Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
2 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 52- การเผชิญปัญหาจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

ในห้องพักของฮยอนจุงที่โรงพยาบาล

ฮยอนจุงกำลังนั่งอยู่บนเตียงโดยที่เอนหลังของเขาพิงกำแพงเอาไว้ ส่วนฮวางโบนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง เอามือท้าวคางและมองหน้าของเขาอยู่

”คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอฮะ?”

”ไม่มีอะไร”

<พอชั้นได้มองตาของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ชัดเจนขึ้นมา...ทั้งๆเธอที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย...ชั้นสามารถมองห็นความรักของเธอ...จากวิธีที่เธอมองชั้น...ถึงแม้ชั้นจะไม่สามารถอ่านสายตาเธอออกเลยก็ตาม...>

”การถ่ายทำรายการ WGM ในวันพรุ่งนี้ก็จะถูกเลื่อนออกไปด้วย”

ฮวางโบพยักหน้า

”ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วฮะ แต่ว่าทางบริษัทต้องการให้ผมได้พักผ่อนมากกว่านี้ เพราะไหนๆผมก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว...”

”ชั้นเข้าใจจ้ะ.”

”ผมซ่อมนกกระดาษให้คุณแล้วน่ะ”

เธอยิ้มให้เขาแล้วถามว่า "เธอทำยังไงกับเจ้านกตัวนี้เหรอ?

เขาหยิบนกกระดาษที่ซ่อนอยู่หลังหมอนออกมาส่งให้เธอ”นี่ไงฮะ”

ฮวางโบยื่นมือออกมารับนกกระดาษจากเขาอย่างระมัดระวัง “ นี่เธอซ่อมมันได้ยังไงน่ะ?”

”หลังจากที่ผมคลี่มันออกมา มันยับยู่ยี่เกินกว่าที่จะพับกลับเข้าไปใหม่....ผมก็เลยไปขอยืมเตารีดมาฮะ เอามารีดให้มันเรียบๆ”

”เธอรีดมันด้วยเหรอเนี่ย? ทำได้จริงๆเหรอ?”

” เพราะว่าก่อนหน้านี้นกตัวนี้มันบินแล้วจู่ๆมันก็ตกน้ำ...ผมเห็นก็เลยจับมันขึ้นมาพรมน้ำลงไปนิดหน่อยแล้วก็รีดมันน่ะฮะ แต่สิ่งที่ยากที่สุดก็คือกระดาษมันบอบบางจนแทบจะขาดแล้ว ด้งนั้นผมก็เลยต้องระวังมากๆเพื่อที่มันจะได้ไม่ขาดเป็นชิ้นๆ”

เธอมองที่นกกระดาษด้วยความแปลกใจ “นั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไม...? มันดูเปราะบางมากเกินไปจริงๆด้วยล่ะ...ฮ่าฮ่าฮ่า...”

”คุณต้องจับมันเบาๆ และต้องระมัดระวังมากๆด้วย ไม่งั้นมันอาจจะหลุดเป็นชิ้นๆอีกน่ะฮะ”

เธอยิ้มแล้วแกล้งตอบเขาไปว่า “รับทราบแล้วค่ะ!”

”คุณรู้มั้ยฮะว่าผมคิดอะไรตอนที่กำลังนั่งพับมันใหม่อีกรอบ?”

”เธอคิดอะไรเหรอ?”

”มันไม่ดูแปลกเหรอฮะ...?”

”ยังไงเหรอ?”

”มันคือนกกระดาษสื่อรักตัวแรกของพวกเรา...?”

”ใช่..แล้วไง?”

”มันดูเปราะบางเหมือนกับความรักของเราสองคน”

เธอหันไปมองหน้าฮยอนจุง

”ตอนนั้นผมรู้สีกไม่ดีเลยที่ “นกกระดาษ” ตัวแรกของเรามันกลายเป็นเศษกระดาษเปื่อยๆและยับยู่ยี่แบบนั้น...แต่ผมก็ดีใจที่ผมสามารถซ่อมมันให้กลับมาใหม่ได้สำเร็จ!”

ฮวางโบได้แต่ส่งยิ้มให้เขาและจ้องมองนกกระดาษในมือ

”ผมจะ..”

