Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
4 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 10 - ชินลาง คิดถึงชั้นมั๊ยเวลาที่เธอ...

****ฟิค (แปล) เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนต้นฉบับเขียนขึ้น อย่าสับสนกับคำพูดหรือเนื้อหาของรายการฯ ที่แพร่ภาพให้ชม ***


ช่วงบ่ายแก่ๆที่บ้านของคู่ผักกาดหอม หลังจากกลับมาจากสวนน้ำ ฮยอนจุงกำลังนอนพักผ่อนเอาแรงอยู่บนโซฟา ในขณะที่ฮวางโบกำลังหยิบจักรเย็บผ้าออกมาวาง



“นั่นอะไรฮะ” เขาสนใจถามทันที

”จักรเย็บผ้าไงล่ะ” ตอบเค้าไปมือก็หยิบเอาหลอดด้ายมาใส่ที่จักร

”คุณใช้เป็นด้วยเหรอฮะ”

”มันไม่ได้ยากเลยนี่นา” ว่าแล้วเธอก็หยิบม้วนผ้าออกมาคลี่แล้วพูดอีกว่า
“ เธอช่วยลุกขึ้นยืนหน่อยได้มั้ย”

เขาถามเธอว่าทำไม แต่ก็ลุกขึ้นยืนโดยดี โดยเธอลองเอาผ้าทาบวัดกับลำตัวของเค้า เสร็จแล้วก็เริ่มตัดผ้าออกเป็นชิ้นๆอย่างรวดเร็ว



”คุณกำลังจะทำอะไรฮะ”

“อ๋อ ตัดเสื้อให้เธอไงล่ะ” เธอมุ่งมั่นมีสมาธิกับงานที่ทำอยู่
**************************************************************************
ฮวางโบง่วนอยู่กับการเย็บผ้าได้พักใหญ่ ฮยอนจุงหลังจากอ่านการ์ตูนไปจบเล่มก็เริ่มหาควานหาของในกระเป่าแล้วก็หยิบเอาขนมรสปลาหมึกที่มีไส้เป็นถั่วลิสงออกมา

”นั่นมันขนมรสปลาหมึกใช่มั้ยน่ะ” เธอถามซองขนมที่เขาเพิ่งจะหยิบออกมา

”ฮะ คุณอยากจะทานบ้างมั้ยฮะ” เขาเริ่มฉีกซองออก

“ชั้นกินเฉพาะถั่วที่อยู่ข้างในอย่างเดียวน่ะ”

“กินแต่ถั่วเหรอ”

เธออยากจะลองใจเค้า เลยแกล้งบอกไปว่า “ใช่ เธอแกะให้ชั้นหน่อยได้มั้ยล่ะ”

“นี่มันไม่ใช่หอยกาบนะเนี่ย” เขาพูดพลางกับตั้งอกตั้งใจแกะถั่วและส่งให้เธอ

“นี่ฮะ” เขายื่นให้และยิ้มอย่างมีความสุข



เธอประหลาดใจกับสิ่งที่เขาทำให้เธออย่างไม่คาดฝัน เธอยื่นมือไปรับถั่วจากเค้าอย่างมีความสุข
********************************************************************
ฮวางโบยังคงเย็บผ้าของเธอต่อไป ส่วนฮยอนจุงที่มานั่งข้างๆเธอก็เริ่มทำงานของเค้าบ้าง

“เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”

เขานิ่งเงียบไม่พูดอะไร ก้มหน้าก้มตาทำของบางอย่างให้เธอ”รอเดี๋ยวนะฮะ”

“บอกมานะ เธอกำลังทำอะไรกันแน่” เธอเอนหน้าเข้าไปใกล้เขา

เขาหันกลับมาหาเธอพร้อมกับโชว์สร้อยคอที่เรียงร้อยด้วยถั่วให้เธอ “เย้เย เสร็จแล้วฮะ

”นี่มันสร้อยคอเหรอ”

”ใช่ฮะ เป็นของขวัญสำหรับคุณไง”

”ของขวัญให้ชั้นเหรอ” เธอยิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม <(ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทำให้ชั้นซาบซึ้งได้ขนาดนี้ สร้อยเส้นนี้มันดูมีค่ามากกว่าสร้อยคอ หรือ แหวนซ่ะอีก>

