Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2553
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 พฤษภาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 30- เหนือสิ่งอื่นใด คือหัวใจดวงนี้

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าได้ปะปนหรือสับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ***

เวลากลางคืนที่ฟาร์ม ฮวางโบกำลังเดินอยู่บนถนนมืดๆคนเดียว ไม่มีใครนอกจากเสียงจิ้งหรีดที่ดังมาจากแนวต้นไม้ข้างทางเป็นเพื่อน

ระหว่างที่เดินไปหาฮยอนจุง หลายๆ เรื่องก็ผุดขึ้นในความคิดของเธอ <วันนี้มีหลายๆสิ่งหลายๆ อย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว มันเร็วมากจนชั้นไม่สามารถจะคว้ามันไว้ทั้งหมดได้ทัน..แต่ยังไง วันนี้เป็นวันที่พิเศษมากๆสำหรับชั้น ซึ่งมันก็เหมือนกับคราวที่แล้ว...มันกลายเป็นวันพิเศษของชั้น...ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ..ชั้นอยากจะเก็บและทะนุถนอมความทรงจำที่มีค่าเหล่านั้นให้ได้มากที่สุด>

เธอเดินคิดไปแล้วก็ฮัมเพลงไปด้วย <ชั้นชินซะแล้วกับการต้องเดินอย่างโดดเดี่ยวบนถนนที่มืดมนแบบนี้ นั่นคงเป็นเพราะชั้นอยู่ตัวคนเดียวมานานจนคุ้นเคยกับมัน...จากวันนี้ไป สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถึงแม้เธอจะเป็นแค่ภาพลวงตา...แต่ชั้นก็จะมีความสุขกับมัน แม้จะเป็นแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาหัวใจของชั้นต้องร้องไห้ เปรียบเหมือนกับฤดูฝนที่ไม่มีวันที่น้ำตาจะแห้งเหือด แต่ไม่เป็นไรหรอกน่ะ ชั้นรับมันได้ และชั้นก็เต็มใจจะรับมัน เพราะวันนี้เธอทำให้ชั้นรู้ว่ามันมีความหมายมากเพียงใด>

********************************************
ที่สวนพีช ฮยอนจุงนั่งอยู่ใต้ต้นพีช บนเสื่อที่เขาเตรียมมาอย่างดี ระหว่างที่รอฮวางโบอยู่เขาก็ซ้อมเล่นเพลงกับกีตาร์ตัวโปรด

เขาหันไปมองเส้นทางที่เธอจะเดินมาจากหมู่บ้าน <ยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย > เขาพึมพำ ขณะเดียวกันก็เอามือปัดไล่ยุงที่มาบินตอมอยู่ใกล้ๆ..”เฮ้..ไอ้ยุงจอมกวนนี่” ก่อนจะคิดในใจไปว่า..<.ผมไม่แน่ใจว่าผมจะแสดงความรู้สึกในใจของผมออกมาได้ดีซักแค่ไหน...แต่ผมก็อยากจะแสดงให้คุณเห็นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในช่วงเวลาอันน้อยนิดที่เรามี...นี่เป็นครั้งแรกที่ผมแสดงคอนเสิร์ตพิเศษสำหรับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น.>แล้วหัวใจก็เริ่มเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว..ก่อนจะหันไปมองทางหมู่บ้านอีกรอบ

ฮวางโบเดินดุ่มๆมาจนถึงสวนพีช เธอมองเห็นแสงไฟสว่างอยู่รอบต้นพีขบริเวณนั้นแล้วก็เห็นฮยอนจุงนั่งรอเธออยู่



“ฮ้า” เธออุทานด้วยความแปลกใจ <ต้องมีอะไรแน่ๆเลย> เธอยิ้มให้เแล้วเรียก..”ชิลลาง”

เขายิ้มอายๆแล้วบอกกับเธอ “มาตรงนี้สิฮะ”

เธอไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ”

เขาตอบเธอเสียงดังเพื่อกลบความอายของตัวเองว่า “พวกเราต้องเล่นบทแบบนี้สิฮะ...ถ้ามาอยู่ในชนบทอย่างนี้น่ะ”

เธอยิ้มแล้วตอบเขาไปว่า “งั้นเราต้องเล่นกีตาร์แล้วก็ร้องเพลงกันอย่างงั้นสิ”

ฮยอนจุงยิ้มให้เธอแบบมีเลศนัย แล้วเอามือตบตรงที่ว่างบนเสื่อข้างๆ “มานั่งตรงนี้สิฮะ”

เธอจ้องหน้าเขาก่อนจะตอบว่า “โอเค” แล้วค่อยๆทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขา

ฮยอนจุงนิ่งไปอึดใจก่อนจะพูดว่า “คุณรู้มั้ยฮะ”

”ว่าไงเหรอ” <ชักสงสัยว่ามีอะไรนะ>

“ผมทำได้แค่ส่งข้อความให้คุณตอนวันเกิด”

เธอกระพริบตา งงๆ “ใช่จ้ะ”

”ถึงแม้ตอนนี้มันจะช้าเกินไปซักหน่อย..แต่ผมก็อยากจะฉลองวันเกิดให้คุณอย่างเต็มที่”

”จริงเหรอ”< รู้สึกเซอร์ไพร์สมาก> “แค่เธอส่งข้อความมาให้ ชั้นก็รู้สึกขอบคุณมากเลยน่ะ”...

