Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
9 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 11- ย้ายเรือนหออีกครั้ง...

****ฟิค (แปล) เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าสับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ ที่แพร่ภาพให้ชม ***

วันนี้ในสตูดิโอได้เสนอภารกิจที่พวกเขาต้องปฏิบัติภารกิจคือ “สร้างความทรงจำที่ดีระหว่างคุ่แต่งงาน” ฮวางโบนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อนได้ดี



ที่ริมถนนสายหนึ่งในโซล ฮยอนจุงกำลังยืนรอใครบางคนอยู่ ไม่นานนักก็มีรถบรรทุกขนาดเล็กของบริษัทรับขนย้ายมาจอดอยู่ตรงหน้า

ฮวางโบนั่งอยู่ในรถคันนั้น เธอลดกระจกลงแล้วตะโกนทักเค้า” ชิลลาง! สวัสดี”

“โอ๊ะ เกิดอะไรขึ้นฮะ” เขาหันไปมองไปที่รถบรรทุก

เธอลงมาจากรถแล้วบอกเค้าว่า “วันนี้เราต้องย้ายบ้านน่ะ”

”ย้ายเหรอฮะ?” เขาถามแล้วพึมพำกับตัวเอง < มิน่าล่ะพวกเค้าถึงบอกว่าไม่ให้ไปที่โน่น>

“สำหรับมิชชั้นวันนี้ การย้ายบ้านจะเป็นความทรงจำที่ดีของพวกเรา เธอว่ามั้ย”

”ฮะ ผมก็ว่างั้น”

ภายในรถบรรทุกที่พวกเขานั่งอยู่ในรถเพื่อเดินทางไปบ้านใหม่ด้วยกัน

เธอถามเค้า “ไปเที่ยวเมืองไทยเป็นยังไงบ้างล่ะ” เธอถามเขา <จริงๆแล้วอยากรู้ว่า เธอใส่เสื้อกั๊กที่ชั้นตัดให้ไปด้วยรึเปล่า>

”ก็ดีฮะ แต่ว่าตอนนี้ผมมีเรื่องกังวลอยู่ 3 เรื่อง”

”กังวล? เรื่องอะไรเหรอ”< คิดในใจว่า เธอกังวลกับเค้าเป็นด้วยเหรอ>

”ก็... ผมทำกระเป๋าหายที่เมืองไทย”

”เธอพูดจริงเหรอ”

”ฮะ มือถือผมก็หายด้วย แย่เลยฮะ”

”งั้นเหรอ <แล้วเธอได้เก็บเบอร์โทรศัพท์ของชั้นไว้ในนั้นรึเปล่าน่ะ>

”แล้ว...ผมก็ทำมีดโกนหนวดหายด้วย วันนี้ผมเลยยังไม่ได้โกนมาเลย” <(ว่าแล้วก็หรี่ตาแล้วมองออกไปข้างนอกกระจก>

“โกนหนวด? เธอโกนหนวดด้วยเหรอ” <แล้วทำไมเธอไม่ซื้ออันใหม่ล่ะ เสียเงินซื้อของให้ตัวเองแค่นี้ไม่ได้รึงัย>

“ฮะ” เขาตอบออกมา

ทั้งสองคนลงมาจากรถที่จอดอยู่ด้านหน้าของอพาร์ตเม้นท์ซึ่งจะเป็นบ้านใหม่ของทั้งคู่

เธอสูดหายใจลึกๆก่อนจะเรียก “ชิลลาง”

”ว่าไงฮะ”

”ชั้นลืมโทรเรียกพนักงานขนย้ายน่ะ”

ฮยองจุงทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว “อ๋อ ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวเราโทรหาเค้าตอนนี้ก็ได้”

“อะไรกัน ที่ชั้นไม่เรียกพวกเค้าเพราะว่าเราจะได้ช่วยกันขนขึ้นไปเองไงล่ะ เธอรู้สึกขัดใจเล็กๆ

“เราย้ายกันแค่เราสองคนเองเหรอฮะ?” เขาสำรวจข้าวของที่อยู่ท้ายรถ
“ผมยังไม่เคยย้ายของเองเลยนะฮะ”

“ไม่เป็นไรน่า เธอแค่ทำตามที่ชั้นบอกก็แล้วกัน”

“ก็ได้ฮะ” <โอ๊ะ ทำตามคำสั่ง นี่ เราคงเป็นเจ้าบ่าวน้อยจริงๆนะเนี่ย>
********************************************************************************

