Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
24 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 23 - นกกระดาษคือตัวแทนความรักนิรันดร์ของผม

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าได้ปะปนหรือสับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ***

ภายในรถแวนซึ่งกำลังพาฮวางโบมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านหลังจากการถ่ายทำ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หลังจากก้มลงมองที่หน้าจอ เธอก็รีบกดรับสายแล้วพูด

“สวัสดีค่ะ พี่คะ”

ชินเอราผู้ซึ่งอยู่ปลายสายถามขึ้น “การถ่ายทำวันนั้นราบรื่นดีมั้ยจ๊ะ”

“ก็ดีค่ะ..พี่ค่ะ ชั้นขอบคุณมากเลยนะคะที่แวะมาให้กำลังใจ”

“พวกเธอเวลาอยู่ด้วยกันสองคน มันดูดีมากเลยน่ะ...แล้ว ฮยอนจุงเขาก็น่ารัก เขานิสัยดีกว่าที่พี่คิดไว้มากเลยนะ”

เธอยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ใช่ค่ะ..จริงๆแล้วชิลลางเขาเป็นแบบนั้น”

“แต่ตอนนี้เธอคงเหนื่อยมากสินะ”

“ค่ะ เอ่อ..พี่คะ..”ฮวางโบเริ่มเกริ่นเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ว่าไงจ๊ะ มีอะไรก็พูดกับพี่ได้เลย”

ชั้นมีเรื่องจะปรึกษากับพี่ค่ะ...พี่พอจะมีเวลาบ้างมั้ยคะ

“ตอนนี้เลยเหรอ?”.ชินเอราถามกลับแบบแปลกใจหน่อยๆ

“วันนี้มันก็ดึกเกินไปแล้วใช่มั้ยคะ...แล้วถ้าเป็นพรุ่งนี้ช่วงกลางวันจะได้มั้ยค่ะ”

“พรุ่งนี้ตอนกลางวันเหรอ...น่าจะได้นะ..โอเคจ้ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ ฮวางโบ”

“ขอบคุณมากค่ะพี่”

“โอ๊ย..ไม่เป็นต้องขอบคุณเลย...พี่ชอบจะตายเวลาได้ไปกินข้าวกลางวันกับเธอน่ะ”
***************************************************

ช่วงเที่ยงของวันต่อมาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ชินเอรานั่งเท้าคางมองหน้าฮวางโบซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ “เอาล่ะ..ตอนนี้มาคุยเรื่องของเธอกันได้แล้วล่ะ “

“มันเป็นอย่างงี้ค่ะ”...ฮวางโบดูลังเลเล็กน้อยแล้วค่อยๆเกริ่น ในขณะที่ชินเอราก็ตั้งใจรอฟัง


ฮวางโบขยับริมฝีปากแล้วยิ้มก่อนจะพูด.”คือว่า...”

“ว่าไงล่ะจ๊ะ”...<ชั้นรอฟังอยู่>

ฮวางโบถอนหายใจก่อนจะพูด “ชั้นคิดว่าตัวเองเป็นคนที่รู้สึกผูกพันกับคนอื่นได้ง่าย”

“อือ ฮึ” ชินเอราพยักหน้าเหมือนจะล่วงรู้บางอย่าง

“เพราะอย่างนั้น เวลาที่ชั้นต้องเข้าไปร่วมในรายการวาไรตี้ประเภทจับคู่กันแบบนี้ มันทำให้ชั้นมักจะหลงเชื่ออะไรได้ง่ายๆ แล้วก็ต้องเสียใจและโกรธตัวเองอยู่หลายครั้ง” เธอพูด

“พี่คร่ำาหวอดในวงการมานานหลายปี หากเป็นพี่เอง ก็อาจจะเป็นแบบเธอก็ได้ ถ้าไปร่วมในรายการแบบนั้นนะ”

