Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
10 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 14- เดทแปลกๆ ของเราที่โตเกียว

ฟิค (แปล) เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าได้สับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ ที่แพร่ภาพให้ชม

ที่ห้องพักของสมาชิกวง SS501 เหล่าเมมเบอร์กำลังนั่งล้อมรอบโต๊ะกินข้าวต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาโซ้ยราเมนกันอย่างเอร็ดอร่อย ฮวางโบนั่งมองพวกน้องสามี พยายามทำตัวไม่ให้ดูหดหู่จนเกินไป ส่วนฮยอนจุงหลังจากกินเสร็จก็นั่งดูเพื่อนๆคนอื่นกินอย่างเงียบๆ แต่จู่ๆก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

เค้าเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ถือกรอบรูปอยู่ในมือ “ดูนี่สิพวกนาย เราถ่ายกันที่เกาะเจจูไง” เขามองไปที่เพื่อนๆด้วยสายตาจริงจัง

ฮวางโบนั่งตะลึง คิดในใจว่า< นี่เค้ากำลังพยายามจะอวดเพื่อนๆอยู่เหรอ>

จุนเบบี้กับคยูจงมองรูปด้วยความอิจฉา “ว้าว พี่ถ่ายรูปนี้กันเมื่อไหร่เหรอฮะ”

”ตอนที่ไปฮันนีมูนนั่นแหละ” ว่าแล้วก็ส่งรูปให้เพื่อนๆดู

จุนเบบี้ซึ่งยังอ้าปากค้างอยู่พูดออกมาว่า “พี่สองคนนี่ดูเหมือนคู่แต่งงานจริงๆเลยนะฮะ”

จองมินทำเหมือนไม่สนใจแต่ก็ค่อยๆแอบหันหน้ามาดูรูปกับเค้าบ้าง “นี่พวกพี่ถ่ายกันมาแค่รูปเดียวเองเหรอ”

จุนเบบี้รีบหันหน้าไปเถียงแทนทันทีว่า “ไม่เหมือนนายหรอกที่ไม่มีสักรูป”



จองมินทำหน้าเชิดหยิ่งตอบไปว่า ช่างมันเถอะ ชั้นไม่สนหรอก แล้วหันกลับมาเล่นงานฮวางโบด้วยการยิงคำถาม “พี่ฮวางโบอายุเท่าไหร่เหรอฮะ”

เหงื่อตกหลังเจอคำถามแสลงหู คิดในใจว่า <มันอะไรกันเนี่ย นี่เธอไม่ชอบหน้าชั้นมากขนาดนี้เลยเหรอ> แต่ก็ยังต้องปั้นหน้ายิ้มก่อนตอบไปว่า “ชั้นเกิดปี 80 จ้ะ”

จองมินแกล้งทำท่าตกตะลึงเอามือทาบอก “โอแม่จ้าว งั้นพี่ก็อายุ...”.

ยังไม่ทันพูดจบ ฮยอนจุงก็โพล่งออกมาว่า “พีเค้าอายุ 28 น่ะ”

แต่จองมินยังไม่เลิกตอแย “งั้นก็ใกล้จะสามสิบแล้วสิน่ะ”

ฮวางโบหลับตาลง ถอนหายใจเบาๆก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วปั้นหน้ายิ้มต่อ “ใช่จ้ะ ชั้นอายุมากไปนิดนึง”.

จองมินยักไหล่แล้วพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกฮะ บางครั้งมันก็กลายเป็นข้อได้เปรียบซะด้วยซ้า”

ฮวางโบขยับตัวอย่างอึดอัดแล้วหัวเราะออกมา “งั้นเหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ฮยอนจุงแม้จะไม่ได้แสดงปฎิกริยาใดๆ แต่คิดในใจว่า <ทำไมไอ้ม้ามินบ้านี่ถึงได้….>

จุนเบบี้พยายามจะช่วยเปลี่ยนเรื่องคุย เลยหันหน้ามาพูดกับลีดเดอร์ว่า “พี่สะใภ้บอกพวกเราว่าพี่เค้ัานอนไม่หลับเลยฮะ วันที่พวกเราเดินทางมาจากเกาหลีน่ะ”

คยูจงรีบรับไม้ต่อจากจุนเบบี้ทันที “ใช่ฮะ พี่สะใภ้เค้าคิดถึงพี่มากเลย”

ฮยอนจุงจ้องไปที่เธอ เหมือนอยากจะถามว่า คิดถึงผมจริงเหรอฮ่ะ?