”จะทำให้เหมือนนกกระดาษตัวนี้...”


”ผมจะซ่อมมันทุกๆครั้ง ถ้าความรักของเราถูกทำร้ายหรือบิดเบี้ยวออกไปนอกลู่นอกทาง...”

เธอรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดของเขา

”บางทีมันอาจจะยิ่งเปราะบางมากยิ่งขึ้น ในทุกๆครั้งที่ผมซ่อมมัน.”


”แต่ผมจะพยายามทำตัวให้เข้มแข็งจนกว่าบูอินจะสามารถยืนหยัดอย่างเข้มแข็งด้วยกันกับผม”...

เธอไม่พูดกลับก้มหน้าลง

”ดังนั้นคุณอย่าได้รู้สึกท้อใจเมื่อต้องเจอกับเรื่องอะไรแบบนี้...”

น้ำตาเริ่มมาเอ่อล้นดวงตาของฮวางโบอีกครั้ง

”ต่อไปในอนาคตข้างหน้า สิ่งต่างๆมันอาจจะเลวร้ายมากไปกว่านี้...มันจะเป็นเรื่องที่ยากขึ้นไปอีกสำหรับผม ถ้าคุณเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว...”

เธอกัดริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกตัวเอง

”จำได้มั้ยฮะ ที่ผมเคยถามคุณว่าจะไปที่ดาวเคราะห์บ้านเกิดกับผมได้รึเปล่า?”

”จำได้สิ”

”เพื่อที่จะทำให้คุณไปที่นั่นกับผมได้...”

”จ้ะ”

”คุณจะต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้ จะได้สามารถทนทานกับความเร็วระดับความเร็วแสง...”

เธอพยายามกลั้นหัวเราะ..

”คุณจะรู้สึกกลัวได้ เพราะว่าคุณไม่รู้เลยว่าที่โน่นมันเป็นยังไง.”

”จ๊ะ”

”แต่ถึงยังไง...เพราะว่ามันเป็นบ้านของผม”

”จ้ะ”

”และคุณก็กำลังจะไปที่นั่นด้วยกันกับผม.”

เธอรูสึกซาบซึ้ง “ใช่จ้ะ”

”ผมหวังว่าคุณจะมีความกล้าหาญมากขึ้นและไปที่นั่นกับผมด้วยความมั่นใจ...”


”ผมก็เหมือนกัน...ถ้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้ครั้งนี้ได้...ผมจะเผชิญหน้าและสู้กับมันซึ่งๆหน้าให้สมกับ...เป็นผู้ชายที่ชื่อ คิมฮยอนจุง!”

!!! เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ “เธอหมายความยังไงน่ะ?”

”ผมไม่ต้องการที่จะปกปิดเรื่องความรักของเราอีกต่อไป”

เธอช็อคกับคำพูดของเขา”นี่ ~~!!”

เขายิ้มกว้างจนเห็นฟัน “คุณกลัวเหรอฮะ?”

เธอพูดด้วยเสียงสั่นกลัว “นี่ ..เธอกำลังพยายามจะทำอะไรของเธอน่ะ....?”

”สบายได้ฮะว่าผมจะไม่ไปเที่ยวไปป่าวประกาศบอกใครต่อใคร แต่ว่า...”

เธอมองเขาด้วยสายตาที่เป็นกังวล...

”ผมก็แค่คิดว่าอยากจะให้คนอื่นพอจะเดาเรื่องของเราที่กำลังคบกันอยู่...”

”เธอจะทำยังไงเหรอ...?” เธอถามด้วยความสงสัย

”ผมจะทำยังไงเหรอฮะ?”

”นี่เธอกำลังถามชั้นอยู่รึเปล่า?”

”ผมยังไม่ได้คิดไปถึงรายละเอียดขนาดนั้นเลยฮะแต่...”


”จากนี้ไปตอนที่เราถ่ายทำรายการ WGM กัน...ผมอยากจะเล่นให้มากขึ้นกว่าเดิม แสดงความรู้สึกที่แท้จริงให้มากกว่าเดิม”

”เธอจะทำยังไงเหรอ?”