“ใช่ฮะ คุณสวมเอาไว้แล้วก็กินมันทีละอันตอนที่หิวนะ” พูดจบเขานำสร้อยที่ตั้งใจทำให้สวมให้เธอ

”ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ” เธอรู้สึกดีใจกับของขวัญชิ้นแรกที่เขามอบให้เธอโดยไม่ต้องร้องขอจากเขาเลย



หนึ่งชั่วโมงต่อมา

”เสร็จแล้วล่ะ” เธอหยิบเสื้อที่เพิ่งทำเสร็จขึ้นมาอวด

“เสร็จแล้วหรือฮะ” เขาลุกจากโซฟาเดินไปหาเธอ



“ใช่ เธอมาลองใส่ดูหน่อยสิ ชั้นอยากดูว่ามันพอดีมั้ย” เธอชูเสื้อที่เธอตั้งใจตัดให้เขาลอง



“เยี่ยมไปเลยฮะ” เขาเดินไปดูที่หน้ากระจก

“บูอินคุณที่สุดยอดจริงๆเลย”

”ขอบคุณจ้ะ” เธอพอใจกับคำชมของเขา

“ผมใส่มันทับเอาไว้เลยก็ได้นะฮะ เพราะมันไม่มีแขน”

”จริงเหรอ แล้วเธอจะใส่เวลาไปที่อื่นบ้างรึเปล่าล่ะ”

”แน่นอนซิฮะ พรุ่งนี้ผมจะไปเมืองไทย ผมจะใส่มันไปโชว์แฟนคลับคนไทย ว่าบูอินของผมตัดเสื้อตัวนี้ให้ผม ให้พวกเขาอิจฉากันไปเลยดีมั๊ยฮะ” เขาพูดแกล้งแหย่เธอ

”เธอพูดจริงน่ะ” เธอดีใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

”จริงๆสิฮะ”

“ชั้นไปรอดูเธอที่สนามบินตอนใส่เสื้อตัวนี้ได้มั้ย”

“ได้เลยฮะ ไปรอดูที่สนามบินได้เลยฮะ”

เธอแอบยิ้มและรู้สึกดีใจที่อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้เตรียมซุบสาหร่ายและเสื้อสไตล์ยิบซีให้เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้เขาด้วย

เค้าถอดเสื้อออกมาพิจารณาอีกรอบแล้วพูดขึ้นมาว่า “อืมม.. แต่ผมว่ามันดู...ขาวมากไปหน่อยนะฮะ”

“เธอไม่ชอบเพราะมันสีมันดูสะอาดเกินไปเหรอ” เธอเริ่มรู้สึกกังวลแล้ว

”ไม่ใช่แบบนั้นฮะ” เขาหันด้านหลังเสื้อกั๊กให้เธอดู

“ช่วยเซ็นชื่อให้หน่อยได้มั้ยฮะ”

“อะไรนะ เซ็นชื่อเหรอ ทำไมต้องเซ็นตรงนั้นล่ะ” เธอพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะออกมาดังๆ

“มันไม่ทำให้คุณนึกถึงหน้ากระดาษขาวๆหรือฮะ ช่วยเซ็นให้หน่อยนะฮะ”

เธอพยายามจะหยุดหัวเราะ “โอเค ให้ชั้นเซ็นตรงนี้ใช่มั้ย”

”ฮะ เพราะว่าคุณเป็นคนทำนี่นา ก็ควรจะมีลายเซ็นคุณด้วยสิฮะ ผมจะเอาไปโชว์ให้ทั่วเลย”

เธอแอบดีใจแต่ก็พูดไปว่า “เธอไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ แค่คิดถึงชั้นตอนที่เธออยู่ที่เมืองไทยก็พอ” เธอแกล้งแหย่เขา ส่วนเขาก็พยักหน้าตอบรับเช่นกัน


**************************************************************************
ที่กองถ่ายทำรายการอินฟินิตี้เกิร์ล (IG) เหล่านักแสดงกำลังพักเบรคกินข้าวกลางวันกันอยู่

“ช่วงนี้อากาศชักจะเริ่มร้อนมากเลยนะ เราน่าจะไปถ่ายทำรายการกันที่สระว่ายน้ำบ้างน่ะ” บองซันเอ่ยขึ้น

