Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
13 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 54- เรื่องมันช่างน่าอาย~

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ภายในห้องที่โรงพยาบาลซึ่งตอนนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบและอึดอัด ฮยอนจุงกับฮวางโบต่างนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาโดยไม่พูดอะไร

ฮวางโบกัดริมฝีปาก พึมพำว่า “นี่”

เขานั่งเงียบไม่ยอมสบตาเธอ

เธออดสัยไม่ได้ <ชั้นอยากรู้จังว่าเขาคิดอะไรอยู่น่ะ >

‘ผมจะไม่ยอมแตะต้องไข่ต้มใบนั้นเป็นอันขาด” ฮยอนจุงยังอารมณ์บูดไม่หาย

<นี่เธออยากจะรู้จริงๆใช่มั้ยว่า ท้ายที่สุดใครจะเป็นผู้ชนะ?>

<วันนี้คุณยังพยายามจะเอาชนะผมจริงๆเหรอ...นี่ผมไม่สบายอยู่น่ะ>

เธอเริ่มหมดความอดทน จ้องหน้าเขาแล้วพูดเสียงดังว่า “นี่ คิมฮยอนจุง!”

“ผมควรจะโทรเรียกจองมิน มากินอาหารที่คุณทำมาให้เขาดีมั้ยฮะ?”

<นี่อะไรกัน เธอทำเหมือนกับเด็กยังไม่โตเลยน่ะ> “ก็แล้วแต่เธอสิ อยากทำอะไรก็ทำ”

<หา!> “งั้นก็ได้ ผมจะโทรไปเรียกเขามาที่นี่เดี๋ยวนี้!:”

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ยื่นให้เขาทันที ในขณะที่เขากลับมีท่าทีลังเล

เธอเห็นเข้าก็พูดออกมาทันที “โทรเลยสิ”

ได้ยินแบบนั้นฮยอนจุงก็ไม่รอช้า กดปุ่มโทรออกทันที ในขณะที่สายตาของฮวางโบจับจ้องอยู่ที่เขาตลอดเวลา

“หวัดดี?” ฮยอนจุงพูดทักทายใครคนหนึ่งที่ปลายสาย โดยสายตาของเขาแอบชำเลืองมองเธอขณะที่พูด

เสียงปลายสาย(ช่างโชคร้ายจริงๆ) ตอบกลับมาว่า “นั่นใครน่ะ? ฮยอนจุงเหรอ?”

”นายมากินต๊อกบกกี ที่นี่เดี๋ยวนี้เลย!”


”แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหนล่ะ? “

”มีไข่ต้มที่นายชอบด้วยน่ะ”

”แต่ชั้นไม่ได้ชอบไข่นี่นา”

”มีคนๆนึงอยู่ที่นี่ คนที่เขาจำคำพูดนายได้อย่างแม่นยำ ว่านายชอบกินอะไร แล้วเธอก็ได้ทำต๊อกบกกีมาให้นายด้วย”

”ใครน่ะ?”

”ให้ไว ก่อนที่มันจะเย็นซ่ะก่อน”

”เฮ้ ชั้นถามนายไงล่ะ ว่าตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?”

”โอเคน่ะ ชั้นจะวางสายล่ะ”

”เฮ้ย คิมฮยอนจุง!”

ฮวางโบนั่งจ้องเขาด้วยท่าทางเคืองหน่อยๆ...

ฮยอนจุงหันมาบอกเธอหน้าตายๆว่า “อีกไม่นานเขาก็น่าจะมาถึงที่นี่...คุณรอเขาหน่อยแล้วกัน”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครจะมาเหรอ?”

”ก็ เจ้าม้ามินไง”

เธอถอนหายใจ “เฮ้อ”

”คุณยิ้มแบบนั้นทำไม? หรือว่าคุณชอบเขามากจนเก็บอาการไม่อยู่? “ฮยอนจุงยังคงหึงต่อไปไม่ยอมเลิก

ฮวางโบหัวเราะออกมาแบบขำปนโมโห.”ฮุฮุ”

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานโดยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ...

