Group Blog
 
<<
มีนาคม 2554
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 มีนาคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 144-ไม่ห่วงคุณแร้วจะให้ไปห่วงแมวที่ไหน

***ฟิค< แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้นเพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****


ที่ชายหาด เคียง-โพ-แด ใจกลางเมือง คังนึง

สอง สาวชินยังและบองซันกำลังอยู่บนรถมินิบัส เพื่อเช็ดตัวให้แห้งและเปลี่ยนเสื้อผ้า ในขณะที่คนอื่นๆยืนรอกันอยู่ที่ด้านนอก ระหว่างนั้นเองโทรศัพท์มือถือของฮวางโบก็ดังขึ้น




หญิงสาวพูดทักทายไปว่า “โอ หวัดดีจ้ะ”


“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนหรือฮะ?” เสียงฮยอนจุงถามมาจากปลายสาย


“ที่เมือง คัง-นึงจ้ะ”


“ตรงส่วนไหนของ คัง-นึงฮะ?”


“ที่นี่เหรอ?” เธอเหลียวไปมองรอบๆก่อนจะตอบไปว่า “เคียง-โพ-แด”จ๊ะ”


“เคียง-โพ-แด ชายหาดหรือฮะ?”


“ใช่แล้วจ้ะ”


“โอเค รับทราบฮะ”ชายหนุ่มตอบมาสั้นๆแค่นั้น แล้วก็วางสายไปทันที


หญิงสาวยืนงง จ้องมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือตัวเอง “นี่มัน...อะไรกันน่ะ...?” (จู่ๆ ก็วางหูเฉยเลยอ่ะ)


หลังจากนั้นไม่นานนัก การถ่ายทำก็ดำเนินต่อไป


พีดีเสนอขึ้นมาว่า “เดี๋ยวพวกคุณมาแข่งมวยปล้ำกันต่อก็แล้วกันนะ ดีมั้ย?”


พี่ใหญ่อึนยีทำหน้านิ่วถามแกมบ่นว่า “นี่เรายังต้องแข่งกันอีกเหรอเนี่ย?”


พี ดีตอบว่า “พวกเราต้องถ่ายทำให้มีบทสนทนาสำหรับออกอากาศได้ 2 ตอน คุณลองคิดดูสิ เราใช้เวลาถ่ายทำไปสองวันแล้วนะ แต่มันยังได้บทสนทนาไม่พอเลย”


ฮวางโบได้ยินก็ยืนทำหน้าเมื่อยโดยไม่พูดอะไรออกมา....


หลังจากถกเถียงกันสักพัก ในที่สุดหกสาวก็ยอมตกลงแข่งมวยปล้ำตามที่พีดีต้องการ


บองซันเสนอทันทีว่า “คนแพ้ต้องลงไปในทะเลเหมือนเดิมนะ”


ชินยังพยักหน้ารับ “ได้เลย”


แต่ซีอาปฏิเสธลั่น “ไม่เอาอ่ะ”


เช่นเดียวกับโบรัมที่ส่ายหน้าหน้าดิก “ชั้นก็ไม่นะ”


ชินยังพยายามโน้มน้าวเพื่อนๆว่า “มันไม่แย่อย่างที่เห็นหรอกนะ...พวกเธอทำได้แน่นอน...”


ซีอาว่า “งั้นทำไมเธอไม่ลงไปในทะเลอีกรอบซะเลยล่ะ?”


ชิน ยังยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับโวยเล็กๆว่า “ไม่เอาน่า อย่าใจร้ายไปนักเลย พวกชั้น 2 คนน่ะลงไปแล้ว ดังนั้นพวกเธอที่เหลือก็ควรจะลองรับรสชาดความรู้สึกแบบเดียวกันด้วยสิ...”


ฮวาง โบถามกลับไปว่า “มันดีอะไรนักหนา ทำไมทุกคนถึงต้องลงไปมีประสบการณ์แบบพวกเธอด้วยเล่า? แช่น้ำทะเลหนาวๆแบบนี้มันดีสักแค่ไหนกัน ฮึ?”


