Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
9 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 12- ลัดฟ้าไปหาเธอ ณ กรุงโตเกียว...

****ฟิค (แปล) เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าสับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ ที่แพร่ภาพให้ชม ***

เมื่อทั้งคู่นั่งกินราเมนกันเรียบร้อย หลังจากนั้นเธอก็กินยาและเผลอหลับไปด้วยฤทธิ์ของยา เขาจึงจัดแจงล้างถ้วยชาม และเก็บหนังสือการ์ตูนเข้าไปในห้อง บังเอิญเธอสะดุ้งตื่นเสียก่อน หลังจากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันทำความสะอาด ฮวางโบเสนอว่าจะจะทำผ้าม่าน ส่วนฮยองจุงเองก็ไม่น้อยหน้าขอเสนอตัวด้วยการทำผ้าปูโต๊ะผืนเดียวในโลก แต่เนื่องจากของที่ต้องการไม่พอ เขาจึงลงข้างล่างและไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้งหนึ่ง

ฮยอนจุงกำลังทำผ้าปูโต๊ะอยู่ในครัว “บูอิน ผมทำเสร็จแล้วฮะ”

ฮวางโบเดินมาที่ห้องครัว “เธอทำอะไรน่ะ”

แอบยิ้มด้วยความภาคภูมิ และชักชวนให้เธอมาดูผลงานตรงโต๊ะอาหาร “นี่ไงฮะ”

หยุดชะงักไปแป๊บนึงหลังจากชำเลืองดูผ้าปูโต๊ะ แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างดัง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

”เป็นไงบ้างฮะ”

”นี่เธอคิดไปเอาไอเดียแบบนี้มาจากไหนเนี่ย”
.
สิ่งที่ทำให้เธอต้องหัวเราะออกมาดังๆก็คือ ผ้าปูโต๊ะสีขาวผืนใหญ่กลางโต๊ะที่มีรูปอาหารชนิดต่างๆแปะติดอยู่เต็มไปหมด<ชั้นคงเดาไม่ออกเลยว่าเธอจะทำอะไรต่อไปอีก “ที่เธอออกไปข้างนอกก็เพราะอยากได้รูปอาหารพวกนี้น่ะเหรอ”

“ใช่ฮะ เพราะตอนนี้เป็นหน้าร้อน ผมก็เลยแปะรูปหมี่เย็น”

หัวเราะออกมาแล้วถามเค้าต่อว่า “แล้วหน้าหนาวล่ะ” <แต่เอ แต่ว่าเราจะอยู่กันได้นานถึงตอนนั้นเลยเหรอ>

เขายิ้มสดใสแล้วตอบเธอว่า “ผมจะแปะรูปขนมปังถั่วแดงฮะ.

“ได้เลย” เธอค่อยๆยิ้มออกมา คิดในใจว่า ตอบออกมาอย่างไม่ลังเลเลยนะ นี่เธอคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันตอนหน้าหนาวจริงๆเหรอ)
************************************************************************

หลังจากนั้นทั้งคุ่ก็ช่วยกันทำสุภาษิตประจำตระกูล และอื่นๆ จากนั้นที่บริเวณห้องนั่งเล่นในบ้านหลังใหม่ ฮวางโบเดินออกมาจากห้องนอนและในมือหอบหิ้วเสื้อผ้าของเขา ส่วนเขาก็ลากกระเป๋าเดินทางออกมา



“จะได้ไปญี่ปุ่นดีใจหรือเปล่า” เธอถามไปพับเสื้อผ้าของเขาไป

“ไม่ดีใจฮะ” เขาตอบ

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า เธอจะไปก็ไปเถอะ” เธอแกล้งแหย่เขาเล่น