คู่ผักกาดหอมกำลังย้ายโซฟาเข้าไปในบ้านใหม่แต่ต้องเจอปัญหาระดับชาตินั่นคือ ยกโซฟาเข้าไปในบ้านไม่ได้ เนื่องจากประตูค่อนข้างจะแคบและลำบากในการยกเข้าไป ฮวางโบจึงคอยออกคำสั่งให้เจ้าบ่าวน้อยของเธอหมุนขยับโซฟาเพื่อให้ได้มุมที่จะผ่านเข้าไปได้



”ขยับออกไปหน่อย อีกนิดนึง โอเค เข้าได้แล้ว เอาหล่ะ วางลงได้แล้ว” เธอออกคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว


“ตกลงเราต้องมีโซฟาด้วยหรือฮะ ผมว่าเรานั่งพื้นก็ได้น่ะ สบายดีออก” เขาคิดในแง่ดี

“ในเมื่อเรามีโซฟา แล้วทำไมเราถึงไม่เอามันมานั่งละ เธอนี่ จริงๆเลย” เธอรู้สึกเหนื่อยใจความคิดของชินลางจริงๆ

หลังจากวางโซฟาลง ฮยอนจุงก็เริ่มมองไปรอบๆห้องแล้วร้อง “โอ๊ะ มันเข้ามาได้จริงๆด้วย เหลือเชื่อจริงๆแฮะ”

”เห็นมั้ยล่ะ ชั้นบอกเธอแล้ว แค่ทำตามที่ชั้นบอกทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง”

”บูอิน เจ๋งจริงๆฮะ” <ตกลงใครเป็นช้างเท้าหน้ากันแน่เนี่ย ท่าทางเธอคงจะเกิดมาเป็นผู้นำตั้งแต่กำเนิดแน่ๆเลย>

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันรื้อข้าวของออกจากกล่องออกมาจัด จนใกล้จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ฮวางโบหยิบผ้าพันคอไหมพรมที่เธอถักเสร็จแล้วออกมาจากกระเป๋าถือใบใหญ่ของเธอ ชิลลาง...ดูนี่สิ



“โอ้ นั่นมั่น..” เขาจำผ้าพันคอที่เธอตั้งใจถักได้.

“ใช่แล้วจ้ะ ผ้าพันคอที่ชั้นสัญญาว่าจะถักให้เธอไงล่ะ” ว่าแล้วก็ยื่นให้เค้า

เขามองผ้าพันคอสีเหลืองมะนาว “มันสวยมากเลยฮะ”

เธอยิ้มด้วยความดีใจ “เธอชอบมันมั้ย”

”ชอบสิฮะ ผมจะใช้มันแน่ตอนหน้าหนาวอ่ะ แต่ตอนนี้ผมว่าเอามาเก็บไว้ในนี้ก่อนดีกว่า” ว่าแล้วก็ยกกระจกโต๊ะกาแฟขึ้นแล้วสอดผ้าพันคอไว้ที่กลางโต๊ะ

”เธอจะเก็บมันไว้ตรงนั้นเลยเหรอ” เธอมองอย่างสงสัย

”ฮะ เหมือนกับตู้โชว์งัยฮะ เหมือนพิพิธภัณฑ์” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

เธอหัวเราะกับคำพูดของเค้า” ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

”ว่าแต่ผมมีของฝากจากเมืองไทยมาให้ด้วยฮะ” พูดจบเขาก็หยิบของออกมาจากกระเป๋า

“จริงเหรอ” < ดีใจจังนี่เค้าก็นึกถึงชั้นเหมือนกันนะเนี่ย>

”นี่ไงฮะ” แล้วก็ยื่นกล่องเล็กๆให้เธอ

น้ำเสียงดูคาดหวังของเธอ “มันคืออะไรเหรอ”

“มันเป็นครีมพอกหน้าฮะ ผมได้ยินมาว่ามันดีมากๆเลยสำหรับช่วยลดริ้วรอย”

ฮวางโบถึงกับอุทานออกมาว่า “โอ พระเจ้า”

“อะไรนะฮะ”

“อืม ไม่มีอะไร ขอบคุณนะที่ซื้อของมาฝาก”

“แต่ว่าผม...” เขาลังเลก่อนที่จะพูดออกมา

“ว่างัยเหรอ”