”ในเมื่อเราก็เล่นเป็นคู่แต่งงานกันในรายการอยู่แล้ว...คุณไม่คิดหรือฮะว่าเราสามารถเล่นหรือแสดงความรู้สึกจริงๆได้มากกว่านี้ เรามาลองเสี่ยงทำกันดูดีมั๊ยฮะ?”

เธอไม่เข้าใจที่เขาพูด “เสี่ยงยังไงเหรอ หรือวาเธอจะเล่นของสูง ฮึ?

”บูอินคุณก็ ปล่อยมุขจนผมไปไม่เป็นเลย คืองี้ ผมจะค่อยๆปล่อยให้มีอะไรหลุดๆไปบ้าง ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ในที่สุดแฟนคลับของผมก็คงจะเริ่มชินกับเรื่องนี้ คุณว่ามั้ยฮะ?”

”ถ้าจู่ๆเราเปิดเผยเรื่องนี้ขึ้นมาแบบตูมเดียว มันคงจะเป็นเรื่องยากจริงๆสำหรับพวกเขาที่จะรับมันได้น่ะ”

”เธอกำลังพูดถึงอะไรอยู่?”

”พวกเราต้องทำให้พวกเขาค่อยๆเรียนรู้ว่า พี่ชายคนนี้ ก็มีสิทธิที่จะมีความสุขกับเขาด้วยเหมือนกัน”

”อะไรน่ะ? ~~!!”

เขายิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร

”นี่ ฮยอนจุง เธอกำลังวางแผนจะทำอะไรเหรอ?”

เขาหันไปมองหน้าเธอ “คุณเห็นใช่มั้ยฮะ.”

”จ้ะว่าไง?”

เขาจ้องหน้าเธอเงียบๆ

”อะไรเหรอ?”

”ว่ามันไม่มีวิธีพิเศษใดๆ ในการหาทางออกของเรื่องนี้...”

”แล้วยังไงต่อไป?”

”ก้ในเมื่อมันไม่มีวิธีใดที่แน่ใจว่าจะเป็นทางออกที่ดี....”

”อืม”

”ดังนั้น ผมคิดว่าการชนกับปัญหาไปเลยตรงๆมันน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด...”

”เดี๋ยวก่อน!”

”อะไรเหรอฮะ?”

”เธอหมายความว่ายังไงที่บอกว่าชนไปเลยตรงๆน่ะ?”

”คุณคงไม่ได้คาดหวังว่า...วิธีการนี้มันจะไม่มีความเจ็บปวดตามมาหรอกน่ะ?”


ฮยอนจุงยังพูดต่อด้วยท่าทางจริงจังมากๆ “ผม...”

”ผมไม่คิดว่าผมจะเจอใครที่เหมือนกับบูอินได้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะต้องตายแล้วเกิดใหม่...”

”ถ้าผมไม่ฉวยตัวคุณเอาไว้ในตอนนี้...”


”คืออย่างนี้ฮะ...เขาพูดกันว่ามีผู้ชายอีกมากมายที่สนใจในตัวคุณ...”

รอยยิ้มเริ่มกระจายไปทั่วหน้าของฮวางโบ

”ผมก็เลย...ผมอยากจะบอกใครๆว่า “ฮวางโบ ฮเยจุง เป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!””

เธอพยายามกลั้นหัวเราะ “ฟังดูมันน่ารักมากเลยน่ะที่เธอพูดอะไรแบบนี้และชั้นก็รู้สึกปลื้มใจมากๆ แต่ว่า..”

”ฮะ.”

”ถ้าเกิดชั้นถูกทำร้ายระหว่างที่กำลังเดินอยู่ตามถนนล่ะ?”

”บูอิน คุณน่ะเทกวนโด้สายดำไม่ใช่เหรอฮะ? ก็จัดการกับพวกนั้นให้เรียบไปเลยสิฮะ!”

เธอหัวเราะร่า “นี่เธอคิดว่าชั้นเป็น “จี จ้า” รึไง? ชั้นคงลงไปนอนฟุบกับพื้นทันที ถ้าเกิดมีใครแอบมาฟาดชั้นจากด้านหลังด้วยไม้เบสบอลหรือว่าไม้หน้าสามน่ะ…”

”โอเคฮะ...งั้นก็..”

