนกลอนหรือฮะเนี่ย?”

ฮวางโบยิ้มรับ “ใช่จ้ะ”

ฮยอนจุงอ่านออกเสียงดังๆ
“ครั้งแรกที่เธอไปทะเล เธอไปกับชั้น...ครั้งที่สองที่เธอไปทะเล...เธอก็ไปกับชั้น...ครั้งที่สามที่เธอไปทะเล...เธอก็ไปกับชั้น...ครั้งที่ 4 เธอไปทะเลด้วยกันกับชั้นอีกน่ะ”

“............”

“ว้าว มันดูเหมือนกับบทกลอนที่มีชื่อเสียงเลยน่ะฮะ”

เธอยิ้ม “งั้นเหรอ?”

“เราน่าจะตั้งชื่อให้กลอนบทนี้ว่า “ ทะเลที่เรากลับไปหา...”



ฮวางโบเริ่มร้องเพลง “เจ้าชายแห่งท้องทะเล” “ทะเลที่เรากลับไปหา บางทีเธอ. “ ร้องไปเล้วก็ขยับแข้งขยับขาเต้นไป

ฮยอนจุงไม่รอช้าร้องแจมไปกับเธอ...”อาจจะอยู่ที่นั่นด้วยรึเปล่า...? จากที่ไกล..” แล้วก็เต้นตามฮวางโบ

สองคนทั้งร้องทั้งเต้นไปด้วยกันอย่างมีความสุข

“เพลงนี้เป็นของปาร์คมยองซู...เขาจะต้องตื่นเต้นมากแน่ๆถ้าตอนนี้ออกอากาศน่ะ...ฮ่าฮ่าฮ่า” เธอหันมาบอกกับเขา

ฮยอนจุงหัวเราะออกมาเช่นกัน “ใช่เลยฮะ”

จากนั้นฮวางโบก็เดินมาดูผลงานของฮยอนจุงที่พื้นทราย “หุหุ นี่มันอะไรเนี่ย?”

“มันคือ บูอิน อินเดีย-มาฮาล ไงฮะ” เขาตอบอย่างภาคภูมิใจ

รูปที่ฮยอนจุงวาดไว้บนทรายเป็น รูปหน้าผู้หญิงขนาดใหญ่ที่สวมหมวกซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับ ทัชมาฮาลในประเทศอินเดีย



“มันดูแปลกๆน่ะ...แต่ว่ารูปร่างของหมวกทรงทัชมาฮาลนั่นดูดีทีเดียวเลย” ระหว่างที่พูดก็สังเกตเห็นว่าฮยอนจุงมีเขียนตัวหนังสือเอาไว้ข้างๆรูปของเธอด้วย

“ พี่มาร์โคเอาแต่คุยกับผมอยู่เรื่อยเลย...ฮุฮุ! ^^”

เขาทำหน้ากังวล
ฮวางโบอ่านต่อไปว่า “มันทำให้ผมรู้สึกกัด...ดัน?”

ฮยอนจุงรีบแก้ที่เธออ่านผิด “กดดัน ฮะ ไม่ใช่ กัด”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

“คุณอย่าไปบอกใครน่ะฮะ”

“ไม่ต้องมาขอร้องชั้น ไปบอกพีดีโน่นเลย”

เขาหันไปถามพีดีทันที “พี่ช่วยตัดเทปตรงส่วนนี้ออกได้มั้ยฮะ กรุณาด้วยน่ะฮะ?”

พีดีพยักหน้าแทนคำตอบ

“ขอบคุณมากฮะ” แล้วก็หันกลับมาพูดกับฮวางโบ

“ โอ๊ะ ผมเกือบจะลืมไปเลยฮะ!” เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“อะไรเหรอ?”

“นี่ฮะ” เขาส่งตุ้มหูคริสตัลอันเล็กๆให้เธอ “ผมได้มาคู่นึงเป็นของขวัญจากสปอนเซอร์ฮะ” แล้วก็ชี้ให้เธอดูตุ้มหูอีกข้างนึงที่เขาใส่เอาไว้แล้ว

“แล้วไงเหรอ?”

“ผมใส่แค่ข้างเดียวเพราะรู้สึกว่ามันดูแปลกๆถ้าจะใส่ 2 ข้าง บูอินคุณเอาอีกข้างนึงไปใส่สิฮะ”

เธอทำสีหน้าเหมือนน้อยใจ “เธออยากจะให้ชั้นใส่ตุ้มหูข้างที่เหลือจากเธอไม่ใช้อย่างนั้นเหรอ?”