“แต่ดูเหมือนว่าคุณจะชอบญี่ปุ่นนะ ไปด้วยกันมั๊ย ไปเอากระเป๋าออกมาสิ” เขาชักชวนเธอ

ระหว่างที่เธอกำลังพับผ้าเช็ดหน้าอยู่ เขาหันมาเห็นเธอพับอยู่พอดีจึงเอ่ยขึ้นทันที

“คุณจะพับผ้าเช็ดหน้าไปทำไมฮะ”

“พรุ่งนี้เธอจะไปแล้ว เธอจะได้เอาไว้ซับน้ำตาเวลาที่เธอร้องไห้เสียใจที่ต้องทิ้งชั้นไปไง” เธอหัวเราะออกมาเพราะอดขำกับมุขของเธอเองไม่ได้

“ขอโทษนะที่มันคลื่นไส้” เธอยังกับคำพูดตัวเอง

“ไม่หรอกฮ่ะ ไม่เห็นน่าคลื่นไส้เลย” เขาพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ

ลึกๆในใจ เธอรู้สึกเกลียดกระเป๋าเดินทางขึ้นมากระทันหัน ตอนที่เธอเก็บเสื้อผ้าให้เขา เธอรู้ว่าถึงจะเป็นแค่การแสดงแต่ทำไมเธอจึงรู้สึกว่า ทั้งเธอและเขาจะต้องจากกันไปไกล เธออดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เธอจึงหยิบราเมน และ วิตตะมินใส่้ในกระเป๋าเดินทางของเขาด้วยหวังว่าเขาจะได้กินตอนที่อยู่ที่ญี่ปุ่น



"ว่าแต่เธอไม่ดีใจเหรอที่จะได้ไปญี่ปุ่น” เธอยังคงถามคำถามเดิม

“ไม่ฮะ ตอนนี้ผมกำลังร้องไห้อยู่” เขาพูดแล้วก็ยิ้มออกมากับคำพูดของตัวเอง จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบกระเป๋าพวงกุญแจและดึงบางอย่างออกมาและยื่นให้เธอ

“เพื่อไม่ให้ต้องคิดถึงผมมากไปกว่านี้ ผมจะให้รูปนี้ไว้ดูต่างหน้านะฮะ” เขายื่นรูปให้เธอ

“ให้รูปเหรอ เธอจะให้รูปนี้ชั้นจริงๆเหรอ” เธอเอื้อมไปหยิบรูปที่เค้ายื่นให้เธอ

“ใช่ฮะ ผมมีรูปนี้เพียงรูปเดียวที่ติดพาสปอรต์”

“รูปถ่ายเนี่ยนะ ฮ่าฮ่า” เธอพูดพร้อมกับขำรูปที่อยู่ในมือ

“ใช่ฮะ เอาไว้คอยดูเวลาที่คิดถึงผม วันละ 3 เวลา”

เธอรู้สึกดีใจที่เขามอบรูปไห้เธอไว้อย่างดี

***********************************************************************************************************
ระหว่างที่เธอกำลังนั่งเล่นเรือจำลองในสระน้ำอยู่คนเดียวนั้น ส่วนเขาขอตัวเข้าไปในห้องนอนซักพักใหญ่ๆ

ฮวางโบรู้สึกว่าเค้าหายไปไหนจึงตะโกนเรียก “ชิลลางงง”

มีเสียงตอบมาจากห้องออกมา “ว่างัยฮะ”

ทำไมเธอเข้าไปนานจัง “ออกมาได้แล้ว” เธอตะโกนบอกเขา

”โอเค เดี๋ยวผมออกไปฮะ” เขาตะโกนกลับออกมา

เธอถอนหายใจ < เฮ้อ นี่เค้าแอบไปนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ในนั้นรึเปล่าเนี่ย> “เธอทำอะไรอยู่อ่ะ”

เขาไม่ตอบแต่เดินออกมาจากห้อง “โอเค ผมออกมาแล้วฮะ”




เธอเริ่มหงุดหงิด “เธอเข้าไปทำอะไรในนั้นน่ะ”