ฮวางโบได้แต่ยิ้มอายๆ “นี่พวกเธอเร็วกันจริงๆเลยนะ ชั้นเดาว่าคงไม่เคยเก็บความลับอะไรกันได้เลยสินะ”

จุนเบบี้ยิ้มกว้างก่อนตอบไปว่า “ไม่ฮะเราไม่เคยเป็นแบบนั้น”

ว่าแล้วก็แอบมองหน้าพี่สะใภ้ ก่อนพูดออกมาว่า “พี่ฮยอนจุงเค้าก็คิดถึงพี่มากเหมือนกันฮะ”

คยูจงทำตัวเป็นลูกคู่ที่ดีเช่นเคย ยิ้มอย่างไร้เดียงสา เสริมต่อว่า “พี่เค้าพูดถึงพี่สะใภ้บ่อยมากเลยฮะ..”.

ส่วนจองมินไม่ยอมน้อยหน้าขอพูดบ้างแต่เริ่มจะเว่อร์ไปนิดส์ “เค้านอนไม่ค่อยหลับเหมือนกันเลยฮะ แล้วก็อยากรู้ว่าพี่ทำอะไรบ้างตอนที่ไม่อยู่ที่เกาหลีอ่ะ”

ฮวางโบหันกลับไปมองหน้าเค้าเหมือนอยากจะถามว่า <เธอคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ>

ฮยอนจุงพูดออกมาโดยยังหน้านิ่งๆเหมือนเดิมว่า “ผมไม่อยากบอกเลยนะฮะว่า ถึงผมจะคิดแบบนั้นจริงๆ ผมก็คงจะไม่พูดแบบนั้นออกมาหรอกฮะ”

ฮวางโบรู้สึกอายสุดๆและรู้สึกแย่มากๆด้วย คิดในใจว่า <พวกเค้าก็แค่พยายามจะให้กำลังใจชั้น เธอก็นั่งเฉยๆเนียนๆไปไม่ได้รึไง...>

ฮยอนจุงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าทำพลาดไปหลังจากที่เห็นสีหน้าของเธอ< โอ๊ะ โอ ผมไม่ควรจะพูดมันออกมาใช่มั้ยเนี่ย เลยรีบหัวเราะกลบเกลื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็พวกเค้าเล่นใส่ไข่ ใส่สีซะจนมันไม่เหมือนเรื่องจริงเลยนี่ฮะ>

<นี่เธอพูดตรงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าเธอแค่เป็นคนที่ไม่ใส่ใจความรู้สึกคนอื่นเท่านั้น >พยายามจะซ่อนความอายของตัวเอง

เขาจ้องดูเธอโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่คิดในใจว่า< ขอโทษด้วยฮะ ผมจะบอกได้ไงว่ามันเป็นเรื่องจริงทั้งๆที่มันไม่ได้เกิดขึ้นเลยน่ะ> “ที่จริงแล้วช่วงนี้น่ะ ผมเดินไปที่ร้าน 100 เยนบ่อยมากเลยล่ะฮะ…”

ระหว่างที่ฟังเขาพูดเธอก็มองไปที่เค้าอย่างระวังตัว หลังจากได้ยินที่เค้าพูด ตาของเธอเริ่มเบิกกว้าง

ฮยองจุงยังคงพูดต่อไป “ผมเจอของสองในสามอย่างแล้วล่ะฮะ ส่วนอีกอย่างที่เหลือมันหายากจริงๆเลยฮะ”

ฮวางโบค่อยๆ ยิ้มออกมาช้าๆ <เธอก็จำได้ทุกอย่างสินะ อุตส่าห์พยายามไปเดินหาของที่ชั้นสั่งน่ะ>

เขายิ้มกว้าง แล้วบอกเธอในใจว่า <ไม่ต้องกังวลหรอกนะฮะว่าผมจะไม่นึกถึงคุณ!>
**********************************************************************