“ฮะ เพราะว่าผมใส่ไว้ข้างซ้าย งั้นบูอินควรจะใส่ไว้ข้างขวาน่ะฮะ ผมเคยบอกแล้วไง ว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อคู่รัก แค่เครื่องประดับมันก็โอแล้วล่ะฮะ”

“อย่างงั้น ฮวางบูอินก็ได้ของขวัญเป็นเครื่องประดับแล้วล่ะสิ...แม้แต่โซอินยองยังไม่เคยได้เลยนี่นา...เอ ไม่ใช่นะ เธอเคยได้สร้อยคอไปแล้วนี่...

“เดี๋ยวผมจะใส่ให้คุณเองฮะ” เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ

ส่วนเธอเริ่มรู้สึกกังวลนิดๆ

“คุณช่วยรวบผมขึ้นหน่อยได้มั้ยฮะ?”

เธอชำเลืองมองพีดี ก่อนที่จะปัดผมที่บังหูด้านขวาของเธอออก

ฮยอนจุงค่อยๆใส่ตุ้มหูให้เธออย่างระมัดระวัง<กลิ่นน้ำหอมคุณหอมจัง>

เมื่อใส่ให้เธอเสร็จเรียบร้อยก็ยืนมองดูตุ้มหูที่ใส่ให้เธอแล้วยิ้มด้วยท่าทางภูมิใจ “ดูดีทีเดียวฮะ...”

เธอยืนกระสับกระส่าย

ฮยอนจุงเห็นท่าทางแล้วรีบกระซิบบอกว่า “มันจะดูน่าสงสัยมากขึ้นน่ะฮะ ถ้าคุณดูประหม่าแบบนี้...ผ่อนคลายหน่อยสิฮะ”

เธอก้มหน้าลงแล้วแอบยิ้ม “โอเคจ้ะ”

ระหว่างนั้นก็มีเสียงดังของเครื่องยนต์อยู่เหนือศีรษะของพวกเขา ทั้งสองคนจึงเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า และเห็นเครื่องร่อนแบบติดเครื่องยนต์กำลังบินอยู่

“ผมอยากจะ...ขอให้พวกเราขึ้นไปเล่นแบบนั้นบ้างจังฮะ” สายตายังคงมองอยู่ที่เครื่องร่อน

เธอเอียงคอมองดูเช่นกัน “ มันขึ้นไปได้แค่คนเดียวไม่ใช่เหรอ?”

เขารีบฃี้ให้เธอดู “เห็นมั้ยฮะ? ว่ามีสองคนอยู่บนนั้น”

“อืมม จริงด้วยแฮะ”

“เราไปเล่นเครื่องร่อนกันจริงๆได้มั้ยฮะ? ..บางทีพวกเขาอาจถ่ายมันเป็นตอนพิเศษเพิ่มขึ้นมา”

เธอหัวเราะคิก “ นี่เธออยากจะไปเล่นเครื่องร่อนจริงๆ หรือว่าเธอแค่อยากหลบหน้าคนอื่นๆไปอยู่บนนั้นเพราะว่ารู้สึกอึดอัด…?”

“ก็ทั้งสองอย่างฮะ...แล้วก็” เขาทำสายตากะลิ้มกะเหลี่ย

“อะไรเหรอ?”

“กล้องคงตามเราขึ้นไปไม่ได้ด้วยฮะ”

“พวกเขาทำได้อย่างแน่นอน...เธอไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับกล้องไร้สายบ้างเหรอ…?”

“โอ๊ะ ถูกของคุณ”

คู่ผักกาดหอมได้แต่ยืนมองเครื่องร่อนที่บินลับตาไปด้วยความเสียดาย

ฮยอนจุงอดคิดอยู่ในใจไม่ได้ (ชั้นอยากจะอยู่กับบูอินตามลำพังจังน่ะ...รู้สึกเหมือนกับจะหายใจไม่ออก>

ที่บ้านพักของคู่แต่งงาน WGM
แต่ละคนกำลังรื้อข้าวของกันอยู่ “คู่ดั้งเดิม” พักกันอยู่ที่ชั้น 1 ส่วน “คู่ใหม่” พักที่ชั้น 2 หลังจากจัดข้าวของเสร็จคู่มดกับคู่ผักกาดหอมก็มานั่งล้อมวงกินข้าวกล่องเป็นอาหารกลางวันด้วยกันที่ห้องนั่งเล่น

ฮยอนจุงทำตาปรือๆ...