”ถ้าเธอไม่ยอมกิน...ชั้นจะเอาไปให้คุณพยาบาลกินก็แล้วกันน่ะ”

เขาหันมาชำเลืองมองเธอแล้วพูดว่า “ผมบอกคุณแล้วไงฮะว่า จองมินกำลังมา..”.

”จองมินน่ะเหรอ? ทำไมเธอไม่ลองโทรไปหาเขาจริงๆล่ะ?”

<พูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าเธอ>

”เธอควรจะโทรไปคุยกับจองมินตัวจริงสิ เธอไม่ควรโทรไปหาชายผู้โชคร้ายคนนั้นเลย เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เขาน่าสงสารออก”

<โอ๊ะ โอ! แย่จัง...ถูกจับได้แฮะ>

”ชั้นได้ยินทั้งหมดที่เธอพูดทางโทรศัพท์แล้วล่ะ!” เธอหัวเราะคิกแล้วพูดต่อไปว่า “พระเจ้า นี่มันตลกสิ้นดีเลยน่ะ”

”นี่รู้หรือเปล่า เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีของโทรศัพท์มือถือมันก้าวหน้าไปมาก เธอสามารถจะได้ยินเสียงทุกอย่างจากในโทรศัพท์เลยน่ะ”

เขาพูดพึมพำว่า “ผมเดาได้ว่าประสิทธิภาพการยินได้ของคุณยังคงดีอยู่ เพราะว่าคุณยังอายุไม่ถึง 30”

ฮวางโบได้ยินเช่นนั้นก็เด้งขึ้นมาจากโซฟาและตะโกนเสียงดังทันที” นี่ เธอตายแน่~~~~~~~~!!!”

”ทำไมหูคุณมันถึงได้ยินชัดจัง โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้?”

”ถ้าชั้นโมโหสุดๆแล้วล่ะก็ ชั้นจะไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นนางพยาบาลหรือใครก็ตามที่จะเดินเข้ามาในนี้น่ะ!”

เขายังคงนิ่งเงียบ

”นี่เธอจะเป็นอย่างนี้อีกนานมั๊ย”

เขาชำเลืองมองเธอแล้วถามว่า “แล้วคุณจะทำอะไรเหรอ?”

”ชั้นก็จะไม่คิดว่าเธอเป็นคนป่วยจอมเจ้าเล่ห์อีกต่อไปแล้ว!”

”ว่าไงนะฮะ...?”

เธอมองเขาแล้วคิดในใจว่า< ให้ตายเหอะ! นี่ชั้นกำลังเล่นอะไรอยู่กับเด็กน้อยรึเปล่าเนี่ย?> “เราเลิกเล่นกันได้แล้วน่ะ”...

”เลิกอะไรหรือฮะ?”

”ก็เลิกทำตัวเป็นเด็กๆได้แล้วน่ะสิ”

เขาหันหน้าหนีและทำเป็นไม่สนใจสายตาของเธอที่จ้องมองอยู่

”ถ้าเธอไม่อยากกินล่ะก็ งั้นชั้นจะเอาไปให้คุณพยาบาลที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์แล้วกันน่ะ”

เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเอง

เธอรีบจัดแจงแพ็คอาหารเก็บใส่กล่อง ในขณะที่คนขี้หึงได้แต่แอบชำเลืองดูเธอ

”ชั้นจะไปล่ะน่ะ”

”เดี๋ยวฮะ”

เธอพยายามกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่เมื่อเห็นท่าทางของฮยอนจุง

”ผมจะกินเองฮะ...ยกเว้นไข่”

”ฮุฮุ!” เธอหัวเราะคริอยู่ในใจ

”ต๊อกบ๊กกี่จานนี้มันเป็นของผม!”

ฮวางโบแอบยิ้มและส่ายหน้าด้วยความระอาใจ < ชั้นชักไม่แน่ใจแล้วสิว่า นี่ชั้นกำลังรับมืออยู่กับเด็กประถมหรือว่าผู้ใหญ่กันแน่...>

ฮยอนจุงนั่งกินต๊อกบกกีอย่างเอร็ดอร่อยไม่ยอมพูดจา ส่วนฮวางโบนั่งกอดอกดูเขากินไปแล้วก็นึกไปว่า

<ช่างเหมือนเด็กจริงๆเลยน่ะ..เธอเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ไม่ชอบทำอะไรที่มันเลี่ยนๆน่ะ?>

หลังจากกินต๊อกบกกีจนเกลี้ยงฮยอนจุงก็วางตะเกียบลงแล้วเริ่มก็ส่งเสียง “ขอน้ำ...หน่อยสิฮะ.”