”จำได้มั๊ย ที่ผมเคยสัญญาไว้ว่าจะฝึกเล่นเปียนโนแล้วจะเล่นโบโกชิบดาให้คุณฟังจนจบเพลงน่ะฮะ”

เขาเริ่มคาดหวังใหม่อีกครั้ง “ได้สิ เธอเล่นได้จบแล้วเหรอ”

“เอ่อคือว่า ผมยังเล่นได้ไม่จบเพลงเลยฮะ”

เธอต้องผิดหวังซ้ำสอง “โอ๊ะ<อะไรกันเนี่ย ชั้นไม่ได้นอนทั้งคืนตั้งหน้าตั้งตาถักผ้าพันคอให้เธอจนเสร็จ ทั้งๆที่ไม่สบายอยู่ด้วยนะ>

”แต่ว่า...ผมเล่นได้อารมณ์มากขึ้นกว่าแต่ก่อนนะฮะ”

”งั้นเหรอ ทำไมเธอไม่ลองเล่นให้ชั้นฟังดูล่ะ” <ยังไงก็แล้วแต่ ชั้นก็คงจะได้ยินเธอเล่นมันจบซักวัน

เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “อย่างที่ผมบอกคุณนะฮะว่า ผมไม่ได้ฝึกเพิ่ม..”. จากนั้นก็เดินไปที่เปียโนแล้วก็พูดต่อ

“ดูสิฮะ..แต่ก่อน เราเคยมีเปียนโนตัวใหญ่กว่านี้ แต่ตอนนี้เหลือตัวขนาดนี้เอง แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเล่นเลย ว่ามั๊ย...”

”ใช่ ก็เพราะที่นี่มันค่อนข้างจะแคบไง ถ้าเราเอาตัวใหญ่เข้ามาบ้านก็จะยิ่งแคบลงด้วย” เธอให้เหตุผลที่ดี

”ผมว่าเราคงใช้น้ำกันเปลืองมากเกินไปที่งานปาร์ตี้ นี่ถ้าเราไม่ได้ใช้น้ำกันมากขนาดนั้น” <..(เราคงไม่ต้องย้ายบ้านกัน> “ว่าแล้วผมก็คิดถึงคุณป้าหน้าตกกระที่ห้อง 407 จังฮะ”

เธอยิ้มออกมา “เราสองคนต้องทำงานให้หนักขึ้นจะได้หาเงินได้เยอะๆ เราจะได้ย้ายกลับไปที่นั่นกันอีก”

”ได้เลยฮะ ผมจะทำงานให้หนักเพื่อจะได้ขนเงินเป็นตันกลับมาจากญี่ปุ่นให้ได้เลย เชื่อผมสิ”

เธอหัวเราะแล้วคิดในใจว่า< ดูเหมือนสามีของชั้นจริงๆเลยนะเนี่ย >
”โอเค งั้นตอนนี้เธอเริ่มเล่นเปียโนได้แล้วล่ะ” เธอเดินไปยืนข้างๆเปียนโน



เขาเดินมานั่งและเริ่มเล่นเพลงโบโกชิบดา ฮวางโบหลับตาลงพยายามฟังเพลงที่เค้าบอกว่าเล่นได้อารมณ์กว่าเก่า พอเริ่มจะอินเค้าก็หยุดเล่นที่โน๊ตเดียวกันเป๊ะกับคราวที่แล้ว

”แค่นี้ล่ะฮะ”

เธอรู้สึกผิดหวังอีกแล้ว “นี่เธอไม่ได้ไปฝึกเพิ่มเติมแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอ”

”ใช่ฮะ ผมไม่มีเวลาเลยจริงๆ”

”โอเค ไม่เป็นไรหรอก ชั้นทำใจไว้แล้ว” น้ำเสียงของเธอเหมือนสั่นเครือ

”งั้นผมจะร้องเพลงให้ฟังแทนก็แล้วกันนะฮะ” เขารู้สึกผิดจึงยื่นข้อเสนอให้เธอ

”โอ๊ะ จริงเหรอ” <ได้เลย...ชั้นจะตั้งใจฟัง>

“แล้วเธอจะร้องเพลงอะไรล่ะ”

”มันคือโชคดี (Dahaengida) “

”หา....อะไรคือ...โชคดี”

เขายิ้มกับความโก๊ะของเธอ “ไม่ใช่ฮะ มันเป็นชื่อเพลงน่ะ”

เธอหน้าแตกดังเพล้ง !!! ก่อนจะพูดออกมา “อ๋อ เพลงของคุณ Lee Juk นะเหรอ”


”ใช่แล้วฮะ”

”เอาล่ะ มาฟังเธอร้องกันเลยดีกว่า”

”แป๊บนึงนะฮะ” เขาร้องออกมาเสียงดัง “อ่าาาาาาาาาา!!!”