“อืมม~~ ผมทำเจ้านี่อยู่ฮะ” เขายื่นมือออกมาให้เธอดู บนฝ่ามือเค้ามีนกกระดาษอยู่หนึ่งตัว

เธอมองที่ฝ่ามือเขาพร้อมกับถามว่า “นี่มันอะไรเนี่ย”

”นกกระดาษไงฮะ”

”แค่ตัวเดียวเหรอ”

”ฮะ”

เธอเสียความรู้สึกที่เขาหายไปนาน “เธอหายไปนานขนาดนั้นเพื่อพับนกตัวเดียวเนี่ยนะ”

“ฮะ”

”แล้วมานั่งพับตรงนี้ไม่ได้เหรอ”

”ผมมีเทคนิคพิเศษในการพับนกซึ่งมันเป็นความลับสุดยอดไม่อยากบอกใครฮะ ก็เลย...”

เธอรู้สึกสับสนไม่เข้าใจความคิดเขาจริงๆ เธอถอนหายใจออกมายาวๆก่อนพูด
“เธอหายเข้าไปในนั้นครึ่งชั่วโมงเพียงแค่จะพับนกตัวเดียวเท่านั้นจริงๆเหรอ”

เขาเริ่มรู้สึกถึงปฏิกิริยาที่ไม่พอใจของเธอ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรได้แค่ เอ่อ

ฮวางโบชึ่งจ้องมาที่เค้าก็พูดออกมาก่อน “ชิลลาง”

”ฮะ”

“ชั้นไม่เข้าใจเธอเลย ชั้นอยากจะทำตัวเป็นภรรยาที่เข้าอกเข้าใจได้ทุกเรื่องจริงๆนะ แต่..ต้องขอบอกเธอตรงๆว่าชั้นทำไม่ได้” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกเสียใจ

ส่วนฮยอนจุงเงียบไม่ตอบ

“ที่จริงแล้ว......” เขาพยายามจะอธิบาย
เธอรู้สึกเหนื่อยใจที่ต้องคอยไล่ตามความคิดของเขา <อะไรอีกล่ะ>


”เพราะว่าก่อนหน้านี้ผมร้อง Daheangida ได้ไม่จบเพลง...ก็เลย” เขาอธิบายต่อไป

”ยังไงเหรอ”

”ผมก็เลยไปนั่งท่องเนื้อเพลงอยู่ในนั้น”

<(ฮึ อะไรนะ> “นี่เธอกำลังบอกชั้นว่าไปนั่งท่องเนื้ออยู่ในห้องน่ะเหรอ” เธอรู้สึกอึ้ง

“ใช่ฮะ”

เธออึ้งพูดอะไรไม่ออก แต่เริ่มมีรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า “เธอนี่...จริงๆเลย”

”ผมขอโทษฮะ”

”เธอไม่ต้องขอโทษชั้นหรอกนะ แล้วเธอจำได้หมดรึยังล่ะ” ...เธอรู้สึกพอใจกับสิ่งที่เขาตั้งใจทำให้เธอ

หน้าตาของเขาเริ่มกลับสดใสร่าเริงอีกครั้ง “ได้หมดแล้วฮะ คุณอยากจะฟังตอนนี้เลยมั้ย”

”โอเค ร้องได้เลย” เธอหลับตาลงเตรียมพร้อมจะฟังเค้าร้องเพลง



เขารู้สึกตื่นเต้นหน่อยๆ กระแอมเสียงเล็กน้อยก่อนเริ่มร้อง “อ่ะแฮ่ม ขอลองเสียงก่อนฮะ”

ฮวางโบพยายามกลั้นหัวเราะเกือบจะหลุดออกมา แต่ในที่สุดก็เก๊กทำหน้าซีเรียสต่อ
เขาเริ่มร้องมันออกมา ซึ่งออกจะประหม่าเล็กๆ

ฮวางโบเริ่มอินไปกับเนื้อเพลง คิดในใจ <นี่ชั้นจะบ้ารึเปล่า ทำไมถึงรู้สึกหวิวๆแบบนี้ได้ล่ะ>

”เป็นเพราะได้เจอเธอ และ สัมผัสเส้นผมเธอ” เมื่อร้องเพลงจบ เค้าก็แอบสังเกตอาการเธอแล้วถามไปว่า
”เป็นไงบ้างฮะ เพราะมั๊ยฮะ?”