”จ้ะ ยังไง...”

”คุณก็อย่าไปเดินตามถนนก็แล้วกัน”

เธอจุกจนพูดไม่ออกหลังเจอคำตอบกำปั้นทุบดินของเขา “อะไรน่ะ?”

”ขับรถอย่างเดียวก็แล้วกันฮะ”

เธอถามกลับไปด้วยความแปลกใจสุดๆ ‘นี่เธอพูดจริงเหรอ…?”

”นอกจากนี้ แฟนคลับของผมก็คงไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกฮะ..”

”ใครจะรู้ได้ล่ะ? เธอรู้รึเปล่าว่าคำว่า แฟนในภาษาอังกฤษ มันมาจากคำว่า “fanatic” แบบว่าคลั่งไคล้อะไรแบบเนี้ย”...

”จริงเหรอฮะ?”


”ความหมายของมันก็คือคนที่คลั่งไคล้ในบางสิ่งบางอย่างหรือคนบางคนอย่างแรงน่ะ และในกรณีที่เลวร้ายมากๆก็คือ แฟนสามารถจะกระทำเรื่องรุนแรงอย่างเช่นทำร้าย หรืออาจจะถึงขั้นฆ่า นักแสดงหรือนักร้องที่เขาชอบเลยก็ได้”


”งั้นเหรอฮะ? โอ ใช่สิน่ะ แบบ จอห์น เลนนอน...”

”ใช่เลย เขาเป็นตัวอย่างที่ดีในกรณีนี้”

”แต่ยังไง...เราก็ไม่ได้เป็นดาราใหญ่หรือว่าโด่งดังอะไรขนาดนั้นนี่ฮะ...”

เธอจ้องหน้าเขาแล้วตอบว่า “ ถ้าให้พูดตามจริง...เราก็ไม่ได้ดังขนาดนั้นหรอก...”

”ใช่ฮะ”

”แต่ว่าในมุมมองของแฟนคลับ...ดาราหรือไอดอลในดวงใจของเขาก็จะเป็นคนที่เจ๋งที่สุด ดังที่สุดในสายตาเขาไม่ใช่เหรอ...”

เขาถอนหายใจ ”ถ้างั้น เราจะมีวิธีไหนอีกล่ะฮะ?”

”ชั้นรู้ว่ายังไงๆเราก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงที่จะต้องเจอกับความเจ็บปวด และชั้นก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ระดับนึงบ้างแล้วล่ะ”

เขายิ้มจนเห็นฟัน

“แต่ว่า..”

เขาหุบยิ้มแล้วเริ่มกลับมาเครียด

”เราอย่าไปรีบเร่งทำอะไรแบบนั้นเลยน่ะ” เธอแสดงความเห็น

”ทำไมล่ะฮะ?”

เธอสูดลมหายใจลึกๆแล้วพูดต่อ “เธอจำตอนนั้นได้มั้ย...?”

“ตอนไหนฮะ?”

”ที่เธอเคยพูดว่า..เพราะว่าเธอไม่สามารถจะเปลี่ยนทุกอย่างกลับให้มาเหมือนเดิมได้ถ้าเธอได้ทำมันลงไปแล้ว...ถึงแม้มันจะเกิดขึ้นในจังหวะเวลาที่เหมาะสมที่สุดก็ตาม เธอก็จะฝืนบังคับตัวเองให้มากขึ้นไปอีก”

เขาทำหน้าเฉยเมยไม่รับรู้ “ผมพูดแบบนั้นด้วยหรือฮะ?”

เธอพยายามเลี่ยงสายตาของเขาที่จ้องเธอ “ยังไงก็แล้วแต่ เธอเคยพูดแบบนั้นกับชั้นครั้งนึง.”

เขานิ่งเงียบใช้ความคิด “ผมไปพูดแบบนั้นตอนไหนกันน้า...?”

เธอถอนหายใจ “นั่นมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้หรอกน่ะ”

เขายังแกล้งเอียงคอทำท่าครุ่นคิดต่อ “แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆล่ะฮะ?”

เธอยังยืนเสียงแข็ง “ชั้นบอกแล้วไง ว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกน่ะ!!!”