ฮวางโบยิ้มเศร้าๆแล้วพูดต่อว่า “5 ปีแล้วนะคะที่ชั้นทำรายการประเภทเรียลลิตี้มา...และเพราะชั้นไม่อยากจะเสียใจอีก..ก็เลยพยายามที่จะไม่ไปร่วมรายการประเภทนั้นอีก..แต่ว่าหลายๆครั้ง...มันเป็นเพราะงานชั้นก็เลยไม่มีทางเลี่ยง”

ชินเอราได้แต่จ้องหน้าเธอเงียบๆ

“ชั้นได้รับข้อมูลที่ผิดพลาดอย่างมากเกี่ยวกับการไปร่วมรายการโชว์ WGM มาด้วยน่ะค่ะ คือ..ชั้นเข้าใจว่ามันเป็นการไปออกรายการแค่ครั้งเดียวจบ แต่มันกลายเป็นเป็นซีรีส์ที่ต้องเล่นต่อเนื่อง ยิ่งกว่านั้นมันยังไม่มีสคริปต์เป็นสไตล์เรียลลิตี้ที่แท้จริง ชั้นน่ะกลัวมากๆเพราะไม่มีทางที่จะรู้ได้เลยว่าผลลัพธ์ของรายการจะออกมาเป็นยังไง” ฮวางโบยังคงอธิบายต่อไป

“อืม พี่เข้าใจ”

“ครั้งแรกที่ชั้นรู้ว่าคู่ของชั้นคือฮยอนจุง ชั้นน่ะรู้สึกโล่งใจจริงๆนะคะเพราะว่าเขาเด็กกว่าชั้น...ชั้นก็เลยคิดว่าอย่างน้อยมันก็ไม่น่าจะไม่มีปัญหาอะไรตามมา”

“ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

ฮวางโบหัวเราะแล้วตอบไปว่า “เพราะว่าอายุของเราห่างกันมากนี่คะ..ตั้ง 6 ปี...พี่ก็เห็นเขาแล้วนี่ค่ะ..ถึงแม้เขาจะดูเหมือนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเมื่อดูจากภายนอก...แต่นิสัยเขาก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่..”

ชินเอรายิ้มแล้วถามอีก “แล้วยังไงเหรอ”

“ก็ในเมื่อชั้นกำลังทำรายการโชว์คู่กับเด็ก. ชั้นก็เลยไม่ได้ระวังเรื่องนั้นให้มากพอ แต่ว่าชั้นเพิ่งรู้ว่าชั้นคิดผิดไปค่ะ”


ฮวางโบยังคงเล่าต่อ “สามเดือนแล้วนะคะที่ทำรายการมา เราเจอกันมา 7 ครั้ง และแต่ละครั้ง ชั้นก็ไม่สามารถที่จะมองข้ามช่วงเวลาที่เราได้ใช้ร่วมกัน ช่วงเวลาที่เราได้แบ่งปันความรู้สึกดีดีให้อีกฝ่าย นับวันมันจะยิ่งทำให้ชั้นไม่อาจจะมองข้ามผ่านไปได้เลย พี่คะ ชั้นกลัวใจตัวเองจริงๆค่ะ”

ตอนนี้หน้าตาของฮวางโบเริ่มเป็นกังวลก่อนจะพูดต่อไปว่า “เมื่อวานนี้..ตอนที่ถ่ายทำกัน...ชั้นไม่กล้าพอที่จะสบตาเค้าเลย”

“นี่เธอเริ่มมองเขาเหมือนผู้ชายคนนึงแล้วใช่มั้ย” ชินเอราตั้งคำถามนี้ทันที

เธอก้มหน้าแล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ”

“เธอคิดว่าความรู้สึกอันนี้มันอาจจะเป็นสิ่งที่ผิดใช่มั๊ย” ชินเอราเริ่มวิเคราะห์

ฮวางโบยิ้มเศร้าๆ “ก็อาจจะใช่นะคะ”

“ทำไมล่ะ

“ค่ะ?”