<ชั้นอยากให้เธออยู่เงียบๆไม่พูดอะไรออกมาตอนนี้ ชั้นจะได้ซาบซึ้งกับเพลงต่ออีกหน่อย> ลืมตาแล้วตอบเขาว่า “ใช่ เธอร้องได้เพราะมากเลย ร้องได้ดีทีเดียว ไม่เสียแรงที่ชั้นแต่งงานกับนักร้อง”

เค้ายิ้มกว้างอย่างมีความสุขกับคำชมของเธอ หลังจากนั้นเขาก็เดินมานั่งเล่นเรือจำลองกับเธอต่อ

“ชั้นว่าเราคงไม่ได้เจอกันพักนึงเลยใช่มั้ยช่วงที่เธอไปญี่ปุ่นน่ะ” เธอรู้สึกเสียใจนิดๆที่จะไม่ได้เจอเขา
”ผมจะซื้อของฝากมาให้นะฮะ ตอนกลับมา” เขารู้สึกว่าควรจะทำอะไรให้เธอเพื่อเป็นการไถ่โทษ

<ทำไมไม่ซื้อครีมลดริ้วรอยชะลอความแก่มาให้ชั้นอีกล่ะ หลอดที่แล้วยังใช้ไม่หมดเลย>”ไม่ต้องหรอก เธอคงจะยุ่งมากเลยตอนอยู่ที่นั่นน่ะ” <อย่าไปคาดหวังอะไร คงจะดีกว่านะ>

”ไม่เป็นไรฮะ บอกมาเลยว่าอยากได้ฮะไร ผมจะซื้อมาให้คุณ”

เธอลังเลและใช้ความคิดก่อนจะตอบ “อืม งั้นก็...”

เค้ารอฟังอย่างตั้งใจ “ว่าไงฮะบอกมาสิฮะ”

”ชั้นอยากได้หมวกคลุมอาบน้ำ แชมพูสระผม พอแล้วละชั้นอยากได้แค่นี้..”.

”อีกอย่าง เอาอีกอย่าง” เขาคะยั้นคะยอให้เธอบอกอีก

”ได้อีกอย่างเหรอ อืม ของที่ชั้นอยากได้มันไม่มีขายที่นี่น่ะ เอ่อ...กางเกงในแบบใช้แล้วทิ้ง” เธอบอกสิ่งที่เธออยากได้

เขาสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจ “ฮ้า กางเกงในใช้แล้วทิ้งเหรอฮะ”

”ใช่ เธอแน่ใจว่าจำได้หมด” เธอถาม

”แน่ใจฮะ ผมจะซื้อกลับมาให้ได้ครบทุกชิ้นแน่นอน”



”โอเค งั้น ชั้นจะรอพวกมันกลับมาพร้อมเธอนะ” <แอบยิ้ม คิดในใจว่า เธอจะจำได้จริงเหรอว่าต้องซื้อของพวกนั้นน่ะ มันคงจะน่าอายยิ่งกว่านะถ้าเธอทำไม่ได้ตามคำสัญญาของตัวเองน่ะ >

”แต่ว่า นี่มันเปียกน้ำหมดแล้วนี่ฮะ” เขาหยิบซากนกกระดาษขึ้นมาจากสระ

“เธอว่าอะไรน่ะ” เธอถามเขาพร้อมกับดูของที่เขาหยิบขึ้นมา

”นกที่ผมพับไงฮะ เพราะคุณทำมันตกน้ำ ตอนนี้มันเลยเปียกหมดแล้ว” เขาพูดด้วยความรู้สึกเสียดาย