“สระว่ายน้ำเหรอ ชั้นน่ะได้ยินมาว่าพวกทีมงานไม่กล้าแม้แต่จะลองไปหาสถานที่เลย เค้ากลัวพวกเราจะทำรายการเค้าเจ๊งน่ะ” ชินยังออกความคิดเห็นบ้าง

“แต่หุ่นพวกเราก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นซ่ะหน่อย จะมีก็แค่เธอสองคนนั่นแหละ” โบรัมเอ่ยขึ้นบ้าง

“งั้นเหรอ จะให้ชั้นลองถอดโชว์ให้ดูมั้ยล่ะ” ชินยังพูดพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมถอดเสื้อออก

”โอ๊ะ อย่าเลยนะ แหม ล้อเล่นแค่นี้ทำเป็น...ชั้นไม่ได้หมายความอย่างนั้นซ่ะหน่อย”

”ปากเธอนี่ชอบหาเรื่องจริงๆเลยนะ” บองซุนพูด

ในขณะที่เพื่อนๆ เม้าท์เรื่องสระว่ายน้ำกันอยู่ ฮวางโบกำลังนั่งแอบยิ้มฝันหวานอยู่

ชินยองหันไปหาฮวางโบ “ไง ฮวางโบ เธอมั่นใจหุ่นของตัวเองมั้ย”

ฮวางโบยังคงฝันไม่ตอบอะไร

“เฮ้ ที่เธอไม่ได้ยินที่ชั้นพูดกับเธอหรือไง”

” เค้าเป็นอะไรของเค้านะ”

ชินยองตะโกนเรียก “ฮวางโบ !!!”

ในที่สุดก็ตื่นจากฝันกลางวัน “หา ว่าไง ทำไมต้องตะโกนด้วยละ เรียกเบาๆก็ได้ยินแล้ว”

”ชั้นคิดว่าถ้าเรียกคราวนี้ยังไม่ตื่นจากภวังค์อีกนะ ชั้นจะใช้โทรโข่งเรียกเธอแทน ว่าแต่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ”

“โอ ไม่มีอะไรนี่นา” เธอรีบปฏิเสธทันที

“มีอะไรกวนใจเธออยู่รึเปล่า” อึนเยถามด้วยความสงสัย

”ไม่นี่ ทุกอย่างก็ดูโอเคปกติดี” ฮวางโบตอบ

”เธอรู้หรือเปล่า หุ่นของเธอดูเริ่ดเพอร์เฟคที่สุดในบรรดาพวกเราเลยนะ”

”นี่พวกเธอกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ” -

”ก็กำลังคุยว่า หุ่นของเธอเวลาใส่ชุดว่ายน้ำดูดีที่สุดเลย เพราะหุ่นของเธอออกจะผอมเพรียวปานนี้” บองซุนพูด

“ชั้นก็ดูดีเหมือนกันนะเวลาใส่ชุดว่ายน้ำ” ชีอาพูดพลางลุกขึ้นโชว์หุ่นของตัวเอง

“แค่ผอมอย่างเดียวน่ะไม่พอหรอกนะ แต่หน้าอกของเธอสิ มันไม่ตู้ม ออกจะแบนไปด้วยซ้ำ” บองซุนมองแบบเหยียดๆ

”ถึงจะแบนแต่ก็มีส่วนโค้งส่วนเว้านะยะ อยากจะดูมั้ยล่ะ”

ชินยองเริ่มรำคาญจึงพูดว่า “เอาเลย มาดูกัน แต่ถึงยังไงซ่ะ หุ่นของชั้นก็ดูดีกว่าเธอ นี่ไงชั้นก็มีส่วนโค้งงงง เหมือนกันนน”


ชีอาก็เริ่มรำคาญเหมือนกันเลยพูดถึงหุ่นตัวเองบ้าง “น่าแปลกจัง ชั้นไม่รู้มาก่อนเลยน่ะว่าเธอก็มีกับเค้าด้วย”

”ชั้นว่าอีกเดี๋ยวก็คงได้ถอดโชว์กันแล้วล่ะ” โบรัมพูดด้วยความรำคาญ

”เบาๆกันหน่อยสิ เดี๋ยวทีมงานได้ยินเข้า แล้วเค้าเกิดอยากให้เราถอดกันจริงๆจะทำยังไง” อึนยีพูดอย่างเบาๆ