ฮวางโบยื่นขวดน้ำแร่ส่งให้เขาโดยไม่พูดอะไร รอจนกระทั่งเขาดื่มน้ำเสร็จจึงถามไปว่า “อิ่มแล้วใช่มั้ย?”

เขาหลบสายตาลงแล้วตอบว่า.”ฮ่ะ อิ่มแล้ว”

”เธอเพิ่งกินอิ่มๆแบบนี้ จะนอนเลยคงไม่ดีเท่าไหร่” ว่าแล้วเธอก็หันหน้าไปมองทางหน้าต่างแล้วพูดว่า “ที่นี่พอจะมีที่ให้เราไปเดินเล่นกันมั้ย?”

”.บนดาดฟ้าไงฮะ”

”โอ๊ะ งั้นเหรอ? เธออยากจะไปเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารมั้ย?”

เขาทำเป็นไม่สนใจที่เธอพูด

”ตกลงเธอไม่อยากไปใช่มั้ย?”

ฮยอนจุงยังคงปิดปากสนิท แต่ก็ลุกขึ้นมาหยิบเสื้อคลุมจากราวแขวนเสื้อ ฮวางโบได้แต่ยืนถอนใจในขณะที่มองดูเขา

บนดาดฟ้าของโรงพยาบาล
คู่ผักกาดหอมนั่งอยู่ด้วยกันบนม้ายาวที่ตั้งอยู่กลางสวนหย่อมของดาดฟ้า ฮวางโบยืดแขนออกไปทั้งสองข้างทำท่าเหมือนยืดเส้นสาย แล้วพูดออกมาว่า ”ขอบคุณพระเจ้า...โชคดีจริงๆที่ไม่มีใครอยู่บนนี้”

”เธอเคยขึ้นมาบนนี้มั๊ย?”

”ไม่เคยฮะ”

”ถ้างั้น เธอรู้ได้ยังไงว่ามีที่นั่งเล่นบนนี้?”

”คุณพยาบาลคนนึงเคยบอกผมฮะ”..

”อืม อย่างนี้เอง”

จากนั้นก็กลับเข้าสู่โหมดความเงียบกันต่อ

”นี่เธอรู้มั้ย? มันดูน่าอึดอัดมากเลยน่ะ ถ้าขืนเธอยังทำแบบนี้ต่อไป”

“เธอรู้ตัวรึเปล่า ว่าตอนนี้เธอทำตัวเหมือนเป็นเด็กน้อยมากแค่ไหน?”

“เธอทำตัวเหมือนเป็นเด็กมากๆเลย...และมันคงจะเป็นเรื่องยากสำหรับเธอจริงๆนะที่จะเลิกนิสัยแบบนี้อ่ะ”

“ฮุฮุ!” เธออดขำไม่ได้

เขาชำเลืองมองเธอ.”ขำอะไรฮะ?”

”ชั้นไม่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆน่ะ”

ฮยอนจุงได้แต่งง

”ช่วยเก็บดาวบนท้องฟ้ามาให้ชั้นหน่อยสิ.”

เขามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า …?

”ชั้นก็มีเรื่องที่ไม่ชอบเหมือนกัน การทำอะไรที่เหมือนเด็กๆน่ะ”

”ถ้าเธอจะหึง เธอก็ควรจะมีสาเหตุที่มันสมเหตุสมผลหน่อยน่ะ เธอไม่ควรจะมาหึงด้วยที่ไร้สาระแบบนี้”

เขาทำหน้าไม่พอในที่ถูกตำหนิ...

ชั้นจะไปป่าวประกาศให้ทั่วเลย:”

เขานั่งนิ่งจ้องหน้าเธอ

”ป่าวประกาศว่าคิมฮยอนจุงเป็นผู้ชายที่ขี้หึงที่สุดในโลก”

”คุณจะไปป่าวประกาศกับใครเหรอฮะ?”