เธอยิ้มแล้วถามเขาว่า “ง่วงแล้วเหรอ?”

“ฮะ ผมชอบนอนมากกว่ากินข้าวฮะ”

“ยังไงเธอก็ควรจะกินข้าวเสร็จแล้วก็ค่อยนอนจะดีกว่าน่ะ “<ชั้นรู้ว่าเธอต้องการจะนอน...แต่ว่าตอนนี้เธอควรจะกินให้มากๆหน่อยเพราะเธอชักจะผอมไปแล้วน่ะ> “พวกเรายังมีเวลาพักอีกชั่วโมงนึงน่ะ”

อินยองพูด “ชั้นอิ่มแล้วค่ะ” ว่าแล้วก็ผลักกล่องข้าวของตัวเองไปให้คราวน์เจ “ พี่อยากจะกินของชั้นด้วยมั้ย?”

“ไม่ล่ะจ้ะ ขอบคุณน่ะ พี่ก็อิ่มแล้วเหมือนกัน”

“ชั้นก็ชักง่วงเหมือนกันน่ะ...แต่ชั้นว่าเรายังไม่ควรนอนเลยตอนนี้ ไม่งั้นอาจจะเป็นกรดไหลย้อนได้น่ะ.?”

“เธออยากจะออกไปเดินเล่นมั้ยล่ะ? ลองไปดูบรรยากาศรอบๆแถวนี้”

“ก็ดีค่ะ ไปกันเถอะ” อินยองหันไปถามฮวางโบ “พี่ค่ะ พวกเราออกไปตอนนี้เลยได้มั้ยค่ะ?”

“ได้สิ หลังจากที่พวกเธอเก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วพวกเธออยากจะไปไหนก็ไป”

“โอววว พี่ช่วยเก็บให้พวกเราหน่อยได้มั้ยคะ? หืมมม? “ อินยองทำเสียงอ้อนๆ แล้วขยิบตาให้เธอ

“ไม่ดีกว่า ขอบคุณนะจ้ะ”

“โหย ไม่ได้ผลหรือเนี่ย” อินยองบ่นด้วยความเสียดาย

“เชิญเธอตามสบายเถอะจ้ะ”

อินยิ้มกว้าง “ขอบคุณน่ะค่ะพี่” เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ โอเค ไปกันได้แล้วล่ะ!”

ไม่นานนัก ฮยอนจุงก็ไปหลับอยู่ในห้องนอน ในขณะที่ฮวางโบกำลังทำความสะอาดโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น เมื่อเสร็จเรียบร้อยเธอก็เดินไปเปิดประตูที่ระเบียง แล้วนั่งพิงกับประตูชมวิวด้านนอกและรับแสงแดดที่อบอุ่น แต่หลังจากนั่งไปได้สักพักนึง หนังตาของเธอก็เริ่มหนักขึ้นทุกที...

ในความฝันของฮวางโบ

พื้นทรายสีทองส่องเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้า...สุนัขจิ้งจอกสีทองยืนอยู่เพียงเดียวดาย..หูของมันตั้งชั้น ส่วนตากำลังจ้องเป๋งมาที่ฮวางโบ ผู้ซึ่งกำลังมองไปที่มันเช่นกัน...จากนั้นก็มีกลีบกุหลาบร่วงลงมา....รอบๆตัวเธอราวกับสายฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้า...แต่แล้วจู่ๆท้องฟ้าก็กลับมืดมิด...สายลมพัดแรงจนผมของเธอปลิวไสว...ฮวางโบพยายามจ้องมองไปข้างหน้าของเธอ...และแล้วรอบๆตัวเธอก็ค่อยๆเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อยๆ...ในทะเลสาบที่สงบเงียบ...มีเรือพายลำน้อยลอยอยู่ในน้ำ..ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเรือลำนั้น ฮวางโบเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเขา...ชายคนนั้นหันกลับมาแต่หน้าของเขายังคงดูเลือนลางไม่ชัดเจนเธอได้ยินว่า “ขึ้นมาสิ” แล้วก็พบว่าตัวเธอขึ้นไปนั่งบนเรือเรียบร้อยแล้ว...เธอนั่งมองผู้ชายที่กำลังนั่งพายเรืออยู่ที่ด้านหน้าของเธอราวกับอยู่ในความฝัน…

จากนั้นเธอก็รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่ข้างหูของเธอ และต่ำลงไป...เธอก็รู้สึกได้ว่ามีเสียงลมหายใจลึกๆอยู่ใกล้ๆ..ที่หลังของเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาและทักฮยอนจุงทันที ““เธอไม่ได้หลับอยู่หรอกหรือ?”