”โอ๊ะ ชั้นขอโทษนะที่ทำให้มันเปียก” เธอกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ

เค้ายังคงยืนจ้องซากนกในมือต่อแต่ในที่สุดก็ตัดใจพูด “อือไม่เป็นไร แล้วผมค่อยพับใหม่แล้วกัน” ว่าแล้วก็โยนมันกลับลงสระ

”เธอจะอยู่ที่ญี่ปุ่นนานแค่ไหนน่ะ” ฮวางโบถามรายละเอียด

“อือ...อาจจะประมาณเดือนนึงฮะ”

”ฮ้า...นานขนาดนั้นเลยหรือ ทำไมไปนานจัง” เธอรู้สึกใจหายที่รู้ว่าจะต้องไม่เจอเขานาน

”ใช่ฮะ เพราะพวกเราจะมีงานคอนเสิร์ตใหญ่ที่นั่นฮะ ดังนั้นมันอาจจะลำบากที่จะเดินทางไปๆมาๆ.”.

”งั้นคู่เราคงไม่ได้ออกอากาศอย่างน้อยก็สองอาทิตย์น่ะสิ”

เขาหันไปตอบเธอ “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นฮะ”

แต่หน้าของเธอกลับดูมีรอยยิ้ม ทำให้เขาเก็บความสงสัยไม่ได้จึงถามเธอไปว่า
“อะไรเหรอฮะ”

”เธอว่าชั้นควรจะไปที่โน่นมั้ย”

”หา อะไรนะฮะ”

”ชั้นถามว่าชั้นควรจะไปหาเธอที่ญี่ปุ่นมั้ย”

เขาตอบเธอแบบชิลชิล “มาสิฮะ ผมจะรอ”

”ไปได้จริงๆเหรอ” เธอถามเขาเพื่อหยั่งเชิง

”ฮะ”

”มันคงจะดีไม่น้อยเลยนะ ถ้าชั้นไปที่โน่น ไปช่วยทำความสะอาดแล้วก็ทำกับข้าวให้เธอทานน่ะ เพราะอย่างน้อยชั้นก็ได้ทำหน้าที่แม่บ้านให้เธอถึงญี่ปุ่น”

”อ๋อ แต่เรามีแม่บ้านคอยทำให้อยู่แล้วฮะ”

”งั้นชั้นก็ไม่ไม่ควรจะไปใช่มั้ย”

เขารีบยิ้มแล้วรีบบอกเธอ “ไม่ฮะ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นฮะ ไปเถอะน่ะฮะ พวกน้องเขยคงจะดีใจไม่น้อยที่คุณไปเยี่ยมพวกเรา”

“แล้วทำไมชั้นต้องถ่อสังขารไปไกลถึงขนาดนั้นด้วยล่ะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเหมือนไม่ค่อยพอใจ
***********************************************************************

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
ฮวางโบกำลังพูดโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ “อะไรนะคะ ไปญี่ปุ่นเหรอคะ”

อึนมีผู้เขียนบทรายการ WGM ตอบเธอกลับไปว่า “เราได้เช็คตารางกับเอเจนซี่ของคุณแล้วเห็นว่าคุณต้องไปธุระที่ญี่ปุ่นอยู่แล้วนี่ ดังนั้นมันคงจะดีไม่น้อยถ้าเราสามารถถ่ายทำรายการ ช่วงที่คุณอยู่โน่นน่ะ”

”แล้วคุณได้คุยเรื่องนี้กับทางโน้นรึยังคะ”

”เราว่า คงจะดีกว่าถ้าให้คุณไปที่โน่นโดยไม่ได้บอกเค้าล่วงหน้าน่ะ คุณก็รู้นี่นาว่าเค้าเป็นคนยังไง ซ่อนความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง แล้วถ้าเค้ารู้ตัวก่อนมันคงดูไม่สนุก ไม่น่าสนใจ เรามาทำกันแบบเซอร์ไพรส์ดีกว่านะ”