”ใครเหรอ? แน่นอนที่สุด ต้องเป็นจองมินน่ะสิ! ชั้นจะไปบอกกับเขาว่า ลีดเดอร์ของเธอขี้หึงมากเพราะชั้นดันไปจำสิ่งที่เธอเคยพูดเอาไว้”

”อย่าน่ะ”

”ทำไมล่ะ? เธออายเหรอ?”


”ไม่ใช่ฮะ”

”งั้นทำไมถึงไม่ยอมให้ชั้นไปเล่าให้คนอื่นฟังล่ะ?”

”ก็บูอินคงไม่มีโอกาสได้เจอหน้าพวกเมมเบอร์หรอกฮะ คุณคงไม่สามารถจะบอกพวกเขาได้หรอก ถึงแม้คุณอยากจะเล่าให้พวกเขาฟังแทบตายก็ตาม”.

”ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เราอาจจะได้เจอกันตามรายการทีวีหรือว่ารายการวิทยุก็ได้น่ะ หรือไม่งั้น ชั้นก็จะโทรไปหาเขาเอง”

ตาเขาโตเท่าไข่ห่านเพราะเพราะนึกไม่ถึงที่เธอพูดแบบนี้”.!!!”


เขาเริ่มอารมณ์เสียอีกรอบ ‘คุณจะโทรไปหาพวกเขาทำไมกัน?”

”แหม..เธอไม่คิดบ้างเหรอว่านานๆที ชั้นก็ควรจะโทรไปหาพวกเขาบ้างน่ะ ต่อไปในอนาคตพวกเราจะได้สนิทสนมกันมากขึ้นไงล่ะ?”

”ทำไมคุณจะต้องไปสนิทสนมใกล้ชิดกับพวกเขาด้วยล่ะ?”

”อะไรกัน ก็พวกเขาเป็นสมาชิกทีมเดียวกับเธอนี่นา ไม่ใช่ว่าเป็นนักร้องวงอื่นซะที่ไหนกัน...ชั้นไม่ควรที่จะเอาใจใส่สมาชิกวง SS501 ให้มากขึ้นหรอกเหรอ...?”

”คุณไม่ต้องทำแบบนั้นหรอกฮะ”

”ทำไมล่ะ? แล้วชั้นจะกลายเป็นพี่สะใภ้แบบไหนในสายตาพวกเขาน่ะ?”

.”ถ้างั้น”

”ยังไงเหรอ?”

”ไว้ค่อยดูแลพวกเขาทีหลังก็แล้วกันน่ะ”.

”ทีหลัง เมื่อไหร่เหรอ?”

”ว่าไง เมื่อไรเหรอที่ชั้นจะได้ดูแลอ่ะ?”

”ก็ทีหลังไง”

”ทีหลังของเธอ มันเมื่อไหร่?”

ฮยอนจุงพูดเสียงเบาลงจนเกือบจะกระซิบ “ก็หลังจาก...ที่พวกเราแต่งงานกันแล้วไง”

ฮวางโบกลับไม่ได้ยินที่เขาพูด “อะไรนะ? เธอพูดใหม่ซิ?”

เขาก้มหน้าลงแล้วพูดอีกครั้งอย่างเขินๆว่า “ผมอนุญาตให้คุณทำแบบนั้นได้ต่อเมื่อเราได้แต่งงานกันแล้ว”.


“นี่เธอกำลังพูดถึงอะไรอยู่เนี่ย?”

เขาระเบิดเสียงขึ้นมาทันทีทันใด “ผมบอกว่าคุณจะดูแลพวกเขาได้หลังจากที่พวกเราแต่งงานกันฮะ!!! ดังนั้นตอนนี้ห้ามไปดูแลพวกเขาเป็นอันขาด !!!”

เธอสะดุ้งโหยงเพราะตกใจกับปฏิกริยาของเขา...

”ทำไมคุณถึงเอาแต่พูดถึงจองมิน ทั้งๆที่คุณมาที่นี่เพื่อมาหาผม ??”

เธอถึงกับจุกพูดอะไรไม่ออกเมื่อเจอลมหึงระลอกใหญ่อีกครั้ง “นี่เธอ”

”แล้วนี่ผมจะนอนหลับลงไปได้ยังไงถ้าคุณยังเป็นแบบนี้อยู่น่ะ ??? !!!”