ฮยอนจุงซึ่งกอดเธอไว้จากด้านหลังตอบว่า “ผมกำลังหลับอยู่...แล้วผมก็เกิดคิดถึงคุณขึ้นมา”

ฮวางโบค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ

ฮยอนจุงกำลังนั่งอยู่ที่พื้นข้างๆเธอ ศีรษะของเขาเอียงไปแนบชิดกับใบหน้าของฮวางโบ

“เรานั่งกันแบบนี้...จะถูกกล้อง...ถ่ายเอาไว้รึเปล่าน่ะ?.”

“ยังไงก็ได้ฮะ...ผมไม่แคร์”

เธอหลับตาลงอีกครั้งแล้วถอนหายใจออกมา “ชั้นอยากจะให้เวลามันหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้จริงๆ”

“ฮะ”

<พวกเราจะทนต่อไปได้นานอีกแค่ไหนนะ..? บางครั้ง...ชั้นก็รู้สึกถึงความตึงเครียด...เหมือนกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึง...ราวกับว่ามันพร้อมจะขาดออกจากกันได้ทุกเมื่อ> ฮวางโบนั่งคิดอยู่ในใจ

“ผม”

“จ้ะว่าไง”

“........................”

....

“ผมอยากจะ พูดออกมาดังๆ”

“........................”


“ความอดทนของผมมันใกล้จะหมดแล้ว”

เธอรู้สึกหดหู่

“ผมอยากจะให้...ใครซักคนมาปลดปล่อยเราออกจากพันธนาการนี้”

“ตอนนี้” เธอนิ่งเงียบไม่พูดต่อ

“........................” เขามองหน้าเธอ

“ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม...ถ้าเราไม่มีความมั่นใจพอที่จะประกาศเรื่องนี้ด้วยตัวของเราเอง”

“........................”

“........................”
ทั้งคู่เงียบกันไปพักใหญ่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“ถ้า...ผมสามารถกระโดดข้ามผ่านเวลาไปถึงตอนที่ผมไม่สามารถจะทำอะไรอย่างอื่นได้”

<นี่เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย!>

“ผมจะทำมันฮะ”

เธอถอนหายใจที่ได้ยินเช่นนั้น

“........................”

”มันอันตรายมากเลยนะ...ที่เธอจะกระโดดข้ามเวลาไปถึงตอนนั้นโดยที่เธอยังไม่มีทางออกที่ดี”

“แต่ว่า....”

“...?” นั่งรอคำพูดของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

...”ทำไมเราถึงทำไม่ได้ล่ะฮะ?”

“........................”
...
“หา?..ทำไมล่ะฮะ ตอบผมหน่อยสิฮะ?” จัเบตัวเธอให้หันหน้ามาหาเขา)

เธอมองเขาด้วยสายตาที่หมองหม่น “เหตุผลที่เราไม่สามารถทำมันน่ะเหรอ...?”

“ใช่ฮะ..ทำไมพวกเราถึงคิดว่าเราไม่สามารถจะบอกเรื่องของเราให้คนอื่นรู้ในตอนนี้ได้น่ะ?”

เธอกระพริบตาและนิ่งคิด

”มันมีกฏหมายห้ามเอาไว้ด้วยหรือฮะว่าห้ามไอดอลแต่งงานน่ะ? โอเค เรื่องแต่งงานมันอาจจะไกลเกินไปหน่อย..แต่ว่ามันมีกฏหมายฉบับไหนที่เขียนว่าไอดอลไม่สามารถจะมีความรักเหมือนกับคนอื่นๆได้น่ะ?” เขาเริ่มระบายความรู้สึกที่เจ็บปวดให้เธอฟัง

”มันไม่มีหรอกน่ะกฏหมายแบบนั้น...เพียงแต่...” เธอตอบราวกับเข้าใจความรู้สึกของเขาได้ดี

เขามองฮวางโบด้วยแววตาที่เหมือนคนหัวใจสลาย

”พวกเขาจะไม่ชอบ..พวกเขาจะรับมันไม่ได้...เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับความคาดหวังของเขา...” เธอยังคงพูดต่อไป

”ใครฮะ? ความคาดหวังของใครฮะ?”