“ทำไมเธอถึงรู้สึกผิดล่ะ เธอเสียใจกับเรื่องอะไรเหรอ”

“ก็เพราะฮยอนจุงเขาเด็กกว่าชั้นมาก...ตอนนี้เขาก็เริ่มจะมีชื่อเสียงมากขึ้น เพราะความที่เขามีเสน่ห์และเป็นตัวของตัวเอง แล้วก็ยังมีแฟนคลับมากมาย...เขายังมีอนาคตที่สดใสรอให้เขาเดินทางตามความฝันของเขา”

“อืม..พี่เข้าใจล่ะ”

ฮวางโบนั่งนิ่งเงียบ...

“แล้วนี่เธอคิดว่ามันเป็นความรู้สึกเพียงแค่ฝายเดียวของเธอหรือเปล่า” ชินเอรายิงคำถามแทงใจดำและพูดต่อ


“ถ้าเธอรู้สึกอย่างนั้นเพียงแค่ฝ่ายเดียว...แน่นอนตอนนี้เธอก็คงต้องเจ็บปวดอยู่แน่ๆ...พี่เข้าใจ แต่พี่มองว่า เธอมีประสบการณ์มากกว่าเขา...พี่เชื่อว่าเธอจะสามารถจัดการกับเรื่องนี้ให้ผ่านพ้นไปด้วยดีได้...แต่ว่า..”.

ฮวางโบได้ยินเช่นนี้กลับยิ่งรู้สึกทุกข์ใจมากขึ้นและตั้งใจฟังมากขึ้น

ชินเอราพูดต่อไปว่า...”มันจะเกิดอะไรขึ้น.ถ้าฮยอนจุงเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ..”

“พี่สังเกตเห็นรึค่ะ”

“อะไรล่ะ เรื่องระหว่างเธอ 2 คนน่ะเหรอ?”


เธอนิ่งเงียบไม่ปฏิเสธ


“อืม เรื่องพวกนี้มันก็ค่อนข้างจะยากและละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกน่ะ แต่ว่าเมื่อวานนี้ พี่เห็นเธอสองคนแค่แป๊บเดียวเอง แต่เธอดูจะกังวลกับเรื่องนี้มากนะ พี่คิดว่าเธอไม่ต้องกังวลมากหรอกน่ะ ถ้าหากมันเป็นแค่ความรู้สึกของเธอฝ่ายเดียว”

เธอยิ้มเศร้าๆแล้วพูดไปว่า “ชั้นหวังว่ามันจะเป็นแค่การคิดเพ้อเจ้อของชั้น ส่วนฮยอนจุงเอง เขาอาจจะแค่รู้สึกกำลังสับสน”

“แล้วถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดล่ะ”

เธอเริ่มรู้สึกหวั่นไหวทันที “ถ้าเป็นอย่างงั้นจริง...ชั้นควรจะรีบหยุดมัน....ให้เร็วที่สุด”

ชินเอรานิ่งเงียบ

“ก่อนที่เรื่องมันจะยุ่งยากไปกว่านี้ เพราะคนที่แย่ไม่ใช่ใคร” เธอพูดจบด้วยความรู้สึกปวดใจ

“เธอเป็นห่วงว่ามันจะมีผลกระทบกับงานของเขาใช่มั้ย?”

ฮวางโบพยักหน้า...”เรื่องนี้มันไม่มีผลดีอะไรสักอย่างสำหรับเขาเลย”

“นั่นมันก็...เป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากมากเลยนะ”

แต่อย่างน้อยชั้นอยากจะบอกพี่ว่า “เมื่อวานนี้เป็นวันที่เจ็บปวดสำหรับชั้นจริงๆค่ะ”

ชินเอราถามเธอแบบยิ้มๆว่า “เธอรู้ว่าชั้นแต่งงานอยู่กับใครใช่มั้ย”

ฮวางโบกระพริบตา งงๆ “ว่าไงนะคะ”