ไม่นานทุกคนจึงพยายามคุมเสียงหัวเราะเม้าท์แตกให้เบาลง

”แล้วเธอล่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”อึนยีหันมาคุยกับฮวางโบแค่ 2คน


”อะไรเหรอ” ฮวางโบถาม

”ก็พวกเธอสองคนน่ะตอนนี้เป็นยังไงบ้าง แต่ชั้นว่าตอนนี้พวกเธอดู...อึดอัดน้อยลงนะ”

”ชั้นก็ว่ามันดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อนอ่ะ”

”แล้วฮยอนจุงเค้ารู้สึกแบบเดียวกันรึเปล่าล่ะ”

ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน

”แล้วเค้ายังดูอึดอัดเวลาอยู่กับเธอหรือเปล่า”

”อย่างน้อยเค้าก็พูดมากขึ้นกว่าเดิมนะ แล้วก็... ถึงไม่ได้พูดอะไรกันมากนักแต่เค้าก็ดูโอเคกับมันนะ ชั้นคิดว่าคงเป็นนิสัยเดิมของเค้าที่เป็นคนเงียบๆน่ะ”

”จริงเหรอ ดูเค้าไม่ได้เป็นคนแบบนั้นเลยนะ”

”ที่จริง เค้าก็ไม่ได้เป็นคนเงียบซะทีเดียวหรอก เค้าเป็นพวกประหยัดคำพูดมากกว่า แต่ก็สามารถบอกสิ่งที่เค้าต้องการออกมาได้โดยใช้คำเพียงไม่กี่คำ”

”มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลยนะ แต่ยังไงชั้นว่าเธอคงไม่ต้องห่วงว่าเค้าจะเป็นเจ้าชู้คาสโนว่าหรือไม้เลื้อยน่ะ”

”เค้าคงไม่ต้องใช้คำพูดหวานๆ เพื่อเอาใจใครหรอก แค่ยืนหายใจเฉยๆสาวๆก็หลงแล้วล่ะ”

“ก็จริงนะ แล้วเธอล่ะ รู้สึกยังไงกับเขา”

“อะไรเหรอ”

”ชั้นอยากรู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไงกับเค้าบ้าง เธอมองว่าเค้าเป็นผู้ชายคนนึงมั้ย แล้วเค้าทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะบ้างรึเปล่า”

“เค้ายังเด็กมากเลยนะ แล้วเค้าก็ทำตัวเป็นเด็กด้วย” เธอนึกถึงสร้อยคอถั่วแล้วก็ยิ้มออกมาและพูดต่อไป

“บางครั้งชั้นยังนึกว่าตัวเองเป็นเพื่อนเล่นกับเค้าอยู่น่ะ”

“โอ๊ะ จริงเหรอ แย่จัง”

”ยิ่งตอนที่เขาหลับนะ ใบหน้าของเค้ามันช่าง...”เธอเริ่มยิ้ม

”เธอเคยเห็นเค้าตอนนอนด้วยเหรอเนี่ย ตอนไหนแล้วก็ที่ไหนด้วย”

”ก็ที่บ้านไงตอนเขาหลับอยู่ตรงโซฟาอ่ะ”

“งั้นเหรอ..” อึนยีเริ่มเริ่มจิ้นฉากในหัว แล้วค่อยๆยิ้มออกมา

ทำไมเธอถึงยิ้มแบบนั้นล่ะ

อึนยีกำลังเคลิ้ม “อ๋อ ชั้นก็แค่...มีความสุขเมื่อนึกถึงหน้าเค้าตอนที่หลับอยู่”

”เธอลองมาเป็นชั้นดูมั๊ยละ”

“แหม..ก็ คนเราทำไม่ได้ทุกอย่างที่ต้องการหรอกนะ” อึนยียักไหล่ทำหน้าไม่สนใจ

“บางอย่างที่เราต้องการจะทำ...เราต้องทำมันนะ”

“อ้าว แล้วนี่ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากจะทำเหรอ หรือว่า..เธอไม่อยากทำรายการนี้แล้ว”