ดวงตาของเธอเริ่มสั่นไหว “คนที่ช่วยทำให้เธอยืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้...คนที่คอยสนับสนุนให้กำลังใจเธอมาโดยตลอด...และคนที่ทำให้คิมฮยอนจุง ณปัจจุบันนี้ เป็นจริงขึ้นมาได้...”

เขามองเธอด้วยแววตาที่ทุกข์ทรมาน

”แฟนคลับของเธอไง...”

”....................”

”คนที่คอยให้ความแข็งแกร่งกับเธอ...และป็นแรงหนุนสำคัญที่ยังคงสนับสนุนคิมฮยอนจุงตลอดมา...”

”ผมก็...รู้สึกขอบคุณแฟนคลับของผมอยู่เสมอฮะแต่ว่า...”

เธอหันกลับไปมองวิวข้างนอกแล้วพูดต่อไปว่า “เธออาจจะคิดว่าที่เราได้รับความรัก...ก็เพราะความพยายามของพวกเรา...เพราะความอุตสาหะทุ่มเทของพวกเรา...และเพราะว่าพวกเรามีความสามารถ แต่... ก็ยังมีผู้คนอีกมากมายข้างนอกนั่น ที่มีความสามารถมากกว่าพวกเราและได้ใช้ความพยายามทุ่มเทมากกว่าเธอหรือว่าชั้น...คนส่วนใหญ่เหล่านั้นได้พยายามดิ้นรนอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้ในสิ่งที่พวกเรามีอยู่ตอนนี้...”

”....................”

”บางครั้งเป็นเพราะว่าเราได้รับความรักมากมายขนาดนั้น...พวกเราจึงรู้สึกว่ามันทำให้เรากดดันมากเกินไปและบางครั้งก็ทำให้เรารู้สึกกลัว...”

”....................”

เธอถอนหายใจ” ในโลกนี้ เราสามารถจะเป็นผู้รับแต่เพียงอย่างเดียวโดยไม่ต้องเป็นฝ่ายให้เลยจะได้มั้ย? เรามาเรียกมันว่า...มรรยาทในการตอบแทนความรักของพวกเขา...ไม่สิ..ความรับผิดชอบน่าจะเป็นคำที่ถูกต้องมากกว่าน่ะ....”

”ความรับผิดชอบหรือฮะ?”

”งานของพวกเราก็เป็นแบบนั้นล่ะน่ะ...เราไม่สามารถจะตอบแทนโดยการแสดงหรือว่าการร้องเพลงเพียงอย่างเดียวหรอก.พวกเราต้องช่วยเติมเต็มความคาดหวังของพวกเขาด้วย...”

”ความรับผิดชอบ...”

เธอถอนหายใจ “ ชั้นคิดว่าชั้นอาจจะพูดให้เข้าใจยากมากเกินไปหน่อย...พูดตรงๆเลยก็คือ ถ้าบอกว่า “ชั้นไม่ต้องการสูญเสียความรักที่ชั้นกำลังได้รับมันอยู่!” น่าจะเป็นอะไรที่มันตรงประเด็นมากกว่า ความมีชื่อเสียงมันเหมือนกับเปลวไฟที่เธอไม่มีทางรู้ว่าเมื่อไหร่มันจะมอดดับลง...ชั้นไม่อยากให้เธอต้องสูญเสีย ไฟแบบนั้นไป...”

”สิ่งที่ผมไม่อยากจะสูญเสียไปในตอนนี้...”

เธอสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ แล้วนิ่งฟังเขา

”คือคนเพียงคนเดียวเท่านั้น...”

เธอหันกลับมามองหน้าฮยอนจุง ”ชั้นไม่ได้จะหนีเธอไปไหนซักหน่อย ชั้นจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ...ชั้นจะอยู่กับเธอถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถมองเห็นชั้นก็ตาม...”

เขาจ้องตาของฮวางโบแล้วพูดต่อไปว่า “และ...ที่ผมควรจะต้องรับผิดชอบอย่างเต็มที่...ก็คือคนๆนั้น...และนั่นมันคือความจริงที่สุด!”

”....................”