เธอสะดุ้งด้วยความตกใจกับพฤติกรรมของเขา “เธอทำอะไรของเธอน่ะ”

”วอร์มเสียงฮะ”



เธอยิ้มกับความ 4D ของเค้า “โอเค เธอพร้อมเมื่อไหร่ก็ร้อง อย่าร้องเพี้ยนละ... “ พูดยังไม่จบก็หันหน้าไปอีกด้าน ไอ แค่กๆๆ

เขาจ้องเธอแบบตาไม่กระพริบ

ฮวางโบยังคงไอไม่หยุด “โทษที เอาล่ะตอนนี้เธอเริ่มร้องได้แล้ว”

เขาตั้งใจร้องอย่างจริงจัง “เป็นเพราะว่าได้เจอเธอ...”…

ฮวางโบหลับตาลงฟังเพลงที่เค้าตั้งใจร้องให้เธอและกำลังเริ่มอิน

ผ่านไปได้แค่ 3-4 ประโยค เค้าก็หยุดร้องเอาดื้อๆ “เดี๋ยวนะฮะ”

“อะไรกัน”

เค้ายิ้มอายๆ ตอบว่า “ผมจำเนื้อท่อนต่อไปไม่ได้ฮะ” ว่าแล้วก็รีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาพยายามที่จะเข้าเวบแต่ไม่สำเร็จ
“โทรศัพท์ของคุณเล่นเน็ตได้มั้ยฮะ”

ท่าทางออกจะเคืองๆเล็กน้อย “เธอจะเข้าไปหาเนื้อร้องเหรอ”

”ใช่ฮะ ผมนึกว่าจำเนื้อได้หมดแต่ว่า..”.

เธอถอนหายใจเล็กๆแล้วก็ส่งมือถือให้เค้าไป “อ่ะ นี่จ้ะ”

เขารีบกดหาเนื้อเพลงอย่างด่วน สักพักก็เจอเพลงที่ต้องการ ”โอเคฮะ ผมเจอแล้วล่ะ เดี๋ยวขอเริ่มใหม่อีกทีนะฮะ”

”ได้เลย” <นี่ชั้นต้องนั่งฟังเพลงในสภาพแบบนี้จริงๆเหรอเนี่ย>

เขาก้มมองเนื้อเพลงในหน้าจอมือถือ แล้วก็เริ่มร้องอีกจนถึงประโยค “มันคือโชคชะตา (It’s fortunate)” เค้าก็หยุดแล้วก็บ่นออกมาว่า “โธ่เอ๊ย แย่จัง”

ฮวางโบลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ถามเขาว่า”เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ”

”ก็หน้าจอน่ะสิฮะมันชอบดับอยู่เรื่อยเลย”

<อืม ยอดมาก> “พอแค่นี้ก็ได้จ้ะ ที่เธอร้องมาก็ดีทีเดียวนะ”

”ขอโทษด้วยนะฮะ คราวหน้าผมจะจำเนื้อร้องทั้งหมดให้ได้ รับรองฮ่ะ” เขารู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยแต่ก็ยังให้ความหวังกับเธอ

”โอเค เธออยากจะลูบผมชั้นดูมั้ยล่ะ” เธอพูดเล่นมุขกับเนื้อเพลงที่มีประโยคว่า”และได้สัมผัสกับเส้นผมของเธอ

”โอ๊ะ แน่นอนฮะ ใส่ครีมนวดด้วยนี่นา” ว่าแล้วเขาก็เอื้อมมือไปลูบผมเธออย่างแผ่วเบา




คำพูดของเขาทำให้เธออดขำไม่ได้ เธอจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อะไรเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันจัดเข้าของเข้าที่ ส่วนเธอได้หยิบของชิ้นหนึ่งออกมา นั่นคือ สระยางขนาดเล็กซึ่งเธอนำได้นำออกมา และตั้งหน้าตั้งตาเป่าอย่างเต็มที่ เขาจึงบอกเธอว่าจะออกไปข้างนอกเพื่อซื้อราเมนมาทำกิน เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นเธอจึงแกล้งแหย่ให้เขาใส่ผ้าพันคอที่เธอเพิ่งจะถักเสร็จใส่ลงไปข้างล่างด้วย ฮยอนจุงแม้จะมีท่าทีเขินเล็กน้อย แต่เพื่อเอาใจภรรยาของตัวเอง จึงเดินไปหยิบมาใส่ และเธอก็ช่วยเขาใส่เช่นกัน