<หา! นี่เธอคงเขาเป็นเอามากเลยนะเนี่ย “นี่ ฮยอนจุง”

เขาโกรธจนควันแทบจะออกหูอยู่แล้ว “ให้ตายเหอะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้น่ะ!!!!”

เธอรู้สึกเสียใจนิดๆที่ทำให้เขาโกรธ

ฮยอนจุงยังคงอาละวาดต่อไปเหวี่ยงแขนแล้วก็เตะขาตัวเองไปมาอยู่บนม้ายาว และแผดเสียงออกมาว่า ”โธ่เว้ยยยยยยยยยยยยยย”

ฮวางโบนั่งตะลึงทำตาโตในขณะที่จ้องมองเขา ทันใดนั้นฮยอนจุงก็ร่วงลงไปจากม้ายาวเพราะเสียการทรงตัวเนื่องจากมัวแต่อาละวาดฟาดงวงฟาดงาและแผดเสียงหนักไปหน่อย

ฮวางโบสะดุ้งด้วยความตกใจและรีบลุกขึ้นมาประคองศีรษะเขาเอาไว้ “เธอ!! เป็นยังไงบ้าง?”

ลำตัวท่อนบนของฮยอนจุงลงไปกองอยู่ที่พื้น ส่วนหน้าของเขาก็บิดไปด้านข้างและร้องออกมา “โอ๊ย..เจ็บ..ชิบ...ย!!”

ฮวางโบยื่นมือออกไปตบที่หน้าเขาเบาๆ “นี่เธอ!! รู้มั้ยว่าชั้นเป็นใคร? เธอมองเห็นชั้นรึเปล่า?”

ฮยอนจุงยังคงทำหน้ายู่ยี่แล้วพูดกับเธอว่า ”เจ็บจังฮะ...!”

เธอค่อยโล่งใจเมื่อได้ยินเขาตอบกลับมา “เธอโอเคใช่มั้ย?”

”ไม่ฮะ”

”ไม่โอเคเหรอ? เจ็บตรงไหนบ้างล่ะ?”

”ตอนนี้คุณกำลังกดอยู่บนท้องของผมพอดีเลยฮะ”

”หือ? “ ว่าแล้วก็ก้มลงมองตัวเอง

“อุ๊ย ตายล่ะ! “แล้วก็รีบลุกขึ้นทันที...

ฮยอนจุงพูดอย่างกังวลว่า ” ระวังหน่อยสิฮะ ไม่งั้นคุณอาจจะเหยียบผมซ้ำอีกรอบก็ได้น่ะ!”

”นี่ แป๊บน่ะ” เธอค่อยขยับตัวออกมายืนข้างๆที่เขานอนอยู่

“โทษที”..

เขายกขาที่พาดอยู่บนม้ายาวลงมาแล้วพยายามจะลุกขึ้นนั่ง “โอ๊ยยย หลังผม”

ฮวางโบซึ่งมีท่าทีกังวลใจรีบถามว่า “เป็นอะไรมากมั้ย?” ขณะเดียวกันก็เอาเท้าลองเหยียบๆที่พื้นดู และพูดออกมาอย่างโล่งใจว่า) “เฮ้อ ค่อยยังชั่ว พื้นมันไม่ได้แข็งมากซักเท่าไหร่”

”แย่จริงเล้ย”.. ฮยอนจุงบ่นพึมพำ

”แล้วทำไมเธอถึงได้โมโหมากมายขนาดนั้นล่ะ?”

แล้วทำไมเธอถึงได้โมโหโทโสมากมายขนาดนั้นล่ะ?”

“ก็แล้วคุณมายั่วโมโหผมก่อนทำไมล่ะฮะ?”