บนถนนสายหนึ่งในโตเกียว ฮยอนจุงใส่ชุดหมีพูห์ออกมาเดินเล่นกับฮวางโบ ในมือของเธอถือที่สวมหัวเป็นรูปหน้าหมีพูห์เอาไว้

”ผมเคยอยากจะมีเดทแบบนี้จริงๆฮะ”

เธออดหัวเราะแล้วถามเค้าไม่ได่ “แบบไหนเหรอ”

”ก็ออกเดทแล้วแต่งตัวชุดแปลกๆแบบนี้ไงฮะ”

เธอยิ้มแบบงงๆ “ทำไมเธอถึงอยากทำแบบนั้นล่ะ”

”ก็เพราะว่า เราไปเดินเล่นตามถนนในโฃลตอนเดทกันแบบนี้ไม่ได้น่ะสิฮะ”

”แล้วไงล่ะ”

”ถ้าเราสวมหน้ากากปิดหน้าเอาไว้ คนก็จะจำเราไม่ได้ไงฮะ”

เธอสับสนกับความคิดเค้า “เธอไม่คิดหรือว่าคนจะยิ่งสนใจเธอมากขึ้นเพราะว่าใส่ชุดแบบนี้น่ะ”

”ตราบใดที่คนอื่นไม่รู้ว่าเป็นผม มันก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะฮะ แต่..”.

”แต่อะไรเหรอ”

เขาชี้มาที่หัวหมีพูห์ที่เธอถืออยู่ “ไอ้เจ้านี่ไงมันปิดหน้าผมได้ไม่หมดฮะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอจะทำให้ชั้นขำจนขาดใจตายเลยรึไง”

ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินมาถึงทางแยกใหญ่ที่มีคนเดินไปมาขวักไขว่จู่ๆเขาก็พูดออกมาว่า
“เพราะบ้านใหม่ของเรามันเล็กลงเยอะเลย ดังนั้น..”.

”Eh?” เธออดสงสัยคำพูดของเขาไม่ได้



”เราน่าจะลองเปิดการแสดงข้างถนนที่นี่ดูนะฮะ เราจะได้มีเงินมากพอจะไปซื้อบ้านหลังใหม่ไงฮะ ผมจะเต้นโชว์ ส่วนคุณก็คอยเก็บเงิน” ว่าแล้วก็เริ่มออกสเต็ปท่าเบรคแดนซ์”

ฮวางโบยืนตะลึงไปแป๊บนึงแล้วรีบบอกว่า “ชั้นไม่เอาด้วยหรอก” แล้วก็เริ่มถอยห่างออกไปหลบข้างเสา

เขายิ้มออกมา “บูอิน คุณอายเพราะผมทำแบบนี้เหรอ นี่ผมมันน่าอายมากเลยรึไง”

หัวเราะออกมาอย่างดัง ฮ่า “ฮ่า ฮ่า เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆเลย”

ในขณะเดียวกันที่ห้องพักของวง SS501 บรรดาสมาชิกนั่งคุยกันอย่างออกรส


จุนเบบี้ว่า “พวกพี่เค้า 2 คน ดูไม่ค่อยอึดอัดเหมือนคราวที่แล้วเลยเนอะ”

ยองแซงช่วยเสริมว่า “ใช่ ชั้นรู้สึกว่าพี่ฮวางโบก็ดูแลฮยอนจุงดีมากเลยนะ”

ส่วนคยูจงก็ว่า “ชั้นน่ะรู้สึกอิจฉาเค้านิดนึงน่ะ”

จุนเบบี้รีบเสริม “ใช่ ชั้นก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน”

แต่จองมินรีบตบลงมาทันที “ยังไงก็ตาม เธอก็อายุมากกว่าฮยอนจุง”

คยูจงเริ่มรู้สึก “อืม นั่นก็จริงอยู่”

ยองแซงหัวเราะออกมา “ถ้าเธอแก่กว่า 6 ปี งั้นก็น่าจะเป็นคุณป้ายังสาวได้สินะ”