“ตอนที่เราแต่งงานกันน่ะ” เธอเริ่มเล่า ”ชาอินเพียวเขาเพิ่งจะเข้าวงการไม่นานแต่ว่าเขาน่ะดังเร็วมากๆ.” ยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดต่อ “เขา..หล่อดูดี นิสัยน่ารัก หุ่นดี บุคลิกยอดเยี่ยม...ตอนนั้นเขาเป็นดาวรุ่งซึ่งมีอนาคตที่สดใสในวงการ”

ฮวางโบยิ้มแล้วพูดเสริมว่า “ใช่ค่ะ ชั้นจำได้ถึงแม้ว่าตอนนั้นชั้นยังเด็กมาก”

“พี่รู้สึกกังวลมากๆ ตอนนั้น...แต่ว่าเพราะเขาดูแน่วแน่และมั่นคงมากๆ ดังนั้นความกังวลใจของพี่ มันก็เลยไม่มีความหมายอะไร....แล้วต่อมาเขาก็ถูกหมายเรียกเข้ากรมทหารอย่างกระทันหัน....พี่ก็เลยกลายเป็นเพียงแม่บ้านธรรมดาๆ คนนึงที่รอให้สามีกลับมาจากการรับใช้ชาติ..ดังนั้นเรื่องความบ้าคลั่งแฟนคลับก็กลายเป็นเรื่องเล็กไป”

ฮวางโบหัวเราะคิดเมื่อได้ยินที่เธอเล่า “มันเป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอคะ”

“ที่จริงตอนนั้น..พี่รู้สึกเสียใจที่เขาต้องเข้ากรมไปตั้ง 3 ปี แต่ว่าตอนนี้ พอย้อนกลับมาคิดดูแล้วมันก็เป็นเรื่องดีนะ..เพราะมันทำให้หลายๆอย่างระหว่างเราลงตัวได้ดีขึ้นในหลายๆ ด้าน”

ฮวางโบนิ่งเงียบ

“ฮวางโบ ~~”

“ค่ะ ว่าไงค่ะ”

“ฟังน่ะ หลายอย่างในชีวิตคนเรามันเป็นไปตามที่เราคาดไว้ แต่ความเป็นจริงก็คือ มันมีหลายครั้งที่เรื่องต่างๆ มันกลับตาลปัตรกับสิ่งที่เธอคาดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง...แต่ท้ายที่สุด...ผลที่ออกมามันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้นะ”


“ดังนั้น..เธอไม่ควรตีตนไปก่อนไข้..แล้วพีก็พอจะมองออกว่าเธอน่ะชอบฮยอนจุงเขาจริงๆ”

“ค่ะ พี่ว่าอะไรน่ะค่ะ~~”

“มีเรื่องนึงที่พี่อยากจะบอกเธอเอาไว้. จำเรื่องที่พี่บอกเธอไปเมื่อวานนี้ไว้นะว่า...อายุที่แตกต่างกันมันไม่ใช่เรื่องใหญ่....

ยิ้มแล้วรับปากว่า “ค่ะพี่”

“มันอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตา และชั้นก็เคยผ่านมันมาก่อนแต่บางครั้งเราก็ไม่อาจจะเชื่อความรู้สึกของตัวเองได้ทั้งหมดหรอกนะ”

ฮวางโบจ้องหน้าชินเอรา

“อย่าด่วนรีบร้อนตัดสินใจว่า จะปล่อยให้ความรู้สึกตอนนี้ของเธอยังคงอยู่หรือปล่อยให้หายไป...รอจนกว่าเธอคิดว่าไม่ไหวแล้วจริงๆค่อยทำ..ปกติพี่ก็ไม่ชอบให้อะไรมันยืดเยื้อหรอกนะ แต่พี่ก็ไม่ชอบการตัดสินใจแบบรีบเร่งจนเกินไปเหมือนกัน”

ฮวางโบคิดในใจ <หวังว่าความรู้สึกนี้มันจะหายไปได้จริงๆนะ> แล้วตอบไปว่า “โอเคค่ะ”

ชินเอราคิดในใจเช่นกัน <ชั้นน่าจะขัดขวางเธอ แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกว่าไม่อยากทำแบบนั้นนะ>
***************************************************