”เพราะว่าเธอน่ะหึงในเรื่องที่มันน่าขันมากๆเลยน่ะ”

”แล้วมันมีการหึงที่ดูมีเหตุมีผลด้วยหรือฮะ? ถ้ามันมีจริงล่ะก็ แสดงว่าอีกฝ่ายนึงจะต้องนอกใจแฟนเขาอย่างแน่นอน”

”เฮ้ ชั้นไม่ได้นอกใจเธอซะหน่อยน่ะ” <นอกใจเหรอ? ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆน่ะ>

”แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรฮะ ที่จะไปหึงหลังจากที่แฟนของตัวเองแอบไปมีกิ๊กเรียบร้อยไปแล้ว? เขาได้ลงมือกระทำไปแล้วจริงๆน่ะ...”

”แต่ถึงยังไง นี่มันก็ไม่แฟร์สำหรับชั้นเลยน่ะ”

เขาสูดหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนจะร้องออกมาว่า “ อ้ากกกก”

”ชั้นขอโทษ” เธอเอียงคอน้อยๆแล้วคิดในใจว่า <นี่ชั้นขอโทษเขาเรื่องอะไรกันเนี่ย? >แล้วเอื้อมมือไปช่วยปัดเศษผงที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมของเขา

เขาเหลือบตาลงแต่ยังคงมองเธออยู่

”ชั้นว่าเราควรจะกลับลงไปข้างล่างกันน่ะ เธอจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า...แล้วนี่เธอมีเจ็บตรงไหนอีกบ้างรึเปล่า?”

”ไม่น่าจะมีน่ะ”..

”ค่อยโล่งอกหน่อย! นี่ถ้าเกิดเธอล้มลงไปตอนที่ยังมีสายน้ำเกลือติดอยู่ล่ะก็...เลือดเธอคงจะกระจายไปทั่วเลยนะเนี่ย...ฮุฮุ!”

”นี่คุณมีความสุขขนาดนั้นเลยหรือฮะที่ได้จะเห็นเลือดผมกระจายทั่วดาดฟ้าน่ะ?”

”ไม่น่ะ ชั้นหมายความว่า.. ฮุ...ชั้นก็แค่จินตนาการว่าเธอจะอาละวาดขนาดไหนในตอนนั้น..ฮุ ฮุ...มันขำจนอดไม่ไหวน่ะ!!! ฮ่าฮ่าฮ่า “พูดไปหัวเราะไป
เขาทำปากยื่น

ฮวางโบหัวเราะเบาๆแล้วพูดต่อว่า “ ชั้นคิดว่าอาหารที่เธอกินเข้าไปน่าจะย่อยเสร็จแล้วนะ เราลงไปข้างล่างกันดีกว่า”

“หืมม? ว่าไงล่ะ?”

เขาเงียบไม่ตอบแต่กลับทรุดตัวนั่งลงไปบนม้ายาว

”เธออยากจะนั่งอยู่ที่นี่ต่อเหรอ?

”ใช่ฮะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮวางโบก็เลยนั่งลงข้างๆเขา ทั้งคู่นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ และ ฮยอนจุงก็พูดขึ้นมาว่า มันเป็นเรื่อง..น่าอายมากๆเลยน่ะ”


เธอกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นหัวเราะ “อายเรื่องอะไร?”

”ก็เรื่องที่ผมหึงคุณไง.?”

เธอพยายามสุดชีวิตที่จะไม่หัวเราะออกมา “จ้ะ”

เขาถอนหายใจดังๆ “เฮ้อ คิมฮยอนจุงเปลี้ยนไป๋”

<ถึงจะเปลี่ยนแต่ก็น่ารักน่ะ! ^^ เธอแอบยิ้มในใจ

”ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณฮะ”

”อะไรเหรอ?”

หน้าตาของเขาดูเป็นดูเป็นกังวล

”ว่าไง?”

”คุณต้องเก็บเรื่องนี้ให้เป็นความลับน่ะ อย่าได้ไปเล่าให้คนอื่นฟัง”

เธอแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้ว “โอเคจ้า”...

”ผมพูดจริงๆน่ะ”

”ชั้นรู้แล้วจ้ะ”

แต่สีหน้าของเขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

”แต่..ชั้นไม่คิดว่า ชั้นจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับโดยไม่มีอะไรแลกเปลี่ยน คงไม่ได้หรอกน่ะ”


”งั้นคุณต้องการอะไรล่ะฮะ...?”