พอยองแซงพูดจบ ทุกคนต่างหัวเราะกันออกมาดังๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มเข้าโหมดซีเรียส

จองมินหันมาพูดกับยองแซงว่า “ในฐานะที่นายนอนห้องเดียวกัน นายเคยได้ยินฮยองจุงพูดอะไรเกี่ยวกับเธอมั่งหรือเปล่า”

”พวกเราไม่มีเวลามาคุยถึงเรื่องนั้นเลยนะ ช่วงที่ผ่านมาก็ยุ่งๆกับการตะเวนไปเมืองไทยกับญี่ปุ่น เค้าก็คงอยากจะคุยอ่ะนะ แต่ว่ายังไม่มีเวลาพูดถึงก็แค่นั้นเอง”

”แต่ชั้นว่า ดูเค้าก็ไม่ได้มีท่าทีว่าไม่ชอบเธอนะ” คยูจงเอ่ยขึ้น

”ใช่เลย ชั้นก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน” จุนเบบี้ก็รู้สึกเช่นกัน

”มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก เค้าอาจจะแค่รู้สึกเฉยๆก็ได้” จองมินยังคงพูดออกมา

”แต่ชั้นไม่คิดว่าเค้าจะแค่รู้สึกเฉยๆกับเธอนะ” ยองแซงค้านความคิดเห็นของจองมิน

”ไม่ใช่แน่นอน ชั้นว่า” จุนเบบี้รีบเถียงจองมินทันที

คยูจงเริ่มจุดประเด็น “มีใครรู้บ้างว่าพี่ฮยอนจุงเค้าพูดถึงอะไรตอนที่พูดถึงร้าน 100 เยน น่ะ”

จุนเบบี้ทำหน้าเหวอ “หาอะไรนะ ร้าน100 เยนเหรอ”

จองมินเริ่มคิดตาม “นั่นสิ ชั้นว่าเค้าต้องการจะทำอะไรบางอย่างตอนที่บอกฮวางโบว่าไปร้าน 100 เยนบ่อยๆน่ะ นายว่าเค้าจะไปทำน่ะ”

ยองแซงไม่พอใจที่จองมินจึงพูดออกมา ”นี่นาย! ทำไมถึงชอบเรียกพี่เค้าว่าฮวางโบเฉยๆล่ะ นายต้องเรียกเค้าว่าพี่สะใภ้ หรือไม่ก็พี่ฮวางโบนะ”

จองมินรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ซักหน่อย ตอนนี้พวกเขาไปเดทกันไม่ได้อยู่ตรงนี้ซักหน่อย ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้ยินว่าพวกเรากำลังเม้าท์กันหรอกน่า สบายใจได้”

ยองแซงยังยืนยันด้วยท่าทางจริงจัง “แต่ยังไงนายก็ต้องเรียกเค้าว่าพี่นะ”

จองมินออกอาการงอนก่อนจะตอบออกมาว่า”ก็ได้ ก็ได้ พี่สะไภ้ พอใจหรือยัง ชิ”


จุนเบบี้หันไปถามยองแซงกับจองมินว่า “ไหนๆ พี่สะไภ้ก็มาถึงนี่แล้ว ทำไมพวกเราไม่จัดงานปาร์ตี้ต้อนรับพี่สะใภ้กันล่ะ”

คยูจงตกใจ “หา!!! จัดปาร์ตี้เหรอ”

จุนเบบี้ดูมุ่งมั่นที่จะจัดปาร์ตี้จริงๆ “ใช่ พี่เค้าทำราเมนอร่อยๆให้พวกเรากิน... เราน่าจะทำเซอร์ไพร์สให้เธอตอนที่กลับจากเดทกับพี่ฮยอนจุงนะ”

จองมินเริ่มขัดคอ “แต่ทำราเมนมันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยนา แค่ต้มน้ำ ใส่เส้นใส่ไข่ ก็แค่นั้น”

คยูจงรีบเบรคทันที “เฮ้ หยุดพูดแบบนี้ซะทีได้มั้ย”