เขาเลิกคิ้วข้างนึงแล้วพูดต่อว่า “โอเคฮะ...แล้วประเด็นของคุณคืออะไรฮะ?”

"เธอต้องระมัดระวังให้มากๆถึงแม้ว่ามันจะป็นเรื่องที่ดูเหมือนชัวร์ 100% แล้วก็ตาม และเพราะว่าเธอเคยพูดแบบนั้นกับชั้น ถึงได้ทำให้ชั้นรู้สึกโล่งอกในตอนนั้น”

เขาเริ่มกลับมาสนใจเรื่องนั้นจริงจังอีกครั้ง) “แล้วมันสถานการณ์ตอนไหนเหรอฮะที่คุณบอกว่ารู้สึกโล่ง อกน่ะ?”

เธอกัดริมฝีปากเพราะนึกขึ้นมาแล้วก็ยังเขินเกินกว่าจะบอกเขาเรื่องคืนนั้น “ชั้นบอกแล้วไงล่ะ...ว่ามันไม่ใช่..เรื่องสำคัญ..ที่จะต้องพูดถึง.!!!”

เขาหุบปากสนิทเมื่อเห็นอาการของเธอ

”สิ่งที่ชั้นอยากจะบอกก็คือ...ถึงแม้ว่าการชนกับปัญหาตรงๆมันจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด...แต่เราก็ยังควรคิดและพิจารณาให้รอบคอบมากกว่านี้...”

“เพราะว่าเราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ถ้าเราตัดสินใจทำแบบนั้นลงไปแล้ว..”

”เราควรจะรอจนกว่าจะหาวิธีอื่นไม่ได้แล้วจริงๆ...ในระหว่างทางเราอาจจะมีโอกาสเจอวิธีที่ดีขึ้นมาแบบไม่คาดฝันก็ได้น่ะ” .<นี่มันตลกมากเลยน่ะ! ชั้นคิดไปไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...?>

”เหอะน่า?” เธอยังคงถามเขาอยู่อย่างนั้น

เธอพยายามสังเกตสีหน้าของฮยอนจุงแล้วถามว่า “เธอไม่ชอบแบบนี้เหรอ? เธออยากจะบอกให้คนอื่นรู้ตอนนี้เลยใช่มั้ย?”

เขาหันหน้าหนีแล้วก้มลงมองบนเตียง

”นี่~~!! ทำไมเธอถึงไม่ยอมตอบชั้นล่ะ?”

เขายังไม่ยอมพูดได้ทำตาปริบๆและนั่งจ้องผ้าปูเตียงต่อไป

ฮวางโบเริ่มกังวลกับท่าทีของเขา.”.นี่~~!! เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”

”คุณกำลังบอกผมว่าถ้าเรารอจนกว่าหาวิธีอื่นไม่ได้แล้ว และเราอาจจะมีโอกาสพบทางออกที่ดีได้ระหว่างนั้นเหรอฮะ?”

”ใช่จ้ะ งั้นเธอก็เข้าใจที่ชั้นพูดทั้งหมดสิน่ะ?”

”แล้วตอนนี้...”

”หืม?”

เขามองไปรอบๆห้องแล้วถามว่า “ มันยังไม่ใช่เวลาที่เราไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้อีกแล้วเหรอฮะ?”

”.อะไรน่ะ?”

”ก็เมื่อไหร่เหรอฮะที่เราจะไปถึงช่วงเวลาที่คุณบอกน่ะ...เวลาที่พวกเราไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้แล้วน่ะ?”

”ถ้างั้นก็...อย่าทำอะไรให้มันดูโจ่งแจ้งจนเกินไป...จนกว่าพวกเขาจะรู้เรื่องระหว่างเราสองคนจริงๆ”

”ฝืนมันเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...จนกว่าจะถึงเวลาที่รู้สึกว่าเป็นธรรมชาติมากที่สุด...”

”ใช่จ้ะ...จนกว่าคนอื่นๆจะไม่รู้สึกช็อคมากเกินไปถ้าเราเปิดเผยเรื่องนี้ขึ้นมา...”

“เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างยินยอมพร้อมใจ...”