อึนยีกันมาพูดกับฮวางโบว่า “แต่ไง เธอก็คงชนะอยู่ดีไม่ใช่เหรอ...จะห่วงไปทำไม”


ฮวางโบตอบกลับ “ใครบอกกันล่ะคะพี่? ชั้นเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถเอาชนะชินยังได้รึเปล่าเลย”....


“จริงอ่ะ?” สาวตุ้ยนุ้ยชินยังรีบเดินตรงมาหาฮวางโบพร้อมกับยื่นมือมาให้เธอ “พี่คะ มาเลย พี่กับชั้น ตัวต่อตัว”


ฮวางโบรีบถอยกรูดออกมาพร้อมกับพูดว่า“เฮ้ ไปห่างๆเลยนะเธอ”



ในที่สุดก็ถึงเวลาเริ่มแข่งขันมวยปล้ำ

ฮวาง โบกับชินยังอยู่ในท่านั่งหมอบประจัญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างเอามือจับที่สายเข็มขัดผ้าที่พันอยู่บริเวณรอบเอวของคู่ต่อสู้ เตรียมตัวพร้อมสำหรับการแข่งขัน


อึนยีซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมการบอกว่า “เอาล่ะนะ มาเริ่มกันเลยดีกว่า ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนได้ ตอนได้ยินเสียงเป่านกหวีด ตามนี้นะ”



“โอเคค่ะ”ชินยังว่า


ส่วนฮวางโบบอกว่า “เร็วๆเลยค่ะพี่ ชั้นพร้อมแล้ว “


“ปรี๊ดดดดดด “พอสิ้นเสียงนกหวีด


ชิน ยังก็เอามือดึงที่เข็มขัดผ้าของฮวางโบแล้วลุกพรวดขึ้นมายืนทันที แต่แล้วเธอกลับรู้สึกเวียนหัวขึ้นมากระหันทัน ทำให้ชินยังผลักเธอล้มลงไปนอนที่พื้นทรายอย่างง่ายดาย


“เย้ห์ ชั้นชนะแล้ว ชั้นเป็นแชมป์แล้ว วู้ว!!!”


ฮวางโบยังคงนอนมึนพูดอะไรไม่ออก...


บองซันเห็นก็ร้องออกมาว่า “ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลย ชินยัง? เธอเอาชนะฮวางโบได้ยังไงกันเนี่ย?”


แต่อึนยีแทรกขึ้นมาว่า “มันก็ไม่ได้น่าทึ่งประหลาดใจมากมายนี่นา ถ้าเธอดูจากหุ่นของยัยชินยังอ่ะนะ”...


ใน ที่สุดฮวางโบก็ลุกขึ้นมายืนแล้วบอกว่า “ชั้นต้องการแข่งใหม่อีกรอบ เมื่อกี้ที่ชั้นล้มลงไปก็จู่ๆชั้นก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา”ขณะที่พูดยังยืนโซ เซ ก่อนจะร้องออกมาว่า “อ๊าาา” แล้วก็ทรุดลงไปกองที่พื้นอีกรอบ


อึนยีถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เธอกำลังอยู่ในช่วงควบคุมน้ำหนักรึปล่าน่ะ?”


บองซันได้ยินก็ทำเสียง “จริงๆนะ คนที่ผอมอยู่แล้วทำแบบนั้นมันจะทำให้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่...”


ซีอาเสริมว่า “พี่คะ มันอันตรายมากนะคะที่พยายามลดน้ำหนักโดยไม่ทานอะไรเลยน่ะ”


โบรัมเดินมาพยุงฮวางโบขึ้นมาพร้อมกับถามว่า “เธอทานข้าวเช้ารึเปล่า? เป็นอะไรไปน่ะ ท่าทางไม่ดีเลยนะ? “


ฮวางโบพูดยิ้มๆว่า “เธอพูดถูกนะ มันอันตรายเกินไปที่พยายามจะลดน้ำหนักโดยไม่กินอะไรเลยน่ะ”


โบรัมแอบเหวี่ยงสายตาใส่เพื่อนสาวพร้อมกับบ่นพึมพำว่า “นี่มัน.”(อะไรของเธอกันเนี่ย ผอมจะแย่แล้วยังจะลดไปอีกทำไม)