จองมินแอบแค้นอยู่ลึกๆ “โอเค งั้นจะช่วยพวกนายแล้วกัน แต่ชั้นจะบอกอะไรให้อย่างนะ ชั้นไม่ได้ไม่ชอบฮวางโบ ไม่สิพี่สะใภ้หรอกนะ เพียงแต่ว่า ชั้นก็แค่กังวลเรื่องอายุของเธอ ก็เท่านั้นแหละ”

ยองแซงยิ้มเห็นฟันขาวแล้วบอกเพื่อนๆว่า “โชคดีนะ”

จุนเบบี้ว่า “อ้าว พี่จะไม่ช่วยกันจัดงานเหรอ”

”ชั้นจะออกไปข้างนอก...ไปซื้อเค้กน่ะ”

เบบี้ค่อยยิ้มออก “งั้นก็ ตามนี้”
**************************************************************************

ฮยอนจุงกับฮวางโบกลับมาจากเดท เค้ามีท่าทางพอใจ แอบคิดว่า ดีจังที่ได้ออกไปข้างนอกด้วยกัน เราไม่เคยทำแบบนี้เลยตอนอยู่ที่โซล ส่วนเธอก็อยู่ในโหมดแฮปปี้ดี๊ด๊าเช่นเดียวกัน คิดในใจว่า ออกไปเที่ยวกับช่างมีความสุขจัง ในขณะที่สองคนกำลังเดินเข้าประตูมา ทันใดก็มีเสียงดังขึ้นมา ‘ปั้ง’’’

ฮวางโบตกใจจนตาโตเกือบเท่าไข่ห่าน อุทานออกมาว่า โอ พระเจ้า.... แล้วรีบเอาตัวไปแอบอยู่ข้างกำแพง ส่วนฮยอนจุงยิ้มแล้วมองไปที่จองมินซึ่งกำลังยืนอยู่ที่โถงทางเข้าประตูพร้อมกับกล้องวีดีโอขนาดย่อมถ่ายบรรยากาศที่เกิดขึ้น

จองมินตะโกนออกมาว่า “พวกเราขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานด้วยนะฮะ”

ฮวางโบยังยืนตะลึงเอามือทาบ-อก “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
**************************************************************************
ในห้องนั่งเล่นซึ่งมืดสนิท มีเพียงแสงจากเทียนที่ปักอยู่บนเค้กชิ้นเล็กๆซึ่งวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ฮวางโบยังคงยืนตะลึงด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่ฮยอนจุงค่อยๆยิ้มออกมา

จุนเบบี้รีบพูดขึ้นว่า “ขอโทษด้วยนะฮะ ที่พวกเราไม่สามารถจัดงานให้ดีกว่านี้แต่ว่าพวกเราอยากจะแสดงความดีใจให้พวกพี่ได้รับรู้ และก็อยากจะอวยพรให้พี่สองคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขฮะ”

จองมินยิ้มแล้วพูดเสริมว่า ใช่ฮะ มีความสุขด้วยกันไปนานๆ" เป็นความรุ้สึกจิงใจครั้งแรกของจองมิน

นอกเหนือจากค๊อกเทลแล้วยังมีของอีก 2-3 อย่าง ที่น้องเขยนำมาประดับอยู่บนโต๊ะมีเจ้าตุ๊กตาหมีเจ้าบ่าวเจ้าสาว คำสัญญาแล้วก็กรอบรูปฮันนีมูน

ฮวางโบยิ้มอย่างสดใสรู้สึกประทับใจกับสิ่งที่พวกน้องเขยทำให้ <นี่ชั้นจะมีความสุขมากเท่าตอนนี้มั้ยนะถ้าชั้นได้แต่งงานจริงๆน่ะ> “ขอบคุณมากจ้ะ... น้องๆ ที่น่ารัก”

ฮยอนจุงเสนอว่า “เรามาอ่านคำสัญญาของพวกเราอีกรอบกันดีมั้ยฮะ” ว่าแล้วก็เอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา



ฮวางโบเห็นด้วยจึงพูดว่า “ดีจ้ะ งั้นเรามาอ่านข้อที่เราชอบมากเป็นพิเศษก็แล้วกันน่ะ”

”อืมมม ผมชอบข้อ. ~~~~~.”.