เขายิ้ม “นั่นมันเล็กน้อย..ผมทำได้แค่นั้นเพราะว่าผมอยู่ที่ญี่ปุ่น”

<รู้สึกสับสน..สำหรับชั้น..แค่ได้รับข้อความของเธอชั้นก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว...แล้วนี่เธอกำลังจะทำอะไรกันแน่...อย่าทำให้ชั้นมีความหวังมากจนเกินไปนักสิ...> “แล้วนี่เธอพยายามจะทำอะไรอยู่ล่ะ”

”คราวที่แล้ว..ผมเล่นเปียโนเพลงโบโกชิบตาได้ไม่จบ”

”งั้นคราวนี้เธอจะเล่นกีตาร์เพลงนั้นให้ชั้นฟังแทนรึเปล่า? เธอซ้อมมาด้วยเหรอเนี่ย”

เขาเอียงคอ..นึกในใจว่า..<ไม่ใช่แบบนั้นฮะ..> “อืมม..ไม่ได้ซ้อมเลยฮะ”

เธอพยายามจะกลั้นหัวเราะหลังได้ยินคำตอบ...”ใช่แล้ว”..เธอต้องตั้งใจฟังคำพูดของคิมฮยอนจุงจนจบก่อนจะสรุปอะไรนะ...> “แล้วไงล่ะ”

เขายิ้มแบบอายๆแล้วพูดต่อไปว่า “มีเพลงๆ นึงที่ผมอยากให้คุณได้ฟังฮะ”

เธอยังทำหน้างง “เพลงที่เธออยากให้ชั้นฟังเหรอ”

”ใช่ฮะ..ผมจะร้องให้คุณฟัง”



เธอเริ่มมีรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก “โอเคจ้ะ” <เดี๋ยวก่อน..ชั้นต้องรอฟังให้เขาพูดจนจบก่อนที่จะดีใจมั้ยเนี่ย> เธอฉุกคิด

”ตอนที่ผม” (พูดกับเธอด้วยท่าทางลังเล) พูดว่า ‘หลับตา’ ตรงช่วงกลางเพลง คุณจะต้องหลับตาทันทีเลยน่ะฮะ”

เธอง’ “ให้ชั้นหลับตาเหรอ?” <นี่เธอกำลังจะแกล้งอะไรชั้นอีกรึเปล่าน่ะ? โทษทีนะ..ที่ชั้นขี้สงสัยไปหน่อย...>

ใช่ฮะ..ห้ามลืมตาเป็นอันขาดเลยน่ะฮะ” เขายืนกราน

เธอยิ้มน้อยๆแล้วตอบ “โอเคจ้ะ”

“ผมจะเริ่มแล้วน่ะฮะ” < ฮยอนจุงรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ>

ฮวางโบก็เช่นกันแววตาของเธอดูกระวนกระวาย> “โอเคจ้ะ”

ฮยอนจุงเห็นท่าทางของเธอจึงบอกว่า “ถ้าคุณไม่กล้ามองหน้าผมคุณก็มองไปข้างหน้านั่นก็ได้ฮะ”.<จริงๆมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับผมด้วยฮะ..ถ้าคุณมานั่งจ้องผมอยู่ตอนนี้..^^’>

ฮวางโบกลั้นหัวเราะแล้วตอบไปว่า “ก็ได้จ้ะ” แล้วหันหน้าไปมองอีกด้านหนึ่ง <อย่าคาดหวังอะไรมากจนเกินไป ฮวางโบ เฮจุง เธอเคยเผชิญกับทุกสถานการณ์มาแล้วไม่ใช่เหรอ> เธอคิดอยู่ในในเพื่อเตือนสติตัวเอง

หลังจากเงียบกันไปพักนึง ฮอยนจุงสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มเล่นกีตาร์ <เพลง Falling Slowly>เสียงเพลงที่อ่อนหวานนุ่มนวลจากกีตาร์ของเขาเข้ากันได้เป็นอย่างดีกับเสียงจิ้งหรีดที่ระงมอยู่ในสวนพีชได้อย่างน่าประหลาด


เสียงนุ่มๆของเขาร้องคลอตามกีตาร์ไปด้วย 'ชั้นไม่รู้จักเธอ แต่ใจชั้นปรารถนาเธอมากมายยิ่งกว่านั้น..