คู่ต่อมา เป็นการแข่งขันระหว่างบองซันกับอึนยี

ระหว่างที่แข่งพี่ใหญ่ร้องโวยออกมาว่า “อ้ากสส์ มันไม่แฟร์เลยนะ”


“อะไร ที่พี่ว่าไม่แฟร์อ่ะ”บองซันถามด้วยความข้องใจ


อึน ยีตอบ “พูดตามตรงเลยนะ...มันไม่แฟร์กับชั้นจริงๆ บองซันกับชั้นน่ะอยู่คนละรุ่นน้ำหนักกัน ชั้นน่ะรุ่นไลท์เวท...ส่วนเขาน่ะ...เป็นรุ่นมิดเดิลเวท”


บองซัน ว่า “แล้วมันต่างกันยังไงคะพี่ รุ่นไลท์เวทเขาจะเล่นกับพี่แบบทะนุถนอมงั้นหรือ? ชั้นน่ะเกือบจะจับที่พุงของพี่แทนที่จะเป็นเข็มขัดอยู่แล้วนะ“


อึนยีตอบ “ชั้นหมายถึง ความสูงของชั้นน่ะ ความสูงของชินยังน่ะใกล้เคียงกับชั้นมากกว่า”


ชินยังได้ยินก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับพูดว่า “ได้เลยค่ะ รุ่นพี่ที่เคารพ อยากจะให้ชั้นฝังพี่เอาไว้ตรงไหนของหาดดีคะ?”


อึนยีรีบส่ายหน้าดิก “เฮ้ ชั้นก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ...ไปให้ไกลๆเลย”


ฮวาง โบรีบเสนอทันทีว่า.”เรามาทำอย่างอื่นแทนที่จะลงไปในทะเลดีมั้ยอ่ะ...ตอนนี้ ชั้นรู้สึกแหยงๆกับสภาพอากาศที่มันหนาวๆยังไงก็ไม่รู้...”


บอง ซันได้ยินก็โวยใส่ทันที “วันนี้เธอเป็นอะไรไปน่ะ? หรือว่ากำลังพยายามจะเปลี่ยนภาพลักษณ์ของตัวเอง? แบบนั้นมันไม่เหมาะกับเธอหรอกนะ”


ซีอารับลูกทันทีว่า “นั่นสิค่ะ พี่ฮวางโบ ทำไมวันนี้พี่ดูพยายามทำตัวให้ดูอ่อนแอเปราะบางดูเหตุไปรึเปล่าคะ”


ฮวางโบหัวเราะคิกเมื่อได้ยินคำวิจารณ์ของเพื่อนๆ “วันนี้ชั้นอยากจะแอ๊บให้มันดูเป็นกุลสตรีที่น่าทะนุถนอมหน่อยไง มันก็แค่นั่นอ่ะ”


แต่ สาวชินยังรีบบอกว่า”การลงไปในทะเลมันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับการจะดูเป็น กุลสตรีมากหรือน้อยเลยนะ มานี่มา เดี๋ยวชั้นจะช่วยพิสูจน์ให้เธอเอง?”


พูด จบชินยังก็เอาแขนไปโอบที่เอวของฮวางโบไว้อย่างแน่นหนาก่อนวิ่งลากเธอมุ่ง หน้าลงไปในทะเล เธอพยายามดิ้นขัดขืนแต่กลับสูญเสียการทรงตัวและล้มลงไปนอนที่พื้นอีกครั้ง


ส่วนตุ้ยนุ้ยชินยังก็ล้มตามลงมานอนกองทับบนตัวของฮวางโบ “เฮ้ อะไรกันเนี่ย พี่ฮวางโบ”


ฮวางโบนอนหน้านิ่วร้องครางออกมาว่า “อูยยยย” (หนักชะมัด ยัยชินยัง..ช้างน้อย)


ชินยังรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับบอกว่า “เลิกแกล้งทำเป็นเจ็บได้แล้วค่ะพี่ ลุกขึ้นเหอะ”


ฮวางโบพยายามประคองตัวเองให้ลุกขึ้นมา แล้วถามไปว่า “นี่ชั้นต้องลงไป...(ในทะเล) จริงๆเหรอ?”