หลังจากอ่านคำสัญญาไป 2-3 ประโยคก็ยิ้มออกมา แล้วบอกว่า “ชั้นชอบข้อนี้มากเลย ผมจะเป็นเจ้าบ่าวที่เหมือนออกซิเจน...” ฮวางโบพูดด้วยความรู้สึกประทับใจกับสัญญาข้อนี้จริงๆ

ส่วนเค้าก็ยิ้มอย่างมีความสุขเช่นกัน “ผมชอบข้อนี้ฮะ ตราบใดที่ผมยังแต่งงานอยู่ ผมจะไม่มองผู้หญิงคนอื่นนอกเหนือจากบูอิน” ข้อนี้แสดงให้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาว่าเป็นคนรักเดียวใจเดียว

เธอหันไปส่งยิ้มให้เค้า “โอเคชั้นก็ชอบเหมือนกัน” <ไม่ว่าในชีวิตจริงเธอจะแต่งงานกับใครก็ตาม ชั้นว่า ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนที่โชคดีมากๆเลย>







โปรดติดตาม “คู่รักผักกาดหอม มีมิกซ์” ตอนที่ 15 – เช้าที่วุ่นวาย และ การอำลา

*ฟิคเรื่องนี้คิดค่าบริการจากท่านผู้อ่านทุก ท่านเพียงคนละ 1 คอมเม้นท์เท่านั้น ขอบคุณค่ะ~ *

ท้ายบท
ร้าน 100 เยน เป็นร้านยอดนิยมที่มีสาขามากมายในญี่ปุ่น ขายของสารพัดอย่างตั้งแต่เสื้อผ้า เครื่องเขียน เครื่องใช้ในบ้านไปจนถึงอาหาร ในราคาเดียวทั้งร้านคือ 100 เยน จะคล้ายๆกับร้าน 1 ดอลล่าร์ ในสหรัฐ ในไทยก็น่าจะเป็น 3 อย่าง 100 มั้ง






Create Date : 10 เมษายน 2553
Last Update : 11 เมษายน 2553 20:51:32 น. 12 comments
Counter : 641 Pageviews.

 
ไม่ได้เม้นท์ หลายตอน แต่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะ

คือ อากาศร้อนมากกับเหนื่อยง่ายอ่ะค่ะ

เด๋วจะโอนเงินค่าหนังสือด้วย รอไปแบงค์ค่ะ


โดย: สายลับ IP: 124.121.147.215 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:21:45:36 น.  

 
ใช่เลย ม้ามินของยายใจร้ายจัง

สู้ สู้



โดย: ning IP: 124.121.207.32 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:21:50:21 น.  

 
น่ารักมากเลยค่ะ
จองมินก็น่ารัก ยังเป็นแม่สามีที่รักเหมือนเดิม

ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะค่ะ


โดย: เลดี้ IP: 58.9.153.23 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:22:02:38 น.  

 
โอ้โห วันนี้มาหลายตอนเลย .......
อ่านแล้วน่ารักจัง ไปเดทกันด้วย
น้องเขยก็น่ารักทุกคนเลย
ต้องขอบคุณคุณนาจานะคะ ที่แปลฟิคดีๆ ให้อ่าน และรักษาสุขภาพด้วย เป็นห่วงมาก ๆ ค่ะ


โดย: J > FC.Joongbo IP: 119.31.19.126 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:23:04:43 น.  

 
คุณนาจา ฝากซัดมินนี่ซักเพียะหน่อยค่ะ

ใจร้ายกับโบจัง



โดย: sasaranger IP: 125.24.19.31 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:23:11:37 น.  

 
ขอเม้ม ตอนสุดท้ายเลยแล้วกันนะ
ตอนที่ดูแผ่น สงสารโบมากที่สุดเลยตอนนี้น่ะ เหมือนว่าฉันมาทำไมเนี่ย จุงเฉยมาก แต่ก้ออาจมีสวีทกันนิดหน่อย คิดว่าเบื้องหลังคงจะสวีทกันมากกว่านี้เนอะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีแต่เหตุการณ์ที่น่าเบื่อนะ ยายนาจา


โดย: wa..wa IP: 124.120.39.18 วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:7:38:59 น.  