หัวใจของฮวางโบเหมือนถูกบีบเมื่อได้ยินเพลงที่เขาร้อง
“หลับตาลงช้าๆ
ดวงตาคู่ที่รู้จักฉันเป็นอย่างดี
ฉัน จะไม่ละจากเธอไปไหน
เราต่างเคยมีวันอันมืดมนและเจ็บปวด
แต่จากนี้ไปจะ เป็นเวลาของเรา
เรายังมีเวลา
ช่วยกันนำพาเรือผุพังใกล้ล่มลำนี้
มุ่ง หน้าเข้าหาฝั่ง
เปล่งเสียงที่เปี่ยมด้วยความหวัง
ทางเลือกเป็นของเธอ
และ เธอได้เลือกแล้ว
หลับตาลงช้าๆ ขับขานท่วงทำนองนั้น
ฉันจะร้อง คลอไปกับเธอ”

<ชั้นไม่คิดว่าเขาจะร้องเพลงนี้ได้ซึ้งขนาดนี้เลยน่.> เธอแอบปลื้มเขาอยู่ในใจ

ฮยอนจุงหยุดร้องและชำเลืองมองเธอแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ทีนี้หลับตาได้แล้วฮะ”

เธอยังคงนั่งนิ่งตกอยู่ในภวังค์...

”หลับตาเดี๋ยวนี้เลยฮะ”...เขาบอกเธออีกครั้ง

เธอเพิ่งจะรู้สึกตัว “โอ๊ะ ได้จ้ะ” แล้วก็รีบหลับตาลงทันที

เขาแอบมองหน้าฮวางโบซึ่งนั่งหลับตาอยู่ ก่อนจะเริ่มพูดว่า “ตั้งใจฟังให้ดีๆนะฮะ”..<ผมพูดจากใจของผมจริงๆ>..โอเคนะ

<นี่เธอกำลังพยายามจะพูดอะไรออกมาเหรอเนี่ย?> “ฮุฮุ”

เขาสูดหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดในตัวพูดออกมา “ฮวางบูอิน”

เธอเริ่มเครียดเล็กน้อย ระหว่างรอให้เขาร้องเพลง

“สิ่งที่ผมจะพูดกับคุณ..มันอาจจะดูเป็นเรื่องน่าอายไปซักหน่อย <จริงๆแล้วมันไม่หน่อย ผมอายมากเลยล่ะ..>

<อา..คำพูดพวกนี้ ฮุฮุ> เธอแอบขำเมื่อได้ยินประโยคที่เขาพูดออกมา

”มันอาจจะมากกว่านั้นก็เพราะผมมักจะพูดตลกไร้สาระไปเรื่อย ดังนั้นได้โปรดเข้าใจและรับฟังผมด้วย...<ถึงแม้คำพูดเหล่านี้จะมาจากเนื้อเพลงของคุณ...แต่มันก็มาจากใจของผมด้วยเช่นกัน...>

เธอยิ้มแล้วนึกในใจว่า <ทำไมชั้นถึงรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังบอกกับชั้นอย่างนั้นจริงๆ ทั้งๆที่มันเป็นเพลงของชั้นน่ะ?>

”ความจริงแล้ว..ผมไม่คิดว่าผมจะคู่ควรกับการรักใครซักคน” <ผมเด็กเกินไปสำหรับคุณใช่มั้ย>
“ครั้งแรกที่ได้พบคุณ..ผมรู้สึกกังวลมากๆเพราะว่าผมยังไม่แน่ใจในตัวเอง” <คุณจำตอนครั้งแรกที่เราเจอกันได้มั้ยฮะ...ผมนึกว่าคุณไม่ชอบหน้าผมซะอีกฮะ?>

<ครั้งแรกที่ชั้นเจอเธอ...ชั้นคงจะรู้ตัวตั้งแต่ต้นแล้วว่า...มันจะเกิดอะไรขึ้น...และนั่นก็คือเหตุผลที่ทำให้ชั้นกลัว..> ฮวางโบเองก็ร้องเพลงอยู่ในใจไปพร้อมๆ กับเขาเช่นกัน

”เมื่อเวลาผ่านไป ผมอาจจะคุ้นเคยกับช่วงเวลาอันมีค่าที่เราได้ใช้ร่วมกัน”...<มาถึงตอนนี้..ผมต้องคอยนับวันรอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอหน้าคุณ...> เขาพยายามสบตาเธอเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง

<เมื่อเวลาผ่านไป มันเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆสำหรับชั้นที่จะมองเธอ..ให้สมคุณค่ากับที่เธอมี...เพราะชั้นกลัวใจตัวเองว่าจะต้านทานเอาไว้ไม่อยู่..> ฮวางโบจับมือของตัวเองแน่น

”ได้โปรดอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลา...มองผม..ด้วยความเชื่อมั่นทั้งหมดที่มี...ขอบคุณน่ะ <คุณจะอยู่กับผมเหมือนกับตอนนี้ได้มั้ยฮะ>

<ถ้าเป็นไปได้...ชั้นก็อยากจะอยู่ข้างๆเธอไปตลอดน่ะ>..