เธอพยักหน้า “ใช่จ้ะ จนกว่าแฟนคลับของเธอแล้วก็คนอื่นๆสามารถจะยอมรับพวกเราได้อย่างเป็นธรรมชาติ...”

”ถ้างั้น...ผมเดาว่าที่นี่คงไม่ใช่ที่ๆเหมาะสมที่จะลงมือทำแล้วล่ะฮะ”

”ที่นี่ไม่ใช่” ชะงักไปครู่นึงก่อนจะพูดต่อว่า “ที่นี่เหรอ?”

เขาถอนหายใจ “เพราะว่าผมอยู่ที่โรงพยาบาลนี่และผมก็ไม่สบาย...ดังนั้นที่นี่คงจะไม่ใช่ที่ๆเหมาะสมสำหรับมัน ใช่มั้ยฮะ?”

เริ่มสงสัยตะหงิดๆ “อะไรเนี่ย?”

เขายังพูดต่อไปว่า “และพวกคุณพยาบาลก็อาจโผล่เข้ามาในห้องนี้ตอนไหนก็ได้...มันจึงดูเสี่ยงเกินไป..”.

เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย < นี่เธอกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ?>.

”ไม่ว่าผมจะพยายามใช้ความคิดมากซักแค่ไหน ยังไงคืนนี้ก็คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมอย่างแน่นอนฮะ”

(เริ่มถลึงตาใส่เขา) “นี่เธอหมายความถึงอะไรกันแน่?”

”หา?”

ฮวางโบเริ่มตะเบ็งเสียง “เธอพูดถึงอะไรอยู่เนี่ยยยยย?”

เขามองหน้าเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ผมก็แค่หวังเพียงว่าเวลานั้น...เวลาที่เราสองคนไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้แล้ว มันจะมาถึงเร็วๆน่ะฮะ...”

<นี่เขากำลังพูดถึง...จริงๆหรือ?> “เวลาสำหรับอะไร?”

เขาชายตามองเธอแล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึงเอาแต่ถามผมเรื่องนี้อยู่เรื่อยล่ะฮะ? ผมก็อายเป็นเหมือนกันน่ะ”

เจอมุขนี้เข้าไปถึงกับพูดไม่ออก “นี่~~!!”

เขาทำหน้าไร้เดียงสาแล้วพูดกับเธอว่า “เมื่อไหร่จะถึงเวลานั้นซะทีน้า? เมื่อไหร่ที่พวกเราไม่สามารถจะทำอย่างอื่นได้แล้ววว...”

”นี่าาาาา!!!!” ฮวางโบโวยเสียงดังแต่พอรู้สึกตัวก็รีบหยุด แล้วหันไปมองที่ประตูห้อง

เขาพูดพึมพำว่า “ถ้าขืนคุณตะโกนเสียงดังแบบนี้ คุณพยาบาลจะต้องเข้ามาดูแน่ๆเลย เบาๆหน่อยสิฮะ”

ฮวางโบเริ่มคว้าหมอนมาถือไว้ในมือ “นี่~~!!”

เขาแกล้งทำท่าซีเรียส “ ตอนนี้ผมเป็นคนไข้น่ะฮะ..มันเป็นการเล่นผิดกติกาถ้าคุณทำร้ายคนไข้น่ะ...”

เธอกัดริมฝีปากแล้วถลึงตาใส่ฮยอนจุง “ ทำไม...ปากของเธอมันถึงได้ไม่เป็นอะไรไปด้วยน่ะ...?”

” ใครบอกฮะ จริงๆแล้วผมกำลังเจ็บปากอยู่พอดี...”

”เจ็บเหรอ?”

”จริงๆน่ะฮะ!”

ท่าทางดูยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่ก็ถามไปเขาว่า “แล้วมันเจ็บมากรึเปล่า?”

ฮยอนจุงรีบอ้าปากนิดๆให้เธอดูแล้วเอามือชี้เข้าไปในปาก “นี่ไงฮะ...ผมมีแผลร้อนในอยู่ตรงนี้...ดังนั้นผมเลยกินอะไรไม่ค่อยได้...”