”ชั้นจะไม่ไปเล่าให้ใครฟัง”

เขาตั้งใจฟังอย่างกระสับกระส่าย “ฮะ?”

”แต่ว่าเธอต้องทำอะไรอย่างหนึ่งที่ชั้นต้องการ..”

”สิ่งที่คุณต้องการงั้นเหรอ?”

”ใช่จ้ะ”

”แล้วมันคืออะไรฮะ บอกผมมาเร็วเข้า?”

”ชั้นยังไม่ได้ตัดสินใจเลย”..

เขาชักเริ่มสงสัย “แล้วมันคือ...?”

”ชั้นจะบอกเธออีกทีถ้าชั้นตัดสินใจได้แล้วน่ะ...”

”คุณรู้ใช่มั้ยฮะ ว่าผมไปเก็บดาวจากท้องฟ้ามาให้คุณไม่ได้?”

”ฮุฮุ! ข้อนั้น ชั้นรู้จ๊ะ”

”งั้นตกลงตามนั้นฮะ”

ดวงตาที่ราวกับยิ้มได้ของฮวางโบจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าฮยอนจุง เธอขยับตัวเข้าไปใกล้ๆและจูบเบาๆที่แก้มของเขา

แล้วเธอก็พูดพึมพำว่า “น่ารักจริงๆเลย ชิลลางของชั้น”

เขาขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจ “ ผมไม่ได้น่ารักซ่ะหน่อย!”

ฮยอนจุงทำเป็นเก็กหน้าเหมือนกำลังโมโห แต่ก็ไร้ผล สุดท้ายเธอก็แพ้ทางและค่อยๆยิ้มอย่างสดใสให้เธอ

ทั้งสองคนนั่งมองหน้าส่งยิ้มให้กันและกันภายใต้แสงไฟสลัวๆจากริมถนน

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม ตอนที่ 55




Create Date : 13 มิถุนายน 2553
Last Update : 13 มิถุนายน 2553 22:06:11 น. 20 comments
Counter : 1271 Pageviews.

 
ว๊าว ยาย จองมินรอดตัวไป ฮุฮุ
แต่อยากรู้จังใครนะที่จุงโทรฯไประบาย
ความหึง.. แจจุงหรือเปล่านะ หรือเป็นอินยองเพื่อนซี้จุงอะ

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 124.120.244.250 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:24:11 น.  

 
จุงนี่ขี้หึงจริงๆเลย แม้แต่กับสมาชิกในวงนะเนี่ย แต่ก็หึงได้น่ารักมากๆเลย


โดย: pim IP: 58.64.81.32 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:30:41 น.  

 
จุงขึ้หึงๆๆๆ55555น่ารักจังเลยคนรับสายจุงนี้ ซอวอยอ จริงๆ คริคริคริคริ


โดย: giff IP: 58.9.88.3 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:31:26 น.  

 
วันนี้เจอชุดใหญ่ ต้องปรับสมองกันนิดหนึ่ง แต่วันนี้ต้องยิ้มกับฟิคทั้งสามตอนเลย 3 ตอนนี้รู้สึกจุงจะเป็นพระเอกนะเนี่ย ทำให้ยิ้มได้ แม้กระทั่งหึงยังน่ารักเลยยาย ชอบให้อิจุงมันหึง ชอบมากกก


โดย: มัม IP: 58.11.39.35 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:41:08 น.  

 
สนุกมากๆเลย จุงขี้หึงสุดๆ หึงได้ทุกเรื่อง สงสารจองมินไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็ยังโดน..

อ่านตอนนี้แล้วหัวเราะตลอดเลย มีความสุขมากๆ

ขอบคุณค่ะยาย ที่แปลฟิคสนุกๆให้อ่าน จะเป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: Jai > FC.Joongbo IP: 110.49.190.115 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:47:18 น.  

 
ขอบคุณค่ะ
รอตอนต่อไปนะค่ะ ๆๆๆๆๆๆ


โดย: อ๊อฟ IP: 124.120.113.25 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:22:58:01 น.  

 
ขี้หึงสุดยอดไปเลยนะจุงเนี่ย

ฮาได้ทั้งตอนเลยอ่ะ

ขอบคุณนะค่ะยาย วันนี้ชุดใหญ่มากๆ


โดย: แพร IP: 58.64.81.32 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:23:03:51 น.  