เขาค่อยๆจับไหล่ของเธอเอาไว้ แล้วค่อยๆก้มลงประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของเธอ

ฮวางโบหลับตาลง คิดในใจว่า <ชั้นอยากที่จะ...มั่นใจได้เหมือนกับเธอ...และไม่คิดมากอย่างเธอ...ชั้นอิจฉาเธอจริงๆน่ะ>

ที่ชายหาดใกล้ๆกับบ้านพัก
คู่มดกำลังเดินเล่นอยู่ในร้านเช่าวิดีโอ

”ที่นี่ไม่ค่อยมีหนังให้เลือกเยอะเท่าไหร่เลยเนอะ”

”ใช่ค่ะ ในร้านมันก็รู้สึกอับๆยังไงไม่รู้

”เราควรจะกลับไปที่บ้านพักกันดีกว่ามั้ย?”

”อืมม? อย่าเพิ่งเลย..เราเดินเล่นกันต่ออีกหน่อยแล้วกันน่ะ ที่ห้องอากาศมันก็ดูอับๆเหมือนกัน...”

”จริงเหรอ?”

”ชั้นยังไม่ทันได้เดินเล่นดูวิวทะเลซักเท่าไหร่เลย...เธออยากจะไปมั้ย?”

”ทะเล? โซอินยองอยากจะไปที่นั่นเหรอ?”

เธอยักไหล่ “แหม...ก็พอชั้นเห็นคู่อื่นๆเขาเดินเล่นด้วยกันที่ชายหาด..ชั้นก็ชักรู้สึกอิจฉาขึ้นมานิดๆ”

”ก็ได้จ้ะ แต่ว่า” แล้วก้มลงมองรองเท้า “ชั้นไม่ชอบให้ลูกรัก (รองเท้า) มันสกปรกเลยน่ะ”

”งั้น..เราก็เดินกันบนทางเดินก็ได้ค่ะ”

“แล้วเธอจะไม่เป็นไรเหรอ? รองเท้าที่เธอใส่อยู่...มันจะเดินไม่สบายรึเปล่าน่ะ?”

เธอยิ้มกว้างแล้วแกล้งถามไปว่า ”ถ้าเกิดชั้นเมื่อยขาขึ้นมา...เธอจะให้ชั้นขี่หลังได้มั้ยล่ะค่ะ?”

เขาทำหน้างงแล้วถามว่า “ งั้น ตกลงว่าชั้นจะเป็นคนที่ต้องรับบทหนักทุกอย่างในตอนท้ายใช่มั้ย?”

เธอยิ้มอายๆ “ฮิฮิ” <นี่พี่ฮวางโบจะรู้มั้ยว่าชั้นได้ทำอะไรไปเพื่อพวกเขาบ้างน่ะ?>


ที่บ้านพัก บริเวณชั้นหนึ่ง
คู่ผักกาดกำลังมอบจุมพิตให้กันและกัน โดยที่ฮยอนจุงเอาแขนโอบไหล่ของฮวางโบเอาไว้หลวมๆ

เขาถอนริมฝีปากออกจากฮวางโบ จ้องหน้าเธอก่อนจะพูดออกมาว่า “ผมรักแฟนคลับของผมและผมก็รักบูอินด้วย แต่ผมไม่คิดว่าผมต้องรับผิดชอบแฟนคลับ...เพราะว่าพวกเขาเป็นแค่แฟนคลับเท่านั้น ผมจะรับผิดชอบบูอิน....เพราะว่าคุณเป็นคนที่ผมรัก...”

เธอรู้สึกซาบซึ้ง “ ชั้นคิดว่าเธอ...เป็นคนที่ฉลาดกว่าชั้น...”

เขายิ้มจางๆ “ แน่นอนฮะ..ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเป็นอัจฉริยะ...”

ฮวางโบยิ้มกว้างขึ้นหลังจากได้ยินที่เขาพูด ฮยอนจุงมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนก่อนที่จะก้มลงประทับจูบเธออีกครั้ง

เธอรู้สึกงุนงงแต่ก็พูดออกมาเบาๆว่า “นี่มัน...อันตรายเกินไป”

ฮยอนจุงยังคงจูบเธอต่อไปโดยไม่สนใจ พูดพึมพำว่า “ตอนนี้..คือเวลาที่...พวกเราไม่สามารถจะทำอะไรอย่างอื่นได้แล้วล่ะ”


ฮวางโบเริ่มรู้สึกถึงภาวะฉุกเฉินของฮยอนจุง เธอโอบแขนไว้รอบคอของเขาด้วยมือที่สั่นเทาแล้วพูดว่า “ตอนนี้เราอาจจะถูกบันทึกภาพเอาไว้ก็ได้น่ะ”

”งั้น...มันก็คือเวลาที่เราไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้...เราต้องกดปุ่มกระโดดข้ามกาลเวลาฟาสฟอร์เวิร์ด!”