เธอเริ่มเป็นห่วงเขา “จริงเหรอ? ตรงไหน? “ แล้วเธอก็ขยับเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะดูให้ชัดๆ

เขามองเธอด้วยสายตาซุกซนแล้วพูดอ้อนต่อไปว่า “คุณยังอยู่ห่างเกินไปมองไม่เห็นหรอกฮะ...เข้ามาใกล้ๆอีกหน่อยสิฮะ คุณจะได้เห็น”

ฮวางโบขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกโดยไม่ทันได้คิดอะไร ทันใดนั้นฮยอนจุงจอมเจ้าเล่ห์ที่นั่งยิ้มรออยู่ก็ขโมยจูบเธอไปหนึ่งที

เธอผงะออกมาด้วยความประหลาดใจ “นี่~~!! เธอ~~!!”

เขายิ้มด้วยความดีใจแล้วพูดว่า “เสร็จผมอีกแล้ว!”

เธอยิ้มแบบประหลาดใจสุดๆ “เธอนี่...เธอนี่มันช่าง...”

เขายิ้มและมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่น...

ฮวางโบมองเขาอยู่ครู่นึงก่อนที่จะเขยิบตัวกลับเข้าไปใกล้ฮยอนจุงแล้วก็บรรจงมอบจุมพิตที่แสนหวานของเธอคืนให้กับเขา

”ชั้นว่าเธอพูดถูกน่ะที่ว่าที่โรงพยาบาลนี่เป็นที่ๆปลอดภัยสำหรับเรา...”

”ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันอันตรายเกินไปที่จะมั่นใจกับเรื่องนี้...”

แล้วฮยอนจุงก็ค่อยๆยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประคองหน้าของฮวางโบอย่างทะนุถนอมและก้มลงจูบเธออีกครั้งอย่างดื่มด่ำและเนิ่นนาน

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 53

จุงเอ๊ย ขนาดป่วยยังเป็นได้ถึงขนาดนี้ แล้วถ้าไม่ป่วยล่ะ
ยาย(นาจา)




Create Date : 02 มิถุนายน 2553
Last Update : 2 มิถุนายน 2553 20:59:58 น. 19 comments
Counter : 551 Pageviews.

 
ขอบคุณมากค่ะยาย

จุงนี่ร้ายจริงๆด้วยนะ แล้วเมื่อไหร่จะหาทางเปิดเผยกันได้ล่ะเนี่ย


โดย: แพร IP: 58.64.80.149 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:20:57:21 น.  

 
ใช่เลย
ถ้าไม่ป่วยจะขนาดไหนเนี่ย
ขอบคุณยายนะ
สู้สู้


โดย: joy&yoo IP: 112.143.7.245 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:21:57:44 น.  

 
ขนาดป่วยนะเนี่ยยังเจ้าเลห์ไม่หายเลย จุงแถมยังหวานได้อีกนะเนี่ย ขอบคุณนะค่ะยายนาจา หายเหนี่อยจากการทำงานเลย


โดย: hunny IP: 124.122.129.74 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:00:31 น.  

 
ชิลลางจอมทะลึ่งกับบูอินผู้แสนซื่อ

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ


โดย: ตอง IP: 180.183.164.61 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:27:30 น.  

 
อ่า จุงนี่เจ้าเล่ห์แฮะ ตอนนี้สนุกมากเลยค่ะยายนาจา ขอบคุณนะคะ


โดย: believe IP: 61.90.8.231 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:37:06 น.  

 
ขนาดป่วยยังเจ่าเล่ห์ได้ขนาดนี้ แต่ก้อ
อ่านไปยิ้มไป คืนนี้คงฝันดี...
มีความสุขจะแย่..ขอบคุนค่ะยาย


โดย: ต้นอ้อ IP: 202.28.62.245 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:39:43 น.  

 
มัวแต่เม๊าท์ อ่านเสร็จแล้วยังไม่ได้เม้นท์เลย ตอนนี้เม้่นท์ไม่ออกจริง ๆ เพราะมันอิ่มมากเลย อ่านแล้วอ่านอีก น้ำตาลเลยขึ้นง่ะยาย เดี๋ยวไปกินยาควบคุมเบาหวานก่อนนะ กลัวไม่ได้อ่านฟิคยายตอนต่อไป เีดี๋ยวยายจะเสียใจขาดแฟนคลับไปอีกคน รักยายนะจ๊ะ จุ๊บจุ๊บ


โดย: มัม IP: 58.11.20.125 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:46:31 น.  