 
ฮ่าฮ่าฮ่า ชอบที่สุดเวลาอิจุงหึงอ่ะ
หึงได้สุดโต้งไปเลย
สมเป็นลีดเดอร์ที่ไม่เหมือนใครจริงๆพ่อคู๊ณ แม้แต่ตอนหึง5555
ตลกอ่ะสงสานม้ามินจิงๆ ไปเกี่ยวไรด้วยไม่รุ เห็นด้วยกับจุง
คนมันจะหึงอ่ะไม่ต้องมีเหตุผลหรอกค่ะนอกจาก รักน่ะจุ๊บๆ
ยายขอบคุณสำหรับชุดใหญ่วันนี้นะค่ะ
นอนหลับฝันดีแน่นอน
เพราะแก้มแตกได้อีก ทั้งสองเรื่อง ฮี่ๆๆ น่ารักเนอะ
ยายสู้-สู้นะค่ะ ขอบคุณจากใจจ้า


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.187, 124.120.12.99 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:23:18:57 น.  

 
จุงน่ารักจังยายยยย ย กรี๊ดดด

555+
น่ารักน่าหมั่นเขี้ยว อิอิ
ขอบคุณค่า


โดย: ~boe~ IP: 192.168.1.115, 118.174.110.27 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:23:19:04 น.  

 
555
หึงได้ 4D มาก
ขอบคุณสำหรับฟิคค่าาา


โดย: harimachan IP: 183.88.115.139 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:0:32:54 น.  

 
ขอบคุณค่ะ
ก้อมินนี่น่ารักนี่เนอะ จะไม่หึงได้ไง อิอิ


โดย: ตอง IP: 117.47.82.30 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:7:41:57 น.  

 
จุงเนี่ยขี้หึงมากๆ เลย แต่จองมินก็น่ารักมากๆ น่าหึงหรอก


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.16.63 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:8:02:10 น.  

 
joong baby

ขอบคุณค่ะ ยาย


โดย: speedy IP: 58.9.166.153 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:11:24:57 น.  

 
555

น่ารักจังค่ะ

คนป่วยเนี่ยย ได้ทีก็อ้อน ได้ทีก็งอน

น่าจับตีด้วยปากจริงๆ


โดย: ^^ IP: 58.8.184.58 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:13:08:31 น.  

 
จุงนี่ขี้หึงจังเลยอ่ะแต่ก็น่ารักดี ^^

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ (^/\\^)


โดย: เป้ IP: 203.144.220.241 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:17:41:04 น.  

 
ยายจ้า เยี่ยมเลย จุงน่ารักน่ายิกมากกกก

หึงแม้กะมินนี่ 5555555555 ขนาดแม่สามีน่ะนี่

นึกถึงตอนที่ลองชุดแต่งงานเลยค่ะ



โดย: มล monkom IP: 117.47.185.203 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:19:00:32 น.  

 
แว๊บมาอ่านจ้า
น่ารักจังเลย
จุงนี่ขี้หึงจังนะนี่
โบเหนื่อยหน่อยนะงานนี้อิอิ
จะพยายามมาตามอ่านเรื่อยๆนะค้ายาย


โดย: แฟนคู่จุงโบ(แอน) IP: 203.158.208.28 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:8:42:53 น.  

 
แว๊บเข้ามาอ่าน(แบบตั้งใจนะจ้ะ)
แวะมาให้กำลังใจยายด้วย

อิจุงหึงน่ารักนะเนี่ย..ชชอบค่า..


โดย: kaprow IP: 124.122.141.247 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:9:51:16 น.  

 
wow wow wow
ไมโบน่ารักงี้เนี้ยะ จูบแก้มชิลลางด้วย
อิจฉาๆๆๆ


โดย: aeka(เอ๋กะดึก) IP: 124.121.93.225 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:23:57:23 น.  

 
อ๊ากตอนนี้น่ารักจังเลย..คนอะไรขี้หึงจริงๆ ขอบคุณค่ะยาย


โดย: enjoy IP: 124.120.65.252 วันที่: 24 มิถุนายน 2553 เวลา:0:00:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.