”แล้วถ้าเกิดเค้าถามชั้นว่า มาทำไม ชั้นจะทำยังไง ไม่หน้าแตกละเอียดออกมาหรือคะ”

”พูดจริงๆนะ ผมว่าเค้าคงไม่กล้าพูดแบบนั้นออกมาหรอกมั้ง”

<รู้จักพ่อหนุ่มฮยอนจุงน้อยไปซะแล้ว> “เค้าน่ะพูดตรงได้มากกว่านั้นอีก คุณยังไม่รู้อีกเหรอ”

“แต่ถ้าเค้าพูดอย่างนั้นออกมาจริงๆ เราก็ตัดออกได้นี่นา แต่ที่สำคัญก็คือเราปล่อยให้รายการออกอากาศไปโดยไม่มีคู่ของคุณน่ะคงไม่ได้หรอก”

เธอถอนหายใจแล้วถามไปว่า “แล้วชั้นต้องไปเมื่อไหร่ล่ะคะ”

”แล้วตารางงานของคุณที่ญี่ปุ่นเป็นยังไงบ้างล่ะ”

”อีก 3 วันชั้นจะต้องไปที่โน่น เพราะชั้นมีถ่ายทำละครที่นั่น เพราะฉะนั้นคุณช่วยจัดตารางถ่ายทำให้ก่อนหนึ่งวัน หรือ หรือว่าหลังจากนั้นหนึ่งวันจะได้มั๊ยค่ะ”

ผมเข้าใจครับ และต้องขอโทษด้วยที่จู่ๆก็มาบอกคุณกระทันหันแบบนี้ ยังไงผมจะพยายามปรับตารางถ่ายทำเพื่อให้สะดวกกับคุณมากที่สุดแล้วกันนะครับ

“โอเคค่ะ” เธอรีบวางโทรศัพท์ลง แล้วเริ่มนึกถึงตอนที่พูดกับเค้าว่า เราคงจะคงไม่ได้เจอสักพักนึงเลยนะ' ชั้นว่าเค้าคงจะต้องเซอร์ไพรส์แหงๆ ล่ะ แล้วถ้าหากไปที่โน่นแล้วเราสองคนยิ่งรู้สึกอึดอัดกันมากกว่าเดิม จะทำยังไงล่ะเนี่ย เฮ้อ>

โปรดติตตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 13

*ฟิคเรื่องนี้คิดค่าบริการจากท่านผู้อ่านทุก ท่านเพียงคนละ 1 คอมเม้นท์เท่านั้น ขอบคุณค่ะ~*



Create Date : 09 เมษายน 2553
Last Update : 11 เมษายน 2553 10:18:19 น. 14 comments
Counter : 775 Pageviews.

 
งั้นก็รอ น่าเห็นใจความพยายามของทั้งโบกับจุงเลยทีเดียว การอยู่ด้วยกันไม่ง่ายเลยนะ ที่จะเข้าใจกันตลอดเวลา


โดย: mae_moozaa IP: 118.175.84.52 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:10:00:58 น.  

 
น้องนาจาที่รักอย่าหักโหมนะ

พี่อยู่ไกลหาหยูกยาไม่ให้ไม่สะดวก

ดูแลแบบจุงไม่ได้


โดย: sasaranger IP: 58.8.184.49 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:15:48:20 น.  

 
ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ ค่ะ...

เป็นกำลังใจให้ในการแปลฟิคค่ะ...

บ้านโบพันทิพ


โดย: Pae_paE IP: 203.144.220.243 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:16:44:36 น.  

 
โบ..กินยายังจ๊ะ เดี๋ยวตามจุงมาป้อนยานะ

ขอบคุณนะคะ ที่มามอบความสุขให้


โดย: ning IP: 124.122.92.179 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:18:19:26 น.  