ชินยังรีบตอบทันทีว่า “พี่ควรจะแสดงเป็นตัวอย่างที่ดีให้คนอื่นเห็นไงคะ อยากจะให้ชั้นลงไปเป็นเพื่อนมั้ยอ่ะ?”


“แต่เธอลงไปแล้วนี่นา”ฮวางโบตอบเสียงเหนื่อยๆพร้อมกับถอนหายใจออกมา


แต่ แล้วจู่ๆ พี่ใหญ่อึนยีก็ร้องออกมา “อ้ากกส์ โธ่เอ๊ย (ลงไปก็ได้(วะ)) แล้วก็วิ่งมุ่งหน้าลงไปที่ทะเล แค่นี้มันคงไม่ทำให้ชั้นถึงตายหรอก ใช่มั้ย?”


โบรัมโวยวายตามหลังไปว่า “พี่คะ แล้วชั้นล่ะ?”


บองซันรีบผลักไหล่ของโบรัมให้ค่อยๆเดินไปที่ทะเล พร้อมกับพูดว่า “รุ่นพี่เขาพูดถูกแล้วล่ะ มันไม่ทำให้เธอถึงตายหรอกนะ”


“แต่ว่ามันอาจจะทำให้หนาวจนตัวแข็งก็ได้นะ !!”


“อ๋อ อันนั้นชั้นรู้แล้วล่ะ เธอไม่ต้องบอก”บองซันว่า


ใน ที่สุดอึนยีก็ตัดใจกระโดดลงไปน้ำ แต่แล้วก็นึกแหยงขึ้นมาจึงรีบกระโดดถอยกลับ ส่วนโบรัมทำได้แค่หยุดยืนตรงบริเวณน้ำตื้นระดับข้อเท้าของเธอ แต่แล้วก็ไม่รอดเพราะถูกคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่จนเปียกถึงเอว


อึนยีเดินตัวสั่นกลับขึ้นมาที่บริเวณน้ำตื้นพร้อมกับพูดว่า “พื้นใต้ทะเลตรงนี้...จู่ๆมันก็ลึกวูบลงไปเลยอ่ะ...น่ากลัว”


โบรัมได้ยินก็รีบเดินขึ้นจากน้ำ “ไม่เอาแล้ว...ชั้นไม่ลง...”


ฮวางโบทำหน้าหดหู่พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า...ถามจริงเหอะ...ทำไมพวกเราต้องทำอะไร...(ห่ามๆ) อย่างนี้ด้วย...?


บอง ซันขยับเข้าไปใกล้ฮวางโบและพูดยิ้มๆว่า “ไม่มีอาชีพอะไรที่ได้เงินมา โดยไม่ต้องลำบากหรอกน่ะ อาชีพไหนมันก็ลำบากเหมือนกันหมดน่ะหละ อย่าบ่นไปหน่อยเลย”


ฮวางโบได้แต่ถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำตอบ...


“เร็วๆเลย พี่ฮวางโบ รีบลงไปได้แล้ว ตอนนี้เหลือพี่อยู่คนเดียวนะ”บองซันส่งเสียงเร่งเร้า

เธอกัดริมฝีปากพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา...”วิ้ว.”(ยังไงก็ไม่รอดใช่มั้ย)


“พี่เป็นอะไรไปน่ะ? มันดูไม่เหมือนตัวพี่เลยนะ”บองซันถามด้วยความแปลกใจก่อนจะตะโกนใส่หน้าเธอว่า “นี่...ท่านนายพลฮวางโบ ให้ไวเลยนะ”



ฮวางโบยังคงครุ่นคิดในใจว่า “การเดินลงไปในทะเล...มันเป็นเรื่องบ้าอย่างสุดๆที่ชั้นจะทำ..จริงๆนะ...T_T”


บองซันฉุดแขนของหญิงสาวลากตรงไปที่ทะเลพร้อมพูดต่อไปว่า “ไม่ได้นะ พี่ต้องลงไป ไม่งั้นคนอื่นๆคงยำพี่เละแน่ๆ”