“ซารางเฮ –ผมรักคุณ” <ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆนะฮะ..เป็นเพราะคุณ..เรื่องต่างๆมันกลายเป็นเรื่องง่ายทั้งๆที่ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น...มันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆที่ผมเลือกทำรายการนี้...เพราะว่าทำให้ผมได้พบกับคุณ..ได้รู้จักคุณ..ฮวางโบ เฮจุง...>

เธอยิ่งรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำให้เธออย่างมาก <จะเป็นอะไรมั้ยนะ ถ้าชั้นร้องไห้ออกมาตอนนี้ มันจะเสี่ยงเกินไปมั้ยถ้าทำแบบนั้น>

และแล้วโชว์สุดพิเศษของเขาก็จบลงด้วยประโยคสุดท้ายพร้อมๆกับเอื้อมไปแตะที่บ่าของเธอและพูดว่า “แฮปปี้ เบิร์ธเดย์”

เธอได้แต่ยิ้มแต่ไม่กล้าลืมตาซึ่งเริ่มมีน้ำตาคลอๆ

เขารีบพูดขึ้นมาท่าทางเขินๆว่า...”มันทำให้ผม..ตื่นเต้นมากเลยฮะ”

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วพูดกับเขาว่า “ชั้นก็เหมือนกัน”

”คำพูดพวกนั้น...ฟังดูคุ้นๆมั้ยฮะ” <ผมรู้จักเพลงของบูอินทุกเพลงนะฮะ>

”คุ้นสิ .เป็นคำพูดที่ดีมากเลยน่ะ” <เพราะชั้นรู้ว่ามันพูดมาจากใจของเธอจริงๆ...มันยิ่งเป็นเรื่องยากสำหรับชั้นเข้าไปใหญ่..> มันเข้ากับพวกเราได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ...

<มันมาจากใจของผมน่ะฮะ...> “แล้วก็” เขาพูดต่อ

<ยังมีอีกเหรอ?> “อะไรอีกเหรอ”

“บางอย่างที่ Yeobo (ที่รัก) อยากจะได้มากๆไงฮะ” <โอ๊ะ โอ ผมเผลอเรียกคุณว่าที่รักอีกแล้วอ่ะ>

เธอไม่ได้ยินที่เขาเรียกเธอว่า Yeobo ”อะไรเหรอ นกกระดาษรึเปล่า” <นี่เธอพับเสร็จหมดแล้วเหรอเนี่ย>

”เปิดดูสิฮะ” เขาบอกเธอแล้วชี้ไปที่กล่องใส่กีตาร์

<ชั้นจะจริงจังมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วน่ะ เลิกเล่นได้แล้วน่ะ ฮยอนจุง> แล้วเธอก็แกล้งทำเป็นพูดเล่นๆ “ชั้นมีความรู้สึกว่าจะมีนกกระสาตัวเป็นๆบินออกมาจากกล่องน่ะ”

ฮยอนจุงหัวเราะ “ไม่ใช่...แต่ก็ไม่แน่นะฮะ..ใครจะรู้...มันอาจจะอยู่ในนั้นก็ได้” <พวกมันจะมีชีวิตขึ้นมาจริงๆมั้ยเนี่ย...มันคงตลกมากๆเลยนะถ้าชั้นสั่งให้เป็นอย่างนั้นได้จริงๆ..>

”ให้ชั้นเปิดมันเหรอ” เธอเริ่มเครียดแต่พยายามแกล้งทำตลก “เธอว่าชั้นควรจะเปิดมันด้วยช้อนมั้ย”

”ระวังหน่อยน่ะฮะ พวกมันอาจจะกระโดดออกมาใส่คุณน่ะ”

เธอเริ่มกังวลอีกแล้ว < นี่เขาจะเอาตุ๊กตาติดสปริงหรืออะไรที่ดูน่ากลัวๆใส่ไว้ในนี้รึเปล่านะ>

“ชั้นชักจะกลัวแล้วน่ะ”. <เธอชอบทำอะไรแผลงๆ ดังนั้นเธออาจจะทำแบบนั้นจริงๆก็ได้>

เขาเริ่มเกาแขนตัวเองเพราะถูกยุงกัด> “เร็วๆหน่อยสิฮะ ยุงมันรุมกินโต๊ะผมใหญ่แล้ว”

”ฮ่าฮ่าฮ่า”.<วิธีพูดของเธอนี่มันช่าง...^^'> “โอเค” เธอรวบรวมความกล้ายื่นมือไปเปิดฝากล่องกีตาร์ ย้าก <ทำไมชั้นถึงทำท่ากลัวแบบโง่ๆอย่างนี้นะ>

ฝากล่องกีตาร์เผยอขึ้นมาเพียงเล็กน้อยแล้วปิดกลับลงไปเพราะจู่ๆเธอก็ปล่อยมือเพราะเกิดกลัวชึ้นมา

ฮวางโบมองเห็นของในกล่องแค่เพียงแว่บๆ <อะไรอยู่ในกล่องน่ะ รู้สึกจะเยอะมากเลยนะ...แล้วก็เอื้อมมือไปเปิดอีกครั้ง> “ว้าว” เธอร้องเสียงดังด้วยความแปลกใจและดีใจ

ในกล่องเต็มไปด้วยนกกระดาษหลากสีหลายขนาดมากมายกองสูงขึ้นมาถึงขอบกล่องโดยที่ฮยอนจุงได้เอาไฟฉายใส่ไว้ในนั้นด้วยเพื่อให้เธอเห็นพวกมันได้ชัดๆ เธอตกตะลึง <เป็นนกกระดาษจริงๆด้วย> “นี่เธอพับเองคนเดียวทั้งหมดเลยเหรอเนี่ย”

”ฮะ..แต่ไม่ได้ทำคนเดียวหรอกฮะ เพราะผมไม่มีเวลา จึงวานให้พวกเพื่อนๆในวงช่วยผมอ่ะ”

เธอตื้นตันใจกับความพยายามของเขา “หมดนี่เลยเหรอ แล้วที่เธอบอกชั้นว่าเธอนอนไม่ค่อยหลับล่ะ”

”ก็..ผมไม่ค่อยง่วงนี่ฮะ ดังนั้นผมก็เลย...”