 
ยายสงสารโบอ่ะ
มินของยายทำอะไรเนี่ย
จุงก็ช่วยโบหน่อยก็ไม่ได้
นี่แหล่ะที่ชอบโบมากๆเลย
เพราะถ้าเป็นเรานะ
คงร้องไห้แน่ๆเลย
เผ่นกลับบ้านไปนานแล้ว
เจอจุงคนเดียวไม่พอ
นี่ต้องรับมือกับss501ทั้งวง
แต่ตอนหลังมีแก้ตัวนะเนี่ย
จริงๆก็แอบชอบพี่สะใภ้กันทั้งวง
จะรอตอนต่อนะคะ เริ่มเข้มข้นแล้ว
อย่าหักโหมล่ะ
ดูแลสุขภาพด้วย


โดย: joy&yoo IP: 110.49.13.109 วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:9:49:28 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะยาย

เวลาคิดถึงคู่นี้ทีไรก็ได้ฟิคจากยายนี่แหละ

ทำให้หายคิดถึง เป็นกำลังใจให้เสมอนะค่ะ

สู้ สู้ love joongbo holic ^ - ^


โดย: lookomm IP: 112.142.132.129 วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:14:56:43 น.  

 
ม้ามินของยายไม่ใจร้ายเลยค่ะ

ปากแกตรงกะใจดีออก อิอิ

ส่วนจุงกะโบ คงมีความสุขนะคะ ได้เดทกันแบบสบายใจไม่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ

มดล่ะอยากเห็นชอตแบบนี้บ่อยๆจัง T^T


โดย: daffodial วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:22:30:41 น.  

 
ชอบน้องเขยช่วยกันจัดงานเลี้ยงให้ ฮวางบูอินยิ้มไม่ฮุบเลย ถ้าเป็นเราก็ปลื้มเหมือนกัน
เอาใจช่วยต่อไปค่ะ


โดย: แป๋ว (put123) IP: 124.121.213.34 วันที่: 14 เมษายน 2553 เวลา:8:50:27 น.  

 
อันยองไม่ได้มาเม้นท์ให้พี่นาจาหลายตอนเลยเพราะว่าอากาศร้อนด้วยอีกอย่างหนุเชงด้วย
งานการก้ไม่ค่อยได้ทำแต่ก็คิดเสมอว่ารอให้พี่นาจาทำมาเยอะอ่านทีเดียวจะได้ไม่สะดุด..5555555+++
นางมารอีกแว้ว

มาแ้ก้ข่าวให้มินนี่่ี่น่ารักน่ะค่ะ
มินไม่ใช่คนแบบนั่น
มินเป้นคนจริงใจ
เป้นคนที่ระแวงระวังและก็คอยสังเกตุทุกคน
มินเลยอยากให้โบสนิทกับจุงเร้วๆๆ
จะด้วยอะไรก็แล้วแต่
ฟิคก้ฟิคอาจไม่ตรงนิดหน่อยแต่เรื่องจริงๆๆแล้ว
สังเกตได้เลยว่ามินคอยช่วยโบตลดอ
แล้วก็คิดเสมอว่าเค้าไม่ได้เจอโบแบบคนอื่นๆๆ
คือสนิทกับตั้งแต่ตอนขึ้นบ้านใหม่ก๋เลยพยายามคุยด้วย
เข้าหาโบตอลดน่ะจ้า...อย่าว่ามินน่ะ


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.36.104 วันที่: 15 พฤษภาคม 2553 เวลา:22:05:01 น.  

 
เอิ้กๆๆ มินนี่ พูดในสิ่งที่คิด แต่บางอย่างคิดอย่างเดียวไม่ได้พูดกะได้นะม้ามิน
แต่ก็ฮ่าน้องเขยดี น่ารักออก อิอิ รำไม่ค่อยตรงเอียงตลอด
บูอิน สู้สู้นะ น้องเขยเค้ารับเข้ามาเป็นสมาชิกครอบครัวแล้วนะ คริๆ
ยายนาจา สู้สู้


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.151, 124.120.8.170 วันที่: 29 พฤษภาคม 2553 เวลา:20:53:53 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.