ใน ที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจตอบไปว่า “ก็ได้...เธอไม่ต้องลากชั้นหรอก เดี๋ยวชั้นจัดให้เอง”ก่อนจะค่อยเดินลากขาตัวเองอย่างช้าๆตรงไปที่ทะเล


เมื่อมาหยุดยืนที่บริเวณน้ำตื้น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรงอีกครั้งก่อนจะเริ่มวิ่งลงไปในน้ำ


ระหว่าง นั้นเธอก็หันหลังกลับมาตะโกนบอกสไตล์สิสต์ว่า “ช่วยเตรียมผ้าห่มไว้ให้ด้วยนะ”แต่พอหันหน้ากลับมา เธอก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นคลื่นยักษ์กำลังม้วนตัวเข้ามา หา...? (แย่แล้ว)


ฮวาง โบล้มลงไปที่พื้นทรายในขณะที่พยายามถอยหลังกลับขึ้นมา คลื่นทะเลอันเย็นเยียบกวาดตัวเธอกลับลงไปในน้ำ และทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นจนเข้ากระดูก หญิงสาวพยายามรวบรวมกำลังคลานกลับเข้าหาฝั่งพอมาถึงเรี่ยวแรงก็ดูเหมือนจะ หายไปหมดจนไม่สามารถจะพยุงตัวขึ้นมาได้ แต่ขณะนั้นเองก็มีมือที่อบอุ่นแข็งแรงช่วยฉุดตัวเธอให้ลุกขึ้นมายืน



บองซันทำตาโตพร้อมกับร้องว่า “โอ๊ะ โอ!!”


ส่วนชินยังยืนอ้าปากค้างพูดไม่ออก...ซีอาก็ยืนตะลึงไม่แพ้กัน....


แต่ฮวางโบยังไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของมือที่ช่วยฉุดเธอขึ้นมาจากน้ำได้...


ฮีโร่ตัวจริงฮยอนจุงซึ่งยืนหน้าบอกบุญไม่รับ รีบเอื้อมมือไปรับผ้าห่มจากสไตล์ลิสต์มาแล้วคลุมให้กับภรรยาทันที


ฮวางโบยืนตัวสั่นปากเขียวถามคุณสามีด้วยความตกใจว่า “เธอ...เธอ..มาที่นี่ได้ยังไง?”


ฮยอนจุงตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “อย่างน้อย ผมก็คงไม่ได้เดินมาหรอกฮะ”


“นี่ ฮยอนจุง ตอนนี้ชั้นกำลังถ่ายทำรายการอยู่นะ”เธอรีบพูดขึ้นทันที


“ผมทราบฮะ”ชายหนุ่มตอบก่อนจะหันไปทางพีดีพร้อมกับโค้งคำนับทักทาย “สวัสดีฮะ”


พีดียืนงงเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญสุดเซอร์ไพรส์แต่ก็รีบทักกลับไปว่า..”.สวัสดีครับ...”


“ผมต้องขอโทษด้วยนะฮะ...ที่โผล่เข้ามาระหว่างที่คุณกำลังถ่ายทำรายการ.”ฮยอนจุงกล่าวขอโทษพร้อมกับโค้งศรีษะขอโทษอีกครั้ง


พีดีรีบโบกมือแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ...เซอร์ไพรส์แบบนี้...โอเคครับ ผมชอบ..เรทติ้งคงกระฉูดน่าดู”


ภายในรถมินิบัส

อึนยี โบรัม และคู่ผักกาดหอมกำลังนั่งอยู่บนรถด้วยท่าทางที่ดูอึดอัด


อึนยีถามขึ้นมาว่า“ฮยอนจุงจ๊ะ เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”


ฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมา...”ผมหรือฮะ?”