”เธอจะใช้ผ้าพันคอตอนนี้เลยดีไหม”

”ฮะ ก็ดีเหมือนกันนะฮะ”

”แต่ชั้นกลัวเธอจะร้อนเกินไปน่ะสิ”

”ไม่เป็นไรฮะ ถ้าจะให้ดี ผมว่าควรจะใส่เสื้อตัวนี้ด้วยดีกว่า” เขาเดินเข้าไปในห้องและหยิบเสื้อที่เธอตัดไว้ให้เขาออกมา

”นั่นมันเสื้อที่ชั้นตัดไว้ให้เธอนี่”

”ใช่ฮะ โอ บูอินผมต้องขอโทษจริงๆฮะ แต่...”

เธอเริ่มรู้สึกกังวล “มีอะไรเหรอ”

เค้าหันด้านหลังเสื้อกั๊กให้เธอดูและมองเธออย่างกลัวๆก่อนจะพูดว่า “ช่วยเซ็นตรงนี้อีกทีได้มั้ยฮะ คือว่ามันหายไปหมดเลยฮะตอนที่ผมเอาเสื้อไปซัก”

“เธอเอาไปซักแล้วเหรอ”

”ฮะ ก็น้องหมาที่บ้านผมสิฮะ ดันฉี่รดเสื้อเลอะเทอะหมดเลย ผมยังไม่ได้เอาไปฝึกมันก็เลย...”.

”อ้อ เป็นเพราะอย่างนั้นเองเหรอ”

”ฮะ ผมเลยไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ตอนไปเมืองไทย”

”แย่จังนะ” <แต่ว่า เธอก็กำลังจะใส่มันนี่นา แล้วก็หยิบปากกาเมจิกมาเซ็นลงบนเสื้อให้เค้าแต่โดยดี>

“ งั้นคราวนี้มันคงจะลบไม่ออกตอนที่เธอเอาไปซักแล้วละนะ”

เธอบรรจงเซ็นลายเซ็นอันใหม่ของเธออีกครั้ง เขาหยิบเสื้อขึ้นมาโชว์แล้วพูดว่า “โอ เจ๋งมากเลยฮะ ผมว่าเมื่อใส่แล้วมันน่าจะเข้ากันกับผ้าพันคอเลย”




แล้วตอนนี้เขาจัดการสวมเสื้อกั๊กทับเสื้อตัวที่ใส่อยู่ พันผ้าพันคอ เสร็จแล้วก็สวมหมวกไหมพรมอีกใบ “โอเคฮะ ผมพร้อมจะออกไปข้างนอกได้แล้ว”

”เธอจะแต่งตัวออกไปอย่างนี้จริงๆเหรอเนี่ย”

”ฮะ ไม่งั้นคงมีคนจำผมได้แน่เลย”

เธอยิ้มแบบขำๆออกมา “ชั้นว่าคนอื่นเค้าจะมองเธอมากกว่าเดิมอีกน่ะสิ เพราะว่าเธอแต่งตัวหนาวเต็มยศทั้งๆที่อากาศมันร้อนซะขนาดนี้น่ะ”

เขาหันไปมองดูตัวเองในกระจก “ยังไงก็ตาม ผมว่าสองอย่างนี่มันดูเข้ากันดีทีเดียวเลยฮะ”

”ชิลลางง” เธอเรียกเขาพร้อมพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ

เขาหันกลับมาหาเธอ “มีอะไรหรือฮะ”


”มองจากข้างหลังแล้วเธอดูเหมือนพวกวณิพกมากเลยนะ” สิ้นเสียงเธอก็หัวเราะลงไปกลิ้งกับพื้นทันที

ฮยอนจุงยังยิ้มมั่นใจไม่แคร์สื่อ “ทำไมล่ะฮะ ผมว่ามันก็ดูโอเคนะ”

เขาเดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมาพูดกับเธอว่า “เดี๋ยวผมกลับมานะฮะ”


”โอเคจ้ะ รีบๆกลับมานะ” <ชั้นรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ เหมือนตัวเองกำลังส่งสามีไปทำงานจริงๆเลยน่ะ>
***************************************************************************************************************
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฮวางโบใช้ความพยายามเป่าลมสระน้ำเด็กเล่นให้ฮยอนจุงจนหมดแรง นอนกองอยู่กับพื้น
เธอมองที่นาฬิกา บ่นว่าทำไมเค้าไปนานนักนะ หรือว่าเค้าพยายามหาเรื่องออกไปข้างนอกคนเดียวเพื่อจะฆ่าเวลาเพราะไม่อยากจะอยู่กับชั้น2คนน่ะ แต่ไม่นานฮยอนจุงก็กลับมาพร้อมด้วยของที่อยู่ในมือ 2-3 อย่าง

“ผมกลับมาแล้ว”

<เค้าพูดราวกับเป็นสามีกลับจากทำงานจริงๆน่ะ>”ทำไมเธอกลับมาช้าจังเลยอ่ะ” <ตอนนี้ชั้นดูเหมือนเหมือนภรรยาจอมขี้บ่นเลยนะ>

”ผมต้องเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อนะฮะ ร้านใต้ตึกไม่มีของที่ผมต้องการ”

”แล้วเธอไปซื้ออะไรมาเหรอ”

”ก็ ของบางอย่างฮะ” เขาเพิ่งสังเกตเห็นสระน้ำเป่าลมที่ตอนนี้เป็นรูปเป็นร่างด้วยฝีมือของฮวางโบ
“โอ้ นี่มัน ในทีสุดคุณก็ทำสำเร็จ..”

เธอตื่นเต้นนิดๆ “ก็ชั้นเห็นว่าเธอคิดถึงสระว่ายน้ำที่บ้านเก่าน่ะ ชั้นก็เลยพยายามทำมันขึ้นมา..”.

”งั้น ตอนนี้อยากจะให้ผมลงไปในสระนี่เลยมั๊ย”

”เธอกล้าลงไปจริงๆเหรอ”

”ทำไมจะไม่กล้าละฮะ แต่ต้องหลังจากที่เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นก่อนนะ”

”ตามสบายเลยจ้ะ”

ฮยอนจุงหยิบถุงพลาสติกเล็กๆออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นมันให้เธอ “นี่ฮะ”

รับถุงมาแล้วถามว่า นี่อะไรเหรอ

”ยาแก้หวัดไงฮะ” เขาหยิบยาในถุงออกมาแล้วก็อธิบายให้เธอฟัง

“อันนี้กิน 1 เม็ด ส่วนอันนี้ 2 เม็ด วันละ 3 ครั้งนะฮะ”

เธอถึงกับอึ้งทันที “นี่อย่าบอกนะว่า เธอออกไปเพื่อจะซื้อยาแก้หวัดเนี่ยอ่ะ”


เขาพูดด้วยสีหน้าชิลชิลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฮะ ก็คุณเป็นหวัดไม่ใช่เหรอ”

เธอรู้สึกประทับใจมากที่เค้าไปซื้อยามาให้ “ใช่แล้วจ้ะ” <นี่เธอจำสิ่งที่ตัวเองเขียนในคำสัญญาได้สินะ แล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข>

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอมตอนที่ 12 –ลัดฟ้าไปหาเธอ ณ กรุงโตเกียว



ท้ายบท

1. ทีมพนักงานขนย้าย: ที่เกาหลี อัตราค่าขนย้ายถูกมาก ดังนั้นคนส่วนใหญ่จะจ้างบริษัทขนย้ายมาแพ็คของลงกล่อง และขนย้ายให้

2. It's Fortunate (มันคือโชคดี) : ออกเสียงในภาษาเกาหลีว่า ดาแฮงงีดา เป็นเพลงบัลลาดโรแมนติกยอดนิยมเพลงหนึ่งที่เกาหลี ร้องโดย Lee Juk ซึ่งเค้าแต่งเพลงนี้ขึ้นมาเพื่อขอภรรยาแต่งงาน

***ฟิคเรื่องนี้คิดค่าบริการคนละ 1 คอมเม้นท์เท่านั้นขอบคุณค่า ><*******



Create Date : 09 เมษายน 2553
Last Update : 11 เมษายน 2553 10:15:40 น. 10 comments
Counter : 843 Pageviews.