<นั่นมันทำให้ชั้นยิ่งซึ้งมากขึ้นไปอีกนะ...> “แล้วพวกน้องๆเขาเต็มใจช่วยเธอเหรอ”

เขาไม่ตอบได้แต่ยิ้มและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าวันก่อนที่ญี่ปุ่น ขณะที่เขากำลังนั่งพับนกกระดาษอยู่ในห้องนอน เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองกองนกกระดาษกองเล็กๆที่เขาทำเสร็จแล้ว ก็ตัดสินใจเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

”นี่~~~.พวกนาย” เขาเริ่มแผดเสียงเรียกเพื่อนๆ


เงียบ ไม่มีใครตอบรับ

“นี่..ทุกคนออกมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย” เขายังตะโกนเรียกต่อ

จุนเบบี้เดินออกมาจากห้องน้ำและถามว่า “มีเรื่องอะไรเหรอฮะ”

คยูจงเดินออกมาจากห้องนอน ส่วนยองแซงกับจองมินต่างก็เดินมารวมกันที่ห้องนั่งเล่น

”มีอะไรเหรอ” ยองแซงถามลีดเดอร์

ฮยอนจุงนั่งลงบนโซฟา แล้วบอกพวกเขาว่า “พวกนายนั่งลงก่อนสิ”

หนุ่มๆทั้ง 4 ก็มานั่งลงบนโซฟาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

ฮยอนจุงหยิบปึกกระดาษสำหรับใช้พับนกออกมาวางลงบนโต๊ะกาแฟแล้วออกคำสั่งทันทีว่า “ช่วยชั้นพับหน่อย”

”หา!!!” จุนเบบี้ถึงกับร้องออกมาทันที

จองมินเหลือบตามองกระดาษแล้วถามว่า “พับอะไรเหรอ”

ยองแซงไม่พูดอะไรแต่ทำเสียงครืดคราดในจมูก ส่วนคยูจงได้แต่จ้องหน้าลีดเดอร์อยู่เงียบๆ...

เขาพูดต่อไปว่า “ชั้นไม่สนว่าพวกนายจะพับมันด้วยวิธีไหน...แต่ตอนนี้ชั้นไม่มีเวลาแล้ว ดังนั้น ชั้นจึงอยากให้พวกนายช่วยชั้นพับเจ้านกพวกนี้หน่อยแล้วกัน”

จองมินถามกลับทันทีว่า “จะให้ช่วยนายพับนกพวกนี้เหรอ นายจะเอาไปทำอะไร แล้วทำไมถึงบอกว่าไม่มีเวลา?”

”ชั้นจะเอาพวกนี้ไปให้เป็นของขวัญวันเกิดบูอินน่ะ ช่วยชั้นหน่อยแล้วกันน่ะ”

<งงปนอึ้ง> “อะไรน่ะ เป็นของขวัญวันเกิดบูอิน??? จองมินส่งเสียงโวย

จุนเบบี้ได้ยินก็ถามย้ำไปว่า “ให้ใครน่ะฮะ? พี่สะใภ้? พี่ฮวางโบน่ะเหรอ?”

คยูจงไม่พูดอะไร หยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาเริ่มพับอย่างตั้งอกทั้งใจทันที...

ยองแซงมองหน้าฮยอนจุงก่อนถามขึ้นว่า “นี่พวกเราต้องเข้าไปมีส่วนกับกับเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

”แล้วมันเสียหายตรงไหนกันล่ะ? วันหลังถ้าพวกนายต้องการความช่วยเหลือแบบนี้ ชั้นก็จะช่วยอย่างเต็มที่เลย”

”นี่ ฮยอนจุง” จองมินหันไปเรียกเขา

”ว่าไงเหรอ?”

”พวกทีมงานบังคับให้นายทำแบบนี้เหรอ?” จองมินเริ่มซัก

”ก็เปล่านี่” เขาพูดไปมือก็พับไปด้วย

”งั้นทำไมต้องพับเจ้านกพวกนี้ด้วยล่ะ” จองมินยังสงสัยไม่เลิก


”ทำไมนายถึงต้องมาเสียเวลาทำอะไรแบบนี้ทั้งๆที่พวกเขาก็ไม่ได้ขอให้นาย แล้วก็พวกเราพับเจ้านกพวกนี้ซักหน่อย?”

”แล้วมันจะมีความหมายอะไร ถ้าชั้นต้องทำอะไรแบบนี้เพราะคนอื่นสั่งน่ะ” เขาตอบไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

คยูจงยิ้มแล้วเสริมว่า “มันก็จริงของพี่น่ะฮะ”

จุนเบบี้หยิบกระดาษขึ้นมาเริ่มพับแบบไม่ค่อยเต็มใจซักเท่าไหร่ แล้วบอกว่า “พี่ต้องบอกพี่สะใภ้ด้วยน่ะฮะว่าพวกเราช่วยพี่พับเจ้านกพวกนี้ด้วยน่ะ พี่สะไภ้จะได้มาบ้านพวกเราแล้วทำอาหารอร่อยๆให้พวกเรากินอีก”

”ชั้นต้องบอกด้วยเหรอ?”