 
ยายจ๋า สู้ๆนะ ขอบคุณที่แปลฟิคดีๆๆให้แบบนี้
ว่าแต่คืนนี้อย่าลืมลงต่อนะจ๊ะ ki ki


โดย: lookomm IP: 58.9.200.86 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:18:52:43 น.  

 
รู้สึกเหมือนอยู่ในกองถ่ายเลย
ขอบคุณนะคะ
ตีสามยังทำอยู่อีก
อย่าหักโหมนะ
เราน่ะชอบอ่านฟิคที่คุณแปล
แต่ถ้ามันจะทำให้คุณไม่สบาย
เราก้ไม่สบายใจนะ
เราชอบอ่านเร่งเร้าให้คุณลงฟิคตลอด
ถ้าคุณไม่สบายเราคงรู้สึกผิด
พักผ่อน กินอาหารที่มีประโยชน์
อย่าลืมดูแลตัวเองนะคะ


โดย: joy&yoo IP: 114.128.116.104 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:22:19:21 น.  

 


โดย: จีนี่ในกระจกแก้ว วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:22:58:30 น.  

 
กับตอนนี้รู้สึกว่าจะน่ะ....

ตลกดีที่ทีมงานคิดว่าจุงจะไม่พูด
แต่กระนั่นไปจุงพุดแน่ๆๆ


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.243.46 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:19:07:26 น.  

 
ยายเอ๋ไม่ได้ฆ่ายายน่ะ...แต่ตอนนี้ติดงอมเลย..


โดย: เอ๋กะดึก IP: 119.31.126.62 วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:12:04:29 น.  

 
ยายเอ๋ไม่ได้ฆ่ายายน่ะ...แต่ตอนนี้ติดงอมเลย..


โดย: เอ๋กะดึก IP: 119.31.126.62 วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:12:04:31 น.  

 
”ชั้นถามว่าชั้นควรจะไปหาเธอที่ญี่ปุ่นมั้ย”

เขาตอบเธอแบบชิลชิล “มาสิฮะ ผมจะรอ”

จุงทิ้งท้ายไว้แบบนี้นี่เอง คริคริ

เอาคำถามนี้มาใช้กับจุงวันปัจจุบันที่สเปนมั่งได้มั้ยคะ
อยากเห็นสองคนนี้เดทกันที่สเปนมั่ง ฮ่าๆๆๆ

ขอบคุณยายค่ะ ^^


โดย: daffodial วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:22:15:17 น.  

 
ทำไมอ่านแล้วรู้สึกลุ้นๆอ่ะ ขนาดดูไปแล้วนะเนี่ย 55
แต่คนละฟิวมากๆเลย


โดย: แพร IP: 58.8.182.247 วันที่: 12 เมษายน 2553 เวลา:10:54:32 น.  

 
ฉากเนี่ยแสดงถึงความพยายามของจุงมากเลย ทำผิดสัญญากับบูอินหลายอย่าง ก็เลยจำเนื้อร้องเพลงนั้น แล้วให้แทน ซึ้งดีค่ะ


โดย: แป๋ว (put123) IP: 124.121.213.34 วันที่: 14 เมษายน 2553 เวลา:8:46:55 น.  

 
หนูกำลังตามไล่อ่านตั้งแต่ต้นใหม่ยังไปไม่ถึงไหนเลยค่ะมีเวลาไม่มากแต่จะอุดหนุนทุกตอนนะค่ะยาย สู้สู้นะจ้า
สามีเจอกันที่ญี่ปุ่นนะจ้า แต่ไม่รุทำไมหนูตื่นเต้นแทนพันยาซะจริง(ไม่ใช่สามีตะเองซะหน่อย555) ตอนนี้ซึ้งจุงที่ไปท่องเนื้อเพลงเพื่อโบ โชคดีที่มีเธอ (รู้สึกผิด+รักชิมิ)


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.253, 124.120.0.154 วันที่: 25 พฤษภาคม 2553 เวลา:23:20:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.