ฮยอนจุงกระชับแขนที่โอบเธอไว้ให้แน่นเข้าไปอีก

เธอเริ่มจะเคลิ้มไปกับเขาแต่ก็พึมพำออกมาว่า “นี่มัน...บ้าไปแล้ว”

”ซารางเฮ”เสียงฮยอนจุงกระซิบแผ่วๆราวกับใกล้จะขาดอากาศหายใจ

แต่แล้วเธอก็ถอนริมฝีปากออกมาจากเขาแล้วจ้องมองฮยอนจุงด้วยสายตาที่ดูสิ้นหวัง “นี่มัน...บ้าเกินไปแล้วน่ะ”

“ถึงจะบ้า ก็บ้ารักน่ะฮะ

”....................”

เขายังคงมองเธอด้วยแววตาที่ดูอ่อนไหว “ผมรักคุณน่ะ”

เธอน้ำตาเริ่มคลอ” ชั้นก็รักเธอ”

ฮยอนจุงประคองหน้าของฮวางโบให้เข้ามาใกล้ๆแล้วมอบจุมพิตอันแสนหวานให้กับเธออีกครั้ง

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนต่อไป

ป,ล. โอ๊ะ ยังโรแมนติดได้อีก หุหุ



Create Date : 10 กรกฎาคม 2553
Last Update : 10 กรกฎาคม 2553 21:10:17 น. 6 comments
Counter : 869 Pageviews.

 
ยายฟิคแปลยายหวานมั่กๆๆ หวานๆๆเศร้าๆๆ มดเดินพาเหรดมาเต็มบล็อกยายเลย....ขอบคุณยายมากเลยนะคะที่มาแบ่งปันความสุขให้....คัมซาฮัมนิดา รักยายน้า...จุ๊บ จุ๊บ


โดย: มินมิน IP: 118.174.85.151 วันที่: 10 กรกฎาคม 2553 เวลา:22:13:19 น.  

 
ชอบประโยคนี้จัง"ชั้นไม่ได้จะหนีเธอไปไหนซักหน่อย ชั้นจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ...ชั้นจะอยู่กับเธอถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถมอง เห็นชั้นก็ตาม...”


โดย: dexmun IP: 125.25.227.53 วันที่: 11 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:32:17 น.  

 
ชอบตอนที่โบกำลังฝัน..กำลังจะตื่นจากฝัน..กำลังรู้สึกอบอุ่นจาก(การโอบกอดของจุง)ด้านหลัง...คริคริ..
อินมากมายเลยจ้ายายจ๋า


โดย: kaprow IP: 124.120.130.59 วันที่: 12 กรกฎาคม 2553 เวลา:9:43:31 น.  

 
ฟิคตอนนี้ของยาย น่ารักมากๆๆเลยคะ
ชอบตอนท้ายจริงๆๆๆเลย หวานได้อีกนะเนึ้ย^^
ขอบคุณมากคะสำหรับฟิคตอนนี้


โดย: luck IP: 58.136.48.25 วันที่: 13 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:55:46 น.  

 
อุ้ยตายๆๆๆๆแล้วฉัน
..นึกว่าชีวิตจิงตัวเองอ่ะยาย อยากมีอารมณ์แบบนี้ัจังไมมันโรแมนติกแบบนี้ล่ะเนี่้ย
,,,งัยอิจุงมันบอกว่าเกลียดไรเลี่ยนๆๆแต่กลับทามซะ(เขาเรียกว่าเกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง)


โดย: aeka(เอ๋กะดึก) IP: 124.121.93.10 วันที่: 15 กรกฎาคม 2553 เวลา:1:36:19 น.  

 
ใช่แล้วคะ กินเสร็จแล้วนอนจะเป็นกรดไหลย้อนได้ อิอิ..
”งั้น...มันก็คือเวลาที่เราไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้...เราต้องกดปุ่มกระโดดข้ามกาลเวลาฟาสฟอร์เวิร์ด!” เข้าใจลุกนะยะตาจุง
ขอบคุณนะคะยาย



โดย: ning IP: 124.121.209.130 วันที่: 15 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:52:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.