 
ขอบคุณค่ะยาย
น่ารักจริงๆ..น้ำตาลเรียกพี่เลย หุหุอ่านไปเขิลไป อิอิ


โดย: Enjoy IP: 125.26.87.106 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:22:46:40 น.  

 
จุงเป็นผู้ใหญ่จังเลย

จุงให้ความมั่นใจกับโบมากกก

น่ารักจริงๆ

ขอบคุณค่ะ


โดย: ^^ IP: 58.8.191.147 วันที่: 2 มิถุนายน 2553 เวลา:23:26:41 น.  

 
ตามมาเป็นกำลังใจให้ยาย ยิ่งอ่านยิ่งขนลุก ขี้อำจริงเด็กคนนี้


โดย: puccajay IP: 203.155.22.210 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:0:20:35 น.  

 
”ผมจะซ่อมมันทุกๆครั้ง ถ้าความรักของเราถูกทำร้ายหรือบิดเบี้ยวออกไปนอกลู่นอกทาง...”

ชอบคำพูดนี่มากๆเลยค่ะ ขอให้ทั้งคู่มั่นใจในกันและกันค่า หวานมากๆ หุหุ

ขอบคุณค่ะ


โดย: pim_bk IP: 58.64.80.44 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:7:18:47 น.  

 
ละลายไปแล้วคะจะทำงานไหวมั้ยงะ


โดย: prongpawin IP: 115.67.106.76 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:8:30:16 น.  

 
ล่องลอยไปแล้วอะยายจินตนาการภาพอันแสนหวานเพ้อแล้ว แม่เจ้า


โดย: giff IP: 58.97.60.4 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:10:02:02 น.  

 
นังจุงเจ้าเล่ห์ แต่ก็น่ารักจัง เนอะโบเนอะ

thank you ka ยาย


โดย: speedy IP: 58.9.160.94 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:11:03:17 น.  

 
อยู่รพ. ยังซุกซนได้ขนาดนี้ ^^


โดย: อัม IP: 172.16.34.112, 202.149.101.72 วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:11:53:13 น.  

 
วันนี้นั่งอ่านฟิค 5 ตอนรวดหลังจากที่ไม่ได้เข้ามาหลายวัน

ชอบทุกตอนเลยอ่ะยาย

ขอบคุณค่ะ


โดย: สิงโตหัวโต วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:18:13:54 น.  

 
ตอนนี้..น่ารักอ่ะยาย
แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่พวกเค้าไม่สามารถทำอย่างอืนได้สักทีอ่ะคะยายย

ขอบคุณค่า รักนะ จุ๊บๆ


โดย: kaprow IP: 124.122.143.91 วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:9:42:52 น.  

 
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขอบคุณค่ะ


โดย: อ๊อฟ IP: 58.11.50.54 วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:13:37:43 น.  

 
เอิ้กๆๆ จอมเจ้าเล่ห์กลับมาอีกแล้วหุหุ
แต่มาบ่อยๆน่ะ คนอ่านช๊อบชอบคริคริ
รู้สึกเหมือนกับทุกคนว่าจุงเป็นผู้ใหญ่และมีความคิดที่โตขึ้นมากๆ
เหมือนที่โบเคยบอกไว้จุงเป็นคนที่มีความคิดพูดจาหลักแหลม ลึกซึ้งจิงๆ
จุงยังไม่กลัวเลย โบอย่ากังวลมากน่ะสู้-สู้นะค่ะ
ปล.เห็นด้วยกับยายและทุกคนค่ะว่า5555ขนาดป่วยน่ะถ้าไม่ป่วยล่ะจะขนาดไหนนนน ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆเอ้าจิกหมอนกันเตอะ
อิอิขอบคุณนะค่ะยาย ตอนนี้หนูสดชื่นไปกับคู่นี้จิงๆน่ารักมากๆ



โดย: kanjabo IP: 192.168.182.187, 124.120.12.99 วันที่: 13 มิถุนายน 2553 เวลา:21:45:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.