 
มาเสียดึกเลยนะคะเนี่ย(เห็นเวลา )แอบไปไหนมา

หรือมานั่งแปลให้เสร็จ 5555 ขอบคุณคะ


โดย: mae_moozaa IP: 118.175.84.52 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:9:57:31 น.  

 
หลังจากที่กระหน่าลงติดกันไป 3 บท อดไม่ได้กัวแฟนๆฟิค คิดถึงเลยต้องเอามาลงอ่ะคะ (นอนไม่หลับเพราะไม่ได้ลงฟิค)

จริงๆนะคะ


โดย: นาจา IP: 202.149.97.71 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:12:37:58 น.  

 
โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ
ใช้ครีมนวดแพนทีนด้วย
กลังบูอินโกรธละสิ
ใส่ครบชุดเลย ไปซื้อยามาให้อีก
น่ารักจริงๆเลยผู้ชายคนนี้
ขอบคุณยายนะคะ


โดย: joy&yoo IP: 114.128.116.104 วันที่: 9 เมษายน 2553 เวลา:22:11:56 น.  

 
ขอบคุณยายมากๆๆๆๆ
นั่งแปลให้แฟนคลับซะตี 3เลย
สุดยอดจิงๆๆ
สนุกได้อีกอ่ะ..อิอิอิสู้ๆๆๆๆ


โดย: aeka IP: 124.121.97.74 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:0:36:23 น.  

 
หฯบอกล้วเดี่ยวนี้เริ่มสเต็ปแล้ว
แปลเอง แปะเอง
ทำรูปเอง
ทำมันทุกอย่างเองหมดเลยอ่ะ

555555555555+
ทำไมมันเหมือนเดิมอีกแล้วอ่ะ
เหือนได้อ่านวีกอทให้ภาคตัวหนังสือ


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.243.46 วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:19:00:33 น.  

 
ชอบตอนจุงลูบผมโบค่ะ

จุงจับรอบแรก อืมมมมม นุ่มดี
อ๊ะๆ ขออีกที ยื่นไปลองใหม่ คราวนี้แก้เก้อด้วยการบอกว่า คุณใส่ครีมนวดผม ฮ่าๆๆๆ อิจุงมึงนี่!!

โบของเราก็อ๊ะ ก้มหน้าเล็กน้อยปนเขิน

อุบส์!!! มีความสุขอ่ะยาย
เหมือนโรคจิตไงมิรู้ มดอ่ะ
^^


โดย: daffodial วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:22:03:26 น.  

 
ขอบคุณยาย นาจาที่แปลให้อ่าน

ตอนชิลลางจำเนื้อไม่ได้น่ารักมากๆ น่ารักได้อีกนะคู่นี้นะ


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.18.103 วันที่: 12 เมษายน 2553 เวลา:10:12:48 น.  

 
น่ารักไม่เปลี่ยนแปลงเลยค่ะ อิอิ เพิ่งได้มาอ่านวันนี้เอง ยายอุตส่าห์บอกด้วยตัวเอง

ปล.พยายามหาเวลาอ่านมาเลยวันแล้วค่ะ แต่เพิ่งจะได้อ่านจนจบตอนวันนี้เอง


โดย: แพร IP: 58.8.182.247 วันที่: 12 เมษายน 2553 เวลา:10:38:18 น.  

 
ไม่แสดงอาการว่าห่วง แต่ไปซื้อยามาให้เนี่ย จุงน่ารักที่สุด ว่าไหมค่ะ


โดย: แป๋ว (put123) IP: 124.121.213.34 วันที่: 14 เมษายน 2553 เวลา:8:45:04 น.  

 
พยายามเอาใจบูอินสุดฤทธิ์นะสามี ทำพลาดไปเยอะล่ะจิ แต่พันยาก็ใจดี อารมณ์ดีมองโลกในแง่ดี สามีร้องเพลงให้ความหมายดีสุดๆ น่ารักเนอะ
มันคือโชคดี
โชคดีที่ทั้งคู่เจอกันคู่กันและรักกัน
โชคดีที่มียายนาจาใจดีแปลเรื่องดีๆน่ารักๆให้หนูอ่าน โชคดีจัง ขอบคุณนะค่ะยาย


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.100, 124.120.20.236 วันที่: 20 พฤษภาคม 2553 เวลา:18:16:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.