” นี่พี่คิดจะเอาหน้าคนเดียว เพื่อที่จะได้กินข้าวกับพี่สะไภ้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ”เบบี้จุนโวย

”ก็..ถ้าชั้นมีเวลาพอล่ะก็...ชั้นก็คงจะทำเองคนเดียวแล้วล่ะ”

ยองแซงเริ่มหยิบกระดาษขึ้นมาพับบ้างแล้วพูดว่า “ชั้นไม่เข้าใจเลยน่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น..”

”ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน...ชั้นแค่อยากทำมันน่ะ”

จุนเบบี้รีบขัดคอทันที “ทำไมถึงไม่รู้ล่ะฮะ? ก็พี่เพิ่งบอกเองนี่นาว่ามันเป็นของขวัญวันเกิดน่ะ? แล้วมันไม่ใช่เหตุผลที่พี่พับนกพวกนี้หรอกเหรอฮะ?”

ยองแซงไม่พูดแต่คิดในใจว่า< ชั้นไม่ว่าอะไรหรอกน่ะถ้ามันจะเป็นแค่ของขวัญวันเกิดเท่านั้น>.แล้วก็ส่ายหัว

ฮยอนจุงยิ้มแล้วรีบโปรยยาหอมให้เพื่อนๆว่า “นี่พวกนาย..ชั้นจะไม่ลืมเรื่องที่พวกนายช่วยชั้นในวันนี้เป็นอันขาด”

จองมินหลังจากนั่งมองลีดเดอร์และเพื่อนๆพับนกกันอยู่พักนึง ก็ตัดสินใจหยิบกระดาษชึ้นมาช่วยพับบ้างเช่นกัน...แต่ไม่วาย “ชั้นอยากรู้จริงๆน่ะเนี่ย ว่าเจ้านกกระดาษพวกนี้มันมีความหมายนัก ทำไมพวกเราถึงต้องมานั่งพับนกพวกนี้ด้วยน่ะ เฮ้อ”


ย้อนกับมาที่สวนพีชที่ทั้งสอง กำลังนั่งมองนกกระดาษที่อยู่ในกล่องกีต้าร์



”มีนกทั้งหมดกี่ตัวในนี้น่ะ” ฮวางโบถาม

ฮยอนจุงตอบ “มากกว่า 994 ตัวแน่นอนฮะ พวกเราพยายามจะช่วยกันนับแต่แล้วก็ยอมแพ้เพราะว่ามันเยอะมากเกินไป...เราพับกันเหมือนคนบ้าเลยล่ะฮะ”

เธอยิ้มด้วยความดีใจ “จริงเหรอ? จะเป็นไรมั้ยถ้าชั้นจะลองนับดูน่ะ”

เขายิ้มอย่างจริงใจให้เธอ “ถ้าคุณไม่เชื่อที่ผมบอกล่ะก็ ลองนับดูสิฮะ”

”โอเค” เธอหยิบนกออกมาจากกล่องหนึ่งกำมือเพื่อนับและคิดในใจ <ถึงแม้เธอจะไม่ได้พับเองทั้งหมด..แต่ชั้นเชื่อว่าชั้นสามารถมองเห็นหัวใจของเธอตอนที่เธอกำลังพับมันอยู่น่ะ...ชั้นอยากจะอธิษฐานสำหรับนกแต่ละตัว...ใส่ความฝันของชั้นลงไปในนั้น..ชั้นเคยได้ยินมาว่าคนเรามักจะเริ่มไร้สาระเมื่อตกหลุมรัก...ชั้นเองก็เริ่มจะเคยชินกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ไปแล้ว>
เธอเริ่มรู้สึกตัว <ไม่น่ะ ..นี่ไม่ใช่ความรัก...แค่บางอย่างที่กำลังกวนใจชั้นอยู่เท่านั้น> แล้วจู่ๆมือของเธอก็เริ่มสั่น หัวใจเต้นแรง เธอรีบหันหน้าหนีไปทางด้านที่ไม่มีแสงสว่างเพื่อซ่อนใบหน้าที่ค่อยๆเป็นสีชมพูของเธอ

ฮยอนจุงเองก็นั่งคิดในใจเช่นกัน <ขอบคุณน่ะฮะที่คุณชอบมัน ใจจริงแล้วผมก็อยากจะพับมันทั้งหมดด้วยตัวผมเองน่ะ> แล้วเขาก็พูดกับเธอ “คุณอยากให้ผมช่วยนับมั้ยฮะ” แล้วก็เอื้อมมือไปรับนกกระดาษมาจากมือเธอ

ฮวางโบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเนื่องจากเริ่มมีน้ำตาคลอ แต่ตอบไป “จ้ะ ช่วยหน่อยนะ ตอนนี้ชั้นนับไปได้ 20 ตัว”

ค่ำคืนนั้นมีแต่เสียงแมลงต่างๆร้องระงม...ในขณะเดียวกันรอบๆตัวของทั้งสองคนก็มีนกระดาษวางกระจายอยู่รอบๆราวกับกลีบดอกไม้ที่อยู่ใต้แสงไฟในสวนพีช....