อึนยียิ้มแบบฝืนๆก่อนจะตอบไปว่า “ใช่จ้ะ”(เธอนั่นแหละ จะเป็นใครได้ล่ะ)


เขาตอบ “ก็เพิ่งมาถึงไม่กี่นาทีนี้ และทันได้เห็นฮะ”


“ฮาา...จังหวะของเธอที่มาถึงมันช่าง...(เป๊ะ) จริงๆนะ...ชั้นควรจะเรียกว่า “น่าอัศจรรย์”…สุดๆมั้ย?”ฮีนยีแกล้งแซวเล่น


ฮวางโบพูดยิ้มๆว่า”ชิลลางเขาก็...เป็นคน (ที่น่าอัศจรรย์) แบบนั้นนิดนึงอ่ะค่ะพี่”


โบรัมพูดอย่างระมัดระวังว่า “เธอรู้ใช่มั้ย...ว่าที่เห็นทั้งหมดนั่น ก็เพื่อรายการโชว์น่ะ? แบบว่า..พวกเราคือ Infinity Girls ไง…”


ฮวาง โบหันมาพูดกับเพื่อนสาวทันทีว่า“เฮ้ ไม่เอาน่า มันไม่ใช่ว่าชิลลางเขาจะไม่รู้เรื่องการทำงานในธุรกิจบันเทิงแบบนี้ซะ หน่อย...ไม่ต้องกังวลเรื่องเขาหรอกน่า เขารู้ว่า..นี่คือหน้าที่ของพวกเรา ”


ฮยอนจุงนั่งฟังเงียบๆแต่ที่มุมปากเหมือนจะเฉียงขึ้นนิดๆเหมือนกับไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่...


โบรัมพูดด้วยความอิจฉา “แฟนของชั้นไม่เคยมาที่กองถ่ายเลยนะ...แต่ฮยอนจุงเขาสิ....”


อึนยีรีบบอกว่า “ชั้นคิดว่าแฟนของเธอเขาคงรู้ตัวว่า ถ้าเขามา พวกเราก็คงจะไม่ตื่นเต้นลั๊ลลากันขนาดนี้หรอก..”


โบรัมสวนทันที “รุ่นพี่อ่ะ”(เดี๋ยวเหอะ)


“เอ่อ...ผม..ผมจะออกไปรอข้างนอกก็แล้วกันนะฮะ”ชายหนุ่มเอ่ยปากขอตัวหลังจากรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ


เธอหันหน้าไปถามคุณสามี “เธอจะออกไปข้างนอกจริงๆเหรอ?”


“ไม่เป็นไรจะ ถ้าเธออยู่ในนี้อึดอึด พวกเราไม่ว่าอะไรหรอกจ๊ะ”อึนยีว่า


ฮยอนจุงโค้งศรีษะนิดๆก่อนจะเดินออกไปด้วยไม่หน้าที่ไม่โสภาสถาพร


หญิงสาวได้แต่จ้องหน้าเขาเงียบๆโดยไม่พูดอะไรต่อ...(เธอโกรธชั้นรึเปล่าน่ะ ที่ทำอะไรบ้าๆอย่างนั้นลงไป)


ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปที่ประตูรถ...แล้วหันกลับมามองหน้าฮวางโบอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากรถบัส



“จริงๆนะ พวกเราก็ลงไปอยู่ในทะเลด้วยกันทุกคน...แต่ทำไมชั้นถึงรู้สึกว่าพวกเรากำลังทำความผิดอยู่ก็ไม่รู้อ่ะ...”


“นั่นนะสิ ..สีหน้าและท่าทางของเขา....มันบอกว่าเป็นอย่างนั้น เหมือนกับไม่พอใจเลยอ่ะ...” อีนยีรู้สึกเช่นกัน



“หน้าตาแบบนั้นคงดีใจม้าง ทำกับแฟนเขาซ่ะขนาดนี้”บองซันว่า


ฮวางโบรีบแก้ตัวให้คุณสามีว่า “ไม่หรอกค่ะ...ปกติเขาก็จะทำหน้านิ่งๆไร้อารมณ์แบบนี้อยู่แล้วน่ะ..”


ใครจะไปรู้ได้ ว่าฮยอนจุงหงุดหงิดเรื่องอะไร แต่ที่แน่ๆ เขาคงไม่แฮปปี้แน่ๆที่ปล่อยให้ภรรยาของตัวเอง ต้องมานั่งทน
แดดทนหนาวอยู่แบบนี้




โปรดติดตามตามอ่าน คู่รักผักกาดหอมริมิกซ์ ตอนต่อไป


Create Date : 10 มีนาคม 2554
Last Update : 10 มีนาคม 2554 13:18:07 น. 0 comments
Counter : 447 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.