“ชั้นเองก็ไม่แน่ใจน่ะ ชั้นยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อไปดี” ฮวางโบนึกถึงตอนที่เค้าจ้องเธอที่สวนน้ำ

นี่เธอไม่เข้าใจคำถามชั้นเหรอ ชั้นอยากรู้ว่ารายการเรียลิตี้แต่งงานหลอกๆนี่มันหนักเกินไปสำหรับเธอรึเปล่า

ฮวางโบถอนหายใจออกมาก่อนจะพูด “ยังไงซ่ะ ทั้งหมดนี่มันก็เป็นเรื่องหลอกๆอยู่แล้วไม่ใช่หรือ มันก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ”
************************************************
ที่สตูดิโอถ่ายทำรายการ WGM คู่แต่งงานนั่งอยู่ด้วยกันเป็นคู่ ยกเว้นฮวางโบ ที่นั่งข้างๆเธอมีรูปขยายขนาดยักษ์ของฮยอนจุงตั้งอยู่แทน

เธอรู้สึกเก้อๆเขินๆ คิดในใจว่า <ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างๆรูปถ่าย ชั้นอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงๆเล้ย ขนาดแค่รูปก็อึดอัดจะแย่แล้ว T.T”>




บนหน้าจอมอนิเตอร์ซึ่งกำลังฉายบทสัมภาษณ์เดี่ยวของคิมฮยอนจุง

“ผมไม่อยากให้เธอกระโดดลงมาเลยฮะ ผมได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ทำแบบนั้น

<นั่นสิ ชั้นก็รู้สึกได้จากสายตาของเธอที่มองมาตอนที่ชั้นกำลังอยู่บนสปริงบอรด์น่ะ แต่เหตุผลมันคืออะไรล่ะ>

”ผมเป็นห่วงจริงๆนะฮะ ว่าบิกินีของเธอจะหลุดลงมาตอนกระโดดน่ะ ผมก็เลยวางแผนว่าจะคอยช่วยเธอให้ทันท่วงที”

<นี่เธอจะมองชั้นจริงๆเหรอถ้าบิกินี่มันหลุดลงมาน่ะ เธอคิดว่าเป็นสามีของชั้นจริงๆรึไง>

ระหว่างที่เขาให้สัมภาษณ์เค้าล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วหยิบอะไรบางอย่างส่งให้โปรดิวเซอร์ของรายการ

“นี่เป็นรูปพาสปอร์ตของผมฮะ”

”อ๋อ” โปรดิวเซอร์รับรูปจากมือของเขา

”คุณช่วยเอานี่ให้บูอินหน่อยได้มั้ยฮะ ผมให้รูปนี้เพื่อว่าเธอจะได้ไม่เศร้าจนเกินไปตอนที่ผมไม่อยู่น่ะฮะ”

<นี่เค้าแคร์ชั้นด้วยเหรอน่าประทับใจจัง>

”คุณเคยให้รูปใครมาก่อนบ้างรึเปล่า” พี่ดียังคงสัมภาษณ์เขาต่อไป

”อ๋อ เคยฮะ ให้พี่สต๊าฟผู้ช่วยที่บริษัทผมน่ะฮะ”

< ฮึ นึกไว้ไม่ผิดเลย> ฮวางโบรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย

”แต่นั่นผมให้เค้าสำหรับเอาไปทำพาสปอร์ตให้ผมน่ะฮะ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมให้รูปคนอื่นด้วยความรู้สึกบางอย่าง ผมน่ะไม่ใช่คนง่ายๆหรอกนะฮะ”

ฮวางโบเหลือบมองรูปที่ตั้งอยู่ข้างเธอ คิดในใจว่า < เธออยู่ที่นั่นสบายดีใช่มั้ย แล้วเธอจะดูแลตัวเองดีรึเปล่าน่ะ>

ติดตามชม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 11 ย้ายเรือนหออีกครั้ง...

******ฟิคเรื่องนี้คิดค่าบริการคนละ 1 คอมเม้นท์เท่านั้น**************


Create Date : 04 เมษายน 2553
Last Update : 11 เมษายน 2553 10:13:55 น. 19 comments
Counter : 922 Pageviews.