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนต่อไป

คำอธิบายท้ายบท
เพลงที่ฮยอนจุงนำมาร้องให้ฮวางโบ คือเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง “Once” และเพลงนี้ได้ออสการ์ 2007 สาขาเพลงประกอบด้วย
ส่วนอีกท่อน ฮยอนจุงได้เอาเนื้อเพลง Mature ของ ฮวางโบมาพูดคลอกับเสียงกีตาร์ แต่เขาได้เพิ่ม “ซารางเฮ” เข้าไปในตอนท้ายด้วย



ดูแล้วก็คงจะอมยิ้มนอนฝันหวานไปกับยายพร้อมๆกันน่ะคะ
ยาย(นาจา)
5/5/10





Create Date : 05 พฤษภาคม 2553
Last Update : 5 พฤษภาคม 2553 20:00:59 น. 16 comments
Counter : 891 Pageviews.

 
ดูลิงค์ตอนร้องเพลงได้ ทางด้านขวาของบล๊อกเลยน่ะคะ


โดย: ยาย(นาจา) (นักรักจัยโยเย ) วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:20:04:45 น.  

 
มีอะไรที่มันจะหวานได้กว่านี้อีกไม่เนี่ยจุง น้องๆๆ ในวงน่ารักจังเลย โบเราทำตัวไม่ถูกเลย 555 และก็สู้สู้สู้ นะค่ะ ยายนาจา จะคอยตามอ่านตอนต่อไปค่ะ


โดย: hunny IP: 124.121.239.133 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:20:39:46 น.  

 
ขอบคุณค่า
น่าร้ากมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


โดย: ตอง IP: 112.142.48.7 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:21:19:44 น.  

 
จุงและน้องๆ น่ารักมากเลย ได้ใจโบไปเด็มๆ

จุง โบ ตกหลุมรักกันแล้วจ้า หวานมาก

โอ๊ยเมื่อไหร่จะมีข่าวดีซะทีน๊า


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.7.44 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:21:30:27 น.  

 
อ๊ายยยตอนนี้หวานมากกก
ใครมีเพลงMatureส่งมาให้หน่อยได้มั๊ยคะ
หาไม่เจอเลยอ่าา

ทำไมเสริชหาเพลงget hotของโบไม่เจอเลยอะ
อยากโหลดมาฟังจังใครมีรบกวนส่งให้หน่อยได้มั๊ยคะ
to_you_t@hotmail.com


โดย: แฟนคู่จุงโบ(แอน) IP: 202.176.69.9 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:22:41:00 น.  

 
ยายจ๋า เราไปช่วยกันนับนกหน่อยไหม..เดี๋ยวเค้า2คนเมื่อยแย่ เอ..หรือว่ามันจะเป็นก้างเนอะ


โดย: sasaranger IP: 125.24.8.19 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:22:41:34 น.  

 
ต่างหูล่ะคะ ต่างหูไปไหนนน ;P

แอบเห็นโบใส่ตอนในห้องสัมภาษณ์ด้วยล่ะ

ใช่มั้ยคะ?

ตอนนี้รู้สึกปวดใจไงก็ไม่รู้ค่ะ รักกันแต่แสดงออกไม่ได้

(อินจัด นึกว่าตัวเองเป็นโบออนนี่ 5555)



โดย: ^^ IP: 183.88.32.125 วันที่: 5 พฤษภาคม 2553 เวลา:22:49:40 น.  

 
ไม่ได้นอนอมยิ้มไปแอบคนอื่นอ่ะ
แต่ฟิคยายทำให้แพรตื่นมาพร้อมความสดใสในวันอากาศมัวหมองวันนี้จริงๆเลยค่ะ

ปล.น้องแอนได้เพลงหรือยังค่ะ เดี๋ยวพี่ส่งไปให้นะ


โดย: แพร IP: 58.64.82.249 วันที่: 6 พฤษภาคม 2553 เวลา:6:55:59 น.  

 
ขอบคุณสำหรับเพลงมากๆเลยนะคพี่แพร ใจดีจังอิอิ

เด๋ยวคืนนี้แว๊บมาดูนะคะยาย

สู้ๆ


โดย: แฟนคู่จุงโบ(แอน) IP: 202.176.69.183 วันที่: 6 พฤษภาคม 2553 เวลา:15:53:16 น.  

 
วันนี้เครียดๆ เลยแอบเข้ามาใน Blog

เข้ามาเจอตอนใหม่อ่านแล้วทำให้รู้สึกหายเครียดเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ


โดย: เป้ (สิงโตหัวโต ) วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 เวลา:16:03:03 น.  