กลางดึกที่ห้องพักของวง SS501 ที่ญี่ปุ่น ฮยอนจุงกับยองแซงอยู่ในห้องนอนของพวกเขา
ฮยอนจุงนั่งอยู่บนเตียงกำลังเล่นอะไรบางอย่างในมือของเขา

ฮยองแซงถามว่า “นายยังไม่หลับอีกเหรอ”

อืม...ซักพักน่ะ”

ยองแซงจ้องไปที่มือเขาแล้วถามขึ้นว่า “นั่นอะไรน่ะ นายพับนกกระดาษเหรอ”

เขายังคงมุ่งมั่นกับการพับนกโดยไม่ตอบอะไร

“การถ่ายทำเมื่อวานเป็นไงบ้างน่ะ” ยองแซงพยายามถามต่อ


เขาหันหน้าไปหายองแซง “นายว่าไงนะ”

“การถ่ายทำเมื่อวานเรียบร้อยดีมั้ย”

“อืม ก็ดี “ เขาตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“แล้วถ่ายอะไรไปบ้างล่ะ”
ฮยอนจุงยังนิ่งเงียบ

“นายถ่ายอะไรไปบ้าง” ยองแซงถามอีกรอบ.

“หืม..”เงยหน้าขึ้นมามองยองแซง

“นี่นายกำลังคิดถึงอะไรอยู่เหรอ” ยองแซงชักเริ่มสงสัย

<แล้วนี่ชั้นกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ?> “ไม่มีอะไรนี่.”

“แล้วทำไมนายไม่ยอมตอบคำถามของชั้นเลยล่ะ”

หน้าตาเหมือนคนเหม่อลอยไม่รับรู้ “ชั้นไม่ตอบนายตอนไหนเหรอ”

ยองจุงหรี่ตามองฮยอนจุง”มีอะไรที่กวนใจนายอยู่รึเปล่า”

“อะไรน่ะ”

“ไหนลองบอกชั้นมาซิ ว่าคำแรกที่ผุดขึ้นในหัวนายตอนนี้คืออะไร”

ทำหน้างงแล้วเริ่มพูดออกมา “บู...<บูอิน เหรอ? เฮ้ยอะไรเนี่ย ตาเริ่มเบิกกว้าง>

เริ่มสงสัยหนักขึ้นไปอีก “นี่..ตกลงนายกำลังคิดถึงอะไรอยู่”

<ตะลึงกับความคิดของตัวเอง> “เออ..ไม่มีอะไร..จริงๆ”

<เจ้านี่..ท่าทางสมองจะไม่ทำงานรึเปล่า> “นายรู้ตัวมั้ยว่านายเหมือนคนที่ทำหัวหลุดหายไปน่ะ”

ฮยอนจุงหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตายองแซง “อ่า..ไม่ใช่อย่างนั้นซ่ะหน่อย”

ยองแซงจนปัญญาที่จะเอาคำตอบจากเขา จึงก็หันหลังให้เขา แล้วก็พูดออกมาอย่างลอยๆ “นี่นายน่าจะเพลาๆบ้างก็ได้นะ ตอนนี้มันไม่ใช่จังหวะที่ดีสำหรับนายที่จะคิดถึงเรื่องนั้นหรอก”...

<นายพูดอะไร? ทำไมถึงไม่ใช่ตอนนี้ล่ะ?> ฮยอนจุงอดเก็บความสงสัยไม่ได้ เขาหยุดพับนกกระดาษแล้วพยายามข่มตาหลับทั้งๆ ที่หลับไม่ลง


ช่วงกลางคืนที่บ้านของฮวางโบ เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงในมือถือขวดแก้วที่มีนกกระดาษอยู่ในนั้น 6 ตัว เธอจ้องดูบรรดานกทั้ง 6 ตัว มีอยู่ตัวงที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เธอรีบเปิดขวดโหลออกแล้วหยิบนกที่ดูเปื่อยยุ่ยออกมา

<นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมชั้นถึงได้รู้สึกสงสารเจ้านกนี้ได้นะ มันน่าแปลก ปกติชั้นไม่เคยอินกับของพวกนี้เลย แต่ทำไมคราวนี้มันถึงได้รบกวนจิตใจชั้นมากขนาดนี้? ทำไม เป็นเพราะอะไรกัน?>

เธอมองออกไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าแต่ลึกๆในในเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และพูดอยู่ในใจ <เธอได้ยินที่ชั้นพูดอยู่หรือเปล่า ฮยอนจุง?

โปรดติตดามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 24

ท้ายบทจากยาย
ตอนนี้เหมือนว่าจะเข้าโหมดดราม่าอีกแล้ว สรุปแล้วสองคนนี้เริ่มรู้สึกมีใจให้กันตอนไหนละเนี่ย

ยาย(นาจา)
22/4/53



Create Date : 24 เมษายน 2553
Last Update : 24 เมษายน 2553 19:26:48 น. 8 comments
Counter : 638 Pageviews.

 
ยายจ๋ายาย .... ทำไมมันเริ่มสนุกขึ้นแล้วละ อยากจะอ่านต่อ แต่ก็ไม่อยากให้ยายกดดัน แต่ฟิคสนุกมากจริงๆนะ เป็นกำลังใจให้ยายนะจ๊ะ สู้สู้ love joongbo


โดย: lookomm IP: 112.142.126.98 วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:19:36:59 น.  

 


โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:20:32:45 น.  

 
เข้ามาทักทายครับ



โดย: tongsehow วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:21:22:53 น.  

 
ตอนนี้ในหัวนายคิดอะไรอยู่

ชอบมากเลย

ปารค์-นา-จา


โดย: ning IP: 110.168.70.180 วันที่: 24 เมษายน 2553 เวลา:21:35:02 น.  

 
ขอบคุณค่ะ


โดย: ^^ IP: 183.88.43.151 วันที่: 25 เมษายน 2553 เวลา:12:03:38 น.  

 
โอ๊ย ตื่นเต้นชมัด สนุกจริงๆเลยจ้ะยาย


โดย: aieoon IP: 125.27.48.31 วันที่: 25 เมษายน 2553 เวลา:19:18:16 น.  

 
ยังร้องไม่หยุดเลย
บอกแล้วว่าน่าสงสารจริงๆๆ
สามีหนุเป้นคนที่แน่วแน่ค่ะทำไรแล้วก้ต้องทำให้ได้
.......แต่อะไรก้ตามที่น่าอึดอัดจุงยิ่งต้องพยายามน่ะค่ะ


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.36.104 วันที่: 16 พฤษภาคม 2553 เวลา:2:06:00 น.  

 
อยากให้จุงโบเป็นเหมือนคู่ ชินเอราชาอิเพียวมากๆเลยค่ะ
ดราม่าขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะยายโบก็กังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
ระหว่างที่โบเริ่มรู้ใจตัวเองแต่ยังปฏิเสธไม่ยอมรับทั้งนี้เพราะห่วงแต่จุง ฮวางบูอินแสนดี
จุงก็เริ่มมีแต่บูอินอยู่ในห้วงคำนึง คนหนึ่งอยากถอยเพราะกลัวถลำลึก
แต่อีกคนหนึ่งกำลังจะก้าวเดินไปอย่างช้าๆเข้าหาอย่างไม่แคร์แล้วนะ
รู้สึก...จะว่าเจ็บปวดแทนทั้งคู่ก็ได้ค่ะยาย โบและจุงต้องฝ่าฟันอีกเยอะเลย
สำคัญที่สุด โบต้องต่อสู้กะใจตัวเองด้วยจิ
ขอบคุณยายนะค่ะ อ่านอีกครั้งหนูก็ซึมกะตอนนี้อีกแล้ว




โดย: kanjabo IP: 192.168.182.178, 124.122.247.124 วันที่: 30 พฤษภาคม 2553 เวลา:17:15:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.