 
อิจฉาจุงจังเลย มีบูอินที่แสนดีทำซุปสาหร่ายให้กินและตัดเสื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้ด้วย แล้วอย่างนี้ไม่รักโบแล้วจะไปรักใคร จริงเปล่า ...
ขอบคุณนะคะ คุณนาจาที่แปลฟิคดีๆ ให้อ่าน และจะรออ่านต่อนะคะ


โดย: J> FC.Joongbo IP: 119.31.21.88 วันที่: 4 เมษายน 2553 เวลา:16:35:41 น.  

 
แค่คิดถึงชี้น แค่นั้นก้อพอจริงหรือจ๊ะ แต่ยังไงสองคนนี้ก้อคิดถึงกันตลอดเวลาอยู่เนอะ มีของแทนกันและกันด้วยนี่นา


โดย: wa..wa IP: 124.120.38.142 วันที่: 4 เมษายน 2553 เวลา:16:51:55 น.  

 
จริงด้วยคะ บูอินแสนดีอย่างนี้ไม่รักไม่ได้แล้ว

ขอบคุณนะคะคุณนาจา ว้าว...วันนี้เข้ามาได้อ่าน2ตอนแนะ
คงเหนื่อยแย่เลย พักผ่อนบ้างนะคะ


โดย: ning IP: 124.120.69.230 วันที่: 4 เมษายน 2553 เวลา:21:09:36 น.  

 
ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ แล้วจะเข้ามาmentบ่อยๆ


โดย: fullhouse IP: 183.89.68.233 วันที่: 4 เมษายน 2553 เวลา:21:53:14 น.  

 
ตื่นเต้นพอเปิดเข้ามาเห็น2ตอนเลย
ดีใจมากรีบอ่าน
ขอบคุณ คุณนาจานะคะ
ที่ยอมเหน็ดเหนื่อย แปลให้พวกเราได้อ่าน
บางคนอ่านภาษาอังกฤษได้ดีนะ
แต่มีไม่กี่คนหรอกที่อ่านและเข้าใจดี
แล้วยังแปลเป็นภาษาที่สวยงาม
เผื่อแผ่คนอื่นอีก
คุณสุดยอดค่ะ


โดย: joy&yoo IP: 110.49.39.166 วันที่: 4 เมษายน 2553 เวลา:22:30:45 น.  

 
รออ่านต่ออยู่นะค่ะ


โดย: แพร IP: 58.8.190.17 วันที่: 5 เมษายน 2553 เวลา:15:18:51 น.  

 
เค้าคงไม่ต้องใช้คำพูดหวานๆ เพื่อเอาใจใครหรอก แค่ยืนหายใจเฉยๆสาวๆก็หลงแล้วล่ะ

ชอบจริงๆๆคำนี้เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริงเลยจ้า

ส่วนเดี่ยวนี้พี่นาจาเริ่มอแด้ปคำที่ใช้ในบ้านมาไว้ในฟิคแล้วเช่นจิ้นเป้นต้น

55555555555555+


โดย: 1985pumpui IP: 125.25.54.9 วันที่: 5 เมษายน 2553 เวลา:21:34:53 น.  

 
ขอบคุณจ้าสำหรับความตั้งใจเกิน 100

ที่ทำให้ได้อ่านฟิคสนุกๆ

อย่าเพิ่งเหนื่อยนะ


โดย: sasaranger IP: 125.24.38.30 วันที่: 5 เมษายน 2553 เวลา:23:19:10 น.  

 
ไม่ต้องมีคำพูดหวาน มีแค่การกระทำก็พอ 5555


โดย: rjumma ชม IP: 125.25.190.235 วันที่: 6 เมษายน 2553 เวลา:7:40:20 น.  

 
ชิลลางเค้าห่วงบูอินจริงนะเนี่ย
รู้ตัวว่าจะไม่ได้อยู่
ก็ให้รูปไว้ คงกลัวว่าบูอินจะเหงา
กลัวคู่อื่นๆรังแกบูอินละสิ
เห็นมั๊ย...ชิลลางเค้าอ่อนโยนและห่วงบูอิน
บูอินก้คงรู้สึกได้เนอะ
ขนาดพวกเรายังรู้สึกได้เลย


โดย: joy&yoo IP: 222.123.3.106 วันที่: 6 เมษายน 2553 เวลา:10:27:10 น.  