 
ยายตอนนี้น่ารักมากมาย
เฮ้อ ชิลลางชักจะเปนเอามาก
น้องในวงก็น่ารักอ่ะ
เบบี้น่ารักมากนึกหน้าออกเลยตอนที่บอกว่าต้องบอกพี่สะใภ้ด้วยน่ะนะว่าช่วยพับน่ะ
แซงก็เหมือนรู้ใจลีดเดอร์เลย
ตอนดูในแผ่นนะ ชอบสายตาจุงมากเลยเวลาที่มองบูอิน
กลับไปดูที่แอมมี่จิ้นไว้อีก
ที่จุงพยายามจะจับมือโบน่ะ
โอ๊ยตอนนี้น่ารักที่สุดเลย
ต่างคนต่างเขินซึ่งกันและกัน
เห็นมั๊ยเข้มข้นเข้ามาทุกขณะแล้ว
ขอบคุณยายน้าที่แปลมาให้อ่าน
อ่านแล้วยิ้มมมมมมมมมมมมมม
มีความสุขกันทั่วหน้า


โดย: joy&yoo IP: 110.49.72.207 วันที่: 8 พฤษภาคม 2553 เวลา:11:44:19 น.  

 
ยายไม่สบายหรือเปล่า
ไปเที่ยวมาสนุกมั๊ย
อย่าลืมดูแลสุขภาพนะ
พี่ไปอ่านตอนที่36แล้วชอบมากเลย
แต่จะรอยายแปลอีกทีนะ
เพราะยังไงพี่ก็ชอบสำนวนไทยแบบยายมากกว่า
รอภาคภาษาไทยของยายทุกตอนเลย
อ่านไปเรื่อยๆ
แล้วมีความสุข ยิ้มคนเดียวก้ได้ด้วย
อานุภาพจุงโบ


โดย: joy&yoo IP: 110.49.72.207 วันที่: 8 พฤษภาคม 2553 เวลา:11:52:21 น.  

 
พี่จอยอ่านล่วงหน้าเลยเหรอ สงสัยเราต้องวิ่งบ้างแร้วน่ะเนี่ย ของดีต้องค่อยๆลงอ่ะ


โดย: ยาย(นาจา) (นักรักจัยโยเย ) วันที่: 10 พฤษภาคม 2553 เวลา:15:19:01 น.  

 
เป็นตอนที่หน่าชอบที่สุดเลยอ่า เป็นช่วงพีค เล่นเอาใจสั่นแทนจุงกะโบ

น้องเขยช่วยกันขยันขันแข็งแม้ไม่รู้ว่า เพื่ออะไร


โดย: nonnie~ IP: 10.16.1.204, 58.137.199.116 วันที่: 12 พฤษภาคม 2553 เวลา:11:59:21 น.  

 
ตอนนี้ดูตอนแรกน่ะร้องไห้เลย
แบบว่าประทับใจร้องไห้แบบประทับใจอ่ะ

แต่ชอบตอนที่ยุหยิบมาพับแบบไม่พุดอะไรทำไมต้องมีเหตุผลด้วยการจะทำอะไรสักอย่างหนึ่งเหตุผลมันก้ไม่ต้องมีมากมายหรอกแค่เรารักกันก้พอแล้ว
แค่เรารู้สึกดีให้แก่กันก้พอแล้วใช่มัยพี่นาจา
ปุ้ยว่าเราๆหลายลืมคิดไป
โบเองอาจจะลืมคิดไปก้ได้
แต่จุงคิดว่าแค่มีความสุขที่ได้ให้เท่านั่นแระก็ดีที่สุดแล้วน่ะ

ปุ้ยชอบนะ...จะอะไรก้แล้วแต่แต่โบจี้ดอ่ะที่ต้องปิดบังแล้วก็ช่อนความรุ้สึก
เริ่ทมสงสารจุงอีกแล้ว
พยายามต่อไปน่ะสามีของปุ้ย


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.69.110 วันที่: 16 พฤษภาคม 2553 เวลา:17:03:34 น.  

 
555 ไม่ได้ตลกน่ะแต่หนูขำตัวเองที่เขิลลลลและก็เขิลลลลยังกะเปงตะเองเลย55
ก็อิจุงอ่ะตอนดูหนูก็แทบตายตอนนี้มาอ่านฟิคอีก อ๊ายยยยคิดได้เนอะ
ความรู้สึกจุงมันแรงกล้ามากๆๆ โบรู้สึกได้แน่นอนว่าสามีอ่ะจริงใจและจริงจังอ่ะ
คนอ่านยังรู้สึกได้อย่างแรง
งั้นโบต้องรับรู้อย่าบอกปัดความรู้สึกอีกนะ บูอิน(อินๆๆๆ เพราะลุ้นให้เค้ารักกันจิงๆ55)
จุงจ๋าอดทนหน่อยนะน้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน
แล้วหัวใจอ่อนๆของโบจะเหลืออะไรอยู่ได้ นอกจากสามีเด็กสุดหล่อ555 เลี่ยนไปไหน
หนูเวิ่นเว้อได้ทุกตอนยายเบื่อมั้ยอ่ะ อิอิ
แต่หนูกะว่าจะเวิ่นทุกตอนเลยคริคริ
ขอบคุณนะค่ะ สำหรับฟามสุข


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.178, 124.122.247.124 วันที่: 30 พฤษภาคม 2553 เวลา:20:58:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.