 
เจ้าของบล็อคทำไรอยู่จ๊ะ
กินข้าวด้วยนะ
จุงโบมันอิ่มแค่ใจ
แต่ร่างกายเราต้องใช้อาหารหลักห้าหมู่
เป้นห่วง เดี๋ยวไม่มีใครแปลให้เราอ่านน่ะ
(ฟังดูดีเนอะ..แต่มันเป้นการเห็นแก่ตัวของเราล้วนๆ เพื่อฟิคตอนต่อไปนะเนี่ย)


โดย: joy&yoo IP: 222.123.3.106 วันที่: 6 เมษายน 2553 เวลา:11:12:34 น.  

 
เข้ามาขอบคุณมากๆ สำหรับฟิค ได้อ่านที่เดียว 2 ตอนรวดเหมือนกัน บุญกุศลที่คุณนาจา ได้แบ่งปันความสุข แปลฟิคดีดีให้กับทุกคน ก้ขอให้คุณนาจามีสุขภาพแข็งแรง สวยวันสวยคืนนะคะ



โดย: luck IP: 58.136.48.200 วันที่: 6 เมษายน 2553 เวลา:15:15:58 น.  

 
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมให้รูปคนอื่นด้วยความรู้สึกบางอย่าง

อยากรู้จังว่ารู้สึกอะไรจ๊ะ...


ขอบคุณนะคะ คุณนาจา ...


โดย: ning IP: 124.120.237.155 วันที่: 6 เมษายน 2553 เวลา:17:27:14 น.  

 
เด๊วนี้ฟิคยายมีภาพประกอบแล้ว ทำให้อ่านได้รสชาตขึ้นเยอะก่าเดิม สนุกดีค่ะยาย


โดย: VioleTa วันที่: 7 เมษายน 2553 เวลา:17:11:10 น.  

 
สนุกมากค่ะ ขอบคุณน่ะค่ะ
จะรอติดตามตอนต่อไปค่ะ
ไฟท์ติ้ง


โดย: joy IP: 113.53.81.242 วันที่: 8 เมษายน 2553 เวลา:13:20:58 น.  

 
ตามมาเป็นกำลังใจนะจ้ะ

ติดตามอ่าน เรื่องราวจาก ฟิค

คุณนาจา แปลได้ อรรถรส สนุกดีค่ะ

อ่านกี่ครั้ง ก็เหมือนเป็นปัจจุบันเลยอ่ะ

คิดถึงคู่นี้จัง(จุงโบ)

ขอบคุณนะ


โดย: kaprow IP: 124.120.133.167 วันที่: 8 เมษายน 2553 เวลา:14:14:37 น.  

 
หุหุ

ผมกลัวว่าบิกินี่ของพี่จะหลุด

เก็บรายละเอียดจังนะ หนุ่มจุง ฮ่าๆๆๆ

อ่านไปไม่รุ้เลยนะคะว่ายายเพิ่มเติมตอนไน๋ไปบ้าง
มันเนียนไปหมด ฮ่าๆๆ

ไปต่อนะคะ อิอิ


โดย: daffodial วันที่: 11 เมษายน 2553 เวลา:21:56:53 น.  

 
ตอนนี้ชอบบูอินที่สุด เก่งรอบด้านจริงๆ ชอบๆๆๆ มากเลยค่ะ


โดย: แป๋ว (put123) IP: 124.121.213.34 วันที่: 14 เมษายน 2553 เวลา:8:43:48 น.  

 
"...นี่เป็นครั้งแรกที่ผมให้รูปคนอื่นด้วยความรู้สึกบางอย่าง ผมน่ะไม่ใช่คนง่ายๆหรอกนะฮะ”
ชอบค่ะ เพราะรู้สึกได้ว่าจุงเอาใจใส่และเป็นห่วงบูอินนะ แต่บูอินเหมือนจะไม่ค่อยจะอยากยอมรับเลยน๊า ก็จุงเค้าเป็นคนประหยัดคำพูด อิอิ แต่การกระทำมากมายพอควรนะจุงจ๋า (ไปไกลแระ)
ยายนาจา Fighting!! ขอบคุณมากๆค่ะ


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.100, 124.120.20.236 วันที่: 20 พฤษภาคม 2553 เวลา:17:51:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.